VII SA/Wa 1531/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący:, sędzia WSA, Wojciech Rowiński, , Sędziowie: sędzia WSA, asesor WSA, Artur Kuś (spr.), Michał Podsiadło, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2023 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 24 października 2022 r. znak: DKRN.Z5.410.13.2022 w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę

1. Zaskarżoną decyzją z 24 października 2022 r., znak: DRKN.Z5.410.13.2022, Rada Doskonałości Naukowej (dalej: "RDN"), działając na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2013 r., poz. 595 ze zm., dalej: "u.s.n.") w zw. z art. 179 ust. 2 i ust. 3 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 3 lipca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1669 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. S. od uchwały nr [...] Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś. w K. z dnia [...] października 2021 r. odmawiającej nadania M. S. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika – utrzymała w mocy ww. uchwałę. W uzasadnieniu decyzji RDN przedstawiła następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Postępowanie habilitacyjne dr M. S. zostało wszczęte w dniu 18 marca 2019 r. w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. Do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego Kandydatki został wyznaczony Uniwersytet Ś., na podstawie wniosku Habilitantki Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów powołała, w dniu 8 października 2019 r. komisję habilitacyjną pod przewodnictwem prof. W. S., (UMK). Poza Przewodniczącą w skład komisji weszli recenzenci: prof. J. M. (UW), dr hab. A. S. (UŚ), prof. B. S. (UŁ) oraz członkowie: ks. dr hab. J. N. (UKSW), dr hab. E. O. (UŚ). Dnia 15 stycznia 2020 r., wpłynęły 3 recenzje dorobku M. F. S., z których wszystkie były pozytywne. Komisja habilitacyjna w dniu 24 lutego 2020 r. zaprosiła Kandydatkę na posiedzenie w celu przeprowadzenia z nią rozmowy na temat jej dorobku naukowego. Komisja habilitacyjna na posiedzeniu 10 marca 2019 r. postanowiła wydać pozytywną opinię o całokształcie dorobku Habilitantki, wyrażoną w głosowaniu (za nadaniem stopnia doktora habilitowanego oddano - 2 głosy, 3 głosy - wstrzymujące się i 1 głos przeciw nadaniu stopnia). Komisja przekazała pełną dokumentację i na jej podstawie na posiedzeniu 17 kwietnia 2020 r., Rada Naukowa Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K przeprowadziła tajne głosowanie nad wnioskiem o nadanie Kandydatce stopnia doktora habilitowanego i na podstawie wyniku: pięć głosów "za", sześć "przeciw", trzy "wstrzymujące się" podjęła uchwałę o odmowie nadania stopnia. Od uchwały Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K Habilitantka wniosła odwołanie. Rada Naukowa Instytutu Pedagogiki na posiedzeniu 9 czerwca 2020 r. podtrzymała swoje stanowisko i uchwaliła brak poparcia dla odwołania. W dniu 31 maja 2021 r. Rada Doskonałości Naukowej podjęła uchwałę o poparciu pierwszego odwołania dr M. F. S. od uchwały [...] Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K z dnia [...] kwietnia 2020 r. odmawiającej nadania jej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. RDN uchyliła zaskarżoną uchwałę Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K i skierowała ją do ponownego rozpatrzenia w tej samej jednostce organizacyjnej. Rada Naukowa Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K uchwałą nr [...] i [...] r. z [...] października 2021 r. ponownie odmówiła nadania dr M. S. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. W tajnym głosowaniu Rada Naukowa Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K poddała pod głosowanie dwie uchwały. Z uwagi, że pierwsza uchwała za nadaniem stopnia doktora habilitowanego nie uzyskała bezwzględnej ilości głosów; pięć głosów "za", dziesięć "przeciw", trzy "wstrzymujące się", przeprowadzono drugie głosowanie w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego Kandydatce, która uzyskała ustawową większość: dziesięć "za", pięć "przeciw", trzy "wstrzymujące się". Od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca złożyła odwołanie. RDN powołała recenzenta prof. dr hab. K. K., którego opinia kończy się negatywną konkluzją, wykazując, iż odwołanie nie zawiera argumentów formalnych, ani też merytorycznych, uzasadniających uchylenie zaskarżonej uchwały Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K. Sporządzona w sprawie recenzja jest jednoznacznie negatywna dla Habilitantki. Zespół V Nauk Społecznych RDN w dniu 11 października 2022 r. po zapoznaniu się z recenzjami sporządzonymi w postępowaniu odwoławczym i pełną dokumentacją sprawy wraz z odwołaniem dr M. S. od uchwały Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K z [...] października 2021 r. odmawiającej nadania dr M. S. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika, w głosowaniu tajnym wypowiedział się przeciw uwzględnieniu odwołania i uchyleniu zaskarżonej uchwały, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały 3 - głosy, przeciw - 18 głosów, wstrzymujących się - 6 głosów). Prezydium RDN w dniu 24 października 2022 r., po zapoznaniu się z pełną dokumentacją sprawy oraz ze stanowiskiem Zespołu postanowiło w głosowaniu tajnym nie uwzględnić odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały - 0 głosów, przeciw — 10 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Rada Naukowa Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K na posiedzeniu 14 czerwca 2022 r. podjęła uchwałę, w której wyraziła negatywną opinię w przedmiocie wniosku o uchylenie uchwały z dnia [...] października 2021 w sprawie odmowy nadania dr M. S. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych, dyscyplinie pedagogika. RDN po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach postępowania, jak również po przeanalizowaniu złożonego przez stronę odwołania - nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania strony. Analiza akt sprawy wykazała jednoznacznie, że przeprowadzone czynności odbywały się z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa z zachowaniem zasady rzetelności i kompletności; w ramach tych czynności dokonano dokładnego opisu, a także wnikliwej ewaluacji przebiegu obrad, zwłaszcza prowadzonej dyskusji w całości procedowania. Przedmiotem oceny Rady Naukowej zgodnie z art. 16 u.s.n. były osiągnięcie naukowe i aktywność naukowa Kandydatki. Recenzje przedstawione w sprawie postępowania habilitacyjnego mają charakter merytoryczny i nie zawierają elementów mogących świadczyć o stronniczości wydanych opinii. RDN, opierając się na dowodach zgromadzonych w aktach sprawy, jak i dotychczasowych recenzjach uznała, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż strona nie spełnia wymogu ustawy określonego w art. 16 u.s.n. W ocenie RDN, osiągnięcia naukowe Odwołującej nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny pedagogika. RDN przychyliła się do recenzji prof. dr hab. K. K. która jest negatywna dla Habilitantki i przyjęła argumenty wskazane w tej recenzji za własne przy głosowaniu w niniejszej sprawie. Zdaniem RDN, w toku postępowania przed Radą Naukową Instytutu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie nadania stopnia naukowego dr M. F. S.. Podjęta uchwała jest wyrazem woli organu kolegialnego, który biorąc pod uwagę całość okoliczności sprawy, zarówno przemawiających na korzyść strony jak i przeciwko niej, podjął w głosowaniu autonomiczną decyzję o sposobie załatwienia sprawy. Samo zaś merytoryczne rozstrzygnięcie, w tym ocena recenzji, ich rzetelność i fachowość, mogła zostać wyrażona tylko w dyskusji i następnie głosowaniu nad treścią uchwały, co w niniejszej sprawie miało miejsce. W związku z powyższym RDN utrzymała w mocy uchwałę nr [...] Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K z [...] października 2021 r. 2. Skargę na decyzję RDN z 24 października 2022 r., znak DRKN.Z5.410.13.2022 złożyła M. S., wnosząc o jej uchylenie w całości a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie strona skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: a) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - art. 8 § 1 k.p.a. polegające na naruszenie zaufania strony w rażący sposób naruszając zasadę bezstronności i proporcjonalności. - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego; - art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy uchwały nr [...] Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K z [...] października 2021 r.; b) prawa materialnego, tj. art. 16 u.s.n. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżąca nie spełnia przesłanek wymaganych do nadania stronie stopnia doktora habilitowanego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przedstawiła stanowisko na poparcie poniesionych zarzutów. 3. W odpowiedzi na skargę RDN wniosła o jej oddalenie i podtrzymała wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. 1. Istota sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem decyzji organów, w których odmówiono nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika. Zdaniem organów, w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie nadania stopnia naukowego skarżącej. Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie nie zebrano całego materiału dowodowego i nie podjęto kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego. W ocenie skarżącej, organy błędnie przyjęły, że skarżąca nie spełnia przesłanek wymaganych do nadania stronie stopnia doktora habilitowanego. Zdaniem Sądu, rację w tym sporze należało przyznać organom a nie skarżącej. Zatem wszelkie zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego i materialnego należało uznać za niezasadne. Podkreślić należy, że sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny przedstawionych w danej sprawie recenzji, nie ocenia dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz tego czy rozprawa habilitacyjna kandydatki stanowiła "znaczny wkład" w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania potencjalnych merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki czy zajmowania stanowiska w przypadku rozbieżnych ocen merytorycznych danego specjalistycznego zagadnienia będącego przedmiotem postępowania. Sąd administracyjny dokonuje jedynie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu organu administracji (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1027/06). Sądowa kontrola musi zatem ograniczać się jedynie do tego, czy zachowane były zasady postępowania, tzn. czy powołano odpowiednio kwalifikowanych recenzentów, czy przygotowali oni umotywowane recenzje, czy dochowano przepisów dotyczących kworum i głosowania oraz innych przewidzianych przepisami zasad i trybu postępowania. Ten szczególny charakter postępowania dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją (teraz RDN). Dokonując takiej właśnie kontroli, Sąd uznał że w niniejszej sprawie nie było podstaw do uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć. 2. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy rozpatrujące niniejszą sprawę w sposób prawidłowy podały właściwą podstawę rozstrzygnięcia i zastosowały odpowiednie regulacje prawne. Zgodnie z art. 179 ust. 10 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r. poz. 1669) z dniem 1 stycznia 2021 r. Rada Doskonałości Naukowej (RDN) wstępuje w prawa Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Na podstawie art. 189 ust. 4 tej ustawy z dniem 31 grudnia 2020 r. znosi się Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. W związku powyższym w przedmiotowym postępowaniu RDN prowadzi sprawę w następstwie prawnym Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Zgodnie z art. 179 ust. 2 cytowanej ustawy w okresie od dnia wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, tj. w okresie od dnia 1 października 2018 r. do dnia 30 kwietnia 2019 r. przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczyna się na podstawie przepisów dotychczasowych. Z uwagi na powyższe regulacje intertemporalne, zastosowanie znalazła w niniejszym postępowaniu ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2013 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Na podstawie art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym: "Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego może wnieść od uchwał, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, jeżeli są one odmowne, odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Rada przekazuje odwołanie Centralnej Komisji wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. 2. Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej". Zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy: "Centralna Komisja podejmuje uchwały po zasięgnięciu opinii co najmniej jednego recenzenta. Uchwały o niezatwierdzeniu uchwał o nadanie stopnia lub odmowie przedstawienia kandydata do tytułu profesora w sprawach, o których mowa w art. 15 ust. 2 oraz w art. 28 ust. 4, mogą być podjęte po zasięgnięciu opinii co najmniej dwóch recenzentów, w tym co najmniej jednego spoza składu Centralnej Komisji". Centralna Komisja ma kompetencje ograniczone wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w sprawie. W razie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego przez radę wydziału, kontrola ta sprowadza się do oceny prawidłowości czynności prawnych, których wadliwość powoduje uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia radzie. Z tego względu powołani przez Centralną Komisję recenzenci mają za zadanie ocenę legalności postępowania przed radą wydziału. Legalność ta odnosi się też do oceny złożonego przez skarżącą odwołania, w którym zawarte zostały zarzuty wobec uchwały rady wydziału, iż skarżąca nie ma określonych na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy osiągnięć stanowiących znaczny wkład autora w rozwój dyscypliny naukowej prawo oraz nie wykazuje się istotną aktywnością naukową. W tym merytorycznym zakresie recenzenci powołani w postępowaniu przed Centralną Komisją mają obowiązek ocenić osiągnięcia naukowe habilitantki i takiej oceny dokonali. Ocena ta, jak już wyżej wskazano, nie podlega jednak badaniu sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 183/16). Zgodnie z art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym: "1. Do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. 2. Osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1, może stanowić: 1) dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie; 2) zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne; 3) część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. 3. Obowiązek publikacji nie dotyczy osiągnięć, których przedmiot jest objęty ochroną informacji niejawnych. 4. Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego określi, w drodze rozporządzenia, kryteria oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, biorąc pod uwagę osiągnięcia naukowo-badawcze w dziedzinach nauki i sztuki lub obszarach wiedzy, współpracę międzynarodową, dorobek dydaktyczny i popularyzatorski oraz uzyskane nagrody". Na dorobek naukowy habilitanta składają się dwie równorzędne kategorie normatywne: osiągnięcie naukowe oraz istotna aktywność naukowa (por. wyrok NSA z 12 lipca 2022 r., sygn. akt III OSK 1414/21). Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy: "W postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego". Odpowiednie stosowanie prawa polega na stosowaniu określonych przepisów do drugiego zakresu odesłania, z tym jednak, że całkowicie nie mają zastosowania bądź też w pewnej części swej treści ulegają zmianie te spośród nich, które ze względu na treść swych postanowień są bezprzedmiotowe lub sprzeczne z przepisami normującymi dane stosunki, do których mają być one zastosowane. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. Oznacza to. że niektóre przepisy k.p.a. w ogóle nie znajdą w tym postępowaniu zastosowania. Postępowanie w tych sprawach charakteryzuje się bowiem daleko idącymi odrębnościami. Odrębności te to przede wszystkim pominięcie udziału strony w postępowaniu przed Centralną Komisją (poza dopuszczeniem środka zaskarżenia) oraz swoiste postępowanie dowodowe ograniczone tylko do pewnych środków dowodowych. W postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji (obecnie Zespołów). Przy czym, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy, uchwały o odmowie nadania stopnia lub tytułu w sprawach, o których mowa w art. 15 ust. 2, art. 19 ust. 1 oraz art. 28 ust. 3, mogą być podjęte po zasięgnięciu opinii dwóch recenzentów. Dodatkowo należy wskazać, że w orzecznictwie podkreśla się, iż postępowanie przed Centralną Komisją nie stwarza kandydatowi na stopień naukowy możliwości toczenia dyskusji na temat recenzji, czy też kwestionowania na drodze postępowania sądowego wystawionych ocen rozprawy habilitacyjnej, nawet jeżeli zainteresowany jest najgłębiej przekonany, iż nie są one umotywowane, czy niesłuszne lub krzywdzące (por. wyrok NSA z 8 października 2007 r., sygn. akt I OSK 659/07 oraz wyrok SN z 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III ARN 86/95). Podobnie również próba podważania przez skarżącą kompetencji powołanego przez RDN recenzenta (skarżąca wskazała między innymi, że recenzent "nie posiada specjalistycznej wiedzy naukowej do sporządzenia recenzji") nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Nie jest rolą habilitanta recenzowanie powołanego przez RDN eksperta, który ma właśnie za zadanie recenzować dorobek naukowy skarżącej oraz tryb przeprowadzonego postępowania habilitacyjnego. 3. Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności mające istotne zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia: - postępowanie habilitacyjne skarżącej zostało wszczęte 18 marca 2019 r. w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika; do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego został wyznaczony Uniwersytet Ś; - na podstawie wniosku habilitantki Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów powołała 8 października 2019 r. 7 osobową komisję habilitacyjną; - 15 stycznia 2020 r. wpłynęły 3 pozytywne recenzje dorobku naukowego skarżącej; recenzje zostały zakończone pozytywnymi konkluzjami, ale zawierały wiele uwag krytycznych i polemicznych (szerzej o tym w zapadłych w sprawie rozstrzygnięciach); - Komisja habilitacyjna 24 lutego 2020 r. zaprosiła skarżącą na posiedzenie w celu przeprowadzenia z nią rozmowy na temat jej dorobku naukowego; - Komisja habilitacyjna na posiedzeniu 10 marca 2020 r. postanowiła wydać pozytywną opinię o całokształcie dorobku habilitantki, wyrażoną w głosowaniu (za nadaniem stopnia doktora habilitowanego oddano - 2 głosy, 3 głosy - wstrzymujące się i 1 głos przeciw nadaniu stopnia); opinia pozytywna wynikała z tego, że głosowanie w Komisji habilitacyjnej odbywa się zwykłą większością głosów (dane rozwiązanie musi zyskać więcej zwolenników niż przeciwników, przy czym nieuwzględniane są głosy wstrzymujące się) – czyli pozytywna opinia wynikała z następującego głosowania: 2 za, 1 przeciw (3 głosy wstrzymujące nie były brane pod uwagę); nie było to głosowanie "bezwzględną większością głosów" (więcej niż połowa głosujących, a dokładniej- liczba zwolenników przewyższa łączną liczbę przeciwników oraz wstrzymujących się); gdyby tak było to głosów pozytywnych było 2 a suma głosów negatywnych i wstrzymujących to 4 głosy); - na posiedzeniu 17 kwietnia 2020 r. Rada Naukowa Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K przeprowadziła tajne głosowanie nad wnioskiem o nadanie Kandydatce stopnia doktora habilitowanego i na podstawie wyniku: 5 głosów "za", 6 "przeciw", 3 "wstrzymujące się" podjęła uchwałę o odmowie nadania stopnia; - od tej uchwały habilitantka 17 maja 2020 wniosła odwołanie a Rada Naukowa Instytutu Pedagogiki na posiedzeniu 9 czerwca 2020 r. podtrzymała swoje stanowisko i wskazała brak poparcia dla odwołania; - 31 maja 2021 r. RDN podjęła uchwałę o poparciu pierwszego odwołania skarżącej od uchwały [...] Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K z [...] kwietnia 2020 r. odmawiającej nadania jej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika; - RDN uchyliła zaskarżoną uchwałę Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K i skierowało ją do ponownego rozpatrzenia w tej samej jednostce organizacyjnej; organ wskazał, że należy wnikliwie rozpatrzyć cały materiał dowodowy sprawy i podjąć odpowiednie czynności zmierzające do podjęcia uchwały o nadaniu lub o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego, a także, że uzasadnienie uchwały powinno przedstawiać motywy rozstrzygnięcia, w tym zawierać ocenę osiągnięcia naukowego oraz wkładu w rozwój dyscypliny; - Rada Naukowa Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K uchwałą nr [...] i [...] z [...] października 2021 r. ponownie odmówiła nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika; w tajnym głosowaniu poddała pod głosowanie 2 uchwały; pierwsza uchwała za nadaniem stopnia doktora habilitowanego nie uzyskała bezwzględnej ilości głosów (5 głosów "za", 10 "przeciw", 3 "wstrzymujące się"); większość uzyskało drugie głosowanie w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego Kandydatce (10 głosów "za", 5 "przeciw", 3 "wstrzymujące się"); - na spotkaniu 5 października 2021 r. Rady Instytutu z Komisją Habilitacyjną odnośnie do decyzji Rady Doskonałości Naukowej wysłuchano argumentacji Komisji Habilitacyjnej w sprawie nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika; członkowie Komisji Habilitacyjnej obecni na posiedzeniu stwierdzili, że dorobek nie spełnia oczekiwań i wymagań stawianych kandydatom do stopnia doktora habilitowanego; wskazano na mankamenty natury metodologicznej i brak należytego warsztatu metodologicznego; zwrócono również uwagę na kwestie natury formalnej dotyczące poprawnego przygotowania dokumentacji w zakresie oświadczeń współautorów; członkowie Komisji Habilitacyjnej podkreślili jednocześnie, że habilitantka przystąpiła do rozmowy z Komisją nieprzygotowana, co skutkowało niemerytorycznymi i zbyt ogólnikowymi odpowiedziami na pytania skierowane pod adresem Kandydatki; w efekcie końcowym opinie członków Komisji Habilitacyjnej uległy zmianie; wynik głosowania końcowego pomimo recenzji i opinii pozytywnych był następujący: z 6 obecnych członków komisji 2 osoby zagłosowały "za" nadaniem stopnia doktora habilitowanego, 1 osoba "przeciw", a 3 osoby "wstrzymały się" od głosu; Rada Naukowa Instytutu, po zapoznaniu się z wszystkimi sformułowanymi opiniami członków Komisji Habilitacyjnej wyrażonymi na posiedzeniu Rady oraz protokole, a także po przeprowadzonej na posiedzeniu Rady Instytutu dyskusji podjęła w głosowaniu tajnym uchwałę o nie nadaniu stopnia doktora habilitowanego skarżącej (na 18 osób obecnych z 23 uprawnionych do głosowania oddano 5 głosów "za" nadaniem stopnia doktora habilitowanego, 10 głosów "przeciw" i 3 głosy "wstrzymujące się"); - w odwołaniu skarżąca w szczególności zarzuciła, iż spotkanie z Komisją Habilitacyjną było tendencyjne; wskazała, że zaskarżona uchwała została jej przekazana z rażącym opóźnieniem (9 maja 2022 r.); zarzuciła również Przewodniczącej Komisji Habilitacyjnej konflikt interesów (podjęcie przez Przewodniczącą pracy w Akademii Ignatianum, gdzie zatrudniona jest Habilitantka); wskazała, że uchwała jest niezgodna z konkluzjami recenzji oraz opinią Komisji Habilitacyjnej, a także z uzasadnieniem decyzji RDN z 31 maja 2021 r. - RDN powołała odrębnego recenzenta a jego opinia kończy się jednoznacznie negatywną konkluzją; - Zespół V Nauk Społecznych RDN 11 października 2022 r. po zapoznaniu się z recenzjami sporządzonymi w postępowaniu odwoławczym i pełną dokumentacją sprawy wraz z odwołaniem skarżącej od uchwały Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K z [...] października 2021 r. odmawiającej skarżącej nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie pedagogika, w głosowaniu tajnym wypowiedział się przeciw uwzględnieniu odwołania i uchyleniu zaskarżonej uchwały, której dotyczy odwołanie (za uchyleniem zaskarżonej uchwały 3 - głosy, przeciw - 18 głosów, wstrzymujących się - 6 głosów); - Prezydium RDN 24 października 2022 r. po zapoznaniu się z pełną dokumentacją sprawy oraz ze stanowiskiem Zespołu postanowiło w głosowaniu tajnym nie uwzględnić odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę (za uchyleniem zaskarżonej uchwały - 0 głosów, przeciw - 10 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). 4. Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcia organów w niniejszej sprawie są prawidłowe z kilku zasadniczych względów. Po pierwsze – zasadnie przejęła RDN, że zaskarżona uchwała Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K podjęta została po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności, w tym wzięciu pod uwagę braku spełnienia wymogów wynikających z art. 16 ustawy o stopniach naukowych. Postępowanie habilitacyjne zostało przeprowadzone z należytą starannością i z zachowaniem wszelkich procedur wynikających z tych regulacji o czym świadczy zgromadzona w sprawie pełna dokumentacja z każdego etapu postępowania habilitacyjnego. Przeprowadzone czynności odbywały się z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa z zachowaniem zasady rzetelności i kompletności. W ramach tych czynności dokonano dokładnego opisu, a także wnikliwej ewaluacji przebiegu obrad, zwłaszcza prowadzonej dyskusji w całości procedowania. Zdaniem Sądu, zasadnie przyjęła RDN w decyzji, że w toku postępowania przed Radą Naukową Instytutu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie nadania stopnia naukowego skarżącej. Po drugie - przedmiotem oceny Rady Naukowej były osiągnięcie naukowe i aktywność naukowa Kandydatki. Podkreślić należy, że recenzje przedstawione w sprawie postępowania habilitacyjnego mają charakter merytoryczny i nie zawierają elementów mogących świadczyć o ich jakiejkolwiek stronniczości. W ocenie RDN, zasadnie uznano, że skarżąca nie spełnia wymogu ustawy określonego w art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora muszą stanowić znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz odwołujący musi wykazać się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Już samo stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego nie spełnia choć jednego z tych warunków przesądza o konieczności utrzymania w mocy zaskarżonej uchwały. W niniejszej sprawie RDN uznała, że osiągnięcia naukowe skarżącej nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny pedagogika. Wniosek taki wynika wprost z recenzji prof. dr hab. K K, która jest negatywna dla Habilitantki. RDN przyjęła argumenty wskazane w tej recenzji za własne przy głosowaniu w niniejszej sprawie. Rzeczoznawca RDN ostatecznie jednoznacznie wykazał, że postępowanie habilitacyjne skarżącej przebiegło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i nie jest obarczone żadnymi wadami proceduralnymi a argumentacja odwołania nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu Ś w K. W konkluzji swojej recenzji napisał: "Odwołanie Skarżącej byłoby skuteczne, gdyby dowiodła, że jej dorobek spełnia ustawowe warunki nadania stopnia doktora habilitowanego, a uchwała o odmowie nadania stopnia jest wynikiem proceduralnych i merytorycznych uchybień RN IP UŚ. Po zapoznaniu się z dorobkiem naukowym Skarżącej dochodzę do wniosku, że nadanie jej stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie pedagogika byłoby nieuzasadnione, ponieważ nie można uznać, że jej osiągnięcia stanowią znaczny wkład w rozwój tej dyscypliny. Nie dają też podstawy do stwierdzenia, że Skarżąca opanowała kompetencje metodologiczne, takie jak krytycyzm i samokrytycyzm, zrozumienie logiki badania naukowego, znajomość różnych schematów badawczych oraz biegłość w metodach pomiaru i analizy danych - a są to kompetencje, których wymaga się od osób mających prawo kierowania zespołami badawczymi i kształcenia kadr naukowych. Odwołanie dr M. F. S. uważam za bezzasadne i proponuję oddalić." Po trzecie – przypomnieć trzeba, że w postępowaniu habilitacyjnym w świetle obowiązujących przepisów, głosy wszystkich członków Komisji Habilitacyjnej są równoważne, a opinia Komisji Habilitacyjnej nie jest wiążącą dla Rady Naukowej. Rada Naukowa ma prawo podjęcia uchwały odmiennej od konkluzji recenzentów i opinii Komisji Habilitacyjnej. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Ostatecznie bowiem decyzja o nadaniu bądź odmowie nadania stopnia leży w kompetencji Rady Naukowej. W związku z tym za niezasadny należy uznać zarzut dotyczący podjęcia uchwały odmiennej od opinii Komisji Habilitacyjnej i recenzentów. Uchwała jest wyrazem woli organu kolegialnego, który biorąc pod uwagę całość okoliczności sprawy, zarówno przemawiających na korzyść strony jak i przeciwko niej, podejmuje w głosowaniu autonomiczną (inaczej: nie jest to decyzja związana) decyzję o sposobie załatwienia sprawy. Po czwarte – wskazać trzeba, że w niniejszej sprawie Rada Naukowa należycie i w sposób staranny rozpatrzyła cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, gdyż: - członkowie Rady Naukowej zapoznali się z uzasadnieniem uchwały Komisji Habilitacyjnej przed podjęciem uchwały w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego; - członkowie Rady zapoznali się ze wszystkimi recenzjami; - na spotkaniu 5 października 2021 r. Rady Naukowej z Komisją Habilitacyjną wysłuchano argumentacji Komisji Habilitacyjnej w niniejszej sprawie; z uzasadnienia wynika, że obecni członkowie na posiedzeniu stwierdzili, że dorobek nie spełnia oczekiwań i wymagań stawianych kandydatom do stopnia doktora habilitowanego; wskazano między innymi na mankamenty natury metodologicznej, brak należytego warsztatu metodologicznego; - członkom Rady Naukowej były udostępnione wszystkie materiały z postępowania habilitacyjnego. Po piąte - w uzasadnieniu uchwały Rada Naukowa jednoznacznie podała przyczynę podjętej decyzji, którą jest "brak wystarczającego dorobku naukowego spełniającego ustawowe wymagania". Rozstrzygniecie podjęte przez Radę zawiera również uzasadnienie. Odwołuje się ono we właściwy sposób do uzasadnienia uchwały Komisji Habilitacyjnej i jest wystarczające do zrozumienia przyczyn podjętej decyzji. Na podkreślenie wymaga, że z uwagi na art. 20 ust. 1 ustawy o stopniach i tytułach naukowych, końcowe uchwały podejmowane przez właściwy jednostkę organizacyjną są podejmowane w głosowaniu tajnym, co stanowi utrudnienie w sporządzeniu szczegółowego uzasadnienia uchwały, w pełni odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Zatem brak pełnego uzasadnienia uchwały zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowi naruszenia prawa, dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawda dające podstawy do uchylenia uchwały. Po szóste - opinie komisji habilitacyjnej w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia naukowego nie są objęte dyspozycją art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. W tej sytuacji przedmiotem odwołania może być tylko końcowa uchwała rady jednostki organizacyjnej odmawiająca nadania stopnia naukowego. Należy z tego wnosić, że Rada Naukowa przedstawiła właściwe i dostatecznie obszerne uzasadnienie dla rekomendacji uchwały w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego skarżącej. Uzasadnienie uchwały wyjaśnia stronie motywy jakimi kierował się organ wydając uchwałę. Mając na uwadze fakt, że Rada Naukowa jest organem kolegialnym i podejmuje uchwały w głosowaniu tajnym oraz że k.p.a. stosuje się w przedmiotowej sprawie odpowiednio - uchwała nie musi spełniać wszystkich warunków określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Uchwała zawiera jednak prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Tym samym sporządzone uzasadnienie uchwały nie narusza art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Po siódme - na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut odnoszący się do zaistnienia w opinii skarżącej konfliktu interesów z przewodniczącą Komisji Habilitacyjną prof. W. S. z uwagi na podjęcie przez nią zajęć w Akademii I. w K., w której zatrudniona jest Habilitantka. Powyższe twierdzenie w żadnym stopniu nie wykazuje na czym ten konflikt interesów miałby wyglądać. Sam fakt podjęcia zajęć przez Przewodniczą Komisji Habilitacyjnej w jednostce w której zatrudniona jest Kandydatka nie świadczy o zaistnieniu konfliktu interesów mogącym wpływać na obiektywizm i bezstronność Przewodniczącej, skutkującym możliwością wyłączenia członka komisji habilitacyjnej w świetle przepisów prawa. Podkreślić należy również to, że skarżąca nie wnosiła o wyłączenie wskazanego członka Komisji Habilitacyjnej. Należy również zauważyć, że opinia Komisji Habilitacyjnej była pozytywna dla Odwołującej. Po ósme – w niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 18a ust. 11 ustawy o stopniach i tytułach naukowych, zgodnie z którym: "Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego". Uchwały w niniejszych sprawach są podejmowane bezwzględną większością głosów. Rada Naukowa zgodnie z powołanym przepisem odmówiła nadania stopnia doktora habilitowanego Odwołującej. Należy wskazać, że z uwagi na opinie Komisji Habilitacyjnej stawiając wniosek o podjęcie uchwały przewodniczący Rady Naukowej powinien wziąć pod uwagę zarówno przebieg dyskusji jak i treść uchwały Komisji Habilitacyjnej i w miarę możliwości w pierwszej kolejności poddać pod głosowanie uchwałę zbieżną z uchwałą Komisji Habilitacyjnej. Rada Naukowa podejmuje najpierw uchwałę, która jest przedstawiana przez Komisję Habilitacyjną i jeżeli ta uchwała nie zostanie podjęta ustawową większością głosów to wówczas głosowana jest uchwała przeciwna. Na gruncie art. 18a ust. 11 ustawy o stopniach i tytułach naukowych należy uznać, że rada jednostki organizacyjna przeprowadzającej postępowanie habilitacyjne wydaje jedno rozstrzygnięcie tj. uchwałę o nadaniu stopnia doktora habilitowanego albo uchwałę o odmowie jego nadania. Skuteczne podjęcie jednego z tych rozstrzygnięć wymaga ustawowej większości głosów określonych w art. 20 ust. 1 ustawy. Brak uzyskania poparcia dla określonej uchwały nie kończy tym samym toczącego się postępowania, natomiast wymaga poddania pod głosowanie uchwały o treści opozycyjnej do poprzednio głosowanej. "Rada jednostki podejmuje uchwałę o nadaniu albo (użyto nieprawidłowo "lub") odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego w terminie miesiąca od otrzymania uchwały komisji habilitacyjnej (ust. 1); podkreślenia wymaga, że są to wyrażenia odmienne od odnoszących się do końcowych uchwał rady w przewodzie doktorskim ("uchwała w sprawie nadania stopnia doktora" - art. 14 ust. 5 zdanie drugie) i w postępowaniu o nadanie tytułu profesora ("uchwała w przedmiocie poparcia wniosku o nadanie" - art. 27 ust. 2 pkt 3) - przede wszystkim, jeżeli w razie pozytywnej opinii komisji habilitacyjnej wniosek nie uzyska w glosowaniu rady bezwzględnej większości oddanych głosów, nie oznacza to, jak w pozostałych dwóch rodzajach postępowań, automatycznie odmowy nadania (por. wyrok NSA z 16 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1325/09), lecz konieczne jest przeprowadzenie drugiego głosowania, tym razem z wnioskiem o odmowę nadania stopnia, w którym również decyduje się bezwzględną większością głosów (zarazem z tego, że rada ma podejmować uchwałę "na podstawie opinii komisji", wydaje się wynikać konieczność przeprowadzenia głosowania z pytaniem zgodnym z opinią komisji, tj. pytaniem o nadanie stopnia, jeżeli opinia jest pozytywna, i pytaniem o odmowę nadania stopnia, jeżeli opinia jest negatywna) (..)." 5. Zdaniem Sądu, podejmowane rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są zgodne z prawem. W sprawach o nadanie stopni naukowych sąd administracyjny sprawuje kontrolę jedynie w zakresie badania legalności decyzji Centralnej Komisji (teraz RDN), czyli bada czy decyzja ta została wydana zgodnie z przepisami regulującymi tryb i zasady postępowania w tego rodzaju sprawach. Sąd administracyjny nie ocenia dorobku naukowego osoby ubiegającej się o nadanie stopnia lub tytułu naukowego dokonaną w toku postępowania w recenzjach naukowych. Sąd dokonuje jedynie analizy tego, czy postępowanie takie zostało przeprowadzone zgodnie z regułami proceduralnymi. Nie ulega wątpliwości to, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z prawem. Podkreślić trzeba, że o rezultacie postępowania w tego rodzaju sprawach nie decyduje prosta arytmetyczna większość pozytywnych lub negatywnych recenzji, lecz całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie. Opinie recenzentów (a w zasadzie konkluzje tych opinii) są oczywiście ważnym dowodem w postępowaniu przed Radą Naukową. Nie oznacza to jednak "związania" danej jednostki naukowej takimi opiniami. Dana jednostka naukowa (Rada Naukowa) jest w tym zakresie w pełni autonomiczna. Przed podjęciem uchwały w sprawie musi zapoznać się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym sprawie a nie tylko z arytmetycznym wynikiem głosowania w Komisji Habilitacyjnej. Tak też się stało w niniejszej sprawie, gdzie w trakcie dyskusji podnoszono wiele okoliczności wskazujących na brak spełniania kryteriów ustawowych stawianych Kandydatce ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Podobnie jak większość członków Rady Naukowej, negatywną opinie w tym zakresie wskazał recenzent powołany przez RDN. Nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego nie może opierać się bowiem wyłącznie na analizie zebranej w sprawie dokumentacji. W ocenie Sądu, wysłuchanie kandydata przez Komisję Habilitacyjną może mieć również istotne znaczenie, w szczególności w zakresie wyjaśnienia mogących powstać wątpliwości odnośnie do dorobku naukowego habilitanta, jego zakresu, szczegółowości itp. Pracownik naukowy (naukowo-dydaktyczny, czy dydaktyczny) legitymujący się stopniem doktora habilitowanego powinien, jak się wydaje, prezentować szczególny rodzaj wiedzy w danej dziedzinie nauki, wyrażanej poprzez publikacje ale także poprzez werbalny jej przekaz. Zatem nie ulega wątpliwości, że jednym z dowodów zebranych w sprawie mogą być konkluzje wynikające z rozmowy habilitanta z Komisją Habilitacyjną. Zdaniem Sądu, podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia są niekorzystne dla skarżącej, co nie oznacza jednak, że są niezgodne z prawem. W świetle obowiązujących przepisów, głosy wszystkich członków Komisji Habilitacyjnej są równoważne, a opinia (konkluzja) Komisji Habilitacyjnej nie jest wiążącą dla Rady Naukowej. Rada Naukowa ma prawo podjęcia uchwały odmiennej od konkluzji recenzentów i opinii końcowej Komisji Habilitacyjnej, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Zatem ostatecznie decyzja o nadaniu bądź odmowie nadania stopnia leży w kompetencji Rady Naukowej, składającej się przecież również ze specjalistów w danej dziedzinie nauki. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut skarżącej dotyczący podjęcia uchwały Rady Naukowej odmiennej od opinii Komisji Habilitacyjnej i recenzentów. W niniejszej sprawie Rada Naukowa należycie i w sposób staranny rozpatrzyła cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że członkowie Rady Naukowej zapoznali się z uzasadnieniem uchwały Komisji Habilitacyjnej przed podjęciem uchwały w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, oraz zaznaczono, że członkowie Rady zapoznali się z recenzjami, a więc mieli możliwość wyrobienia własnego zdania w sprawie poddanej następnie głosowaniu podczas posiedzenia Rady. Z uzasadnienia wynika, że obecni członkowie na posiedzeniu stwierdzili, że dorobek habilitantki rzeczywiście nie spełnia oczekiwań i wymagań stawianych kandydatom do stopnia doktora habilitowanego. W uzasadnieniu swej uchwały Rada Naukowa jednoznacznie podała przyczynę podjętej decyzji, którą jest brak wystarczającego dorobku naukowego spełniającego ustawowe wymagania. Sąd nie znajduje w tak prowadzonym postępowaniu podstaw do uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć. 6. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.