VII SA/Wa 1282/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2020 r. znak [...] w przedmiocie rozpatrzenia ponaglenia postanawia : odrzucić skargę.

Postanowieniem z [...] marca 2020 r., znak:[...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu ponaglenia J.K. (dalej: "skarżący") na "bezczynność i przewlekłość" [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie "wznowienia postępowania w sprawie budowy stacji transformatorowej ST [...]– [...]" – wskazał, że [...] WINB nie dopuścił się bezczynności i przewlekłości. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że postanowienie wydane po rozpatrzeniu ponaglenia, tj. w trybie art. 37 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: "k.p.a.") nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na te akty jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z powyżej wskazanego przepisu jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi mogą być tylko postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty. Co oczywiste, skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a.) lub gdy przepis szczególny tak stanowi - jeżeli organ administracji publicznej wydaje postanowienie w oparciu o taki przepis. Takie ukształtowanie prawa do wniesienia zażalenia wynika z charakteru postanowienia, które nie załatwia sprawy co do istoty, lecz dotyczy poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania (zgodnie z art. 123 § 2 k.p.a.). Dlatego nie ma tu znaczenia wola podmiotu, do którego kierowane jest dane postanowienie. Prawo do wniesienia zażalenia wynika bowiem z elementu obiektywnego w postaci istnienia normy prawnej przewidującej takie prawo. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a. Zastosowana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego regulacja przewiduje wydanie w toku postępowania administracyjnego postanowienia rozpatrującego ponaglenie. Unormowanie to służy zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w załatwianiu sprawy. Przepis ten nie zawiera jednakże normy, która uprawniałaby adresata postanowienia do wniesienia zażalenia. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższe postanowienie ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie przysługuje na nie zażalenie. Jak wskazano powyżej zaskarżone przez skarżącego postanowienie nie mieści się w kategorii określonej w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a zatem nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Wystąpienie powyższej okoliczności skutkować musi odrzuceniem wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy sąd odrzuca skargę jeżeli zainicjowana tą skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.