VII SA/Wa 1341/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski, , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 sierpnia 2023 r. sprawy ze sprzeciwu A.P. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 maja 2023 r. nr 547/23 w przedmiocie nakazu doprowadzenia zagospodarowania terenu do stanu poprzedniego oddala sprzeciw

Decyzją z dnia [..] maja 2023 r. [...], Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "Mazowiecki WINB", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j: Dz.U z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., dalej: "Pr.bud."), po rozpatrzeniu odwołania A. P. – uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB [...]", "organ powiatowy") z [...] lutego 2023 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Do wydania decyzji Mazowieckiego WINB doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez ten organ. W dniu 11 października 2022 r. przedstawiciel PINB [...] przeprowadził oględziny, w trakcie których ustalono, że na terenie działki ewid. nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w W. prowadzone są prace związane z wykonaniem wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Budynek w stanie wykończeniowym. Prace realizowane są niezgodnie z decyzją Prezydenta [...] z [...] marca 2020 r. nr [...] oraz zatwierdzonym nią projektem budowlanym: zmieniono rzędną posadowienia budynku zwiększając wysokość o ok. 1 m, wykonano mury oporowe z trzech stron działki o wysokości do ok. 1 m, a także podniesiono teren do wysokości ok. 0,85 m w tylnej części działki. Zawiadomieniem z 9 grudnia 2022 r. organ powiatowy poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie budowy wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, z instalacją gazową i szambem szczelnym o poj. 10 m3 usytuowanego na działce ewid. nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w W., realizowanego z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Prezydenta [...] z [...] marca 2020 r. nr [...]. Postanowieniem nr [...] tej samej daty, PINB [...] wstrzymał prowadzenie ww. prac budowlanych, nakazał wykonanie niezbędnych zabezpieczeń oraz nałożył na inwestora – A. P. obowiązek przedłożenia - w określonym terminie - oceny technicznej wraz z inwentaryzacją wykonanych prac w zakresie prawidłowości ich realizacji oraz zgodności z zatwierdzonym ww. decyzją projektem budowlanym, z wymaganiami obowiązujących przepisów prawa, w tym techniczno-budowlanymi oraz zawierającej inwentaryzację geodezyjną budynku wraz z pomiarami sytuacyjnymi i wysokościowymi rzędnych terenu oraz pomiarem wysokości budynku. W odpowiedzi – inwestor w dniu 2 lutego 2023 r. przedłożył ocenę techniczną sporządzoną przez mgr inż. T. W. Następnie decyzją z [...] lutego 2023 r. nr [...], PINB [...] nakazał inwestorowi doprowadzenie - w terminie 3 miesięcy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna - zagospodarowania terenu wokół budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na działce ewid. nr [...]obręb [...], przy ul. [...] w W. do stanu poprzedniego, tj. do zgodności z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Prezydenta [...] z [...] marca 2020 r. nr [...] poprzez usunięcie muru oporowego wzdłuż granic z sąsiednimi działkami ewid. nr [...] i [...] oraz dostosowanie rzędnych terenu zgodnie z ww. projektem budowlanym. Od powyższego rozstrzygnięcia organu powiatowego, odwołanie - z zachowaniem ustawowego terminu - złożył inwestor A. P. W dniu 14 lutego 2023 r. przeprowadzono dodatkową kontrolę, w trakcie której stwierdzono, że na działce ewid. nr [...], przy granicy z działką ewid. nr [...] wykonano ogrodzenie na murze oporowym. Ogrodzenie wykonane z paneli z drutu, mocowanych do stalowych słupków przytwierdzonych do betonowej podstawy. Wysokość całości konstrukcji od poziomu terenu wynosi 2,70 m (od strony działki ewid. nr [...]). Wysokość muru betonowego wynosi 1,0 m, zaś wysokość ogrodzenia 1,7 m. Konstrukcja ogrodzenia usytuowana w odległości ok. 30 cm od ogrodzenia działki ewid. nr [...]. Analogicznie ogrodzenie usytuowane od strony nieruchomości przy ul. [...]. Pozostała część zagospodarowania działki ewid. nr [...] nie uległa zmianie od stanu opisanego w protokole z 11 października 2022 r. nr [...]. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, wspomnianą na wstępie decyzją z [...] maja 2023 r. nr [...], Mazowiecki WINB uchylił rozstrzygnięcie organu powiatowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie, PINB [...] prawidłowo uznał, iż przedmiotowa inwestycja zrealizowana została w sposób istotnie odbiegający od warunków projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta [...] z [...] marca 2020 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy przywołał następnie treść art. 36a ust. 1, ust. 5 i 5b Pr.bud., wyjaśniając pojęcie istotnego odstępstwa. Zwrócił uwagę, że zgodnie z treścią decyzji Prezydenta [...] z [...] marca 2020 r., nr [...] obszar oddziaływania spornej inwestycji obejmuje działkę ewid. nr [...] (na której znajduje się sporny budynek), a także działki ewid. nr [...], [...], [...] i [...]. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu znajdującego się w projekcie budowlanym zatwierdzonym ww. decyzją Prezydenta [...], działki ewid. nr [...] i [...] winny posiadać przy granicy ich styku podobne rzędne, tj. od 106,15 do 106,3. Z uwagi na fakt, iż działki te projektowane były na podobnym poziomie, działka ewid. nr [...] nie została ujęta w treści ww. decyzji nr [...] jako znajdująca się w obszarze oddziaływania opisywanej inwestycji. Powyższy sposób zagospodarowania terenu został jednak zmieniony przez inwestora w wyniku wykonanych przez niego prac, w sposób mogący oddziaływać negatywnie na działkę ewid. nr [...]. Mazowiecki WIND dostrzegł, że według załączonej do oceny technicznej mgr inż. T. W. inwentaryzacji geodezyjnej sporządzonej w dniu 24 stycznia 2023r. przez geodetę uprawnionego mgr inż. W. W., rzędne terenu przy granicy działek uległy znacznej zmianie. Obecnie rzędne te wynoszą po stronie działki ewid. nr [...] – 106,4 i 106,5, a po stronie działki ewid. nr [...] – 107,2 i 107,3. Na zmianę rzędnych terenu zwrócono uwagę również w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 11 października 2022 r. ("podniesiono teren do wysokości ok. 0,85 m w tylnej części działki"). Zdaniem organu odwoławczego, powyższe potwierdza, że teren działki ewid. nr [...] został podniesiony w widoczny sposób względem działki ewid. nr [...]. Znaczne (ok. 1 m) podwyższenie działki inwestycyjnej względem działki ewid. Nr [...] zwiększa obszar oddziaływania spornej inwestycji poza działkę, na której została zaprojektowana. Wskazywany stan wypełnia zatem przesłankę jaka określona została w art. 36a ust. 5 pkt 1 Pr.bud. W związku z przedmiotową nieprawidłowością, jako istotne Mazowiecki WINB ocenił również odstąpienie przez inwestora od warunków określonych w wydanej przez Zarząd Dzielnicy [...] decyzji z [...] października 2018 r. nr [...], określającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ww. budynku mieszkalnego. Zgodnie z jej treścią wody opadowe i roztopowe należy zagospodarowywać na terenie objętym inwestycją, wody te nie mogą przedostawać się poza granice działki i nie mogą zalewać sąsiednich posesji i drogi, zaś właściciel gruntu nie może zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych, ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich (pkt 1.2.3. warunków zabudowy). Dokonanie zatem przez inwestora opisywanej wyżej zmiany, tj. podniesienie rzędnych terenu działki ewid. nr [...] względem działki ewid. nr [...], sprzeczne jest z ww. zapisami wiążącej decyzji o warunkach zabudowy, która zakazuje dokonywania zmian mogących powodować przedostawanie się wód opadowych i roztopowych poza granice działki własnej. Opisywana okoliczność wypełnia przesłankę określoną w art. 36a ust. 5 pkt 5 Pr.bud. Mazowiecki WINB zwrócił jednocześnie uwagę na zaistnienie w badanej sprawie również wypadku określonego w art. 36a ust. 5 pkt 6 Pr.bud. Zebrany materiał dowodowy potwierdza bowiem, że inwestor wykonał wokół działki (na granicy z działkami sąsiednimi) nieprzewidziany projektem mur oporowy (co związane było zdaniem organu odwoławczego z podniesieniem rzędnych terenu działki ewid. nr [...]) bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na jego budowę. Mając to na względzie, Mazowiecki WINB podkreślił, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Prezydenta [...] nr [...] nie przewidywał wykonania ww. budowli. Mur ten nie widnieje bowiem na projekcie zagospodarowania terenu, ani nie ma o nim wzmianki w opisie technicznym projektu, zaś sporządzony przez T. L. bilans wód deszczowych na działce ewid. nr [...], wskazuje jednoznacznie na możliwość zagospodarowania wód opadowych i roztopowych bez konieczności wykonania dodatkowych urządzeń wodnych. Tymczasem, z protokołu kontroli z 11 października 2022 r. , nr [...] wynika, że z trzech stron działki ewid. nr [...] wykonany został mur oporowy o wysokości do ok. 1 m (fakt wykonania muru oporowego przy granicy z działką ewid. nr [...] potwierdzono również w protokole kontroli z 14 lutego 2023 r., nr [...]). Mazowiecki WINB wyjaśnił, że Prawo budowlane nie zawiera legalnej definicji "muru oporowego", jednak posługuje się pojęciem "konstrukcji oporowej", zaliczając ją do budowli wymienionych w art. 3 pkt 3, przez które rozumie się każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Wykonywanie obiektu budowlanego w postaci konstrukcji oporowej nie zostało zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ani nie zostało objęte obowiązkiem zgłoszenia (art. 29 Pr.bud.), a zatem ma do niego zastosowanie art. 28 ust. 1 Pr.bud. i obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy powołał się na poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych, gdzie przyjmuje się, że dokonując kwalifikacji określonego obiektu jako ogrodzenia lub muru oporowego należy kierować się przede wszystkim funkcją, jaką dany obiekt pełni. Jeżeli więc dany obiekt budowlany wzniesiony na granicy poziomów gruntów konstrukcyjnie i funkcjonalnie służy powstrzymaniu osuwania się ziemi z działki położonej wyżej, to obiekt taki należy traktować jako mur oporowy, przy czym to, że przy okazji mur taki może pełnić funkcję ogrodzenia, nie wpływa na traktowanie tego obiektu jako konstrukcji oporowej. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 3 Pr.bud. konstrukcji oporowe zaliczają się do budowli, a z kolei budowle na podstawie pkt 1 powołanego przepisu mieszczą się w kategorii obiektów budowlanych. Mur oporowy nie mieści się natomiast w żadnej z wymienionych w art. 29 Pr.bud. kategorii. Wykonanie zatem takiej budowli objęte jest obowiązkiem wcześniejszego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednakże w rezultacie powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że na obecnym etapie uzasadnione jest nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, gdyż w przypadku stwierdzenia istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego konieczne jest przeprowadzenie postępowania naprawczego określonego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. Natomiast zastosowanie w sprawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Pr.bud., zamiast nałożenia projektu budowlanego zamiennego (art. 51 ust. 1 pkt 3), z uwagi na negatywną ocenę przedstawionych opracowań technicznych (jako zobowiązania z postanowienia o wstrzymaniu robót) było zdaniem Mazowieckiego WINB niezasadne. Niewyjaśnione przez wspomniane opracowania techniczne kwestie będą bowiem oceniane w ramach analizy przedłożonego projektu budowlanego zamiennego. W konkluzji organ odwoławczy uznał, że należało uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wydania rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami obowiązującego prawa. PINB [...] ponownie rozpoznając sprawę winien nałożyć na inwestora (określając termin wykonania) obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Mazowiecki WINB wskazał, że podniesienie rzędnej terenu o 1 m wykazane zostało zebranym materiałem dowodowym. Okoliczność ta stwierdzona została bowiem w protokole kontroli nr [...], a ponadto wynika z porównania rzędnych widniejących w projekcie zagospodarowania terenu oraz opisywanej powyżej inwentaryzacji geodezyjnej. W przekonaniu organu odwoławczego, wydanie decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę pomimo braku postępowania wyjaśniającego, którego przeprowadzenie jest niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego, stanowiłoby rażące naruszenie art. 15 k.p.a. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy wykracza zaś poza dyspozycję art. 136 k.p.a. W związku z powyższym należało uchylić decyzję PINB [...] i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził A. P. (dalej: "Skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który wniósł sprzeciw do tutejszego Sądu. Decyzji Mazowieckiego WINB zarzuca naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie mimo, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy był jasny i pełny, w związku z czym organ winien był wydać decyzję uchylającą pierwotnie zaskarżoną decyzję PINB [...] nr [...] i orzec co do istoty sprawy. Z uwagi na podniesione zarzuty Skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie Skarżącego, ustalenia organu odwoławczego, sprowadzające się do uznania, że doszło do istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu, w odniesieniu do stanu faktycznego niniejszej sprawy, są całkowicie błędne. Organy obu instancji pominęły fakt, że choć faktycznie działki [...] i [...] posiadały przy granicy styku podobne rzędne, to jednak działka inwestycyjna [...] oraz poprzedzająca ją działka drogowa nr ewid. [...] usytuowane były na spadku około 3% z kierunku od działki [...] w stronę działki [...] i kolejno do [...]. Takie naturalne uwarunkowania terenu i działki inwestycyjnej [...] przy ulewnych deszczach lub gwałtownych opadach śniegu mogłyby powodować spływanie wód z działki [...] na działkę [...], a tym samym wywołać niepowołane konsekwencje w postaci szkód na działce [...]. Uwzględniając powyższe okoliczności i celem zapobieżenia możliwym negatywnym skutkom spływania wód opadowych i roztopowych inwestor istotnie dokonał podniesienia terenu w tylnej części działki [...], tj. w granicy z działką [...] o 0,8 m. W konsekwencji działka [...] mimo pierwotnego spadku została wyrównana (wypoziomowana na całości) dzięki czemu działka ta, nawet w przypadku gwałtownych zjawisk atmosferycznych, jest w stanie zatrzymać i zagospodarować wody opadowe i roztopowe bez konieczności wykonania dodatkowych urządzeń wodnych. Według Skarżącego, wyrównanie (wypoziomowanie) terenu działki ułatwi proces zatrzymania wód w obrębie działki inwestycyjnej, a nie jak twierdzi organ wpłynie na zwiększenie jej oddziaływania na sąsiednią działkę [...]. Skarżący przyznaje, że podwyższenie rzędnych terenu nieprzewidziane w pozwoleniu na budowę projekcie budowlanym stanowi odstąpienie w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu. Podkreśla jednak, że dla możliwości zastosowania dyspozycji art. 36a ust. 5 Pr.bud., tj. uznania odstąpienia za "istotne", a co za tym idzie wydania decyzji zobowiązującej do przywrócenia stanu zgodne z zatwierdzonym projektem, konieczne jest uprzednie zweryfikowanie przez organ czy takie odstąpienie spowodowało zwiększenie obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której sporna inwestycja została zrealizowana. Tego organ w niniejszej sprawie nie był w stanie wykazać. Podniesienie poziomu działki [...] w granicy z działką [...] miało w istocie prewencyjny charakter, zmierzający do jej wypoziomowania, które z oczywistych i powszechnie wiadomych względów nie mogło w żaden sposób zwiększyć oddziaływania na działkę [...]. Dzięki wyrównaniu terenu na działce [...] udało się nie tylko powstrzymać napływ wód opadowych i roztopowych z działki ew. [...], ale też dzięki uzyskaniu zbliżonych rzędnych dla całej działki [...] uda się zapobiec ewentualnemu spływowi wód z tej działki na działkę [...]. Organ I instancji przy tym, w uzasadnieniu pierwotnie zaskarżonej decyzji potwierdził, że na skutek wyrównania terenu uzyskano rzędne dla całej działki o wartościach 107,0 - 107,4 m. Choć zatem doszło do odstępstw w stosunku do zatwierdzonego projektu, to jednak odstępstwa te nie wpływają na zwiększenie oddziaływania działki na działki sąsiednie (wręcz zmniejszają oddziaływanie na działkę [...]), a co za tym idzie nie można im przypisać przymiotu istotności. Dalej Skarżący wskazuje, że zgodnie z obowiązującym orzecznictwem, z punktu widzenia prawa budowlanego obiekt budowlany należy kwalifikować przede wszystkim ze względu na jego przeznaczenie, czyli funkcję jaką ma pełnić. Decydujące znaczenie przy kwalifikowaniu muru - jako oporowego - ma funkcja, jaką taki mur pełni. Konstrukcje oporowe czy też mury oporowe mają przede wszystkim za zadanie zabezpieczanie terenu przed osuwaniem się gruntu, z terenu położonego wyżej, podczas gdy ogrodzenia oddzielają od siebie części terenu. W odniesieniu do problematyki zakwalifikowania elementów betonowych usytuowanych w granicach działki [...] do kategorii "ogrodzeń" lub "murów oporowych" Skarżący zauważa, że organ swoje rozważania w tym zakresie ograniczył w istocie do arbitralnego stwierdzenia, że skoro doszło do podwyższenia przez inwestora terenu działki [...] i zróżnicowania poziomów względem działek sąsiednich to automatycznie należy uznać, że betonowy fundament ogrodzenia służyć ma głównie do zabezpieczenia przed osuwaniem się ziemi, a zatem, że musi zostać zakwalifikowany jako mur oporowy wymagający pozwolenia na budowę. Tymczasem, analogiczna wykładnia organów spotkała się z krytyczną oceną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (wyrok z dnia 11 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 559/19), który stwierdził, że jeżeli faktycznie funkcją posadowionego ogrodzenia jest zabezpieczenie przed osuwaniem się ziemi, to fakt ten (osuwanie ziemi i zapobiegająca funkcja fundamentu) winien być udokumentowany w zebranym w sprawie materiale dowodowym i wynikać ze zgłoszenia. Informacja o różnicy wysokości terenu nie jest jeszcze podstawą do stanowczych twierdzeń, że zadaniem ogrodzenia będzie powstrzymanie osuwania się ziemi. Według Skarżącego, w niniejszej sprawie brak jest dowodów świadczących o tym, aby inwestycja realizowana była na terenie zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych. Średnia wysokość podniesionego terenu wynosi zaledwie 40 cm, a podniesiony grunt utrzymuje się sam bez konieczności stosowania jakichkolwiek konstrukcji oporowych. Wbrew twierdzeniom organu elementy te zostały posadowione nie z trzech, ale z czterech stron działki (na całym jej obwodzie), co również świadczy o tym, że zamiarem ich wybudowania było odgrodzenie terenu działki. Ponadto, fundamenty pod ogrodzenie zostało postawione na całym obwodzie działki, zanim zdecydowano się na podniesienie i wyrównanie jej powierzchni. Powyższa okoliczność całkowicie dyskwalifikuje zatem twierdzenie, jakoby głównym przeznaczeniem betonowych konstrukcji było podtrzymywane osuwającego się gruntu, skoro w dacie jego wybudowania nie było jeszcze w ogóle zamiaru nasypania ziemi do wypoziomowania działki. W odpowiedzi na sprzeciw Mazowiecki WINB wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw nie okazał się zasadny. Przed rozwinięciem tej oceny Sąd zauważa, że w myśl art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Natomiast stosownie do art. 151a § 2 p.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stosownie zaś do art. 138 § 2a k.p.a., jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę jednocześnie podziela stanowisko wyrażone w judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. m.in. wyroki: z 13 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 132/19; z 26 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3311/19; z 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 286/21, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"), zgodnie z którym, w świetle art. 138 § 2 k.p.a. konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane. W przeciwnym bowiem wypadku instytucja sprzeciwu, która ma na celu przyspieszenie całego postępowania, traci swoje znaczenie. Oznacza to, że art. 64e p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Do takiego twierdzenia uprawnia m.in. dyspozycja cytowanego art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu w składzie obecnie orzekającym, słusznie zauważa się, że sąd administracyjny dokonując kontroli legalności decyzji kasacyjnej nie może sprowadzić tej kontroli do fikcji. A tak w istocie się dzieje, jeśli sąd administracyjny pomija przepisy prawa, mające w danej sprawie zastosowanie. Takiego działania nie można uznać za sprawowanie kontroli legalności wydanej decyzji, lecz za uchylenie się od zbadania zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem. Podkreślenia również wymaga, że przepis art. 64e p.p.s.a. nie eliminuje stosowania art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji nie może oceniać, czy zostały spełnione przesłanki do wydania przez organ administracji decyzji pozytywnej czy też negatywnej, lecz musi ocenić, czy zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 6 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 392/19; z 24 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 2785/20, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie konieczne było zatem odniesienie się także do kwestii materialnych, bowiem przepisy te mają wpływ na ocenę decyzji objętej sprzeciwem. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że decyzja organu odwoławczego nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które skutkują koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego. Należy podkreślić, że jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 czerwca 2017 r. (sygn. akt II GSK 589/17, LEX nr 2429543), tylko niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych daje podstawy do ustalenia, że spełniona jest przesłanka koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego nie może godzić w zasadę dwuinstancyjności. Jeżeli jego zakres wskazuje, że organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, przyjęcie koncepcji, że organ odwoławczy jest władny wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do jej istoty, prowadziłoby do sytuacji, w której sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji, co odbierałoby prawo strony do dwukrotnego rozpoznania sprawy, a mogłoby być zwalczane już wyłącznie w postępowaniu sądowo-administracyjnym Z kolei w wyroku z dnia 12 maja 2022 r. (sygn. akt II OSK 402/22, CBOSA), NSA wyjaśnił, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy stwierdzi, że naruszył on przepisy procesowe nieprzeprowadzając postępowania wyjaśniającego, albo wprawdzie je przeprowadzając, ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych, np. niedokonując ustalenia istotnych okoliczności faktycznych sprawy wymagających przeprowadzenia postępowania w znacznej części. Naruszenie takie nie może być usunięte przez organ odwoławczy w wyniku przeprowadzenia postępowania uzupełniającego, naruszałoby bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Przechodząc do merytorycznej analizy sprawy Sąd zobowiązany jest wyjaśnić, że wbrew zarzutom skargi, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w całości i zastosowanie określonych przepisów prawa materialnego, w sytuacji gdy decyzja organu I instancji była oparta na innej podstawie materialnoprawnej może również prowadzić do naruszenia praw skarżących, tj. do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gwarantowanego zarówno na gruncie k.p.a. (art. 15), jak i konstytucyjnym (art. 78 Konstytucji) (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 786/19, CBOSA). W ocenie tutejszego Sądu, za słuszne uznać należy stanowisko Mazowieckiego WINB, który stosując przepis art. 138 § 2 k.p.a. i wydając decyzję kasacyjną w niniejszej sprawie stwierdził, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej ostateczne rozstrzygnięcie. Tak bowiem organ I instancji nie dokonał wyczerpujących ustaleń i wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w sposób uwzgledniający wszystkie okoliczności występujące w kontrolowanej sprawie. Zauważyć należy, że postanowieniem z [...] grudnia 2022 r. nr [...], PINB [...] – po ustaleniu, że roboty budowlane prowadzone na terenie działki inwestora nr ewid. [...] z obrębu [...] w W. realizowane są niezgodnie z zatwierdzonym decyzją Prezydenta [...] nr [...] z [...] marca 2020 r. projektem budowalnym i projektem zagospodarowania działki, wstrzymał te roboty, nakazał wykonanie niezbędnych zabezpieczeń oraz nałożył na A. P. obowiązek przedstawienia oceny technicznej wraz z inwentaryzacją wykonanych robót, w zakresie ich prawidłowości oraz zgodności z zatwierdzonym projektem oraz obowiązującymi przepisami prawa, w tym warunkami techniczno-budowlanymi. Następnie decyzją z [...] lutego 2023 r. organ powiatowy zastosował środki przewidziane w art. 51 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. uznając, że przedłożone przez inwestora – w wykonaniu ww. wezwania – opracowanie techniczne nie wyjaśnia w dostateczny sposób, czy wykonane roboty budowlane są zgodne z prawem. Rację ma zatem Mazowiecki WINB stwierdzając, że organ powiatowy wdrożył niewłaściwy tryb postępowania w przedmiotowej sprawie. Skoro bowiem, w świetle ustaleń PINB [...], roboty budowlane na nieruchomości inwestora prowadzone były w sposób istotnie odbiegający od warunków pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego, to organ powiatowy zobowiązany był wydać decyzję w oparciu o dyspozycję art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud., a nie ust. 1 pkt 1 tej jednostki redakcyjnej. W art. 51 ust. 1 pkt 1-3 Pr,.bud. zostały wymienione trzy różne rodzaje decyzji administracyjnych, które powinny być wydane w różnych stanach faktycznych, określonych w art. 50 ust. 1. Jak wskazuje się w literaturze (zob. A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, Opublikowano: WK 2016) decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 Pr.bud., nakazujące zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, wydaje właściwy organ nadzoru budowlanego w sytuacjach, gdy nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonywanych lub już wykonanych robót budowlanych, o czym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3. Innymi słowy, nie ma technicznej i prawnej możliwości doprowadzenia danego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem w drodze wydania decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3. Nakazy wynikające z art. 51 ust. 1 pkt 1, w tym nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, mają najczęściej miejsce, kiedy obiekt budowlany został usytuowany z naruszeniem przepisów § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zagraża bezpieczeństwu przeciwpożarowemu, lub niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (tak: NSA w wyroku z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2477/10, LEX nr 1138166). Wydanie jednej z decyzji przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 oznacza zakończenie postępowania "naprawczego" wynikiem negatywnym dla inwestora. Sytuacje, w których zachodzi konieczność wydania jednej z decyzji wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1, należy uznać za wyjątkowe. Roboty budowlane wykonywane lub już wykonane (zakończone) musiałyby spowodować tak ciężkie (poważne) naruszenie przepisów prawa budowlanego lub innych przepisów prawa administracyjnego materialnego, że nie byłoby możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Stan niezgodności z prawem, który stwarza konieczność wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1, najczęściej jest spowodowany działaniami inwestora naruszającymi przepisy prawa lub warunki ustalone w pozwoleniu na budowę. Jeżeli natomiast w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, w ocenie organu, okaże się, że nie zachodzi konieczność wydania jednej z decyzji wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 Pr.bud., świadczy to o tym, że postępowanie naprawcze może być kontynuowane na mocy art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3 tej ustawy. W każdym przypadku kluczowe znaczenie ma wobec tego sprawdzanie przez organ, czy istnieją podstawy do wydania jednej z decyzji przewidzianych w pkt 1 ust. 1, czy też istnieje możliwość zastosowania środków przewidzianych w pkt 2 lub 3 ust. 1. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy ponownie wypada podkreślić, że organ powiatowy orzekł w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 Pr.bud., choć jak sam wskazał w uzasadnieniu wydanej decyzji, nie zostały wyjaśnione wszystkie kwestie związane z przedmiotową inwestycją, w tym przede wszystkim jej zgodność przepisami prawa. W sytuacji zaś, gdy w oparciu o dokonane ustalenia doszedł do wniosku, że ma miejsce istotne odstąpienie od pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego, zobowiązany był rozważyć zastosowanie środków przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. Sąd doszedł zatem do przekonania, że jak prawidłowo dostrzegł Mazowiecki WINB, organ I instancji nie uwzględnił w pełni okoliczności prawnych i faktycznych już ustalonych w niniejszej sprawie. Przede wszystkim organ I instancji nie wyjaśnił w wyczerpującym stopniu przyczyn, dla których uznał, że prawidłowe dla przywrócenia stanu zgodnego z prawem, będzie wyłącznie wydanie nakazu z art. 51 ust. 1 pkt 1 Pr.bud., w sytuacji, gdy stwierdzone okoliczności wskazywały, że mamy do czynienia z sytuacją, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. W konsekwencji, w sprawie nie doszło też do pełnego i prawidłowego ustalenia wszystkich przesłanek, które pozwolą na prawidłowe zastosowanie jednego ze środków prawnych określonych w art. 51 ust. 1 Pr.bud. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że zobowiązanie inwestora do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego orzeczone na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Pr.bud. jest obowiązkiem organu nadzoru w sytuacji stwierdzenia wykonania robót budowlanych z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego (zob. np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 480/18, CBOSA). Podkreślić również trzeba, że nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b., gwarantuje ochronę prawną zarówno inwestora, jak i osób trzecich, poprzez sporządzenie i zweryfikowanie przez organy nadzoru budowlanego dokumentów, tj. projektu budowlanego wraz ze wszystkimi uzgodnieniami, opiniami i zezwoleniami (zob. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 461/19, CBOSA). Trafnie zauważył w tym względzie organ odwoławczy, że to właśnie w oparciu o ewentualnie przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny będzie dopiero można prawidłowo ocenić, czy zrealizowane roboty odpowiadają prawu, w tym czy są zgodne z warunkami techniczno-budowlanymi, skoro pełne wyjaśnienie tych zagadnień nie było możliwe przez PINB [...] w oparciu o dotychczas złożone przez inwestora opracowanie techniczne. Mając na uwadze zarzuty skargi, w których sygnalizowane jest całkowity brak podstaw do prowadzenia postępowania w trybie przepisów art. 51 ust. 1 Pr.bud., ze względu na wskazywany przez Skarżącego brak wystąpienia istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, Sąd czuje się w obowiązku zauważyć, że kwestie te – jako zagadnienia natury merytorycznej – będą przedmiotem ponownej analizy i oceny dokonywanej przez PINB [...] w ramach powtórnie prowadzonego postępowania. Niemniej należy przypomnieć, że jak słusznie wyjaśnił organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na taki charakter odstępstw od zatwierdzonego decyzją Prezydenta [...] z [...] marca 2020 r. nr [...] projektu budowlanego, wskazują dotychczas ustalone okoliczności faktyczne sprawy. Stosownie do treści art. 36a ust. 5 pkt 1 i 5 Pr.bud., istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie m.in. w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu, w przypadku zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany, a także ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z kolei art. 36a ust. 5 pkt 6 Pr.bud. nakazuje uznać za istotne odstąpienie wymagające uzyskania lub zmiany decyzji, pozwoleń lub uzgodnień, które są wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub do dokonania zgłoszenia: a) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-4, lub b) przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a, oraz instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d. Z ustaleń organu powiatowego wynika, że roboty budowlane prowadzone na działce ewid. nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w W. obejmowały wykonanie konstrukcji zakwalifikowanej przez organy jako "mur oporowy" z trzech stron działki o wysokości do ok. 1 m, a także polegały na podwyższeniu rzędnych terenu o ok. 0,85 m w tylnej części działki. Powyższe działania nie były przewidziane zarówno w decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] października 2018 r. nr [...] o warunkach zabudowy, jak i w wydanym pozwoleniu na budowę. W przywołanych rozstrzygnięciach nie dopuszczono bowiem ani zmiany rzędnych terenu działki inwestycyjnej, ani też budowy jakichkolwiek konstrukcji oporowych, co już samo w sobie wypełnia hipotezę normy prawnej zamieszczonej w art. 36a ust. 1 pkt 5 Pr.bud. Ponadto, Sąd nie podzielił twierdzeń skarżącego, który uważa, że podniesienie terenu należącej do niego nieruchomości nie powoduje zwiększenia oddziaływania prowadzonej inwestycji na działki sąsiednie. Rzecz jasna nie każda zmiana rzędnych terenu musi prowadzić np. do zmiany kierunku spływu wód opadowych i roztopowych oraz ich dotychczasowego sposobu zagospodarowania. Jednakże w niniejszej sprawie doprowadziło to do stanu, w którym dla działki nr ewid. [...] rzędne wysokościowe wynoszą odpowiednio od 106,4 do 106,5 m, zaś po wykonaniu robót na działce inwestora nr ewid. [...] wynoszą one od 107,2 do 107,3 m. Niewątpliwie tak znaczne wyniesienie poziomu gruntu na nieruchomości inwestora względem działek sąsiednich może skutkować zmianą kierunku i natężenia spływu wód opadowych i roztopowych. Rzeczą oczywistą jest bowiem, że w wody te będą w większym stopniu gromadzić się na terenie nieruchomości położonej niżej, a mniejsza przez to będzie ich stagnacja na gruntach znajdujących się na wzniesieniu. Tego rodzaju działanie jest nieakceptowalne tak z punktu widzenia postanowień decyzji o warunkach zabudowy, jak i obowiązujących przepisów. Błędne jest natomiast rozumowanie Skarżącego, że takie "wyrównanie" terenu działki inwestycyjnej w istocie spowoduje "zagospodarowanie wód opadowych i roztopowych" tylko na jego gruncie. O chybionej argumentacji skargi świadczy również fakt wykonania budowli w postaci konstrukcji oporowej wokół działki nr ewid. [...]. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że realizacja ww. obiektu miała na celu właśnie zapobiegnięcie negatywnym skutkom podwyższenia terenu i stanowi konsekwencję takiego działania inwestora. Nie jest sporne między stronami, że przy kwalifikacji danego obiektu lub budowli decydujące znaczenie ma funkcja, jaką dany obiekt spełnia. W realiach kontrolowanej sprawy nie sposób jednak uznać, że sporna konstrukcja stanowi wyłącznie ogrodzenie działki. Jej zasadniczą rolą, bacząc na jej parametry (wysokość samego muru wynosi 1 m), usytuowanie na granicy poziomów gruntów (m.in. między działkami nr [...] i [...]), znaczne zagłębienie w ziemi oraz technikę wykonania, jest niewątpliwie zapobieganie osuwaniu się gruntu ze znacznie podwyższonej części działki na tereny sąsiednie oraz zapobieganie przedostawaniu się wód z wyżej położonego terenu tej nieruchomości. W przekonaniu tutejszego Sądu, temu właśnie służyć ma betonowa część spornej konstrukcji o wysokości 1 m zagłębiona w gruncie. Trudno zaś przyjąć, że stanowi ona tylko fundament bądź cokół ogrodzenia, gdyż doświadczenie życiowe i zasady sztuki budowlanej nie pozwalają na stwierdzenie, że dla prawidłowego posadowienia drucianego ogrodzenia o wysokości 1,70 m, jak w rozpatrywanym przypadku, konieczna jest realizacja fundamentu o wysokości 1 m. Z kolei fakt, że omawiany "mur oporowy" stanowi jednocześnie cześć ogrodzenia działki, nie wpływa na jego główne przeznaczenie. Powyższe wypełnia natomiast hipotezę art. 36a ust. 5 pkt 6 Pr.bud., gdyż budowa "murów oporowych", jak prawidłowo uznał Mazowiecki WINB, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie trafny jest wniosek Mazowieckiego WINB, że sytuacja, w której organ I instancji nie ustalił i nie rozważył wszystkich istotnych w tej sprawie okoliczności znajdujących zastosowanie przy wydawaniu decyzji w oparciu o art. 51 ust. 1 Pr.bud., uzasadnia wydanie decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 233/18, CBOSA). W żadnym razie organ odwoławczy nie może zastępować organu I instancji w prowadzeniu postępowania zmierzającego do wyjaśnienia kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia prawa strony do dokonania ich oceny i rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie przez organy dwóch instancji (zob. wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 168/18, CBOSA). Wprawdzie organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a. dysponuje możliwością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ale postępowanie to ma być jedynie postępowaniem dodatkowym, tj. uzupełniającym postępowanie prowadzone przez organ I instancji. W rozpoznawanej sprawie takie merytoryczne postępowanie nie zostało w znacznym stopniu przez organ I instancji przeprowadzone. Przepis art. 15 k.p.a. zakłada, że każdy z organów prowadzi merytoryczne postępowanie, a więc zgromadzone w sprawie dowody powinny być dwukrotnie ocenione merytorycznie, a organy obu instancji w sposób rzeczowy i dogłębny powinny przeanalizować argumenty stron i dokonać subsumcji przepisu prawa materialnego do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie. W tym miejscu należy podkreślić, że w zaskarżonej decyzji w żadnym razie nie przesądzono o tym, jaki powinien być kierunek i wynik oceny, której zobowiązany jest dokonać organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę. Organ odwoławczy nie dokonywał bowiem merytorycznej analizy wszystkich okoliczności sprawy. Okoliczności te powinien bowiem ustalić i wykazać organ stopnia podstawowego, po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania, kierując się oceną prawną i wskazaniami wynikającymi z wydanych w sprawie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził zatem, że organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. albowiem wskazane przez niego przyczyny uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania okazały się prawidłowe, gdyż mają one istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z tych względów, w oparciu o art. 151a § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.