VII SA/Wa 1469/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, asesor WSA Anna Milicka-Stojek, Protokolant st. sekr. sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...]z siedzibą w B. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 10 maja 2022 r. znak DLI-II.7621.39.2021.PMJ.11 w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia 10 maja 2022 r., Minister Rozwoju, Pracy i Technologii działając m.in. na podstawie art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 176 - zwanej dalej "specustawą drogową",) po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] od decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego nr 10/2021 z dnia 30 czerwca 2021r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Zaprojektowanie i budowa drogi [...] -[...] . Odcinek 1. węzeł [...] - węzeł [...] (z węzłem) (dalej decyzja zrid) częściowo uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł co do istoty sprawy, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w dniu 22 grudnia 2020 r. do Wojewody Zachodniopomorskiego został złożony wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, skorygowany i uzupełniony w trakcie prowadzonego postępowania, o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji. Inwestor wniósł także o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, uzasadniając konieczność jego nadania interesem gospodarczym i społecznym oraz wniósł o ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wojewoda Zachodniopomorski wydał w dniu 30 czerwca 2021 r. decyzję nr 10/2021, o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od tej decyzji odwołanie wniosło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...], ponadto, Stowarzyszenie zaskarżyło w całości postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej RDOŚ) z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...], uzgadniające realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określające warunki jego realizacji. Minister rozpoznając odwołanie oraz rozstrzygając sprawę podał, że sprawa podlega rozpatrzeniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, ze zm.) w brzmieniu dotychczas obowiązującym (a wiec sprzed nowelizacji dokonanej ww. ustawą z dnia 13 lutego 2020 r.), a także w oparciu o przepisy rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Wskazał, że projekt budowlany jest zgodny z: - decyzją RDOŚ nr [...] z dnia [...] października 2011 r., ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Dostosowanie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] - początek obwodnicy m. [...]", - postanowieniem RDOŚ z dnia [...] czerwca 2021 r., znak: [...] uzgadniającym realizację przedsięwzięcia i określającym warunki jego realizacji, sprostowanym postanowieniem RDOŚ z dnia [...] listopada 2021 r., znak: [...], - decyzjami Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 18 grudnia 2020 r., w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w ramach inwestycji drogowej, - postanowieniami Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 5 listopada 2020 r., znak: AP- 4.7840.4.20-1.2020.MM i z dnia 4 lutego 2021 r., znak: AP-4.7840.4.21-3.2020.MM, w przedmiocie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że spełnia on wymagania określone w art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Do wniosku inwestor dołączył również wymagane opinie, o których mowa w art. 11 b ust. 1 oraz art. 11 d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej. Ponadto, inwestor dołączył również wymagane przepisami odrębnymi akty administracyjne. Analizując złożony przez inwestora wniosek organ odwoławczy uznał, że zawiera on elementy wskazane w art. 11 b oraz art. 11d ust. 1 specustawy drogowej. Minister podkreślił, że Wojewoda zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia drogowego. RDOŚ, działając na podstawie art. 90 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, zwrócił się do Wojewody Zachodniopomorskiego o zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w sprawie przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko dla tego przedsięwzięcia drogowego. Wojewoda poinformował społeczeństwo o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków. Po przeprowadzeniu ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, RDOŚ wydał postanowienie uzgadniające. W ocenie Ministra kontrolowana decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego (z zastrzeżeniem uchybień, w związku z którymi ją zmieniono), czyniła zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej. Określiła również termin odpowiednio wydania nieruchomości, lub wydania nieruchomości opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń, o którym mowa w art. 16 ust. 2 specustawy drogowej (120 dzień od dnia uzyskania waloru ostateczności decyzji zrid). Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym organ II instancji stwierdził, iż wydana decyzja wymaga dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej. Miał bowiem na uwadze, że w dniu 27 października 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1590). Jednym z podstawowych skutków tej nowelizacji była możliwość określania pasów drogowych innych dróg publicznych, które są niezbędne do budowy/rozbudowy w związku z planowanym przedsięwzięciem (art. 11f ust. 1 pkt specustawy drogowej) oraz możliwość dokonania podziału działek niezbędnych do takiej rozbudowy (art. 12 ust. 1 i ust. 2 specustawy drogowej). Minister podał, że w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego, który został zatwierdzony zaskarżoną decyzją, określono linie rozgraniczające teren, w tym określono granice pasów drogowych innych dróg publicznych, które, w myśl art. 12 ust. 2 specustawy drogowej, stanowią linie podziału nieruchomości, co znalazło swoje potwierdzenie w zapisach pkt III zaskarżonej decyzji. Jednakże w rozstrzygnięciu decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego brak jest informacji, iż organ I instancji ustalił obowiązek budowy innych dróg publicznych, o którym mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. g specustawy drogowej, jak również zezwolił na jego wykonanie (art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. j specustawy drogowej). Zarówno brzmienie specustawy drogowej, sprzed nowelizacji dokonanej ww. ustawą z dnia 5 sierpnia 2015 r., jak i obecnie brzmienie specustawy drogowej, nie dopuszczało i nie dopuszcza wyznaczania tzw. "wewnętrznych" linii rozgraniczających teren pasa drogowego, dzielących nieruchomości. W tym zakresie organ I instancji nie wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień. Powyższy błąd nie został dostrzeżony przez Wojewodę Zachodniopomorskiego, a zatem musiał zostać naprawiony przez Ministra. Sam bowiem inwestor, w piśmie z dnia 15 lutego 2022 r., zwrócił się do organu odwoławczego o dokonanie korekty decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego w tym zakresie, przekładając skorygowane dokumenty projektowe [tj. rysunek nr 02.00 pn.: "Plan Zagospodarowania Terenu Oznaczenia" i część opisową projektu zagospodarowania terenu (tom 1/1)]. Z wyjaśnień inwestora przedstawionych w piśmie z dnia 15 lutego 2022 r., odnośnie do rezygnacji ze sformułowania "oraz podziały wewnętrzne" przy linii przerywanej koloru żółtego i pozostawienie wyłącznie sformułowania: "projektowana linia rozgraniczająca innych dróg publicznych" i dokonanych korekt w części opisowej projektu zagospodarowania terenu, wynika, iż działki położone w linii przerywanej koloru żółtego zostały przeznaczone pod projektowane pasy drogowe innych dróg publicznych i dlatego też dokonano ich ewidencyjnego wydzielenia. Natomiast w dokumentacji projektowej niektóre wyodrębnione ewidencyjnie odcinki innych dróg publicznych zostały jednocześnie opisane jako dodatkowe jezdnie drogi ekspresowej, bowiem w przypadku gdyby jednak inwestorowi nie udało się przekazać wybudowanych odcinków innych dróg publicznych właściwym zarządcom, zgodnie z ww. art. 11f ust. 2a specustawy drogowej, drogi te pozostaną w zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, jako dodatkowe jezdnie drogi ekspresowej, o których mowa w § 8a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 124). Ponadto, z części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją Wojewody Zachodniopomorskiego wynikało, iż w zakres przedmiotowej inwestycji wchodzi budowa pasów technologicznych. Natomiast zgodnie z § 139 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dróg publicznych, stosowanie pasów technologicznych jest możliwe tylko na drogach klasy A. Przedmiotowe przepisy nie dopuszczają stosowania pasów technologicznych na drogach klasy S i niższych klas. Stosowanie pasów technologicznych, w rozumieniu przepisów rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych dróg publicznych, na drogach klasy S i niższych wymaga uzyskania zgody na odstępstwo na podstawie art. 9 ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji, powyższe było przedmiotem przeprowadzonego przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego. Przedłożone przez inwestora przy piśmie z dnia 15 lutego 2022 r. skorygowane dokumenty projektowe uwzględnią powyższe wyjaśnienia, tj. zastąpienie określenia: "pas technologiczny" określeniem: "utwardzenie terenu na potrzeby utrzymania drogi". Przedłożona przez inwestora przy skorygowana część opisowa projektu zagospodarowania terenu uwzględnia także doprecyzowanie zapisów pkt 7.8 dotyczącego obszaru oddziaływania obiektu, odnośnie do przepisów prawa w oparciu o które dokonano określenia tego obszaru, a przedłożona legenda części rysunkowej projektu zagospodarowania (rysunek nr 02.00) uwzględnia dodatkowo doprecyzowanie opisu linii przerywanej koloru niebieskiego, poprzez uwzględnienie, iż zakresem tej linii objęte są również działki dla których inwestor przedłożył oświadczenie o dysponowaniu nimi na cele budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że rozpatrując ponownie sprawę zobowiązany jest uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego sprawy zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji. W związku z tym zauważył, że w piśmie z dnia 28 kwietnia 2022 r., inwestor wniósł o zmianę na etapie postępowania odwoławczego zapisów decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego w zakresie podanych w tabeli określającej działki z ograniczonym sposobem korzystania, powierzchni trwałych ograniczeń na niektórych działkach. Wnioskowana zmiana polega na zwiększeniu ustanowionego obszaru ograniczenia trwałego w korzystaniu z nieruchomości odnośnie do terenu niezbędnego do konserwacji i usuwania awarii przebudowanej w ramach inwestycji linii elektroenergetycznej. Minister podał, że naprawił błędy związane z brakiem ustalenia w decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego obowiązku budowy innych dróg publicznych w zakresie przewidzianym w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, jak również związane z brakiem zezwolenia na wykonanie tego obowiązku, oraz doprecyzował treść zapisów na str. 61 zaskarżonej decyzji dotyczących zakresu przedmiotowej inwestycji. Minister zatwierdził także skorygowane załączniki graficzne do zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym tomu 1/1 (część opisowa projektu zagospodarowania terenu) i legendy do części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu (rysunek nr 02.00 pn.: "Plan Zagospodarowania Terenu"). Mając na uwadze powyższe zmiany w projekcie budowlanym, Minister zatwierdził także zaświadczenia o przynależności projektantów i sprawdzających do Izby Inżynierów Budownictwa, aktualne na dzień sporządzenia zamiennej dokumentacji projektowej, które to dokumenty zostały przedłożone przez inwestora przy piśmie z dnia 15 lutego 2022 r. Minister podał, że uwzględnił także wniosek inwestora z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zmianę zapisów w tabeli określającej działki z ograniczonym sposobem korzystania, odnośnie do zwiększenia obszaru trwałego ograniczenia w korzystaniu z niektórych działek dla zapewnienia niezbędnego obszaru do konserwacji i usuwania awarii sieci uzbrojenia terenu. Minister dokonał także korekty zapisu na str. 58 decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego, poprzez jednoznaczne wskazanie, iż decyzją w sprawie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na potrzeby konserwacji i usuwania awarii sieci uzbrojenia terenu ustanawia się na rzecz każdoczesnego właściciela sieci. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy drogowej oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i orzeczoną w niniejszej decyzji. Odnosząc się do zarzutów Stowarzyszenia, Minister stwierdził, że niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia: art. 86 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 poz.2373 ze zm. – dalej o.u.i.o.ś.) związku z art. 11 a ust. 4 w związku z art. 11f ust. 1 pkt 3 specustawy drogowej, poprzez brak uwzględnienia w wydanej decyzji istotnych rozstrzygnięć zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska (zwłaszcza w zakresie ograniczenia parametrów przejść dla dużych zwierząt), a tym samym wydanie zaskarżonej decyzji sprzecznej z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, - art. 11 c specustawy drogowej w związku z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., przez brak dokładnego i wyczerpującego zbadania okoliczności przedmiotowej sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, a w związku z tym wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego z ustaleniami faktycznymi sprawy, co w ocenie skarżącej organizacji ekologicznej, skutkowało wadliwym uzasadnieniem skarżonej decyzji. Powyższe zarzuty podlegały rozpoznaniu łącznie z niezasadnym - w ocenie Ministra - zarzutem skierowanym wobec postanowienia uzgadniającego, tj. zarzutem naruszenia art. 90 ust. 1 i ust. 7 w związku z art. 91 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 93 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 10 o.u.i.o.ś poprzez wydanie postanowienia uzgadniającego, mimo że przedsięwzięcie to nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa w zakresie parametrów przejść dla zwierząt, gdyż jest w tym zakresie sprzeczne z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a z ponownej oceny oddziaływania na środowisko nie wynikają żadne okoliczności o charakterze środowiskowym uzasadniające dokonanie zmian w stosunku do treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponadto wprowadzona zmiana powoduje znaczące negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 "Dolina Radwi, Chocieli i Chotli". Minister rozpoznał te zarzuty łącznie uznając, że dotyczą negatywnej oceny przez skarżącą organizację wymagań środowiskowych przyjętych w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Podał, że zarówno Wojewoda orzekający w sprawie jako organ I instancji, jak i Minister działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To inwestor, zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno wojewoda jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do przepisu art. 11e tej ustawy nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji. Minister podkreślił, że zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w specustawie drogowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Jak wynika natomiast z treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej. Stosownie natomiast do treści art. 86 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 10 o.u.i.o.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wyjątkiem w tym zakresie, dopuszczającym modyfikacje środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia, jest możliwość przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko przed wydaniem zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, na podstawie art. 88 i nast. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. W świetle przepisów o.u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie kończy procesu oceny oddziaływania na środowisko. Może się zdarzyć, że informacje dotyczące planowanego przedsięwzięcia (zwłaszcza rozwiązań projektowych), dostępne na etapie ustalania uwarunkowań środowiskowych, będą zbyt ogólne i nieprecyzyjne, aby w pełni zidentyfikować możliwe oddziaływania oraz zaproponować ostateczną listę działań zapobiegawczych i łagodzących. Będzie to dotyczyło w szczególności postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które przeprowadzono przed uzyskaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, kiedy to inwestorzy rzadko dysponują wyczerpującymi danymi na temat inwestycji. Dodatkowo, od wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mogą zmienić się niektóre okoliczności, w których analizowano planowane przedsięwzięcie i jego potencjalny wpływ na środowisko. Mając na uwadze szczegółowość projektu budowlanego, jak również obecne dane przyrodnicze i środowiskowe, przedsięwzięcie zostało poddane ponownej analizie oddziaływania na środowisko zgodnie z przepisami prawa w tym względzie. Minister podał, że w pkt VI decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzono konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Z tej uzasadnienia decyzji wynika konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, biorąc pod uwagę w szczególności okoliczność, iż posiadane na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia i elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie pozwoliły wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko. Zatem RDOŚ już na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stał na stanowisku, że materiał dowodowy nie posiada odpowiedniej szczegółowości i celem właściwego ocenienia wpływu przedsięwzięcia na środowisko nałożył obowiązek wykonania ponownej oceny oddziaływania na środowisko na dalszym etapie procedury. Możliwość doprecyzowania m.in. parametrów urządzeń ochrony środowiska na etapie ponownej oceny oddziaływania na środowisko, znajduje również potwierdzenie w o.u.i.o.ś. , gdzie w art. 93 ust. 2 pkt 4 ustawodawca wskazał, że na etapie wydawania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej można zmienić wymagania dotyczące ochrony środowiska określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli potrzeba zmiany została stwierdzona w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. O przeprowadzenie ponownej oceny wystąpił także inwestor, przekładając, wraz z wnioskiem o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, raport o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zwany dalej "raportem o.o.ś". Z powyższych względów, w ocenie Ministra, Wojewoda Zachodniopomorski upoważniony do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, jak i RDOŚ upoważniony do uzgodnienia realizacji inwestycji, słusznie wszczęli procedurę przewidzianą w art. 88 i nast. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, która zakończona została wydaniem postanowienia uzgadniającego. Dokonywana w postępowaniu odwoławczym weryfikacja niezaskarżalnego zażaleniem postanowienia uzgadniającego warunki środowiskowe ograniczona jest wyłącznie do stwierdzenia błędów powodujących, że wydana w oparciu o uzgodnienie środowiskowe decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej byłaby sprzeczna z prawem. Podobnie jak raportowi o.o.ś., tak i postanowieniu uzgadniającemu wydawanemu w trybie art. 90 ust. 1 o.u.i.o.ś., przysługuje bowiem szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy przedstawionego do zatwierdzenia przedsięwzięcia. Minister podał, że nie dopatrzył się błędów w postępowaniu, które zakończyło się wydaniem postanowienia uzgadniającego, zaś w ramach niniejszego postępowania nie jest organem uprawnionym do oceny postanowienia uzgadniającego pod kątem szczegółowych uregulowań merytorycznych w nim zawartych. Organ odwoławczy podkreślił, że przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nakazuje organowi administracji architektoniczno - budowlanej przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej sprawdzanie zgodności projektu budowlanego m.in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 o.u.i.o.ś.. Użycie zwrotu "w szczególności" i uwzględnienie treści ww. art. 92 i art. 93 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie nakazuje przeprowadzenie tego sprawdzenia także w odniesieniu do postanowienia w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Skoro RDOŚ, jako organ właściwy do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie lokalizacji i parametrów przejść dla zwierząt, w postanowieniu uzgadniającym ustalił ich lokalizację oraz parametry techniczne i te ustalenia są dla Wojewody Zachodniopomorskiego i Ministra wiążące. Organ orzekający w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie jest uprawniony do decydowania, jakie środki są odpowiednie dla należytej ochrony środowiska i ludzi, lecz jest zobowiązany do przeprowadzenia kontroli, czy strona wykonała i to w prawidłowy sposób zalecenia organu ochrony środowiska, tj. czy projekt budowlany odzwierciedla warunki, wymagania i obowiązki nałożone przez organ ochrony środowiska. Po dokonaniu analizy zatwierdzonego decyzją Wojewody Zachodniopomorskiego projektu budowlanego, Minister stwierdził, iż projekt jest zgodny z postanowieniem uzgadniającym i decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach (w zakresie nie zmienionym postanowieniem uzgadniającym). Okoliczność tą potwierdził także główny projektant inwestycji w oświadczeniu z dnia 30 czerwca 2021 r. złożonym w postępowaniu przed Wojewodą Zachodniopomorskim. Stwierdził również, że w toku ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, na etapie postępowania prowadzonego przez Wojewodę Zachodniopomorskiego, został zapewniony udział społeczeństwa. Stowarzyszanie, w trakcie procedowania ponownej oceny w ramach realizacji wymogu udziału społeczeństwa, mogło wnieść zastrzeżenia. Zarzuty Stowarzyszenia zostałyby wtedy rozpoznane przez wyspecjalizowany organ ochrony środowiska, jakim jest RDOŚ. Z uprawnienia tego skarżąca organizacja ekologiczna jednak nie skorzystała. Natomiast, zdaniem Ministra, wnosząc odwołanie od decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, Stowarzyszenie nie może oczekiwać rozpoznania jego zarzutów merytorycznych względem postanowienia uzgadniającego i raportu o.o.ś., w taki sposób jak rozpatruje się sprawę wskutek wniesienia zażalenia. Poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym nie znajdował, w ocenie Ministra, zarzut Stowarzyszenia, iż zmiany parametrów przejścia dla zwierząt dużych, tj. estakady MS-15.4 (skrócenie długości do 201,5 m), zmienione zostały bez żadnych podstaw merytorycznych i są w tym zakresie sprzeczne z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a z ponownej oceny oddziaływania na środowisko nie wynikają żadne okoliczności o charakterze środowiskowym uzasadniające dokonanie zmian w stosunku do treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Bezpodstawne są także, zdaniem Ministra, twierdzenia skarżącej organizacji ekologicznej, iż skrócenie estakady MS-15.4 nie będzie prawidłowo minimalizować negatywnego wpływu drogi na obszar Natura 2000 "Dolina Radwi, Chocieli i Chotli". Z akt sprawy wynika, iż kwestia przejść dla zwierząt była szczegółowo analizowana i oceniana w ramach ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowiskowo. W przedłożonym na etapie ponownej oceny raporcie o oddziaływaniu na środowisko (raport o.o.ś.), dokonano weryfikacji wskazanego w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach systemu przejść dla zwierząt. W raporcie o.o.ś. szczegółowo odniesiono się zarówno do kwestii związanych z oddziaływaniem przedsięwzięcia na obszary Natura 2000 (m.in. rozdz. 5.6.2 - dotyczący wpływu na obszary Natura 2000 oraz rozdz. 5.6.3 - dotyczący oddziaływania na bioróżnorodność), jak i do kwestii parametrów obiektu MS-15.4 (m.in. rozdz. 6.6 zawierający opis przewidywanych działań, mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko przyrodnicze). Natomiast w rozdziale 12 raportu o.o.ś. porównano przyjęte rozwiązania do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na stronie 274 tegoż rozdziału 12, wskazano parametry ww. estakady wg decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz podano parametry po analizie uwarunkowań środowiskowych przeprowadzonych na etapie ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Organ środowiskowy prowadził szczegółową weryfikację w zakresie kwestii związanej z oddziaływaniem na obszary Natura 2000 oraz m.in. parametrami obiektu MS-15.4. Organ środowiskowy wzywał autorów raportu o.o.ś do złożenia dodatkowych wyjaśnień w tym zakresie. W uzupełnieniu raportu z kwietnia 2021 r. wyjaśniono, iż zgodnie z informacjami przedstawionymi w treści raportu ponownej oceny oddziaływania na środowisko, w ramach inwestycji, w km 15+417 przewidziano realizację estakady, której parametry dostosowano do lokalnych warunków terenowych i środowiskowych, przy jednoczesnym obniżeniu projektowanej niwelety drogi (w stosunku do założeń poprzednich etapów proceduralnych) dla uniknięcia zbędnego wynoszenia trasy [...] ponad poziom terenu. Dzięki obniżeniu niwelety trasa nie zostanie w sposób zbędny wyniesiona ponad poziom terenu otaczającego, a co za tym idzie, ograniczeniu ulegnie jej oddziaływanie na lokalny krajobraz, w postaci dominanty. Dzięki obniżeniu niwelety, ograniczona zostanie również ilość potrzebnych do wykonania nasypów oraz powierzchnia zajmowana przez korpus drogowy, co pociąga za sobą redukcję wycinki drzew w granicach obszaru Natura 2000. W uzupełnieniu raportu o.o.ś. wyjaśniono także, iż realizacja rzeczonej estakady zgodnie z założeniami projektu budowlanego w pełni zapewnia możliwość migracji wszystkich grup zwierząt w poprzek trasy wzdłuż doliny rzeki [...] i jednocześnie umożliwia zachowanie drożności i funkcjonalności przebiegającego korytarza ekologicznego. W uzupełnieniu raportu stwierdzono, że projektowane aktualnie parametry estakady zapewnią utrzymanie ciągłości dotychczasowych ścieżek migracyjnych o największej intensywności użytkowania przez zwierzęta, wskazano także, iż estakada jest zlokalizowana w kluczowym dla występowania obecnych i przyszłych migracji miejscu. Wydłużenie estakady w kierunku północno - zachodnim mogłoby w przyszłości i tak okazać się bezcelowe ze względu na sąsiedztwo potencjalnych obszarów zagospodarowanych. Celem obiektywnego określenia, czy obiekt MS-15.4 o parametrach zaproponowanych w przedłożonym raporcie o.o.ś. zapewni warunki swobodnej migracji wszystkich gatunków zwierząt, w tym zwłaszcza zwierząt dużych, autorzy raportu o.o.ś. przeanalizowali dostępne dane z monitoringów skuteczności przejść dolnych dla zwierząt dużych pod estakadami o zbliżonych parametrach do obiektu MS-15.4. W ocenie autorów raportu o.o.ś., do tej pory przeprowadzone liczne monitoringi skuteczności tego typu przejść dla zwierząt na drogach krajowych i bogata literatura w tym zakresie stanowi istotny wyznacznik określający prawidłowość doboru parametrów przejścia dla zwierząt (str. 35-37 uzupełnienia raportu o.o.ś. z kwietnia 2021 r.). Natomiast w uzupełnieniu raportu o.o.ś. z maja 2021 r. autorzy raportu w odniesieniu do estakady MS-15.4 wyjaśnili, że jej parametry (tj. długość ok. 550 m) przyjmowane na etapie materiałów do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie znalazły precyzyjnego uzasadnienia w treści raportu stanowiącego podstawę wydania tej decyzji. W przywołanym dokumencie z etapu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach długość estakady (ok. 550 m) była przedstawiana jako działanie minimalizujące w kontekście przebiegu przez obszar Natura 2000 w celu ochrony siedlisk oraz gatunków będących przedmiotem ochrony tego obszaru - rozpiętość estakady obejmowała wówczas cały odcinek kolizji z obszarem Natura 2000 "Dolina [...], [...] i [...] " (PLH320022). Jednak etap uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest co do zasady etapem studialnym bazującym na ogólnych danych i założeniach i został przeprowadzony ok. 10 lat temu. Dodatkowo, na etapie tym nie były jeszcze znane szczegółowe rozwiązania techniczne i wysokościowe, które stanowią przedmiot projektu budowlanego. Na obecnym etapie projektowym dokonano zarówno identyfikacji aktualnych uwarunkowań środowiskowych, jak i przeprowadzono szczegółową analizę wpływu przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, w tym realizacji estakady o nowych parametrach. W jej wyniku - jak wyjaśniono w uzupełnieniu raportu o.o.ś. z maja 2021 r. - nie stwierdzono znacząco negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 (w tym jego integralność), ani na przedmioty jego ochrony. Na wysokości odcinka, gdzie trasa koliduje z obszarem Natura 2000 poza projektowaną obecnie estakadą nie stwierdzono występowania ani siedlisk przyrodniczych, ani stanowisk gatunków stanowiących przedmiot ochrony tego obszaru. Z tego też względu przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania (w tym parametry estakady) zostały zaprojektowane w dostosowaniu do aktualnie zidentyfikowanych uwarunkowań środowiskowych i są wystarczające dla zapewnienia właściwego stanu ochrony omawianego obszaru Natura 2000. Minister uznał, że w raporcie o.o.ś. i jego uzupełnieniach w sposób szczegółowy wykazano i uzasadniono lokalizację, liczbę i parametry przejść dla zwierząt, w tym m.in. uzasadnienie dla modyfikacji parametrów estakady MS-15.4 i jednocześnie brak występowania znacząco negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 "Dolina [...], [...] i [...]". Według Ministra, nie ma podstaw do kwestionowania rzetelności i wiarygodności sporządzonego na etapie ponownej oceny raportu o.o.ś. We właściwy sposób omówiono w nim kwestie dotyczące poszczególnych elementów środowiska. Przedstawione w raporcie o.o.ś. rozpoznanie środowiskowe jest wystarczające do oceny oddziaływania elementów inwestycji, które zostały zmienione na etapie projektu budowlanego w stosunku do założeń z etapu związanego z wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W takiej sytuacji, skoro organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie uznały, że przedłożony przez inwestora raport o.o.ś., wraz z jego uzupełnieniami, spełnia zarówno wymogi formalne (ustawowe) oraz sporządzony został w sposób rzetelny, a jego wnioski są logiczną konsekwencją wywodów w nim zawartych, to raport ten musiał zostać przyjęty jako podstawowy dowód w postępowaniu w sprawie o wydania postanowienia uzgadniającego i decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. W ocenie Ministra uzasadnienie postanowienia uzgadniającego pozwala na poznanie motywów, którymi RDOŚ kierował się przy uzgodnieniu warunków realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej, w tym pozwala na poznanie motywów które przesądziły o konieczności zmiany parametrów obiektu MS-15.4, w stosunku do tych przyjętych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na str. 33, 40-41 postanowienia uzgadniającego RDOŚ przedstawił szczegółową argumentację odnośnie konieczności skrócenia długości estakady MS-15.4, w stosunku do wymagań zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak również wskazał, iż realizacja inwestycji nie spowoduje zmniejszenia bioróżnorodności w obszarze Natura 2000, tym samym nie będzie znacząco oddziaływać na ww. obszar. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowa estakada posiadać będzie długość 201,5 m, co oznacza, iż długość obiektu, w stosunku do wymagań zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, została skrócona o 348,5 m. Tym samym całkowita szerokość przestrzeni dostępnej dla zwierząt wyniesie ok. 180 m. Jak wyjaśnił RDOŚ, projektowana szerokość przejścia dla zwierząt znacząco przekracza zalecane minimalne 130 m dla tego typu obiektów projektowanych w krajobrazach naturalnych i półnaturalnych lasów wchodzących w skład rozległych, niepodzielonych kompleksów leśnych. Zgodnie z zaleceniami literatury branżowej, projektowane estakady powinny mieć współczynnik ciasnoty powyżej 1,5, a projektowana estakada - jak wyjaśnił organ środowiskowy na str. 40 postanowienia uzgadniającego - o długości 201,5 m spełnia ten warunek z nadmiarem. Tym samym zmniejszenie szerokości przywołanego przejścia, przy zachowaniu jego pierwotnej lokalizacji - w ocenie RDOŚ - pozostanie bez wpływu na migrację zwierząt. Stowarzyszenie natomiast, zdaniem Ministra, wysuwa wniosek, iż skrócenie estakady MS-15.4 nie będzie zapewniało swobodnej migracji zwierząt i skutecznie minimalizowało barierowego oddziaływania inwestycji, nie poparty żadnymi dowodami. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, przez przedstawienie równie kompleksowej analizy uwarunkowań przyrodniczych (kontrraportu), którego Stowarzyszenie nie przedłożyło. Natomiast w realiach niniejszej sprawy wyspecjalizowany do tego organ - organ środowiskowy, uznał przyjęte rozwiązania w raporcie o.o.ś. i jego uzupełnieniach za wystarczające i adekwatne. Minister podał, że Stowarzyszenie zarzuca także odwołanie się w pkt IV.2 postanowienia uzgadniającego do niewłaściwych zapisów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wyjaśnił, że punkt IV.2 postanowienia uzgadniającego dotyczy parametrów przejść dla zwierząt i odwołuje się do: "poz. 1-12 tabeli w rozdziale III b)" decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która to część decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie dotyczy parametrów, a lokalizacji przejść dla zwierząt. Sam zapis postanowienia uzgadniającego w punkcie IV.2 powinien odnosić się do poz. 1- 12 tabeli znajdującej się w pkt III a) lit. b) decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. A zatem w treści pkt IV.2 postanowienia uzgadniającego doszło w istocie do omyłki edycyjnej, poprzez wpisanie na str. 8 ww. postanowienia w pkt IV. 2 zapisu: "W miejsce poz. 1-12 tabeli w rozdziale III b)", natomiast poprawny zapis winien być następujący: "W miejsce poz. 1-12 tabeli w pkt III a) lit. b). Nieścisłość ta została skorygowana w postanowieniem RDOŚ z dnia [...] listopada 2021 r., znak: [...] Zaistniała pomyłka nie jest jednak - wbrew opinii wyrażonej w odwołaniu - "celową manipulacją", a jedynie omyłką edycyjną, która została skorygowana ww. postanowieniem prostującym z dnia [...] listopada 2021 r. Z powyższych względów - w punkcie II niniejszej decyzji - Minister dokonał korekty reformatoryjnej decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego, poprzez uwzględnienie w jej treści wydanego przez RDOŚ postanowienia prostującego z dnia [...] listopada 2021 r. Odnosząc się do zarzutu Stowarzyszenia dotyczącego naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 3 specustawy drogowej, poprzez brak określenia warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska, zwłaszcza warunków, które winny być przeniesione z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w tym w szczególności dotyczących lokalizacji, parametrów przejść dla zwierząt, zwłaszcza, że - jak wskazuje skarżąca organizacja ekologiczna - rozstrzygnięcia określające te warunki wskazane jako wiążące w pkt IV.3 decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego, są ze sobą sprzeczne, co - w opinii skarżącej organizacji ekologicznej - implikuje dla inwestora dowolność w zakresie realizacji tak istotnych środków minimalizujących odziaływanie na środowisko, jakimi są przejścia dla zwierząt, Minister podał, że w myśl art. 11f ust. 1 pkt 3 specustawy drogowej, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera warunki m.in. wynikające z potrzeb ochrony środowiska. Stosownie do art. 93 ust. 1 pkt 1 i 2 o.u.i.o.ś.,, właściwy organ wydaje decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, oraz pozwolenie, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4b, uwzględniając warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; postanowieniu, o którym mowa w art. 90 ust. 1. W pkt IV decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego, organ I instancji ustalił warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska. W ppkt IV.3 kwestionowanego rozstrzygnięcia, organ I instancji wskazał, iż należy zachować wymogi określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i postanowieniu uzgadniającym. Na str. 66-78 Wojewoda Zachodniopomorski wymienił jakie zmiany postanowienie uzgadniające wprowadziło w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przepisując do pkt IV zaskarżonej decyzji treść pkt I, II, III, VI, VII postanowienia uzgadniającego i pomijając treść pkt IV i V postanowienia uzgadniającego dotyczących m.in. lokalizacji i parametrów przejść dla zwierząt. Natomiast w ppkt VI na str. 78 zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał, iż: "W pozostałym zakresie warunki określone w decyzji Nr [...], z dnia [...] października 2011 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] dla przedmiotowego przedsięwzięcia, pozostają bez zmian". Przyjęta przez Wojewodę Zachodniopomorskiego konstrukcja, tj. pominięcie przy określeniu warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska treści zmian jakie postanowienie uzgadniające w pkt IV i V wprowadziło w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach m.in. odnośnie lokalizacji i parametrów przejść dla zwierząt, a następnie użycie sformułowania (w tym samym punkcie zaskarżonej decyzji dotyczącym warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska), iż w pozostałym zakresie warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozostają bez zmian, może w istocie nasuwać problemy interpretacyjne. W celu ich usunięcia - w pkt II niniejszej decyzji – Minister, jak wskazał, w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., dokonał korekt w pkt IV zaskarżonej decyzji, przepisując do zaskarżonej decyzji zapisy pkt IV i V postanowienie uzgadniającego (treść nowo dodanych ppkt lIIa i lllb w pkt IV zaskarżonej decyzji). Jednocześnie wyjaśnił, że warunki określone w pkt IV zaskarżonej decyzji, uwzględniając opisaną powyżej korektę, nie stoją ze sobą w sprzeczności. Postanowienie uzgadniające doprecyzowuje, bądź zmienia wybrane zapisy zawarte w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na podstawie analiz przeprowadzonych w trakcie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie zmienione warunki decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach utrzymano w mocy (pkt VIII postanowienia uzgadniającego), co znalazło swoje potwierdzenie także w zapisie ppkt VI na str. 78 zaskarżonej decyzji. Rzeczone rozstrzygnięcia środowiskowe (tj. decyzję środowiskową i postanowienie uzgadniające) należy czytać łącznie jako wzajemnie komplementarne i mające charakter wiążący. Tym samym Minister nie zgodził się z zarzutem Stowarzyszenia, jakoby decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego "implikowała dla inwestora dowolność w zakresie realizacji tak istotnych środków minimalizujących oddziaływanie na środowisko jakimi są przejścia dla zwierząt". Wymogi w tym zakresie są jednoznacznie określone zarówno w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak i w postanowieniu uzgadniającym, a konieczność uwzględnienia tych warunków w projekcie jest wprost wskazana w pkt IV.3 zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy za chybiony uznał zarzut Stowarzyszenia dotyczący naruszenia art. 17 ust. 1 specustawy drogowej, poprzez nadanie decyzji Wojewody Zachodniopolskiego rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności związane z interesem społecznym lub gospodarczym uzasadniającym nadanie takiego rygoru. Literalna wykładnia przepisu art. 17 ust. 1 specustawy drogowej wskazuje przede wszystkim, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest obligatoryjne, jeżeli tylko właściwy zarządca drogi złoży wniosek uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. We wniosku o nadanie rygoru natychmiastowej inwestor przedstawił szczegółową argumentację uzasadnianą interesem społecznym i gospodarczym przemawiającymi za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, która została następnie przytoczona na str. 87 decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego. Minister przychylił się do argumentacji inwestora, iż nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności leży w interesie społeczno-gospodarczym. Względy ochrony środowiska mogłyby przemawiać przeciwko szybszej realizacji przedsięwzięcia (w wyniku nadania rygoru natychmiastowej wykonalności) wtedy, gdyby wynikało to z przeprowadzonej oceny. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] podnosząc zarzut naruszenia: 1) art. 6, art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 78 §1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak merytorycznego rozpoznania zarzutów odwołania wskazujących na wady zaskarżonej decyzji oraz zaskarżonego zażaleniem postanowienia, a w konsekwencji naruszenie zasady praworządności, dwuinstancyjności, zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie pełnego materiału dowodowego, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, oraz niewłaściwie sporządzenie uzasadnienia decyzji, 2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 142 k.p.a. w zw. z art. 86 pkt 1 o.u.i.o.ś w zw. z art. 93 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 95 ust. 1 i 2 tej ustawy - poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej odwołaniem decyzji administracyjnej, która bez wystarczającego uzasadnienia znacząco odstępowała od postanowień decyzji środowiskowej (zwłaszcza w zakresie zmiany parametrów przejścia dla zwierząt dużych, tj. estakady MS-15.4) w sytuacji gdy z ponownej oceny oddziaływania na środowisko nie wynikają żadne okoliczności o charakterze środowiskowym uzasadniające dokonanie zmian w stosunku do treści oraz utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia RDOŚ, które zmieniało wymagania dotyczące ochrony środowiska zawarte w decyzji środowiskowej w sytuacji braku wykazania potrzeby tej zmiany w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i odpowiedniego wyjaśnienia tego w uzasadnieniu decyzji, 3) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 specustawy drogowej poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie w jakim nadaje ono decyzji Wojewody rygor natychmiastowej wykonalności, mimo że wnioskodawca nie uzasadnił odpowiednio istnienia interesu gospodarczego i społecznego uzasadniającego nadanie powyższej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji istnienia konkretnego ogólnospołecznego interesu przemawiającego przeciwko realizowaniu inwestycji w sposób znacząco negatywnie oddziaływujący na środowisko 4) błędną wykładnię art. 113 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, iż omyłka w postanowieniu RDOŚ skutkująca pominięciem zapisania w decyzji Wojewody postanowień decyzji środowiskowej dotyczących lokalizacji i parametrów przejść dla zwierząt nie miała charakteru merytorycznego i nadawała się do sprostowania zgodnie z dyspozycją tego przepisu, 5) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia RDOŚ wydanego z rażącym naruszeniem prawa materialnego i niestwierdzeniem jego nieważności oraz utrzymanie w mocy decyzji Wojewody opartej na postanowieniu wydanym z rażącym naruszeniem prawa, 6) błędną wykładnię art. 11d ust. 1, art. 11e i art. 11i ust. 1 specustawy drogowej w związku z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane jako przepisów wyłączających merytoryczną kontrolę przez organ wydający decyzję zrid zgodności projektu inwestycyjnego z powszechnie obowiązującymi przepisami prawnymi, w szczególności wymogami ochrony środowiska i w konsekwencji nierozpatrzenie merytoryczne sprawy przez organ administracji wyższego stopnia pomimo wniesienia do niego odwołania, a przez to naruszenie art. 7 i art. 78 Konstytucji oraz art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 78 §1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a.; 7) art. 6 i 9 ust. 2 i 3 Konwencji z dnia 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 78, poz. 706) oraz art. 11 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. U. UE. L. z 2012 nr 26), a w konsekwencji także art. 91 ust. 2 Konstytucji RP i art. 47 Karty praw podstawowych poprzez odmowę merytorycznego rozpoznania środka odwoławczego co do planowanego przedsięwzięcia mogącego mieć znaczące oddziaływanie na środowisko, W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie podniosło, że organ odwoławczy nie dokonał rzeczywistej i realnej oceny zarzutów poniesionych przez Stowarzyszenie w odwołaniu. Obszerne omówienie kwestii podniesionych w zarzutach sprowadza się bowiem do przytoczenia licznych fragmentów postanowienia uzgadniającego i wyjaśnień inwestora bez dokonywania ich samodzielnej oceny w kontekście wiedzy przyrodniczej wymaganej dla oceny oddziaływań przedsięwzięcia na środowisko. Organ arbitralnie w oparciu o stanowisko raportu uznał za niezasadne zarzuty co do zmiany, bez żadnych podstaw merytorycznych, parametrów przejścia dla zwierząt dużych, tj. estakady MS-15.4. Stowarzyszenie wskazywało, iż w postanowieniu RDOŚ uzgadniającym zmianę parametrów tego przejścia brak jest jakichkolwiek analizy przyrodniczej skutków zmiany parametrów tego przejścia, a jedynym uzasadnieniem wprowadzonej zmiany znajdującym się na stronie 25 postanowienia uzgodnieniowego jest "już zaprojektowane rozwiązania techniczne jezdni". O ile bowiem RDOŚ w postanowieniu uzgadniającym wskazał, iż projektowana szerokość przejścia dla zwierząt znacząco przekracza zalecane w poradniku projektowania przejść dla zwierząt i działań ograniczających śmiertelność fauny przy drogach to nie przedstawił żadnych argumentów wskazujących na zmianę stanu przyrodniczego uzasadniającą odstępstwo od poprzedniej długości estakady, której wymiary określono ostateczną decyzją środowiskową. Naruszył w ten sposób sformułowaną przez art. 86 ust. 1 o.u.i.o.ś zasadę związania wydawanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji zezwalającej na realizację inwestycji postanowieniami decyzji środowiskowej wydawanej przez wyspecjalizowany organ środowiskowy. Art. 93 ust. 2 pkt 4 o.u.i.o.ś. dopuszcza ewentualne modyfikacje wymagań decyzji środowiskowej, gdy ich potrzeba zostanie stwierdzona w procedurze ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Sama wskazywana przez organ uzgadniający dopuszczalność zaprojektowania estakady o mniejszych parametrach nie jest równoznaczna z istnieniem przesłanek natury przyrodniczej uzasadniających zmniejszenie jej wymiarów. Minister nie wskazał zaś żadnych fragmentów uzasadnienia postanowienia RDOŚ i decyzji Wojewody wskazujących na istnienie takich przesłanek, a uzasadnienia wprowadzonych zmian doszukiwał się w raporcie ponownej oceny środowiskowej. W uzupełnieniu raportu o.o.ś. wskazano także, iż estakada jest zlokalizowana w kluczowym dla występowania obecnych i przyszłych migracji miejscu. Stanowisko organu odwoławczego uwzględnia jedynie argumentację podnoszoną przez jedną ze stron postępowania, tj. inwestora. Oznacza to, że organ w istocie oparł swoje rozstrzygnięcia nie na poczynionych samodzielnie ustaleniach faktycznych, lecz ustaleniach dokonanych przez inwestora. Skoro Stowarzyszenie podniosło w postępowaniu szereg merytorycznych zarzutów odnoszących się do zasadności rozwiązań przyjętych w raporcie ponownej oceny oddziaływania na środowisko, to organ zobowiązany był się do nich odnieść. Nie znajduje przy tym uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym teza jakoby jedyną możliwością zakwestionowania raportu było przedłożenie raportu stanowiącego kompletną analizę uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu). Zawarte w raporcie stwierdzenia odnośnie do faktów i analizy ich znaczenia podlegają ocenie jak każdy dowód w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) Z tego względu organ powinien podjąć się merytorycznej oceny raportu i zarzutów podnoszonych wobec niego przez Stowarzyszenie będące wyspecjalizowaną organizacją ekologiczną regularnie uczestniczącą w postępowaniach administracyjnych w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej dla inwestycji drogowej oraz decyzji o zezwoleniu na jej realizację. Zdaniem Skarżącego przywoływane przez organ odwoławczy konkretne argumenty zaczerpnięte z raportu ponownej oceny o.o.ś. jedynie w niewielkim stopniu odnoszą się do korzystnych dla środowiska skutków wprowadzonej zmiany w postaci redukcji wycinki drzew w granicach obszaru Natura 2000. Skupiają się one na podkreśleniu zmniejszenia wyniesienia drogi ponad poziom terenu otaczającego, co ograniczy jej oddziaływanie na lokalny krajobraz jako dominanty, a przede wszystkim na ograniczeniu ilości potrzebnych do wykonania nasypów. Powyższa argumentacja jedynie potwierdza zarzuty Stowarzyszenia, iż powodem zmiany parametrów estakady była konieczność dostosowania jego parametrów do z góry już zaplanowanej i zrealizowanej na sąsiednich odcinkach drogi. Przytoczona argumentacja o korzyściach przyrodniczych wynikających ze zmniejszenia wycinki drzew odnosi się jedynie do cząstkowego skutku realizacji inwestycji dla środowiska, pomijając analizę zdolności pełnienia przez pomniejszoną estakadę swojej funkcji, tj. zapewnienia odpowiedniej możliwości przemieszczania się dużych zwierząt między obszarami znajdującymi się po obu stronach projektowanej drogi, a poprzez to minimalizację efektów barierowych drogi. Taki efekt jest możliwy jedynie przy utrzymaniu parametrów przejścia dla zwierząt określonego w decyzji środowiskowej, która właśnie takie parametry uznawała za konieczne dla minimalizacji skutków kolizji drogi z obszarem Natura 2000 "Dolina [...], [...] i [...] " (PLH320022). Pominięcie pełnej analizy przez wyspecjalizowany organ środowiskowy nie może być zastąpione przez analizę dokonywaną przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, który sam w uzasadnieniu swojej decyzji podkreśla swoją ograniczoną kognicję do rozpoznania środowiskowych aspektów sprawy. Podniosło, że wyrażona przez art. 86 o.u.i.o.ś zasada związania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji wydawanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej postanowieniami decyzji środowiskowej odnosi się również do procedury ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o czym stanowi art. 93 ust. 1 o.u.i.o.ś. W ramach ponownej oceny oddziaływania inwestycji możliwe jest jedynie doprecyzowanie zapisów związanych np. z rozwiązaniami technicznymi i ich wpływem na środowisko, ale niedopuszczalna jest na tym etapie zasadnicza zmiana ustaleń decyzji środowiskowej. Zaskarżona decyzja Ministra nie wyjaśniła przy tym odpowiednio powodów wyżej wskazanych odstępstw i ich konsekwencji dla środowiska. Zdaniem Skarżącego cała procedura ponownej oceny środowiskowej służyła więc tylko i wyłącznie uzasadnieniu zmniejszenia liczby i parametrów urządzeń ochrony środowiska, co jest wprost sprzeczne z wyżej wskazanymi normami europejskiego prawa środowiskowego. Stowarzyszenie podało, że organ odwoławczy, zmienił decyzję Wojewody przepisując do zaskarżonej decyzji zapisy pkt IV i V postanowienie uzgadniającego (treść nowo dodanych ppkt IlIa i Illb w pkt IV zaskarżonej decyzji) dostrzegając, iż przyjęta przez Wojewodę Zachodniopomorskiego konstrukcja, tj. pominięcie przy określeniu warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska treści zmian jakie postanowienie uzgadniające w pkt IV i V wprowadziło w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach m.in. odnośnie lokalizacji i parametrów przejść dla zwierząt, może w istocie nasuwać problemy interpretacyjne. Minister pominął jednak, iż pomyłka ta była skutkiem wadliwości postanowienia uzgadniającego, które w oczywisty sposób wpłynęło na treść decyzji Wojewody. Stowarzyszenie podkreśliło, że decyzji Wojewody został nadany przez ten organ rygor natychmiastowej wykonalności, co pozwoliło inwestorowi na przystąpienie do realizacji prac budowlanych w kształcie określonym decyzją zrid nieuwzględniającą wymagań dotyczących lokalizacji i parametrów przejść dla zwierząt pominiętych w błędnym postanowieniu uzgadniającym. Pomyłka w treści postanowienia RDOŚ miała więc istotne, merytoryczne znaczenie dla wydanej na podstawie tego postanowienia decyzji zrid i kształtu realizowanej inwestycji drogowej. Błąd zawarty w postanowieniu RDOŚ wpłynął na kształt decyzji Wojewody, która zaopatrzona rygorem natychmiastowej wykonalności pozwoliła na realizację przedsięwzięcia, dla którego nie określono prawidłowo warunków jego realizacji wynikających z potrzeb ochrony środowiska. Ograniczenie się przez organ odwoławczy - w punkcie II zaskarżonej decyzji do reformatoryjnej korekty decyzji Wojewody - nie usuwa wyżej wskazanych skutków błędnego określenia przez nią warunków realizacji inwestycji, w szczególności biorąc pod uwagę fakt, iż następuje prawie po roku od wydania zaskarżonej decyzji opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności. Z tego względu odmowa stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia RDOŚ i ograniczenie się w punkcie II zaskarżonej decyzji do reformatoryjnej korekty decyzji Wojewody pozwala na postawienie decyzji Ministra zarzutu błędnej wykładni art. 113 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż błąd w postanowieniu uzgadniającym nie miał charakteru merytorycznego i nadawał się do sprostowania zgodnie z dyspozycją tego przepisu. Stowarzyszenie uzasadniając zarzuty dotyczące nieprawidłowego nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wskazało, że oparcie się o interes społeczny lub interes gospodarczy wymagało zindywidualizowanej oceny i porównania wartości uzasadniających nadanie rygoru oraz wartości, które mogą ucierpieć wskutek natychmiastowego wykonania decyzji. Organ w zupełności pominął w przedmiotowej sprawie interes społeczny związany z ochroną przyrody nadając niczym nieuzasadniony prymat interesowi gospodarczemu, który ponadto został określony w blankietowy sposób mogący służyć uzasadnieniu nadaniu rygoru każdej decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej o znaczeniu ponadlokalnym. Uzasadniając zarzut dokonania błędnej wykładni przepisów art. 11d ust. 1 pkt 1, art. 11e i 11i ust. 1 specustawy drogowej w zw. z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane podało, że treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane uzależnia możność zaakceptowania projektu inwestycyjnego od zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego ze wskazanymi w tym przepisie ustaleniami wynikającymi z aktów prawnych, w tym wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi decyzją środowiskową. Spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, nie wyklucza modyfikowania przedsięwzięcia ze względu na konieczność jego dostosowania do wymogów ochrony środowiska. Jest to oczywista konsekwencja procedury ponownej oceny oddziaływania na środowisko, w której zapadłe rozstrzygnięcia wiążą organ wydający decyzję następczą, w przedmiotowym przypadku decyzję zrid. Związanie to jednak odnosi się wyłącznie do organu pierwszej instancji, skoro bowiem organ odwoławczy jest organem odwoławczym również od postanowienia uzgodnieniowego, to jest on władny je zmodyfikować i uchylić zarówno zaskarżone postanowienie i decyzję organu pierwszej instancji. Żaden przepis ustawy o.u.i.o.ś nie wyłącza kompetencji organu odwoławczego wskazanej w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. Dopuszczalność zaskarżenia postanowienia uzgadniającego wyłącznie w odwołaniu od decyzji wydanej w postępowaniu głównym (art. 142 k.p.a.) zmienia kognicję organ odwoławczego od decyzji zrid. W takim przypadku nie pełni on wyłącznie funkcji organu administracji architektoniczno-budowalnej, ale jest także - w zakresie odnoszącym się do rozpoznania zażalenia na postanowienie - organem ochrony środowiska orzekającym na podstawie ustawy o.u.i.o.ś. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Tytułem wyjaśnienia jedynie należy wskazać, że Sąd uznał za niecelowe szczegółowe przytoczenie samego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu II instancji, ponieważ jest bardzo obszerne (liczy 13 stron, zaś sama decyzja ponad 30 stron) i dotyczy w zasadzie określenia na nowo, w związku z pismem inwestora wniesionym na etapie postępowania odwoławczego, części parametrów technicznych planowanej inwestycji (np. określenie linii rozgraniczających teren, określenie działek z ograniczonym sposobem korzystania, określenie planu zagospodarowania terenu). Zawiera ono m.in. liczne tabele, dotyczy różnych kilometrów drogi, dlatego też Sąd wskazał ogólnie, w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia, na zakres rozstrzygnięcia organu II instancji. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. specustawą drogowej. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, dotyczy wielu zagadnień, które rozstrzyga się jednym aktem administracyjnym. Rozstrzyga zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie zezwolenia na budowę (art. 11f ust. 1 pkt 7 specustawy), podział nieruchomości i ich wywłaszczenie (art. 11f ust. 1 pkt 5 oraz art. 12 ust. 1-3), a w postępowaniu odwoławczym może dotyczyć także decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa (art. 86g o.u.i.o.ś). Każdy z tych obszarów, mimo iż regulowany jest odrębnymi ustawami, w ramach ustawy o szczególnych warunkach realizacji inwestycji drogowej jest kształtowany w jednym akcie administracyjnym. Należy także mieć na uwadze, że skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Stowarzyszenia [...] którego statutowym celem jest szeroko rozumiana działalność dla dobra przyrody. Z § 10 statutu wynika, że m.in. Stowarzyszenie realizuje swoje cele przez udział w postępowaniach administracyjnych czy sądowych dotyczących spraw związanych z ingerencją w środowisko naturalne i kulturowe (pkt 7). Skarżące Stowarzyszenie podnosi ponadto zarzuty dotyczące generalnie wpływu inwestycji na środowisko, nie kwestionując parametrów technicznych inwestycji. Niezwiązanie Sądu I instancji granicami skargi nie pozwala jednak na kontrolę zaskarżonej decyzji jedynie pod kątem podniesionych zarzutów dotyczących ochrony środowiska, dlatego też Sąd odniesie się również w dalszej części uzasadnienia do tego, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące możliwością wydania – na wniosek inwestora, zaskarżonej decyzji. W pierwszej jednak kolejności należy rozstrzygnąć, czy skarżące Stowarzyszenie posiadało legitymację procesową w sprawie, bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, rozpatrywanie wniosków lub rozpoznanie odwołania określonego podmiotu innego niż inwestor bez uprzedniej analizy legitymacji procesowej takiego podmiotu stanowi uchybienie procesowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3276/17). Przepisy specustawy drogowej wprowadzają różnego rodzaju odstępstwa od ogólnych regulacji zawartych w przepisach k.p.a., dążąc do zapewnienia szybkości postępowania w przedmiocie decyzji zrid. Dlatego też częścią postępowania prowadzonego na podstawie wniosku o wydanie decyzji zrid są rozstrzygnięcia w zakresie ochrony środowiska. W związku z tym zastosowanie w takim postępowaniu pomocniczo znajdą również przepisy o.u.i.o.ś. Przepis art. 44 ust. 1 tej ustawy stanowi, że organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe zgłoszą chęć uczestniczenia w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony, jeśli prowadzą działalność statutową przez minimum 12 miesięcy przed dniem wszczęcia postępowania. Ponadto, stosownie do ust. 2 organizacji ekologicznej służy prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji (...). Udział stowarzyszenia w toczącym się postępowaniu sprawie udzielenia inwestorowi pozwolenia na realizację inwestycji drogowej jest ograniczony. Może zaskarżyć zezwolenia na inwestycję jednak w granicach przyznanych uprawnień – czyli domagać się jej weryfikacji z treścią decyzji środowiskowej. Takie też zarzuty zostały podniesione przez Skarżące stowarzyszenie. Zwrócić przy tym należy uwagę na treść art. 11ia specustawy drogowej (który wszedł w życie w dniu 13 maja 2021) stanowiącym, że do postępowań w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, poprzedzonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, stosuje się przepisy art. 86f ust. 6, art. 86g oraz art. 86h ustawy z dnia 3 października 2008 r. o.u.i.o.ś. Ustawodawca sformułował dodatkowe wymagania zarówno co do odwołania, jak i skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na decyzję zrid. Zgodnie z treścią art. 86g ust. 3 o.u.i.o.ś. odwołanie winno zawierać wskazanie, w jakim zakresie zezwolenie na realizację inwestycji drogowej jest niezgodne z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach lub nie uwzględnia jej postanowień, oraz zawierać uzasadnienie. Ustawodawca zatem kompleksowo reguluje, w jakim zakresie stowarzyszenie, nie posiadając własnego interesu prawnego w postępowaniu (czyli np. nie będąc właścicielem nieruchomości objętego decyzją zrid), może kwestionować w postępowaniu odwoławczym taką decyzję. Przechodząc już do właściwych rozważań, należy wskazać, że zarówno w postępowaniu odwoławczym jak również w skardze do Sądu skarżące Stowarzyszenie kwestionuje pominięcie w decyzji zrid istotnych ustaleń zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska (zwłaszcza w zakresie ograniczenia parametrów przejść dla dużych zwierząt). Zarzuca również, że z ponownej oceny oddziaływania na środowisko nie wynikają żadne okoliczności uzasadniające dokonanie zmian w stosunku do treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponadto wprowadzona zmiana powoduje znaczące negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 "Dolina [...] [...] i [...]". Do tych zarzutów odniósł się już Minister orzekający, w II instancji, jednak stanowiły one również przedmiot kontroli Sądu. Z akt sprawy wynika, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji RDOŚ decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Stosownie do treści art. 86 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 10 o.u.i.o.ś decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Decyzja zrid jest decyzją wtórną wobec decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i musi mieścić się w parametrach oraz warunkach środowiskowych wskazanych na wcześniejszym etapie procesu inwestycyjnego. Wynika to z art. 86 i art. 72 ust. 1 pkt 3 o.u.i.o.ś. Istnieje jednak wyjątek, określony w art. 88 i nast. ww. ustawy, który umożliwia przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko przed wydaniem zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W przepisie tym wprowadzono rozwiązania, pozwalające na przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania w ramach postępowania o wydanie jednej z decyzji wskazanych w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 ustawy. Zakres ponownej oceny oddziaływania został ograniczony do precyzyjnie wskazanej grupy przedsięwzięć, których realizacja wymaga uzyskania określonych w tym przepisie decyzji. Przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może nastąpić w przypadkach, gdy wystąpi o to podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia, przy czym wniosek ten skieruje do organu wydającego decyzję, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, bądź gdy organ właściwy do wydania tych decyzji sam uzna, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym drugim przypadku de facto dokonywana jest ponowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W art. 67 ust. 1 o.u.i.o.ś. wskazano, że raport o.o.ś. w ramach ponownej procedury oceny oddziaływania na środowisko "powinien zawierać informacje, o których mowa w art. 66, określone ze szczegółowością i dokładnością odpowiednio do posiadanych danych wynikających z projektu budowlanego i innych informacji uzyskanych po wydaniu dla danego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (...), jeżeli informacje te nie mogły być w tym zakresie przedstawione odpowiednio w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz doszczegółowienie". Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, już w pkt VI decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzono konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Uznano bowiem za konieczne przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, biorąc pod uwagę w szczególności okoliczność, iż posiadane na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dane na temat przedsięwzięcia i elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie pozwoliły wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko. O przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wystąpił również inwestor, załączając wraz z wnioskiem o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, raport o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Istniała zatem podstawa do wszczęcie i przeprowadzenia procedury przewidzianej w art. 88 i nast. o.u.i.o.ś. która następnie zakończona została wydaniem postanowienia uzgadniającego. Prawidłowo Minister wskazał, że postanowienie uzgadniające warunki środowiskowe wydane w powyższym trybie kontrolowane jest w postępowaniu odwoławczym od decyzji zrid, gdyż ustawodawca nie przewidział odrębnej możliwości kwestionowania w trybie zażalenia takiego postanowienia. Zatem ograniczona jest również rola organu odwoławczego rozpoznającego łącznie z odwołaniem od decyzji zrid takiego postanowienia uzgadniającego. W przypadku, gdy zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uprawnienia zainteresowanej społeczności, w tym organizacji ekologicznej przewidziane w dyrektywie 2011/92/UE w toku postępowania administracyjnego realizują się poprzez możliwość zgłaszania uwag i zastrzeżeń w postępowaniu prowadzonym przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz możliwości formułowania zarzutów w stosunku do postanowienia tego organu. Okoliczność, że kontrola instancyjna decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej obejmuje wskazane postanowienie, nie sprzeciwia się jednakże temu, by kompetencja kontrolna organu odwoławczego była węższa aniżeli kompetencja przysługująca organowi badającemu oddziaływanie inwestycji na środowisko i określającemu warunki realizacji przedsięwzięcia w powiązaniu z wydaną wcześniej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. II OSK 3308/17). Jak wskazuje się również w orzecznictwie, tylko po stwierdzeniu błędów w postępowaniu przed organem badającym oddziaływanie inwestycji na środowisko, mających wpływ na wynik sprawy, organ prowadzący postępowanie w przedmiocie wydania decyzji zrid może możliwość wstrzymania się z wydaniem decyzji, natomiast nie może natomiast zastępować merytorycznie takiego organu i modyfikować postanowienia uzgadniającego warunki środowiskowe (zob. wyrok NSA z 28 lipca 2021 r., II OSK 974/21). Ponadto RDOŚ jest wyspecjalizowanym organem ochrony środowiska oraz przyrody przez co polemika z ustalonymi przez niego warunkami realizacji inwestycji nie może sprowadzać się do ogólnego zakwestionowania zajętego przez niego stanowiska (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2017 r., II OSK 2343/17). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy przeprowadził stosowną kontrolę postanowienia uzgadniającego, przyjmując, że rozstrzygnięcie to nie narusza prawa. Trafnie przy tym wywiódł, w świetle powołanego orzecznictwa, że w ramach postępowania odwoławczego nie jest uprawniony do oceny postanowienia uzgadniającego pod kątem szczegółowych uregulowań merytorycznych w nim zawartych. Procedura ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została zakończona wydaniem postanowienia, o którym mowa w art. 90 ust. 1 o.u.i.o.ś. Zaskarżona decyzja odwołuje się bezpośrednio do zapisów wynikających z potrzeb ochrony środowiska, bowiem w jej punkcie IV.3 wskazano, że należy zachować warunki określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] z [...] października 2011 r. RDOŚ w [...] oraz postanowieniu tego organu z [...] czerwca 2021 r. o uzgodnieniu realizacji przedsięwzięcia. Ponowna ocena, dokonywana pod koniec procesu inwestycyjnego, stanowi zatem tylko uzupełnienie oceny przeprowadzonej już wcześniej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach i może prowadzić wyłącznie do takiej modyfikacji tych uwarunkowań, jaka może okazać się konieczna z uwagi na okoliczności, które wówczas nie występowały lub nie mogły być dostrzeżone czy właściwie zbadane pod kątem wpływu na środowisko (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II OSK 1674/21). Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska Ministra, że wydana w oparciu o uzgodnienie środowiskowe decyzja nie jest sprzeczna z prawem. Argumentacja zamieszczona w postanowieniu RDOŚ oraz w zaskarżonej decyzji potwierdza, że wszystkie konieczne aspekty środowiskowe zostały dogłębnie rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Tym samym, trafnie przyjęto, że skoro RDOŚ w postanowieniu uzgadniającym ustalił lokalizacji i parametry przejść dla zwierząt to te ustalenia są dla organów orzekających w przedmiocie decyzji zrid wiążące. Odnośnie do parametrów przejść dla zwierząt wskazać należy, że kwestia ta była przedmiotem analizy w ramach ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowiskowo. Z akt sprawy wynika, że w piśmie z dnia 11 marca 2021 r. wezwano inwestora do złożenia dodatkowych wyjaśnień, w tym m.in. do "rzeczowego uzasadnienia zmiany w projekcie budowlanym (...) w oparciu o analizę uwarunkowań środowiskowych lokalizacji ww. przejścia (intensywność migracji oraz lokalizację szlaków migracji zwierząt)" oraz do "przedstawienia propozycji działań/środków mających na celu zwiększenie funkcjonalności" części przejść dla zwierząt, w tym obiektu MS-15.4" W odpowiedzi inwestor wskazał, że parametry estakady dostosowano do lokalnych warunków terenowych i środowiskowych, dla uniknięcia zbędnego wynoszenia trasy [...] ponad poziom terenu. Dzięki obniżeniu, ograniczona zostanie również ilość potrzebnych do wykonania nasypów oraz powierzchnia zajmowana przez korpus drogowy, co pociąga za sobą redukcję wycinki drzew w granicach obszaru Natura 2000. W uzupełnieniu raportu o.o.ś. wyjaśniono także, iż realizacja rzeczonej estakady zgodnie z założeniami projektu budowlanego w pełni zapewnia możliwość migracji wszystkich grup zwierząt w poprzek trasy wzdłuż doliny rzeki [...]. Stanowisko przedłożone w raporcie o.o.ś. i jego uzupełnieniu gdzie wskazano i uzasadniono lokalizację, liczbę i parametry przejść dla zwierząt w tym m.in. uzasadnienie dla modyfikacji parametrów estakady o symbolu MS-15.4 było przedmiotem dalszego procedowania organów. W przedłożonym na etapie ponownej oceny raporcie o.o.ś., dokonano weryfikacji wskazanego w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach systemu przejść dla zwierząt. Na marginesie jedynie należy zaznaczyć, że w stanowisku autorów raportu w ramach ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z listopada 2021 r. podkreślono, że obiekt MS-15.4 spełnia wymogi określone przez Stowarzyszenie w publikacji jego autorstwa pn. Poradnik projektowania przejść dla zwierząt i działań ograniczających śmiertelność fauny przy drogach (Rafał T. Kurek, Warszawa 2010 r.) to w odwołaniu Stowarzyszenie kwestionuje jego parametry. Dlatego też, z uwagi na powyższe wyjaśnienia, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut, że zmiana parametrów przejścia dla zwierząt dużych, tj. estakady MS-15.4 (skrócenie długości do 201,5 m), zmieniona została bez żadnych podstaw merytorycznych i są w tym zakresie sprzeczne z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Trafnie również Minister podał, że podważenie ustaleń raportu o.o.ś. mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, przez przedstawienie równie kompleksowej analizy uwarunkowań przyrodniczych, sporządzonej przez specjalistów posiadających wiedzę w danej dziedzinie, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora, a którego Stowarzyszenie nie przedłożyło. Stanowisko takie jest bowiem powszechnie akceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Odnośnie do zarzutu dotyczącego przyjęcia, że omyłka w postanowieniu RDOŚ skutkująca pominięciem zapisania w decyzji Wojewody postanowień decyzji środowiskowej dotyczących lokalizacji i parametrów przejść dla zwierząt nie miała charakteru merytorycznego i nadawała się do sprostowania zgodnie z dyspozycją tego przepisu, Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sprostowanie dotyczyło jedynie określenia właściwego miejsca tabeli na stronie 8 decyzji zrid. W postanowieniu prostującym z dnia [...] listopada 2021 r. pouczono strony o możliwości wniesienia na nie zażalenia, jednak z akt sprawy nie wynika, by którakolwiek ze stron skorzystała z tego środka odwoławczego. Trudno zatem uznać, by pomyłka ta nie była jedynie omyłką edycyjną. Trudno również zarzucić Ministrowi, że nie odniósł się szczegółowo do zarzutów podniesionych w odwołaniu, czy też rozpoznał odwołanie w oparciu i niepełny materiał dowodowy. Organ odwoławczy konsekwentnie podtrzymywał stanowisko, że kwestie dotyczące ochrony środowiska zostały określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz postanowieniu o uzgodnieniach środowiskowych, zatem jego kompetencje, jako organu niewyspecjalizowanego w tym przedmiocie, ograniczały się wyłącznie do stwierdzenia błędów powodujących, że wydana w oparciu o uzgodnienie środowiskowe decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej byłaby sprzeczna z prawem. Trafnie również podnosił, że podobnie jak raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, tak i postanowieniu uzgadniającemu wydawanemu w trybie art. 90 ust. 1 o.u.i.o.ś. przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy przedstawionego do zatwierdzenia przedsięwzięcia). Powyższe doprowadziło do prawidłowej konstatacji, że prezentowane w postanowieniu uzgodnieniowym ustalenia, w tym te dotyczące parametrów przejść dla zwierząt oraz ich lokalizacje są wiążące dla projektu budowlanego. Odnosząc się do zarzutu, że decyzji organu I instancji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności należy podkreślić, że ustawodawca, w art. 17 ust. 1 specustawy drogowej. Określając możliwość skorzystania z tego trybu, przedmiotowe przesłanki ustawodawca posłużył się pojęciami "interesu społecznego" oraz "interesu gospodarczego". Tym samym wyłącznie wystąpienie jednej z powyższych kategorii interesów uzasadnia zaopatrzenie decyzji zrid w rygor natychmiastowej wykonalności. Pojęcia te nie zostały zdefiniowane ustawowo, w związku z czym podlegają każdorazowemu odniesieniu do stanu sprawy. Z pewnością na gruncie przepisów specustawy drogowej interesem społecznym może być w szczególności interes związany z poprawą bezpieczeństwa drogowego czy ułatwieniem komunikacji. Natomiast interes gospodarczy należałoby powiązać z zapobieżeniem powstaniu strat w gospodarce. Sąd podziela także stanowisko wyrażane w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym wykładnia art. 17 ust. 1 specustawy drogowej wskazuje, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji jest obligatoryjne, gdy właściwy zarządca drogi złoży wniosek uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Okoliczności podane przez inwestora zostały prawidłowo ocenione przez organ odwoławczy, jako mogące stanowić podstawę do nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Odnośnie zarzutów dotyczących m.in. naruszenia przez organ odwoławczy Konwencji z Arhus (art. 6 i art. 9 ust. 2 i 3) podkreślić należy, że to państwo – jako strona Konwencji, ma obowiązek określenia efektywnej procedury umożliwiającej udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska. Procedura określona w art. 90 ust. 2, 3 i 4 oraz art. 91 ust. 2 pkt 1 o.u.i.o.ś powyższe zobowiązania wypełnia, nakładając na organ właściwy do wydania decyzji obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w trybie art. 33-36 i art. 38. Ponadto, jak wskazuje się w orzecznictwie, przewidziane w art. 9 ust. 2 Konwencji z Aarhus oraz art. 11 ust. 1 lit. b ww. dyrektywy z 2011 r. prawo dostępu do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem, odnosi się do kontroli sądowej rozstrzygnięć administracyjnych, czyli kontroli przeprowadzonej przez sąd lub inny organ odznaczający się cechami właściwymi dla sądu – niezależnością i bezstronnością – pozwalającymi uznać go za sąd w znaczeniu materialnym czy funkcjonalnym. Innymi słowy, nie dotyczą one w ogóle weryfikacji tych rozstrzygnięć w ramach postępowania administracyjnego, w tym postępowania odwoławczego przed organem administracyjnym wyższej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 2478/21). Podsumowując tę część wywodów należy stwierdzić, że organ odwoławczy szczegółowo ustosunkował się do zarzutów podnoszonych w toku postępowania administracyjnego przez skarżące Stowarzyszenie. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów k.p.a. dotyczących postępowania dowodowego (art. 7,8,77 § 1, 80), czy wymogów jakie winna zawierać decyzja (art. 107 § 3). Brak było podstaw do zakwestionowania dokonanej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, wobec wiążących rozstrzygnięć organów w zakresie kwestii środowiskowych. Jak już na wstępie podkreślono, sąd I instancji nie jest związany granicami skargi, lecz granicami sprawy. Z brzmienia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.) wynika, że skarga powinna zostać uwzględniona, jeśli tylko Sąd, niezależnie od zarzutów i wniosków w niej sformułowanych, stwierdzi istnienie któregoś z naruszeń prawa, powodujących wzruszenie zaskarżonej decyzji. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które powalałyby na uwzględnienie skargi z urzędu. W myśl art. 11 i ust. 1 i 2 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w tej ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Prawidłowo organ ustalił, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej do wniosku załączono mapę w skali 1:1000, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, przedstawiono analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, dołączono mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości, określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, określono nieruchomości lub ich części, które planowane są do przejęcia na rzecz Skarbu Państwa, oraz określono nieruchomości lub ich części, z których korzystanie będzie ograniczone. Dołączono również, stosownie do art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej, projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Prawidłowo ustalono, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, postanowieniem RDOŚ uzgadniającym realizację przedsięwzięcia i określającym warunki jego realizacji, decyzjami Dyrektora RZGW w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w ramach ww. inwestycji drogowej, postanowieniami Wojewody Zachodniopomorskiego w przedmiocie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Zauważyć należy, że na etapie postępowania odwoławczego inwestor przedłożył skorygowane dokumenty projektowe zawierające m.in. rysunek nr 02.00 i część opisowa projektu zagospodarowania terenu, doprecyzowanie zapisów pkt 7.8 dotyczącego obszaru oddziaływania obiektu, odnośnie przepisów prawa w oparciu o które dokonano określenia tego obszaru, doprecyzowanie opisu linii przerywanej koloru niebieskiego, poprzez uwzględnienie, iż zakresem tej linii objęte są również działki dla których inwestor przedłożył oświadczenie o dysponowaniu nimi na cele budowlane. Wnioskowana zmiana polegała również na zwiększeniu ustanowionego obszaru ograniczenia trwałego w korzystaniu z nieruchomości odnośnie terenu niezbędnego do konserwacji i usuwania awarii przebudowanej w ramach inwestycji linii elektroenergetycznej. Inwestor wyjaśnił, iż wnioskowana korekta wynika z pisma gestora sieci - [...] S.A. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo rozstrzygnął sprawę z uwzględnieniem zmienionego stanu faktycznego. Rolą organu odwoławczego nie jest wyłącznie kontrola rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w konfrontacji ze stanem faktycznym i prawnym stanowiącym podstawę jego rozstrzygnięcia, ale ponowne i całościowe rozpatrzenie sprawy, czego konsekwencją jest obowiązek uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego jaki istnieje w dniu wydawania decyzji w drugiej instancji. Z zasady prawdy obiektywnej dla organu odwoławczego wynika obowiązek także dopuszczenia nowych dowodów, jeżeli przyczyniają się do wyjaśnienia sprawy. Uwzględnienie na etapie postępowania odwoławczego wniosku inwestora i tym samym zmiana stanu faktycznego w stosunku do tego przyjętego przez organ I Instancji, nie spowodowało tym samym, że sprawa administracyjna rozpoznawana przez organ odwoławczy nie była tożsama rodzajowo ze sprawą rozpatrywaną przez organ pierwszej instancji. Zupełna identyczność wszystkich elementów sprawy administracyjnej nie jest zresztą każdorazowo wymagana do przeprowadzenia postępowania przez organ odwoławczy (por. J. Zimmermann, Polska jurysdykcja administracyjna, 1996, s. 191 – 192). W zasadzie dwuinstancyjności nie chodzi bowiem o dwukrotne dokonanie oceny materiału dowodowego sprawy w takim samym zakresie, ale o dwukrotne jej rozpatrzenie w stanie prawnym i faktycznym aktualnym dla danego etapu postępowania. Za taką też praktyką w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji zasada szybkości postępowania – wyrażona choćby w art. 11a ust. 3 specustawy drogowej (obowiązek wydania decyzji zrid w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku – pod rygorem kary w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki). Wobec tego Minister prawidłowo orzekł częściowo kasacyjnie i reformatoryjnie nie mając przy tym uprawnienia do oceny racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych. Postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Regulacja zawarta w art. 11a ust. 1, art. 11e oraz art. 11f ust. 1 pkt 2 specustawy drogowej wskazuje m.in. na związanie organu określeniem linii rozgraniczających teren, w tym granic pasów drogowych. Organ nie może dokonywać jakichkolwiek zmian, np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo (wyrok NSA z dnia 3 września 2014 r. sygn. II OSK 1730/14). Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nakazuje organowi administracji architektoniczno- budowlanej przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej sprawdzanie zgodności projektu budowlanego m.in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Organ wydający pozwolenie na zezwolenie na realizację inwestycji drogowej bada więc, czy inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane w postanowieniu w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia i jeżeli nie ma w tym zakresie wątpliwości nie może odmówić wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej gdyż po spełnieniu wymogów przewidzianych w art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 35 ust. 1 nie zezwala na to przepis art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zrid zawiera wszystkie elementy określone w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej. Nie można przy tym uznać, by w toku postępowania doszło do uchybień w zakresie kompletności wniosku pod kątem wymogów określonych w art. 11d specustawy drogowej czy zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami technicznobudowlanymi. W ocenie Sądu organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Z zadania sprawdzenia wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w aspekcie jego rzetelności kompletności, dokonywanej w odniesieniu do wymogów prawa, w tym wymogów określonych przepisami rozporządzenia określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, organ odwoławczy wywiązał się w sposób prawidłowy. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. ----------------------- #(30)