VII SA/Wa 1503/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, sędzia WSA Tomasz Stawecki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2021 r. sprawy ze skargi B W, P W, H S, M P, M S i W S na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę

Wojewoda [...] (Wojewoda) decyzją z [...]czerwca 2020 r., po rozpatrzeniu odwołania Z M, M M, K K B i P W, M P, M i M W, A i M S, M i M S, H i W S, H i G R - uchylił decyzję Starosty [...]z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] odmawiającą uchylenia – we wznowionym postępowaniu - ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] maja 2018 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej tj. wieży kratowej, urządzeń sterujących i nadawczo-odbiorczych z instalacją elektryczną i ogrodzeniem na działce o nr ew. [...] w [...]oraz stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem prawa i odmówił jej uchylenia. Organ wskazał, że uprzednio decyzją z [...] lutego 2019 r. Starosta [...] odmówił uchylenia ww. decyzji z [...]maja 2018 r., którą z kolei uchylił Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie organ decyzją z [...] sierpnia 2019 r. odmówił uchylenia decyzji z [...] maja 2018 r., Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2020 r. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję z [...] grudnia 2020 r. Wojewoda wskazał, że we wniosku, jako podstawę wznowienia powołano art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Kluczową kwestią było zatem ustalenie, czy skarżącym przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym ww. decyzją. Następnie przytoczył art. 28 ust. 2 Prawo budowlane zawierający definicję strony w postępowaniu w sprawie o pozwoleniu na budowę i zaznaczył, że Starosta [...] uznał, iż z materiału dowodowego nie wynika, aby ww. inwestycja oddziaływała na nieruchomości skarżących. Wojewoda powołał stanowisko organu I instancji, że realizacja inwestycji nie narusza interesów prawnych skarżących, a więc nie przysługuje im status strony. Ponadto, zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa, a zarzuty dotyczące nieprawidłowości projektu budowlanego wyjaśnił inwestor. Nadto, skarżący nie udowodnili, że budowa będzie ograniczać obecne lub przyszłe zagospodarowanie ich nieruchomości. Krąg stron w takich sprawach ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864), oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Z przepisów tych wynika, że istotnymi parametrami przy ustalaniu obszaru oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej jest moc EIRP, tj. równoważna moc promieniowania izotropowego oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki, promieniowania danej anteny (przy uwzględnieniu azymutu i nachylenia). Zgodnie z tabelą nr 2 w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia z 30 października 2003 r. w miejscach dostępnych dla ludzi, dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego to 0,1 W/m2. Obszar, nad którym przebiega pole elektromagnetycznego oddziaływania przekraczające ww. wskaźnik, jest obszarem oddziaływania obiektu. Zdaniem Wojewody, skarżący posiadali indywidualny interes prawny, gdyż nad ich działkami przebiega strefa o ponadnormatywnej gęstości mocy pola tj. pow. 0,1 W/m2, a część z działek leży pod osiami głównych wiązek promieniowania anten. tj działki: Z M (nr ew. [...]), M M (nr ew. [...]), K K (nr ew. [...]), B i P W (nr ew. [...] , [...]), M P (nr ew. [...]), M i M W (nr ew. [...]), A i M S (nr ew. [...]), M i M S (nr ew. [...],[...]), a działki H i W S (nr ew. [...]), H i G R (nr ew. [...]), leżą pod osiami głównych wiązek promieniowania. Działki te znajdują się zatem w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Niemniej - zdaniem organu - decyzja z [...]maja 2018 r. zawiera prawidłowe ustalenia prawne i faktyczne, pomimo pozbawienia stron czynnego udziału, zatem jej uchylenie jest bezzasadne. Odpowiada również zapisom uchwały Nr [...] z [...] marca 2007 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania terenów położonych w [...],[...] i części w [...]. Organ stwierdził, że nie była wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze, jak i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co potwierdza uzupełnienie "Kwalifikacji przedsięwzięcia". Zaznaczył, że za projekt budowlany odpowiada projektant, co potwierdza w oświadczeniu (art. 20 ust. 4), a organ ma obowiązek sprawdzenia projektu zgodnie z art. 35 cyt. ustawy. Ustalono, że jest on kompletny, a inwestycja nie narusza prawa. Skargę na powyższą decyzję wniosły ww. podmioty, zarzucając naruszenie: - § 3 ust. 2 pkt 3 cyt. rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. poprzez brak oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a jedynie poszczególnych anten, co miało wpływ na rozstrzygnięcie; - § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., gdyż inwestor rozpatrywał odległość od miejsc dostępnych dla ludności nie większą niż 200 m od ośrodka elektromagnetycznego, podczas, gdy powinien nie większą niż 150 m od ośrodka elektromagnetycznego, ewentualnie nie większą niż 200 m i nie mniejszą niż 150 m od ośrodka elektromagnetycznego; - art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez uwzględnienie miejsc dostępnych dla ludności jedynie w oparciu o istniejącą zabudowę, bez potencjalnej; - art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez brak oceny obszaru oddziaływania oraz czy inwestycja może znacząco, czy potencjalnie oddziaływać na środowisko i oparcie decyzji jedynie na twierdzeniach inwestora, w sytuacji, gdy z kwalifikacji przedsięwzięcia nie wynika sposób ustalenia obszaru oddziaływania obiektu; - art. 77 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie wniosków o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu elektroniki oraz opinii technicznej, co miało wpływ na rozstrzygnięcie; - art. 107 k.p.a. poprzez brak oznaczenia stron postępowania, niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, co utrudnia jej kontrolę. Wnieśli też o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z opinii biegłego, na okoliczność obszaru oddziaływania obiektu i stron postępowania oraz o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zdaniem skarżących, inwestor ocenił oddziaływanie na środowisko pobieżnie i niezgodnie z przepisami. Na karcie 9A wskazuje się, że obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych będą występowały poza działką o nr ew. [...] i zamkną się one w max. zasięgu do 88,90 m od stacji bazowej. Nie wskazano danych technicznych i wyliczeń pozwalających na zbadanie tych twierdzeń. Istnieją braki w obliczeniach dla tiltu 18. Wojewoda w decyzji nr [...] wskazał na konieczność dokonania tych obliczeń, a Starosta zobowiązał inwestora do ich przedstawienia. Z projektu budowlanego wynika, że anteny sektorowe [...] mają być elektrycznie i mechanicznie regulowane (uwaga po tabelą k- 95 projektu budowlanego). Z karty katalogowej wynika, że dla tego rodzaju anten zakres elektrycznego regulowania tiltu wynosi 0e- 109. Mocowanie ASMDT0D01 umożliwia mechaniczną zmianę tiltu. Anteny mogą być zatem mechanicznie pochylone o 89, a elektrycznie o kolejne 10 tj. łącznie o 18 9. Inwestor, prezentuje jedynie wyliczenia dla tiltów 0Q i 89. Jest to okoliczność istotna, ponieważ, jak wynika z diagramu na str. 9 opinii załączonej do odwołania dla tiltu 189 w odległości 150 m od środka elektrycznego oś głównej wiązki promieniowania będzie przebiegać na wysokości 2,65 m, tj. przez miejsca dostępne dla ludności. Natomiast inwestor, nie wskazał sposobu ustalenia odległość stacji bazowej od najbliższych zabudowań, a z map wynika, że zabudowania znajdują się niemal w granicy działki inwestycyjnej. Według stron, błędnie twierdzi Wojewoda, że związany jest wnioskiem inwestora, a zmiana w przyszłości nachylenia anteny, będzie rozpatrywana jako zmiana sposobu użytkowania stacji bazowej. Możliwość automatycznej zmiany nachylenia poszczególnych anten, w zasadzie uniemożliwia kontrolę w tym zakresie, gdyż inwestor może w dowolny sposób ustawić antenę też w trakcie kontroli. Dlatego sama możliwość zmiany nachylenia anteny powoduje konieczność uwzględnienia przy ustalaniu oddziaływania pola elektromagnetycznego na miejsca dostępne dla ludności. Skarżący, odwołując się do tabeli AD.3 informacji uzupełniającej wskazali, że "wylicza moc EIRP" przyjmując dane wyjściowe do obliczeń mocy nadajnika (Moc TRX) dla systemu GSM900 moc 60 W, dla systemu UMTS 900 moc 60 W, systemu LTE 800 moc 120 W, ale nie jest jasne skąd parametry te wynikają, bo nie wskazano producenta, typu, ani modelu nadajników, nie dołączono kart katalogowych, a więc niemożliwa jest weryfikacja obliczeń. Dalej wskazali, że dla systemu LTE 800 podano liczbę TRX (liczbę nadajników) 2, a moc pojedynczego nadajnika - 120 W, w pozycji mocy promieniowana EIRP wskazano, że łączna moc nadajników to 4562 W, podczas gdy prawidłowe wyliczenia wskazują, że moc EIRP wynosi 9124 W, a cała antena promieniuje z mocą EIRP 14 484 W, co wpływa na kwalifikację przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto, pominięto kwestię potencjalnego zagospodarowania terenu. Skarżący wskazali, że w ocena kwalifikacji przedsięwzięcia powinna być dokonywana w postępowaniu dot. środowiskowych uwarunkowań, a nie wcześniej. Inwestor nie jest do tego uprawniony, tylko organy wymienione w art. 75 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199. poz. 1227 ze zm.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd kontrolował w tej sprawie decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2020 r., uchylającą decyzję Starosty [...] z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] odmawiającą uchylenia – we wznowionym postępowaniu - decyzji Starosty [...] z [...] maja 2018 r. udzielającej pozwolenia na budowę opisanej stacji bazowej telefonii komórkowej na działce o nr ew. [...] w [...] i stwierdzającą, że została ona wydana z naruszeniem prawa i odmawiającą jej uchylenia. Na wstępie podkreślić należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było wadami kwalifikowanymi, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., art. 145 a § 1 k.p.a lub art. 145b § 1 k.p.a. Stanowi ono odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a zasady trwałości decyzji administracyjnej. Ratio legis tej instytucji wynika z faktu, iż po podjęciu decyzji ostatecznej może wyjść na jaw wadliwość postępowania, w którym orzeczenie takie zapadło, albo też mogą pojawić się okoliczności podważające znaczenie przesłanek, na których oparto rozstrzygnięcie sprawy. Wznowienie postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją, ma zatem ściśle określone granice, wyznaczone decyzją ostateczną i podstawami wznowienia. Przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 k.p.a., natomiast zakłada, że nie wszystkie wady postępowania mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad może prowadzić do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, rozstrzygnięcie powinno pozostać niezmienione, gdyż jest zgodne z prawem. W tym wypadku organ winien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję z powodów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym. Taka sytuacja – zdaniem Sądu – miała miejsce w niniejszej sprawie. Uzasadniając powyższe stanowisko podkreślić należy, że przed wydaniem pozwolenia na budowę organy, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane, badają również zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 Uioś. Do organu architektoniczno budowlanego należy zatem ocena czy inwestor ma, wynikający z przepisów o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mają zatem obowiązek zbadać przedstawioną przez inwestora kwalifikację zamierzenia inwestycyjnego w świetle przepisów rozporządzenia w sprawie oddziaływania przedsięwzięć na środowisko. Oceny przedsięwzięć w postaci budowy anten nadawczych telefonii komórkowej dokonuje się w oparciu o przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM z 2010r., które określają przesłanki decydujące o ich kwalifikacji odpowiednio jako przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź jako przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z treści ww. przepisów wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia należą: rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; moc promieniowania anten oraz emisja pola elektromagnetycznego przez anteny. Istotne jest ukierunkowanie anten (osi głównej wiązki promieniowania anteny) z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności. Niezbędne jest rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. W przypadku przedsięwzięć obejmujących, tak jak badane w tej sprawie, więcej niż jedną antenę, zachodzi konieczność rozważenia możliwości kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia (por. wyroki NSA z 16 stycznia 2020 r. sygn. II OSK 4609/18 oraz z 23 stycznia 2020 r., II OSK 559/18 - CBOSA). Dane te powinny wynikać jednoznacznie z projektu budowlanego, które – co wymaga szczególnego podkreślenia w świetle zarzutów skargi - są wiążące dla organu, jak również inwestora przy realizacji i dalszej eksploatacji zamierzenia. Oznacza to, że inwestor w przyszłości nie będzie mógł inaczej, niż wynika to z zatwierdzonej dokumentacji, korzystać ze stacji bazowej telefonii komórkowej. W takim też wyłącznie zakresie uzyskuje pozwolenia na użytkowanie. Innymi słowy stwierdzenie przez organ architektoniczno budowlany, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - w oparciu o dane podane przez inwestora - nie sprawia, że inwestycja może być realizowana i użytkowana w inny sposób. Jeśli bowiem przedsięwzięcie będzie zrealizowane odmiennie od parametrów analizowanych na etapie oceny konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to w konsekwencji należy przyjąć, iż decyzja, o której mowa w art. 72 ust. 1 Uioś, została wydana bez wymaganej decyzji wymienionej w art. 71 tej ustawy. Uwzględniając przedstawione wyżej uwarunkowania prawne Sąd zauważa, że z przedstawionego organowi architektoniczno budowlanemu projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa stacja bazowa dotyczy m.in. instalacji na antenowej konstrukcji wsporczej, na wysokości 49 m nad poziomem terenu, trzech anten sektorowych, umieszczonych na azymutach 90°(A1), 210°(A2) i 330 (A3). W tabeli przedstawionej na str. 3 "Kwalifikacji przedsięwzięcia" przedstawiono pasma pracy w MHz, zakres tiltów dla deklarowanych nachyleń 0-8, maksymalną równoważną moc promieniowania izotropowo dla poszczególnego pasma (4562-5360) oraz dla całości (9922). W tabeli na stronie 5 i 6 ww. kwalifikacji podano szczegółowe wyniki obliczeń odległości pomiędzy osią główna wiązki promieniowania anten sektorowych, a miejscami dostępnymi dla ludności w dwóch wariantach: dla tiltu minimalnego (najbardziej niekorzystnego wariantu górnej krawędzi końca tiltu) oraz dla tiltu maksymalnego (najbardziej niekorzystnego wariantu dolnej krawędzi końca tiltu). Dla podanych wyżej parametrów załączono dokument legalizacyjny (G3ZR). Do akt sprawy, na wezwanie organu, przy piśmie z dnia 12 lipca 2019r. inwestor przedstawił ponadto uzuzpełnienie do projektu budowlanego, ponownie wskazując na ściśle określone parametry, w jakich pracować będzie przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej, w tym maksymalną moc promieniowa izotropowo EIRP dla każdej pojedynczej anteny (czyli na każdy sektor) wynoszącą 9922W, przy wartości pochylenia anten wyłącznie w zakresie od 00 do 80, w przedstawionej konfiguracji pracy anten sektorowych, w tym typ anteny, zakres pracy, z podaniem ich wymiarów. Dołączono również karty katalogowe anten [...] (załącznik nr 1). Szczegółowe wyliczenia przedstawiono w załączniku nr. 3 w zakresie podanych parametrów - stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 ppkt b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ppkt f cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. Inwestor wskazał ponadto, że decyzją nr [...] znak [...], udzielono pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej. Niezależnie, w opracowaniu - również w formie tabeli - przedstawiono, dla każdego z azymutów, konkretne działki ze wskazaniem dopuszczalnego - w obowiązującym na tym terenie planie zagospodarowania przestrzennego - rodzaju zabudowy, w tym wysokości obiektów budowlanych potencjalnych i istniejących. W zakresie wysokości kształtują się one do 12 m n.p.t. (plan), a przy istniejącej zabudowie w przedziale od 10 – 6 m. Sąd zauważa w tym miejscu, że skoro plan określa możliwości zabudowy omawianego terenu w przyszłości, to nie można było przyjąć, że nie poddano analizie oddziaływania stacji bazowej na potencjąlną zabudowę, jak zarzucali skarżący. Z załącznika nr 2 do ww. uzupełnienia pt. Sprawozdanie [...] z pomiarów pól elektromagnetycznych wykonanych dla potrzeb ochrony środowiska (pkt 7.4 str. 3) wynika, że – na podstawie informacji od użytkownika, jak i obserwacji miejsca otoczenia pomiarów oraz dokumentacji nie stwierdzono występowania innych źródeł pola E-M, które w zakresie badanych częstotliwości mogą bezpośrednio wpływać na wynik mierzonej wartości. W pkt 10. pt. Omówienie wyników pomiarów nie stwierdzono wartości wyższych niż dopuszczalna 7 V/m określona w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192 poz. 1883). W świetle zgromadzonej, obszernej dokumentacji, nie zasługiwały na zatem uwzględnienie zarzuty skargi zarówno dotyczące naruszenia wymienionych przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Organ miał podstawy przyjąć, że inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze, jak i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji zasadnie stwierdził, że pomimo pominięcia skarżących w postepowaniu zwyczajnym, co stanowi przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – Sąd stanowisko organu w tym zakresie podziela - zastosowanie znajdował bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę.