VII SA/Wa 1437/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego prowadzonego w ramach nadzoru postanawia: cofnąć przyznane A. P. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.

Postanowieniem z dnia 7 września 2017 r. referendarz sądowy, po rozpoznaniu wniosku A. P., przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w [...] w dniu 13 września 2017 r. pełnomocnikiem skarżącego wyznaczyła adw. M. S. W dniu 30 listopada 2017 r. do akt sprawy wpłynęło pełnomocnictwo udzielone przez A. P. adw. A. S. W sprawie zważono, co następuje. Stosownie do art. 245 i art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W świetle art. 246 § 3 ustawy, adwokata, radcę prawnego można ustanowić wyłącznie dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym. Zgodnie zaś z art. 249 ustawy przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. W ocenie starszego referendarza sądowego w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające cofnięcie prawa pomocy przyznanego skarżącemu w zakresie całkowitym postanowieniem z dnia 7 września 2017 r. Powyższe rozstrzygnięcie z dnia 7 września 2017 r. zapadło w oparciu o oświadczenie skarżącego o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawarte w formularzu PPF, w którym A. P. wskazał, że utrzymuje się samodzielnie jedynie z dochodu z otrzymywanej emerytury w wysokości 1 892,31 zł. miesięcznie obciążonej dodatkowo spłatą kredytu zaciągniętego na spłatę udziału w zniesionej współwłasności (827,12 zł.), co daje kwotę na utrzymanie 1 065,19 zł.. Pomimo tak niskiej wysokości deklarowanych dochodów, po przyznaniu skarżącemu ww. postanowieniem prawa pomocy w zakresie całkowitym oraz po wyznaczeniu przez Okręgową Radę Adwokacką w [...] adw. M. S. pełnomocnikiem skarżącego z urzędu, A. P. ustanowił jednak profesjonalnego pełnomocnika z wyboru do reprezentowania w niniejszej sprawie. W ocenie starszego referendarza sądowego w świetle powyższej okoliczności oświadczenie skarżącego dotyczące jego sytuacji finansowej budzi wątpliwości. Trudno bowiem uznać za możliwe wygospodarowanie środków na pokrycie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z dochodów w wysokości 1065,19 zł miesięcznie. W ocenie starszego referendarza sądowego nie można zatem uznać, że skarżący w złożonym wniosku przedstawił swoją sytuację finansową w sposób rzetelny, wyczerpujący i wiarygodny, dający wystarczającą podstawę do przyznania prawa pomocy. W takiej sytuacji stwierdzić trzeba, że okoliczności, na podstawie których postanowieniem z dnia 7 września 2017 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy, nie istniały bądź przestały istnieć, co uzasadnia cofnięcie przyznanego prawa pomocy, zarówno w zakresie ustanowienia adwokata, jak i w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 249 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.