II OZ 758/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1293/17 o odmowie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 października 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1293/17 w sprawie ze skargi H.T. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wyznaczenia organowi dodatkowego terminu załatwienia sprawy postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 5 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił H.T. (dalej jako "skarżący") uzupełnienia postanowienia z 18 października 2017 r. odrzucającego skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie odmowy wyznaczenia organowi dodatkowego terminu załatwienia sprawy . W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w piśmie z 2 listopada 2017 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie postanowienia z 18 października 2017 r. co do oceny prawnej i wskazań zawartych w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2017 r. sygn. akt II OZ 1393/16. Odmawiając uzupełnienia postanowienia Sąd I instancji wskazał, że postanowienie Sądu z 18 października 2017 r., którego dotyczy wniosek o uzupełnienie i wyjaśnienie wątpliwości, dotyczyło odrzucenia skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. Skarga na takie rozstrzygnięcie jako niedopuszczalna na drodze sądowoadministracyjnej została odrzucona. Skarżący w swoim wniosku nie wskazał jakie jego zdaniem rozstrzygnięcie zostało przez Sąd pominięte, lecz podał jedynie, że Sąd nie odniósł się do oceny i wskazać zawartych w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie Sądu I instancji, postanowienie Sądu z 18 października 2017 r. jest jasne i zrozumiałe. Wynika z niego, że w świetle ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako "p.p.s.a."), skarga na postanowienie w przedmiocie odmowy wyznaczenia organowi dodatkowego terminu załatwienia sprawy jest niedopuszczalna. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Skarżący przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten znajduje również odpowiednie zastosowanie do postanowień, co wynika wprost z art. 166 p.p.s.a. Strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku, pomimo, że sąd nie jest związany granicami skargi, wyrok może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi. Przykładowo, jeżeli skarga zawierała żądanie objęcia zaskarżeniem również decyzji organu pierwszej instancji, pominięcie tego żądania w wyroku uzasadnia wniosek o jego uzupełnienie. W drugim przypadku, strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, pomimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. Przykładowo, strona może w przedstawionych okolicznościach żądać uzupełnienia wyroku o rozstrzygnięcie, oparte na przepisie art. 152 p.p.s.a., że zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Zarówno gramatyczna, jak i celowościowa wykładnia art. 157 § 1 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że uzupełnić można jedynie wyrok (postanowienie), a nie jego uzasadnienie. Ewentualne braki uzasadnienia mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze właściwych środków odwoławczych. Z tych przyczyn wniosek skarżącego o uzupełnienie postanowienia Sądu z 18 października 2017 r. nie zasługiwał na uwzględnienie, co trafnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym postanowieniu z 5 lutego 2018 r. Skarżący nie domagał się bowiem uzupełnienia postanowienia w granicach wyznaczonych przez art. 157 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a., ale uzupełnienia uzasadnienia tego postanowienia o dodatkowe okoliczności, mającego jego zdaniem znaczenie dla rozstrzygnięcia. Ponadto Sąd I instancji trafnie rozpoznał wniosek skarżącego również pod kątem zastosowania art. 158 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a., które to przepisy pozwalają na wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia. Również ten przepis nie znajdował w tej sprawie zastosowania, ponieważ postanowienie z 18 października 2017 r. było jasne, precyzyjne i nie budziło wątpliwości. W treści zażalenia skarżący nie podniósł żadnych argumentów mogących spowodować uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji z 5 lutego 2018 r. Skarżący odniósł się bowiem do kwestii mających w jego ocenie uzasadniać skargę, która to skarga w tej sprawie była niedopuszczalna i została odrzucona postanowieniem Sądu I instancji z 18 października 2017 r. Oznacza to, że skardze tej nie został nadany bieg, a zatem Sąd I instancji nie mógł odnieść się do podnoszonych w niej zarzutów dotyczących postępowania administracyjnego i jego zgodności z prawem. Tego rodzaju kompetencji nie ma również Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający zażalenie na postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia Sądu I instancji o odrzuceniu skargi. Z tych względów i na podstawie art. 184 w z związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.