VII SA/Wa 1293/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. T. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wyznaczenia organowi dodatkowego terminu załatwienia sprawy postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2017 r.

Postanowieniem z dnia 18 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę H. T. W piśmie z dnia 2 listopada 2017 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie powyższego orzeczenia co do oceny prawnej i wskazań zawartych w orzeczeniu NSA z 27 stycznia 2017 r. II OZ 1393/16. W kolejnym piśmie z 28 listopada 2017 r. skarżący wniósł o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wydanego postanowienia, wskazując, że nie powinna być rozumiana jako potwierdzenie zgodności z prawem zaskarżonego stanowiska organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów ( art. 157 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do art. 158 ustawy sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Natomiast na mocy art. 166 ww. ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, co do którego skarżący wniósł wniosek o uzupełnienie, oraz wyjaśnienie wątpliwości zapadło w formie postanowienia, więc zgodnie z powyższymi przepisami rozstrzygnięcie w przedmiocie uzupełnienia postanowienia zapada w formie postanowienia na posiedzeniu niejawnym. Postanowienie Sądu z 18 października 2017 r. którego dotyczy wniosek o uzupełnienie i wyjaśnienie wątpliwości dotyczyło odrzucenia skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wyznaczenia organowi dodatkowego terminu załatwienia sprawy. Skarga na takie rozstrzygnięcie jako niedopuszczalna na drodze sądowoadministracyjnej została odrzucona. Skarżący w swoim wniosku nie wskazał jakie jego zdaniem rozstrzygnięcie Sąd z urzędu powinien zamieścić zgodnie z prawem w orzeczeniu. Podał jedynie, że Sąd nie odniósł się do oceny i wskazać zawartych we wskazanym orzeczeniu NSA. Wyjaśnić należy, że Sąd w postanowieniu odrzucającym skargę z racji przydzielonych mu kompetencji nie zajmował się oceną i wskazaniami innego Sądu. W pierwszej kolejności Sąd bada dopuszczalność wniesionej skargi w świetle powołanej wyżej ustawy. Postanowienie Sądu z 18 października 2017 r. jest niewątpliwie jasne, zrozumiałe i orzeka, że w świetle ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że skarga na postanowienie w przedmiocie odmowy wyznaczenia organowi dodatkowego terminu załatwienia sprawy – jest niedopuszczalna. W postanowieniu tym Sąd opierając się na przepisach cytowanej ustawy wyjaśnił, w jakich sytuacjach i na jakie akty skarga do Sądu jest dopuszczalna. Sąd w postanowieniu z 18 października 2017 r. nie zajmował się zgodnością z prawem przeprowadzonej przez organ w innym postępowaniu oceny prawidłowości sprawdzenia projektu budowlanego w branży konstrukcyjno-budowlanej. Zaskarżone postanowienie dotyczyło jedynie odmowy wyznaczenia organowi dodatkowego terminu załatwienia sprawy. I jedynie dopuszczalność wniesienia skargi na to postanowienie była rozpatrywana przez Sąd. Z tych względów, działając na podstawie art. 157 i art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.