VII SA/Wa 1456/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska Asesor WSA Paweł Groński Protokolant Agnieszka Ciszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi C. i T. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] października 2007r. Nr [...], 3. stwierdza nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008r. Nr [...] 4. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

Sygnatura akt VIISA/Wa 1456/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. o nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia [...] października 2007r. umarzającą postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w sprawie istniejących otworów okiennych w budynku mieszkalnym usytuowanym na działce nr [...] położonej w W. przy ul. [...] i przekazał sprawę do rozpoznania ponownie temu organowi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Na wniosek Z. R. PINB w W. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wykonanych otworów okiennych, w budynku mieszkalnym na działce położonej w W. przy ul. [...], należącej do C. i T. P.. W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 30.10.2003 r. ustalono, że na przedmiotowej działce znajduje się budynek mieszkalny, w którym w ścianie szczytowej znajdują się 3 otwory okienne, w odległości, ok. 1,00 m od granicy działki sąsiedniej należącej do Z. R.. Ponadto w toku postępowania ustalono, że przedmiotowe otwory okienne powstały przy budowie całego budynku około 30 lat temu. Decyzją nr [...] z dnia [...].01.2004 r. PINB w W. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku zlokalizowanego przy ul. [...] w W. stanowiącej własność C. i T. P.. W wyniku rozpatrzenia odwołania Z. R. organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji w dniu 2.11.2006 r. przeprowadził oględziny przedmiotowego obiektu stwierdzając, iż stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie od czasu poprzedniej kontroli w terenie w dniu 30.10.2003 r. Dodatkowo C. P. dołączyła do akt sprawy dokumentację techniczną przedmiotowego budynku bez planu zagospodarowania działki. Decyzją nr [...] z dnia [...].01.2007 r. PINB w W. nakazał C. i T. P. zamurowanie dwóch otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego, wykonanych w odległości ok. 1,00 m od granicy działki sąsiedniej, należącej do Z. R.. Od w/w decyzji odwołała się C. P.. Decyzją nr [...] z dnia [...].01.2007 r. PINB w W. uchylił własną decyzję nr [...] z dnia [...].01.2007 r., na podstawie art. 154 kpa. W toku prowadzonego postępowania w dniu 13.02.2007 r. organ I instancji przeprowadził rozprawę administracyjną, w toku której ustalono na podstawie zeznań świadków i wykonawcy robót związanych z wymianą okien, iż przedmiotowe okna istnieją od czasu wybudowania obiektu, tj. około 30 lat, natomiast wymiany okien dokonano około 15 lat temu. W związku z powyższym decyzją nr [...] z dnia [...].03.2007 r. organ I instancji nakazał C. i T. P., na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., zamurowanie dwóch otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego, wykonanych w odległości ok. 1,00 m od granicy działki sąsiedniej, należącej do P. Z. R.. W wyniku złożonego przez C. P. odwołania od w/w decyzji, [...]WINB decyzją nr [...] z dnia [...].06.2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Prowadząc ponownie sprawę PINB w W. przeprowadził w dniu 17.09.2007 r. oględziny, podczas których stwierdzono, że w ścianie przedmiotowego budynku znajdują się otwory okienne w odległości 1,00 m od granicy z działką sąsiednią. Otwory te stanowią jedyne doświetlenie kuchni, pokoju i pomieszczenia gospodarczego. W związku z powyższym decyzją nr [...] z dnia [...].10.2007 r. organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w sprawie istniejących otworów okiennych w budynku mieszkalnym usytuowanym na działce nr [...] położonej w W. przy ul. [...]. Odwołanie od w/w decyzji złożył w ustawowym terminie Z. R., wnosząc o jej uchylenie. Prowadząc postępowanie odwoławcze [...]WINB z urzędu wszczął postępowanie sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w W. nr [...] z dnia [...].01 .2007r. i decyzją nr [...] z dnia [...].06.2008 r. stwierdził jej nieważność. W związku z faktem, iż zostało odsłonięte odwołanie C. P. od decyzji nr [...] z dnia [...].01.2007 r. organ odwoławczy podjął decyzję nr [...] z dnia [...].06.2008 r. uchylającą zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozpatrując całość akt organ stwierdził, że kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu pierwszej instancji polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego oraz procesowego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. W ocenie [...]WINB zaskarżona decyzja zasługuje na uchylenie jednakże z innych przyczyn niż podniesione w odwołaniu. Analiza zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów wykazała bowiem, iż prowadząc postępowanie organ I instancji dopuścił się szeregu błędów mających istotny wpływ na wynik sprawy. Niniejsza sprawa dotyczy wykonania otworów okiennych w ścianie zachodniej budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w W.. Szereg przeprowadzonych w toku postępowania oględzin obiektu wykazało, iż przedmiotowe otwory okienne zlokalizowane są od granicy działki Z. R. w odległości 1.00 m. Prowadząc postępowanie organ I instancji ustalił, iż przedmiotowy obiekt wybudowany został około 1971 r. jako budynek inwentarski i w tym samym czasie wykonane zostały również przedmiotowe otwory okienne. W zaskarżonej decyzji organ I instancji umorzył postępowanie powołując się na fakt, iż przedmiotowe otwory stanowią jedyne otwory oświetleniowe pomieszczeń kuchni i pokoju a także na dyspozycję art. 5 ust. 2, który nie zawiera wymagań co do sytuowania obiektów na działce budowlanej oraz poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich. Dodatkowo PINB w W. uzasadnił, iż wyżej cytowany art. 5 Prawa budowlanego określa, iż obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym. Wskazać jednak należy, iż przedmiotowy budynek wybudowany został jako budynek inwentarski a w aktach sprawy brak jest dokumentów świadczących o jego prawidłowej adaptacji na mieszkalny. Inne jest zatem przeznaczenie budynku mieszkalnego a inne budynku inwentarskiego. Ponadto normy dotyczące ochrony środowiska również różnią się w obu przypadkach. Dodatkowo zdaniem organu odwoławczego fakt, iż przedmiotowe otwory stanowią jedyne doświetlenie pomieszczeń nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania, gdyż usytuowanie tychże otworów stoi w sprzeczności z obowiązującymi normami technicznymi. Wskazać także należy, iż obowiązujące przepisy przewidują odpowiednie procedury, które służą do doprowadzenia przedmiotowej sytuacji do stanu zgodnego z prawem. [...]WINB podkreślił, że omawiana sprawa nie została wyjaśniona w stopniu umożliwiającym podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego na podstawie art. 105 § 1 kpa. Powołując się na orzecznictwo sądowo — administracyjnego organ wskazał, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 §1 kpa, to brak przedmiotu sporu. Skoro przedmiot sporu istnieje i w związku z tym zostało wszczęte postępowanie administracyjne, to nieprawidłowym jest umorzenie tego postępowania w trybie w/w artykułu, zwłaszcza że w niniejszej sprawie nie zostały należycie wyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne. Na marginesie organ wskazał jako dodatkowy argument za uchyleniem zaskarżonej decyzji, że została stwierdzona nieważność decyzji nr [...] z dnia [...].01.2007 r. jak również uchylono decyzję nr [...] z dnia [...].01.2007 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138§2 kpa. C. i T. P. złożyli skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...].06.2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W jej uzasadnieniu skarżący wskazali, że nie zgadzają się w jej treścią ponieważ uchylając decyzję nie wzięto pod uwagę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 28 lutego 2000 r. Sygnatura II SA/Ka 367/98, w którym Sąd zajął stanowisko, że nie można nakazać likwidacji otworu okiennego usytuowanego w granicy nieruchomości istniejącego 30 lat z tego powodu, iż sąsiad ma zamiar budowy. W ich ocenie w niniejszej sprawie stan faktyczny jest podobny do tego, który był ustalony w sprawie j.w. albowiem okna wstawiono ok. 30 lat temu i w odległości ok. 1,00 m. od granicy działki. Wskazali także, że w aktach sprawy znajduje się opinia stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul [...] w W. wykonana w 2004r. Niedopuszczalne jest także – w ich ocenie - po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego sugerowanie w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że należy rozszerzyć wniosek strony i przeprowadzić postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej całego budynku mieszkalnego, a nie tylko okien. W konkluzji wnieśli o uchylenie w całości decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. -Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wskazuje, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji jednakże z innych przyczyn, niż w niej wskazane. Jednocześnie Sąd uznał, że poprzedzająca tę decyzję – decyzja PINB w W. z dnia [...] października 2007r. oraz decyzja [...]WINB z dnia [...] czerwca 2008r. nr [...] dotknięte są wadami rażącego naruszenia prawa co skutkuje koniecznością wyeliminowanie ich z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie ich nieważności. Zaskarżona do Sądu decyzja [...]WINB z dnia [...] czerwca 2008r. o nr [...] została wydana na podstawie art. 138§2 kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Analiza tego przepisu wskazuje, że decyzja kasacyjna, prowadząca do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia powinna być wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie utrwalił się bowiem pogląd, że decyzję kasacyjną organ odwoławczy może wydać tylko wówczas, gdy organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub gdy przeprowadził je wadliwie (tak też WSA w Warszawie w wyroku z dnia 29 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 433/06, LEX nr 219397). Jednocześnie, jak przyjmuje się także w orzecznictwie, przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z art. 138§2 kpa powinny znaleźć jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji (tak też WSA w Łodzi w wyroku z dnia 25.10.2007r. IISA/Łd 562/07 Lex 394775 Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem w/w zasad postępowania. Z uzasadnienia tej decyzji wynika wszak, iż organ nie podzielił stanowiska organu I instancji co do tego, że zaistniały okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania administracyjnego albowiem przedmiot sprawy istnieje i nie zostały należycie wyjaśnione istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne. Podzielając pogląd organu co do tego, że brak było w niniejszej sprawie podstaw do umorzenia postępowania należy zauważyć, że organ odwoławczy nie wskazał jakie okoliczności faktyczne winny zostać wyjaśnione przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie. Nie może przy tym ujść uwadze, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się od wielu lat, organy administracyjne prowadziły postępowanie wyjaśniające w przedmiocie okien, których likwidacji domaga się Z. R. i na te okoliczności odbierane były pisemne oświadczenia od świadków, dokonywano oględzin, przeprowadzono rozprawę. Wobec powyższego brak wskazania przez organ odwoławczy jakie okoliczności winny być dodatkowo wyjaśnione uniemożliwia dokonanie przez Sąd oceny legalności decyzji. Prawidłowe uzasadnienie decyzji, znajdujące oparcie w materiale dowodowym, pozwoliłoby Sądowi ocenić czy faktycznie wydanie decyzji wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, czy też są to tego rodzaju braki postępowania organu I instancji, które mogą być usunięte w postępowaniu odwoławczym a w konsekwencji czego organ będzie uprawniony do wydania jednej z decyzji określonych w art. 138§1 pkt. 1 lub 2 kpa. Nie zmienia również stanowiska Sądu w omawianym zakresie to, że analiza lakonicznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzić może do wniosku, iż intencją organu odwoławczego było wskazanie na konieczność przeprowadzenia postępowania w celu doprowadzenia istniejącej na działce nr [...] sytuacji do stanu zgodnego z prawem, albowiem budynek, w którym wykonane zostały okna został wybudowany jako budynek inwentarski natomiast w aktach sprawy brak jest dokumentów świadczących o jego prawidłowej adaptacji na cele mieszkalne. Konieczność przeprowadzenia takiego postępowania uzasadniałaby wówczas zastosowanie art. 138§2 kpa. Nie negując prawidłowości stanowiska organu w tym zakresie Sąd stwierdził, że uszło uwadze organu, iż postępowanie zostało wszczęte na wniosek Z. R. w sprawie "wykonanych okien w budynku mieszkalnym na działce Państwa C. i T. P." (zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 3 listopada 2003r.) a zatem uchylając decyzję o umorzeniu postępowania organ odwoławczy nie mógł wskazać na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego – w niniejszej sprawie - w przedmiocie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku W tym zakresie winno być (np. z urzędu) wszczęte odrębne postępowanie przez organ nadzoru budowlanego, w którym organ będzie zobowiązany doprowadzić zaistniałą sytuację do stanu zgodnego z prawem. Reasumując – zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138§2 w zw. z art. 107§3 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konsekwencja powyższego była konieczność jej uchylenia. Oceniając natomiast decyzję z dnia [...] października 2008r. którą organ umorzył postępowanie Sąd uznał, że została ona wydana z rażącym naruszeniem art. 105 kpa. Ustawodawca w tym przepisie nałożył na organ obowiązek umorzenia postępowania w sytuacji gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte – co raz jeszcze należy podkreślić - w sprawie "wykonanych okien w budynku mieszkalnym na działce Państwa C. i T. P.". Mogłoby ono zatem stać się bezprzedmiotowe w sytuacji gdyby organ uznał, że przedmiotowe okna zostały zlikwidowane lub że ich wykonanie nie jest sprzeczne z przepisami prawa. Tymczasem organ I instancji ustalił, że otwory okienne będące przedmiotem postępowania istnieją oraz, że znajdują się w odległości 1 m od granicy działki sąsiedniej i są jedynymi otworami oświetleniowymi pomieszczeń. To ostatnie ustalenie miałoby w ocenie organu uzasadniać twierdzenie o konieczności umorzenia postępowania. Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja(m.in. orzeczenie NSA z 0.02.2005 r. OSK 1134\04 Lex 165717,). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. W innym miejscu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, natomiast, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok z 30.03.2004 r. IVSA 3763\03 Lex 156952). W ocenie Sądu – w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznanie postępowania w sprawie otworów okiennych usytuowanych w odległości 1 m przy granicy nieruchomości sąsiedniej za bezprzedmiotowe z tego powodu, że okna te są jedynymi otworami oświetleniowymi pomieszczeń pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią art. 105§1 kpa a sprzeczność ta ma charakter oczywisty. Nie bez znaczenia dla przyjęcia, że organ rażąco naruszył prawo jest ocena skutków jakie wywołała decyzja umarzająca postępowanie. Jej konsekwencją jest zaakceptowanie otworów okiennych w budynku położonym bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią. Powyższe wpływa na sposób zagospodarowania działki sąsiedniej przez jej właściciela. Należy podkreślić, że własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona jedynie przez ustawy. "Zalegalizowanie" otworów okiennych w okolicznościach niniejszej sprawy narusza prawo własności nieruchomości sąsiedniej w sposób niechroniony prawem, co jest nie do zaakceptowania w państwie prawa. Nieuprawnione są również wywody organu o konieczności umorzenia postępowania w oparciu o treść art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. Raz jeszcze należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 61 §1 kpa organ administracji może wszcząć postępowanie z urzędu lub na wniosek strony. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte z urzędu i organ określił ramy tego postępowania. Decyzja organu stopnia powiatowego wykracza poza postępowanie w sprawie "wykonanych okien". Reasumując – w ocenie Sądu decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] października 2007r. o nr [...] narusza art. 105§1 kpa a naruszenie ta ma charakter rażący. W konsekwencji Sąd stwierdził jej nieważność w oparciu o art. 156§1 pkt. 2 kpa. Wadą taką – rażącego naruszenia prawa - dotknięta jest również decyzja [...]WINB z dnia [...] czerwca 2008r. o nr [...] choć z innych przyczyn niż dostrzeżone wyżej . Decyzją nr [...] [...]WINB – rozpoznając odwołanie C. P. uchylił decyzję PINB w W. z dnia [...] stycznia 2007r. nakazującej C. i T. P. zamurowanie 2 otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż art. 48 Prawa budowlanego nie dawał - w okolicznościach niniejszej sprawy - podstaw do nałożenia na zobowiązanego obowiązków objętych decyzją - zaś organy stopnia podstawowego w przypadku stwierdzenia, że roboty budowlane wykonane zostały w sposób odbiegający od obowiązujących przepisów powinien rozważyć możliwość przeprowadzenia postępowania naprawczego w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Nie oceniając czy wskazane przyczyny mogły stanowić podstawę zastosowania art. 138§2 kpa wskazać należy, że omawianą decyzją organ uchylił – przekazując do ponownego rozpoznania decyzję, która w tej dacie nie pozostawała w obrocie prawnym. Uszło bowiem uwadze organu, iż decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. – w trybie art. 154kpa PINB w W. uchylił tę decyzję. Wprawdzie [...]WINB decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. nr [...] stwierdził jej nieważność jednakże ta ostatnia decyzja – zgodnie z prawidłowym pouczeniem organu – w dacie jej wydania nie była ostateczna, albowiem stronom przysługiwało od niej prawo wniesienia odwołania. Art. 130 kpa wskazuje natomiast, że przed upływem terminu wniesienia odwołania decyzja nie podlega wykonaniu, chyba że został jej nadany rygor natychmiastowej wykonalności lub podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa. Żaden z omawianych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie. W konsekwencji powyższego stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...].01.2007r. skutkowało wyeliminowanie jej z obrotu prawnego od dnia gdy decyzja stała się ostateczna. Nie przeczy temu obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada, że stwierdzenie nieważności decyzji wywiera skutek ex tunc. Organ bowiem – bez uprzedniego wyeliminowania wadliwej decyzji z obrotu prawnego związany był jej treścią. W konsekwencji powyższego do momentu uostatecznienia się decyzji nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...].01.2007r. ta ostatnia decyzja był wyeliminowana z obrotu pranego. Nie można było zatem – w dniu [...] czerwca 2008r. kiedy to decyzja ta jeszcze nie pozostawała w obrocie prawnym uchylić jej przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Podkreślenia jednak wymaga, że C. P. złożyła odwołanie od decyzji z dnia [...].01.2007r., które nie zostało wcześniej rozpoznane. Nawet wydanie decyzji z dnia [...].01.2007r. nie zwalniało organu od obowiązku rozpoznania formalnie tego odwołania. Prawidłowym działaniem organu – po dostrzeżeniu tej okoliczności było albo wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego (jako bezprzedmiotowego wobec nieistnienia przedmiotu odwołania w tej dacie) albo wstrzymanie się z rozstrzygnięciem sprawy na skutek rozpoznania odwołania do czasu uostatecznienia się decyzji z tej samej daty nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...].01.2007r. Powyższe stanowi, w ocenie Sądu, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 16 kpa oraz 138§2 kpa, co skutkowało stwierdzeniem jej nieważności. Konsekwencją powyższego rozstrzygnięcia Sądu będzie konieczność ponownego rozpoznania przez organ odwołania C.P. od decyzji z dnia [...] stycznia 2007r. z uwzględnieniem okoliczności wskazanych wyżej przez Sąd. W szczególności organ winien rozważyć czy nie zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki do wszczęcia – z urzędu – postępowania naprawczego w zakresie samowolnej zmiany sposoby użytkowania budynku inwentarskiego oraz czy ewentualnie wynik tego postępowania nie będzie stanowił zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97§1 pkt 4 kpa. Reasumując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138§2 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością jej uchylenia. Sąd dostrzegł również, że decyzja ją poprzedzająca – z dnia [...] października 2007r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 105§1 kpa co skutkowało koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Wadą nieważności – rażącego naruszenia art. 16 i 138§2 kpa dotknięta jest również decyzja nr [...] co również skutkowało koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Z tych wszystkich względów w oparciu o art. 145§1 pkt. 1 lit. c oraz art. 145§2 i 135 oraz 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.