VII SA/Wa 1484/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Montowski, Asesor WSA Iwona Ścieszka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M.R. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 15 lutego 2022 r. znak ES.224.173.2021.MRz w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę

1. Zaskarżonym postanowieniem z 15 lutego 2022 r. znak ES.224.173.2021.MRz, Dyrektor Generalny Lasów Państwowych (dalej: "Dyrektor Genaralny", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 138 § 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej "k.p.a."), art. 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 z późn. zm., dalej: "u.g.r.i.l.") oraz art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741, z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez M. R. (dalej: "skarżąca") i M. R. od postanowienia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] (dalej: "Dyrektor RDLP") z [...] września 2021 r. znak: [...], odmawiającego wyrażenia zgody na uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i garażu dwustanowiskowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach oznaczonych numerami ewid. [...], [...], [...], obręb L., gm. L. - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że pismem z [...] września 2021 r. Wójt Gminy L. zwrócił się do Dyrektora RDLP z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla powyższej inwestycji. Zaznaczył, że organ I instancji wskazał, że w projekcie decyzji o warunkach zabudowy wnioskodawca posiada i użytkuje grunty rolnicze usytuowane wśród lasów. W związku z tym, zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt. 7 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2022 r. poz. 672; dalej: "u.o.l.") wnioskodawca wywodzi swoje prawo do korzystania z drogi leśnej na potrzeby obsługi komunikacyjnej działek objętych wnioskiem. Obsługa komunikacyjna odbywać się będzie z drogi publicznej zgodnie z przepisami odrębnymi i szczególnymi oraz poprzez drogi leśne usytuowane na dz. nr ewid. [...] i [...] (...). Ponadto stwierdził, że decyzja o warunkach zabudowy może być wydana po łącznym spełnieniu przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. Dyrektor RDLP podniósł, że grunty leśne planowane do przeznaczenia pod dostęp komunikacyjny wymagają zmiany ich przeznaczenia z leśnych na nieleśne, a takiej zgody nie uzyskały. Dyrektor RDLP postanowieniem z [...] września 2021 r., znak: [...], odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji, z uwagi na brak dostępu komunikacyjnego terenu inwestycji do drogi publicznej. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła skarżąca zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania polegające na nierozpoznaniu istoty sprawy i wydanie postanowienia co najmniej przedwcześnie wskazując jednocześnie, że grunty, na których ma być usytuowana inwestycja mają charakter gruntów ornych, a dostęp do nich odbywa się drogą leśną, a zatem spełniony jest warunek dostępu do drogi publicznej. W uzasadnieniu podkreślono, iż dz. nr ewid. [...] i [...], których dotyczy inwestycja - posiadają status gruntu ornego. Wskazła, że właściciele nieruchomości mają status rolników i użytkują grunty rolne położone wśród lasów. W związku z tym zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt 7 u.o.l., strona może korzystać z drogi leśnej, a tym samym ma dostęp do drogi publicznej. Dyrektor Genaralny zaskarżonym postanowieniem z 15 lutego 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z [...] września 2021 r. Stwierdził niespójność pomiędzy postanowieniami projektu decyzji o warunkach zabudowy a załącznikiem graficznym w zakresie wskazania dostępu komunikacyjnego do nieruchomości. Zgodnie z treścią projektu pkt 2.3 tiret siódmy "Dostęp komunikacyjny do nieruchomości - z drogi publicznej zgodnie z przepisami odrębnymi i szczególnymi oraz poprzez drogi leśne usytuowane na działkach nr ewid.: [...] i [...]", podczas gdy na załączniku graficznym nie ujęto ww. działek i nie wskazano dojazdu do obszaru wskazanego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Brak spójności w treści przesłanego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z załącznikiem graficznym będącym integralną częścią przedmiotowej decyzji, powoduje wadę uniemożliwiająca uzgodnienie jej w takim kształcie. Zaznaczył, że pozostawienie w obrocie prawnym rozstrzygnięcia, którego część tekstowa jest sprzeczna z częścią graficzną wpływa na wykonalność decyzji. Jest to zatem wada decyzji, która może być rozpatrywana w kategoriach nieważności. Zatem nie można przyjąć, że akceptowalna jest niespójność pomiędzy decyzją, a załącznikiem graficznym i pozostawione zostanie pole dla wątpliwości co do jego związku z określoną decyzją. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie istotny jest fakt, że na dz. nr ewid. [...], [...], [...], obręb L., gm. L. występują grunty orne RVI oraz tereny rolnicze zabudowane Br-RVI. Brak użytku leśnego - Ls, na terenie ww. działek objętych projektem decyzji Wójta Gminy L., stanowi przesłankę do uznania, że przedmiotowy teren nie wymaga uzgodnienia przez Dyrektora RDLP. Jednakże nie bez znaczenia pozostaje określony w projekcie decyzji o warunkach zabudowy sposób zapewnienia dostępu do drogi publicznej z terenu inwestycji poprzez grunty leśne. Każda zmiana sposobu zagospodarowania gruntów leśnych wiąże się z ograniczeniem prowadzenia gospodarki leśnej na gruntach leśnych. Organ odwoławczy zaznaczył również, że zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt. 8 u.o.l. możliwe jest korzystanie z drogi leśnej przez osoby użytkujące grunty rolne położone wśród lasów. Odnosząc się do postanowień projektu decyzji o warunkach zabudowy "Przedmiotem inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego i garażu dwustanowiskowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną", należy wywnioskować, że zgodnie z podlegającą uzgodnieniu treścią projektu uzgodnieniu podlega inwestycja niezwiązana z zabudową zagrodową i użytkowaniem gruntów rolnych. Planowana realizacja inwestycji sprawi, że grunt zaprzestanie być użytkowany rolniczo. Grunty leśne planowane do przeznaczenia pod dostęp komunikacyjny nie uzyskały zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. W związku z powyższym, zgodni z treścią projektu decyzji o warunkach zabudowy nie został spełniony ww. warunek ustawowy i organ I instancji słusznie postąpił odmawiając uzgodnienia przedmiotowej treści projektu decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z treścią projektu decyzji dojazd do planowanej inwestycji będzie musiał być zatem związany z korzystaniem z gruntu leśnego. Tak więc, dojazd do części planowanej pod zabudowę będzie wymagać wyłączenia gruntu leśnego z produkcji, a tym samym spełnienia warunków art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. W zaistniałej sytuacji brak jest też możliwości dojazdu do inwestycji w myśl art. 29 ust. 3 pkt 6 u.o.l. Przepis dotyczy ruchu pojazdem po drogach leśnych, nie dotyczy zaś możliwości ustanawiania dostępu przez las do części inwestycyjnej. W konsekwencji Dyrektor Generalny zaskarżonym postanowieniem z 15 lutego 2022 r., odmówił uchylenia postanowienia organu I instancji. 2. M. R. pismem z 4 kwietnia 2022 r., wniosła skargę na postanowienie z 15 lutego 2022 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść zaskarżonego postanowienia oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji cechowało się uchybieniami natury procesowej jak i materialnej, co skutkować winno uchyleniem skarżonego postanowienia w całości, b) art. 29 ust. 3 pkt. 7 u.o.l. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 2 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że wnioskodawczyni nie posiada dostępu do drogi publicznej (dla planowanej inwestycji), nie posiada gruntów ornych użytkowanych i usytuowanych w lesie, podczas gdy skarżąca jest właścicielem gruntów rolnych położonych w lesie - ornych - są to dz. nr ewid. [...], [...], [...], dostęp do których odbywa się poprzez dz. nr ewid. [...], [...], [...], na których planowana jest inwestycja, zaś do nich dostęp jest wyłącznie poprzez drogę leśną - tym samym skarżąca swoje prawo do dostępu dc drogi leśnej - do terenu inwestycji - wywodzi z przedmiotowego faktu, a tym samym ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, c) art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p poprzez niewłaściwe stwierdzenie, że uzyskanie dostępu komunikacyjnego do planowanej inwestycji odbędzie się przez grunty leśne - przez las, a nie drogę leśną, a tym samym teren ten wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, podczas gdy przedmiotowy teren inwestycji przylega swoją wschodnią granicą do dz. nr ewid. [...] (stanowiącej grunty leśne) a na tej działce urządzona jest droga leśna umożliwiająca faktyczny dojazd do nieruchomości objętej wnioskiem, a zatem nie jest wymagana zmiana przeznaczenia terenu leśnego na nieleśny, d) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niewłaściwym stwierdzeniu, że skarżąca zamierza uzyskać dostęp do drogi publicznej poprzez wykorzystanie gruntów leśnych, które nie uzyskały zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, podczas gdy teren inwestycji przylega swoją wschodnią granicą do dz. nr ewid. [...] (stanowiącj grunty leśne), a na tej działce urządzona jest droga leśna umożliwiająca faktyczny dojazd do nieruchomości objętej wnioskiem, e) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niewłaściwym stwierdzeniu, że planowana inwestycja spowoduje wyłączenie gruntu jako użytkowanego rolniczo, bez wskazania numerów konkretnych działek, podczas gdy z projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie wynika aby grunty usytuowane na działkach [...], [...], [...], miały utracić swój rolny charakter, zaś grunt na dz. nr ewid. [...], [...] - na którym planowana jest inwestycja - ma charakter gruntu rolnego zabudowanego Br - R VI, f) art. 29 ust. 3 pkt. 7 u.o.l. poprzez niewłaściwe stwierdzenie, że inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, garażu dwustanowiskowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na dz. nr ewid. [...], [...], [...], nie posiada dostępu komunikacyjnego do drogi publicznej, podczas gdy dostęp ten jest zapewniony z uwagi na fakt że, poprzez ww. działki wnioskodawczyni posiada dojazd - przejazd do znajdujących się za bezpośrednio ww. działkami gruntów ornych położonych w lesie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu przedstawiła stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów. Wskazała, że organy obu instancji, popełniły błąd w ustaleniach faktycznych, a w konsekwencji dokonały błędnej interpretacji przepisów. W skutek tych błędów niezasadnie przyjęto, że planowana inwestycja nie posiada dostępu do drogi publicznej, a tym samym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Podkreśliła, że jest właścicielką dz. nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Działki te mają status gruntów ornych, gruntów ornych niezabudowanych, a dostęp do nich odbywa się poprzez drogę leśną. Działki są usytuowane w ten sposób, że za dz. nr ewid. [...], [...], [...] znajdują się dz. nr ewid. [...], [...], [...]. Dostęp do powyższych działek odbywa się drogą leśną - która stanowi drogę publiczną. Dostęp do dz. nr ewid. [...], [...], [...] następuje poprzez dz. nr ewid. [...], [...], [...], na które wjeżdża się drogą leśną. Zaznaczyła, że ma status rolnika i planuje inwestycje na dz. ewid. [...], [...], [...], na których to znajduje się stare siedlisko wraz zabudowaniami gospodarczymi. Powyższe działki mają status gruntów ornych i gruntów ornych zabudowanych. Realizacja inwestycji nie spowoduje zmiany statusy działek oznaczonych jako grunty orne zabudowane (dz. ewid. nr [...], [...]). W ocenie skarżącej, organy w sposób nieuzasadniony odmówili uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji. Popełniły błąd zarówno w ustaleniach faktycznych jaki w interpretacji przepisów prawa. Pominięto fakt, że z uwagi na charakter ułożenia działek, planowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej - drogi leśnej. Zaznaczyła również, że aby dostać się do dz. ewid. nr [...], [...], [...], które są gruntami rolnymi położonymi wśród lasów, musi skorzystać z dz. nr ewid. [...], [...], [...], a dostęp do tych ostatnich działek odbywa się z drogi leśnej, oznacza to, że uprawniona jest do poruszania się drogami leśnymi. Tym samym ma ona zapewniony dostęp do drogi publicznej - drogi leśnej do działek, na których planowana jest ww. inwestycja. Inwestycja ta jest na gruncie rolnym zabudowanym, a tym samym nie ma potrzeby wyłączenia gruntu rolnego na cele nierolne oraz zmiany statusu gruntu ornego zabudowanego. Dostęp do inwestycji odbywa się po drodze leśnej, a zatem nie ma również potrzeby wyłączenia terenu i zmianę jego przeznaczenia jako gruntu leśnego na cele nieleśne. 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. 1. Istota sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem rozstrzygnięć organów, w których odmówiono skarżącej wyrażenia zgody na uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i garażu dwustanowiskowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na dz. nr ewid. [...], [...], [...], obręb L., gm. L.. 2. W pierwszej kolejności wskazać należy na przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie i ich interpretację dokonaną w orzecznictwie. Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Organy właściwe w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych uzgadniają decyzje o warunkach zabudowy w zakresie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., zgodnie z którą: "teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1". Przesłanka ta odwołuje się do konkretnych okoliczności faktycznych i prawnych, których wystąpienie obliguje do pozytywnego uzgodnienia decyzji, a ich brak - do odmowy uzgodnienia. Przedmiotem uzgodnienia jest projekt decyzji o warunkach zabudowy, a wiec jego treść (wraz z załącznikami), gdyż uzgodnienie polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Olsztynie z 10 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/OI 942/11). Organ uzgadniający uzgadnia treść projektu decyzji, nie poddaje ocenie wniosku strony (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 947/2008). Przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest wiec projekt decyzji o warunkach zabudowy w takim kształcie, w jakim organ główny zamierza wprowadzić go do obrotu prawnego. Treść osnowy projektu decyzji o warunkach zabudowy nie może budzić wątpliwości co do braku jej zgodności z zakazami. Wykluczone jest w tym zakresie przyjęcie jakiegokolwiek domniemania takiej zgodności przez właściwy organ (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 1477/18). Organ dokonujący uzgodnienia nie bada in abstracto czy zamierzona inwestycja może być zrealizowana na określonej działce z punktu widzenia przepisów szczególnych, ale bada, czy sporządzony projekt decyzji o warunkach zabudowy uwzględnia ograniczenia wynikające z tych przepisów szczególnych. Stąd też podstawowym zagadnieniem jest prawidłowe – tj. zgodne z przepisami, sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok WSA w Gdańsku z 22 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 731/18). Przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest projekt decyzji o warunkach zabudowy w takim kształcie, w jakim organ główny zamierza wprowadzić go do obrotu prawnego, a nie wniosek inwestora wszczynający postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA 20 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1035/16). Organ uzgadniający projekt decyzji nie jest władny bezpośrednio ingerować w treść uzgadnianej decyzji. Może jedynie potwierdzić jej zgodność z odpowiednimi przepisami lub odmówić takiego potwierdzenia. Aby organ uzgadniający mógł podjąć pozytywne rozstrzygnięcie, czyli uzgodnić przedstawiony projekt decyzji o warunkach zabudowy, decyzja ta musi zawierać konkretne rozwiązania zgodne ze stosownymi przepisami. Tym samym, to na organie głównym spoczywa obowiązek przesłania kompletnego oraz niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych projektu decyzji oraz materiału dowodowego potwierdzającego prawidłowość rozstrzygnięcia. 3. W niniejszej sprawie organy obu instancji zasadnie wskazały na dwie zasadnicze kwestie wymagające wyjaśnienia. Po pierwsze – twierdzenie skarżącej w zakresie posiadania przez nią statusu rolnika i zabudowy zagrodowej. W tej kwestii organy nie podważały przytoczonych twierdzeń skarżącej dotyczących statusu rolnika – nie badały bowiem tej kwestii w niniejszym postępowaniu. Podkreślić należy, że organ bada jedynie treść przekazanego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotowy projekt nie wskazuje, że mamy do czynienia z zabudową zagrodową, co w konsekwencji uniemożliwiło przyjęcie przez organy, że mamy tutaj do czynienia właśnie z takim typem zabudowy. Przekazany do uzgodnień projekt nie odzwierciedla twierdzeń skarżącej. Organ uzgadniający nie mógł przyjąć takiego domniemania, jeżeli w projekcie nie stwierdzono wprost, że mamy do czynienia z zabudową zagrodową. Po drugie – istotą sporu było twierdzenie skarżącej, że działki inwestycyjne mają dostęp do drogi publicznej poprzez drogi leśne. Zdaniem Sądu, twierdzenie takie nie jest zasadne. Z akt sprawy wynikają bowiem następujące okoliczności mające zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia: - droga leśna przez którą miałby być dostęp do drogi publicznej nie znalazła swojego odzwierciedlenia na załączniku graficznym do projektu decyzji; - brak oznaczenia na mapie wskazanej drogi, a nawet brak oznaczenia konkretnych działek, przez które miałaby ona przebiegać uniemożliwiało organowi uzgadniającemu odniesienie się do tej kwestii; - brak jest zatem spójności w tym zakresie pomiędzy samym projektem decyzji a załącznikiem graficznym. W ocenie Sądu, zasadnie twierdzą organy, że próba odniesienia się do konkretnego przebiegu drogi leśnej przez wskazane działki, nieoznaczone na mapie, musiałyby się wiązać z dokonywaniem domniemań przez organ uzgadniający, co jest prawnie niedopuszczalne. W ocenie Sądu, już ta okoliczność w zasadzie wystarczała do nieuzgodnienia przedkładanego projektu. Skarżąca nie może wymagać od organu uzgadniającego poczynienia samodzielnych ustaleń co do przebiegu drogi leśnej, niezależnie od przekazanej treści projektu, w tym załącznika graficznego. W orzecznictwie (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 30 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1815/16; wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2249/13), wskazuje się, że: - dla wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest stwierdzenie, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p.); - przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (art. 2 pkt 14 u.p.z.p.); - dostęp do drogi publicznej musi istnieć w sensie prawnym w dacie orzekania o warunkach zabudowy, a nie może powstać dopiero w przyszłości (nie może być potencjalny); - dostęp ten nie może być bowiem dostępem wyłącznie hipotetycznym, lecz musi być realny, tj. pozwalający uznać, że działka, przez którą planowane jest skomunikowanie terenu inwestycji z drogą publiczną, może być wykorzystywana w takim właśnie celu (por. wyrok NSA z 23 listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 358/20); - zagwarantowanie prawne dostępu do drogi publicznej oznacza, że musi on być legalny, to znaczy, że prawo do korzystania z niego musi wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego czy też administracyjnego; - dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej nie można utożsamiać z dostępem faktycznym. Tymczasem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z prawnie zagwarantowanym dostępem do drogi publicznej. To, że skarżąca faktycznie korzystała z uprawnienia, jakim jest możliwość dojazdu (przejazdu) do swoich gruntów rolnych przez grunt leśny, nie oznacza automatycznie, że teren inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Nie można zatem podzielić poglądu, że skoro zatem, aby dostać się do dz. nr ewid. [...], [...], [...] (grunty rolne położone wśród lasów) skarżąca musi skorzystać z dz. nr ewid. [...], [...], [...], a dostęp do tych ostatnich działek odbywa się z drogi leśnej - oznacza to, że uprawniona jest do poruszania się drogami leśnymi. Tym samym ma ona zapewniony dostęp do drogi publicznej - drogi leśnej - do działek, na których planowana jest inwestycja. Twierdzenie takie jest nieuprawnione. W orzecznictwie wskazuje się również, że przy ewentualnym przeznaczaniu gruntów leśnych na cele komunikacyjne należy pamiętać, że konieczne jest uwzględnienie wyrażonej w art. 5 Konstytucji zasady zrównoważonego rozwoju i wynikającej z niej zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych. Przeznaczanie gruntów leśnych na inne cele powinno stanowić środek ultima ratio, kiedy nie ma możliwości zrealizowania inwestycji w alternatywny sposób. Skoro możliwe jest wyznaczenie drogi publicznej z innych terenów, to w świetle powyższych zasad nie może być mowy o konieczności zastosowania zasady proporcjonalności i wytyczenia drogi przez działkę leśną (por. wyrok NSA z 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1338/17). W zaistniałej sytuacji brak jest możliwości dojazdu do inwestycji w myśl art. 29 ust. 3 pkt 7 u.o.l., który dotyczy osób użytkujących grunty rolne położone wśród lasów. Zasadą jest bowiem to, że ruch pojazdem silnikowym, zaprzęgowym i motorowerem w lesie dozwolony jest jedynie drogami publicznymi, natomiast drogami leśnymi jest dozwolony tylko wtedy, gdy są one oznakowane drogowskazami dopuszczającymi ruch po tych drogach. Nie dotyczy to inwalidów poruszających się pojazdami przystosowanymi do ich potrzeb (art. 29 ust. 1 u.o.l.). Regulacje te nie dotyczą wykonujących czynności służbowe lub gospodarcze osób użytkujących grunty rolne położone wśród lasów (art. 29 ust. 3 pkt 7 u.o.l.). Przepis dotyczy ruchu pojazdem po drogach leśnych, nie dotyczy możliwości ustanawiania dostępu "przez las" do części inwestycyjnej. Droga dojazdowa na gruntach leśnych do gruntów rolnych przewidzianych pod budownictwo nie jest tożsama z posiadaniem drogi dojazdowej do gruntów leśnych lub rolnych. W niniejszej skardze podnoszona jest jedynie kwestia faktycznego dostępu. Sama skarżąca nie podnosi nawet kwestii legalności takiego dostępu. Również w projekcie decyzji nie odniesiono się do przedmiotowego zagadnienia, co również powoduje, że projekt zawiera istotne braki w tym zakresie. 4. Podsumowując, zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienia organów są zgodne z prawem. Wszelkie zarzuty zawarte w skardze związane z naruszeniem prawa materialnego i procesowego należało uznać za niezasadne. Przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy zawiera istotne nieścisłości (braki) wskazane przez organy w postanowieniach (brak oznaczenia na mapie wskazanej drogi, brak oznaczenia działek, przez które miałaby ona przebiegać) a ponadto inwestycja, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie ma prawnie zapewnionego dostępu do drogi publicznej. 5. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę jako bezzasadną.