VII SA/Wa 1498/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska (spr.), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2023 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 maja 2023 r. znak DLI-I.7622.3.2021.KT.23 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz Gminy Miasta [...] kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Minister Rozwoju i Technologii decyzją z 19 maja 2023 r. po rozpoznaniu odwołania Gminy Miasto K., od decyzji Wojewody Z. z [...] października 2021 r., Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie obiektu radiokomunikacyjnego 11153_SL402_K._007_A sieci łączności bezprzewodowej ERTMS/GSM-R na liniach kolejowych PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. w ramach NPW ERTMS, na terenie działki nr [...] obręb [...] miasto K., stanowiącym teren zamknięty Polskich Kolei Państwowych S.A., umorzył w całości postępowanie odwoławcze. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco : Wnioskiem z 25 sierpnia 2021 r. PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., zwane dalej "inwestorem" wystąpiło do Wojewody Z. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie ww. obiektu radiokomunikacyjnego. Wojewoda Z. w dniu [...] października 2021 r., wydał decyzję Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie ww. obiektu radiokomunikacyjnego na terenie działki nr [...] obręb [...] miasto K., stanowiącym teren zamknięty Polskich Kolei Państwowych S.A., zwaną dalej " decyzją Wojewody Z". Pismem z 16 listopada 2021 r. Gmina Miasto K., zwana dalej "Skarżącą" złożyła odwołanie od decyzji Wojewody Z., wnosząc o jej uchylenie i wydanie decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odwołanie zostało uzupełnione pismem z 28 kwietnia 2023 r. Rozpoznając sprawę Minister Rozwoju i Technologii, zwany dalej "Minister" wskazał, że przed rozpoznaniem odwołania niezbędne jest zbadanie przez organ II instancji legitymacji procesowej podmiotu wnoszącego środek zaskarżenia. Podkreślił, że prawo to jest niezależne od okoliczności, czy dany podmiot brał udział w postępowaniu przed organem I instancji, ani od tego, kogo wskazano jako adresata tej decyzji. Ważne jest natomiast, aby podmiot skarżący wykazał, że ma legitymację do złożenia środka zaskarżenia. Za niedopuszczalne należy bowiem uznać rozpatrzenie odwołania, które zostało złożone przez podmiot niebędący stroną postępowania administracyjnego. Minister podkreślił, że przymiot strony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ustalany jest w oparciu o treść art. 28 kpa. Zgodnie z art. 28 kpa, stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ wskazał, że wykazanie interesu prawnego jest zatem konieczne do prawidłowego ustalenia przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa. Interes prawny strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy środek zaskarżenia. Minister wyjaśnił, że ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, iż właścicielem nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. działki nr [...], obr. [...] miasto K., jest Skarb Państwa, a użytkownikiem wieczystym - Polskie Koleje Państwowe S.A. Zaznaczył, że analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wykazała, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji pokrywa się z terenem objętym wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ wskazał, że w związku z powyższym zaistniała konieczność wykazania przez odwołującą się Gminę Miasto K. interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 kpa. Z tego względu, pismem z 8 grudnia 2021 r., wezwał Gminę Miasto K. do wykazania interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Wojewody Z. w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z 16 grudnia 2021 r. Gmina Miasto K. wyjaśniła m.in., iż działka nr [...], obr. [...] miasto K., na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja celu publicznego, bezpośrednio graniczy z działką nr [...] obręb [...] miasto [...], stanowiącą własność Gminy Miasto K. (narożniki B-C wskazane na mapie stanowiącej załącznik do decyzji Wojewody Z.). Zaznaczyła, że zgodnie z przyjętym orzecznictwem, w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia warunków zabudowy, albo inwestycji celu publicznego, stroną postępowania są obok właściciela i użytkownika wieczystego gruntu objętego zainwestowaniem, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z nieruchomością, na której ma być zlokalizowana planowana inwestycja oraz właściciele lub użytkownicy nieruchomości położonych w dalszej odległości, jeżeli znajdują się one w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Powyższe, w ocenie Gminy, uzasadnia uznanie jej za stronę postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego. Po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności wyjaśnień Skarżącej zawartych ww. piśmie z 16 grudnia 2021 r., Minister stwierdził, że Gmina nie posiada interesu prawnego uprawniającego do skutecznego kwestionowania decyzji Wojewody Z. Minister ustalił, że wbrew przekonaniu Gminy, działka stanowiąca jej własność leży poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. Organ zaznaczył, że jak wyjaśnił inwestor w piśmie z 17 czerwca 2022 r., granice terenu objętego planowaną inwestycją wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać zaznaczono na załączonej do wniosku mapie kolorem czerwonym (obszar zaznaczony literami ABCDEFG) i jest to obszar, poza który oddziaływanie obiektu nie wykroczy. Natomiast rzeczywisty planowany obszar oddziaływania tj. obszar, gdzie wystąpią ponadnormatywne natężenia pola elektromagnetycznego według obliczeń opartych o charakterystyki anten, ustalony zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839, z późn. zm.) przedstawiono kreskowaną szrafurą koloru pomarańczowego w dołączonej do wniosku analizie środowiskowej. Obszar ten mieści się w całości w granicach działki nr [...] w obrębie ewid. [...] K.. Minister stwierdził, że rzeczywisty obszar oddziaływania inwestycji mieści się w całości w obszarze objętym wnioskiem i ograniczony jest do granic działki nr [...] w obrębie ewid. [...] K. Zaznaczył, że wbrew stanowisku Gminy Miasto K., ani treść załącznika do wniosku o wydanie zaskarżonej decyzji, jak również treść załącznika do decyzji Wojewody Z., nie potwierdza argumentacji, jakoby działka nr [...] znajdywałoby się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Minister stwierdził, że realizacja obiektu objętego kwestionowaną przez Gminę decyzją, tj. obiektu radiokomunikacyjnego, niewątpliwie nie będzie miała bezpośredniego wpływu na wykonywanie przez Skarżącą praw do nieruchomości, nie spowoduje ograniczeń w zakresie dysponowania należącą do Skarżącej nieruchomością, a w konsekwencji nie narusza prawa własności i nie utrudnia korzystania z nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Stąd też nie można uznać, iż sam fakt zainteresowania przedmiotową inwestycją czyni ze Skarżącej stronę postępowania w sprawie decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego. W ocenie Ministra, nie wystarczy samo przekonanie właściciela nieruchomości sąsiadującej z inwestycją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie obiektu radiokomunikacyjnego, iż ma on w postępowaniu o wydanie decyzji interes prawny, a tym samym powinien być traktowany przez organ jako strona. Zdaniem organu, Skarżąca w ogóle nie wykazała, w jaki sposób przedmiotowa decyzja i zawarte w niej rozstrzygnięcie negatywnie oddziałuje na jej interes prawny, w jakiej sferze doznaje ona uszczerbku i na czym ten uszczerbek w ocenie Skarżącej polega. Tym samym, w ocenie organu argumenty Skarżącej, że działka, na której ma być przeprowadzana inwestycja celu publicznego, objęta decyzją Wojewody Z., bezpośrednio graniczy z działką nr [...] należącą do Skarżącej oraz, że w przypadku przewrócenia się projektowanego obiektu radiokomunikacyjnego, spaść on może na grunty stanowiące własność Skarżącej, tj. działki nr [...], [...], [...] z obrębu [...] Miasto K. - nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania jej za stronę przedmiotowego postępowania lokalizacyjnego. W ocenie Ministra, Skarżąca ma wyłącznie interes faktyczny, czyli niewystarczający do uznania jej za stronę przedmiotowego postępowania lokalizacyjnego. Zaznaczył, że Skarżąca, dla wykazania własnego interesu prawnego, wskazała jedynie, że jest właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie planowanej inwestycji celu. Jednakże nie powołała się na jakiekolwiek przepisy prawa materialnego, z których wynikają konkretne uprawnienia bądź obowiązki Skarżącej, i które mogłyby zostać naruszone wskutek wydania decyzji Wojewody Z., w szczególności nie wskazała w jaki sposób przedmiotowa inwestycja oddziaływałaby na działkę Skarżącej oraz nie wskazała stopnia uciążliwości tej inwestycji dla tej nieruchomości. W ocenie Ministra, w tym zakresie niewystarczające jest powołanie się wyłącznie na fakt bezpośredniego sąsiedztwa z działką objętą inwestycją celu publicznego. Organ stwierdził, że Skarżąca nie może być uznana za stronę w postępowaniu odwoławczym dotyczącym decyzji Wojewody Z., a co za tym idzie zarzuty podniesione w odwołaniu nie mogą zostać merytorycznie rozpatrzone. Zaznaczył, że merytoryczne rozpoznanie odwołania złożonego przez podmiot niebędący stroną postępowania administracyjnego stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Mając na uwadze fakt, że odwołanie zostało wniesione przez podmiot, który nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa, Minister stwierdził, że zachodzi przesłanka bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego w rozumieniu art. 105 kpa. Skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Transportu z 19 maja 2023 r. wniosła Gmina Miasto K.. Skarżąca podniosła, że nie jest prawdą to, co podnosi organ odwoławczy, że powołała się wyłącznie na okoliczność, że jest właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie planowanej inwestycji celu publicznego. Zaznaczyła, że po otrzymaniu pisma Minister dalej procedował odwołanie Skarżącej, m.in. kierując do niej wezwanie z 13 kwietnia 2023 r. do uzupełnienia braku formalnego wniesionego odwołania poprzez wskazanie zarzutów odnoszących się do ww. decyzji oraz dowodów uzasadniających to żądanie. Skarżąca zaznaczyła, że po udzieleniu przez nią odpowiedzi organ wydał zaskarżoną decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego z uwagi na brak po jej stronie interesu prawnego pomimo, że od wezwania do wykazania tego interesu upłynęło już dwa i pół roku. Skarżąca podkreśliła, że organ zdaje się nie zauważać faktu, który podnosiła już od samego początku, że zarówno na załączniku do wniosku o wydanie decyzji, jak i załączniku do decyzji, stanowiących mapy syt.-wys. w skali 1:500, oznaczono fragment działki będącej własnością Gminy Miasto K. w granicach terenu objętego decyzją (narożniki B i C oraz linia je łącząca a także fragmenty linii łączących te narożniki z narożnikami A i D). Skarżąca podniosła, że powyższe nie jest spójne z sentencją decyzji, w której wymienia się wyłącznie działkę nr [...] w obr. [...] i budzi wątpliwości co do prawidłowości wydanej decyzji. Zaznaczyła, że cała treść decyzji zarówno tekstowa, jak i graficzna muszą być spójne i jednoznaczne, a tak w przedmiotowej sprawie nie jest. Skarżąca do skargi dołączyła mapę stanowiąca załącznik do decyzji, na której naniesiono również granice działki stanowiącej własność Skarżącej, która wyraźnie pokazuje, że teren objęty decyzją wchodzi na obszar jej działki. Skarżąca wskazała, że realizacja przedmiotowego obiektu będzie miała wpływ na wykonywanie przez nią praw do nieruchomości. Podała, że PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. w styczniu 2022 r. wystąpiły do urzędu z prośbą "o zgodę oraz określenie warunków ustanowienia służebności dla prawa przechodu i przejazdu istniejącą drogą gruntową na działkach nr [...] oraz nr [...] oraz zgody na wykonanie utwardzenia terenu celem zapewnienia dojazdu do tej drogi do planowanego obiektu sterowania ruchem kolejowym (systemu GSM-R)". Skarżąca zaznaczyła, że Urząd Miasta K. otrzymał decyzję Wojewody Z. z [...] października 2021 r., a zatem został uznany za stronę postępowania. Oświadczyła, że przesłane zostały także z akt postępowania skany karty kwalifikacji przedsięwzięcia, analizy środowiskowej oraz załącznika graficznego i wyglądu kontenera telekomunikacyjnego. Powyższe zdaniem skarżącej świadczy o tym, że była traktowana jako strona tego postępowania. Podniosła, że skoro z załącznika graficznego do decyzji wynika jednoznacznie, że część działki nr [...] stanowiąca jej własność stanowi teren objęty decyzją, to organ nie ma podstaw, aby kwestionować, że posiada w tym postępowaniu przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa. Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 53 ust. 4 pkt 15 upzp. Zaznaczyła, że w uzasadnieniu decyzji Wojewoda Z. sugeruje, że uzgodniono ją z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w S. postanowieniem z [...] października 2021 r., Nr [...]. Tymczasem WSW w S. postanowieniem tym nie uzgodnił projektu ww. decyzji, gdyż rodzaj planowanej inwestycji (wysokość wieży antenowej wynoszącej 53,0 m n.p.t.) koliduje z ograniczeniami w zagospodarowaniu i korzystaniu z terenów wynikającymi z usytuowania terenu w zasięgu strefy ochronnej terenu zamkniętego resortu obrony narodowej tj. zakazem wznoszenia nowych obiektów budowlanych, których wysokość przekracza 30 m n.p.m. Skarżąca wniosła by Sąd dokonał oceny, czy postępowanie przed organami przeprowadzono prawidłowo i czy wydany akt pozostaje w zgodzie z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego podejmowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2022 poz. 2492 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 dalej: "P.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Istota sprawy sprowadza się do oceny decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z 19 maja 2023 r., w której umorzono postępowanie odwoławcze od Wojewody Z. z [...] października 2021 r., Nr [...] (w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie obiektu radiokomunikacyjnego sieci łączności bezprzewodowej na liniach kolejowych PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., na terenie działki stanowiącym teren zamknięty Polskich Kolei Państwowych S.A.) – ze względu na brak przymiotu strony odwołującej się Gminy Miasto K. Wskazać należy, że organ odwoławczy przystępując do rozpoznania odwołania, w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy odwołanie pochodzi od podmiotu legitymującego się przymiotem strony postępowania. Tylko taki podmiot posiada czynną legitymację procesową do skutecznego zaskarżenia aktu administracyjnego. Przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 503 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.z.p." w oparciu o którą została wydana decyzja Wojewody Z., nie zawierają definicji strony postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 53 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Z treści powołanego przepisu wynika zatem, że przymiot strony w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego przysługuje z pewnością inwestorowi oraz właścicielowi i użytkownikowi wieczystemu nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że stronami postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oprócz ww. podmiotów, mogą być również właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich, na które inwestycja może oddziaływać a także w zależności od okoliczności, właściciele lub użytkownicy wieczyści działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Jednak o interesie prawnym tych osób przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (zob. np. wyroki NSA z 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2848/18, z 17 września 2014 r., sygn. akt II OSK 1261/13). Inne podmioty niż te, które zostały wskazane w art. 53 ust.1 u.p.z.p. mogą być stronami postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego tylko wówczas, gdy zachodzą warunki określone w art. 28 k.p.a. Zgodnie z art. 28 kpa, stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Wykazanie interesu prawnego jest zatem konieczne do prawidłowego ustalenia przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa. Interes prawny strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy środek zaskarżenia. Z treści art. 127 kpa. wprost wynika, że uprawnienie do zaskarżenia decyzji w toku instancji przysługuje wyłącznie stronie. Zatem rzeczą organu odwoławczego, jest dokonanie w pierwszej kolejności wstępnej kontroli odwołania, która obejmuje ustalenie, czy odwołanie pochodzi od podmiotu uprawnionego oraz czy zostało wniesione w terminie. Jeżeli bowiem organ dojdzie do przekonania, że wnoszącemu odwołanie przymiot strony nie przysługuje, to właściwym rozstrzygnięciem w postępowaniu wywołanym odwołaniem będzie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa. Jeżeli natomiast ustalenia w tym zakresie doprowadzą organ do przekonania, że wnoszącemu odwołanie przysługuje przymiot strony, to wówczas otwiera się droga do dalszej kontroli formalnej, w tym dotyczącej zachowania terminu do wniesienia odwołania a następnie merytorycznej oceny sprawy, w tym odniesienia się do zarzutów odwołania. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ II instancji błędnie ustalił, że działka nr [...] stanowiąca własność Gminy Miasto K. nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Jak wynika z treści załącznika do wniosku o wydanie decyzji granice terenu A-G objętego wnioskiem wraz z granicą obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać obejmują także fragment działki nr [...] w obr. [...] stanowiącej własność Gminy Miasto K. (narożniki B i C oraz linia je łącząca a także fragmenty linii łączących te narożniki z narożnikami A i D). Wbrew twierdzeniom organu Skarżąca od samego początku podnosiła, że zarówno na załączniku do wniosku o wydanie decyzji, jak i załączniku do decyzji, stanowiących mapy syt.-wys. w skali 1:500, oznaczono fragment działki nr [...] będącej jej własnością w granicach terenu objętego decyzją (narożniki B i C oraz linia je łącząca a także fragmenty linii łączących te narożniki z narożnikami A i D), czego organ w ogóle nie zauważył. Skoro zatem fragment działki nr [...] będącej własnością Gminy Miasta K. znajduje się w granicach terenu objętego decyzją to niewątpliwie działka Skarżącej nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Zaznaczyć należy, że na załączniku do decyzji granice terenu A-G (o tym samym przebiegu co we wniosku) oznaczone są jako granice terenu objętego decyzją, odmiennie od oznaczenia granic działki ewidencyjnej w zakresie inwestycji. Zdaniem Sądu, Organ II instancji nie poczynił prawidłowych ustaleń co do kwestii przebiegu granic terenu objętego decyzją oraz rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji. Organ zupełnie pominął zarówno załącznik do wniosku o wydanie decyzji, jak i załącznik graficzny do decyzji Wojewody Z. z którego jednoznacznie wynika, że część działki nr [...] w obr. [...] stanowiącej własność Gminy Miasto K. stanowi teren objęty ww. decyzją. Zaznaczyć należy, że Organ błędnie swoje rozstrzygnięcie oparł wyłącznie na wyjaśnieniach inwestora zawartych w piśmie z 17 czerwca 2022 r. z których wynika, że rzeczywisty obszar oddziaływania inwestycji mieści się w całości w obszarze objętym wnioskiem i jest ograniczony tylko do granic działki nr[...] w obrębie ewid. [...] K. Organ nie dokonał analizy map syt.-wys. z których wynika, że obszar objęty wnioskiem wraz z granicą obszaru na który inwestycja będzie oddziaływać oznaczony na mapie literami A-G obejmuje także fragment działki nr [...] w obr. [...] stanowiącej własność Gminy Miasto K. (tj. narożniki B i C oraz linie ją łączącą a także fragmenty linii łączących te narożniki z narożnikami A i D). Z dołączonej przez Skarżącą do skargi mapy stanowiącej załącznik do decyzji, na której naniesiono również granice działki stanowiącej własność Skarżącej, jednoznacznie wynika, że teren objęty decyzją wchodzi na obszar działki nr [...]. W ocenie Sądu, skoro fragment działki nr [...] będącej własnością Gminy Miasto K. znajduje w granicach terenu objętego decyzją to przesłanka z art. 53 § 1 u.p.z.p. została spełniona. Zaznaczyć należy, że przymiot strony w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego przysługuje właścicielowi nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja. Wskazać należy, że dla ustalenia stron postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, innych niż wnioskodawca, konieczne jest przede wszystkim prawidłowe ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia, przy czym przyjąć należy, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone dopuszczone prawem normy tego oddziaływania. Stroną analizowanego postępowania może więc być niewątpliwie właściciel każdej nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia (wynikającym z konkretnej normy prawnej). W tym sensie o interesie prawnym tego podmiotu świadczy także prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 k.c. i art. 144 k.c. Zatem przepis art. 144 k.c., a także art. 140 k.c. mogą stanowić podstawę prawną do wywodzenia interesu prawnego, ale tylko w sytuacji, gdy zapadłe rozstrzygnięcie w postępowaniu administracyjnym stanowi konsekwencję konkretyzacji praw lub obowiązków właściciela lub użytkownika wieczystego (por. wyrok WSA w Warszawie z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2126/22). W niniejszej sprawie, jak wynika z treści skargi PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. w styczniu 2022 r. wystąpiły do urzędu z prośbą "o zgodę oraz określenie warunków ustanowienia służebności dla prawa przechodu i przejazdu istniejącą drogą gruntową na działkach nr [...] oraz nr [...] oraz zgody na wykonanie utwardzenia terenu celem zapewnienia dojazdu do tej drogi do planowanego obiektu sterowania ruchem kolejowym (systemu GSM-R)". Zaznaczyć należy, że określenie warunków ustanowienia służebności dla prawa przechodu i przejazdu ma nastąpić na działkach stanowiących własność Gminy Miasto K., w tym na działce nr [...]. Jak wskazano w decyzji Wojewody Z. z [...] października 2021 r. obsługa komunikacyjna ma odbywać się z drogi powiatowej Nr [...] (ul. F.-M.) lub z ul. K. (droga gminna) – przez teren kolejowy. Natomiast ulica Kołłątaja jest drogą gminną i stanowi własność Gminy Miasto K. W ocenie Sądu, realizacja obiektu objętego kwestionowaną przez Skarżącą decyzją, tj. obiektu radiokomunikacyjnego, niewątpliwie będzie miała bezpośredni wpływ na wykonywanie przez Skarżącą prawa do ww. nieruchomości, może spowodować ograniczenia w zakresie dysponowania należącymi do Skarżącej nieruchomościami, a w konsekwencji naruszać prawo własności i utrudniać korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Odnosząc się do kwestii podniesionej przez Skarżącą w skardze dotyczącej potwierdzenia przez pracownika Z. Urzędu Wojewódzkiego telefonicznie posiadanie przez Skarżącą przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu oraz doręczenie jej decyzji Wojewody Z. z [...] października 2021 r. i udostępnienie akt sprawy, wskazać należy, że pozostaje ona bez znaczenia dla okoliczności sprawy i nie może świadczyć o wadliwości rozstrzygnięcia podjętego przez organ II instancji. Organ odwoławczy bada bowiem samodzielnie aspekty interesu prawnego podmiotu wnoszącego środek zaskarżenia w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa, a nie w oparciu o opinie pracowników organu I instancji oraz fakt doręczenia decyzji czy udostępnienia akt sprawy. Jedną z podstawowych czynności organu odwoławczego jest określenie, czy odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła osoba bądź podmiot, którym przysługuje interes prawny do bycia stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przed rozpoznaniem odwołania niezbędne jest zatem zbadanie przez organ II instancji legitymacji procesowej podmiotu wnoszącego środek zaskarżenia. Podkreślić należy, że prawo to jest niezależne od okoliczności, czy dany podmiot brał udział w postępowaniu przed organem I instancji, ani od tego, kogo wskazano jako adresata tej decyzji, jak również od udostępnienia akt sprawy. Ważne jest natomiast, aby podmiot odwołujący się wykazał, że ma legitymację do złożenia środka zaskarżenia. Odnosząc się natomiast do zarzutu Skarżącej dotyczącego niezgodności zaskarżonej decyzji z przepisem art. 53 ust. 4 pkt 15 u.p.z.p. wskazać należy, że w kontrolowanej przez Sąd decyzji Minister oceniał wyłącznie kwestie posiadania przez skarżącą przymiotu strony do wniesienia odwołania. Minister w postępowaniu zainicjowanym odwołaniem Skarżącej nie kontrolował merytorycznie decyzji Wojewody Z. i nie oceniał jej zgodności z przepisami prawa. Zaznaczyć należy, że dokonanie kontroli decyzji Wojewody Z. pod kątem jej zgodności z przepisami prawa możliwe jest tylko w przypadku wniesienia środka zaskarżenia przez podmiot posiadający przymiot strony postępowania (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 1157/14). Z tego względu, zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 53 ust. 4 pkt 15 u.p.z.p. dotyczy materii pozostającej poza kognicją Sądu w niniejszej sprawie. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest bowiem jedynie umorzenie postępowania odwoławczego, nie zaś merytoryczna rozstrzygnięcie co do lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu, ze względu na błędne ustalenia organu odwoławczego, że działka Skarżącej nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a tym samym odwołanie wniósł podmiot który nie posiada przymiotu strony Sąd doszedł do przekonania, że organ odwoławczy naruszył art. 138 § 1 pkt 3 kpa umarzając postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe. Skoro obowiązkiem organu odwoławczego jest prawidłowe określenie, czy odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła strona, której przysługuje interes prawny w postępowaniu mającym za przedmiot lokalizację inwestycji celu publicznego w tym także w kontekście obszaru oddziaływania obiektu, to stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 i art. 80 kpa. W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W szczególności organ nie dokonał dokładnej analizy map syt.-wys. stanowiących załączniki do wniosku o wydanie decyzji, jak i do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 8 kpa. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena organu następuje natomiast na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa). Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Rozwoju i Technologii. Ponownie rozpoznając sprawę, organ II instancji uwzględni przedstawione wyżej uwagi, wskazania i oceny prawne, a przede wszystkim - w pierwszej kolejności - zweryfikuje ponownie legitymację procesową podmiotu wnoszącego odwołanie. Następnie, w zależności od wyniku tej weryfikacji, umorzy postępowanie odwoławcze (w razie weryfikacji negatywnej) albo rozpozna i rozstrzygnie sprawę w jej całokształcie (w przypadku weryfikacji pozytywnej), w miarę potrzeby w niezbędnym zakresie dokonując dodatkowych ustaleń oraz ewentualnych uzupełnień materiału dowodowego. Biorąc powyższe pod uwagę okoliczności sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. jak w pkt II wyroku. Na koszty te składa się wpis sądowy od skargi w wysokości 500 zł oraz wynagrodzenie dla pełnomocnika w wysokości 480 zł.