VII SA/Wa 1124/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący:, sędzia WSA, Grzegorz Rudnicki, , Sędziowie: sędzia WSA, asesor WSA, Joanna Gierak-Podsiadły, Justyna Wtulich-Gruszczyńska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2023 r. sprawy ze skargi E. T. i J. T. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 8 marca 2023 r. znak:DLI-III.7621.7.2021.KS.19 w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej I. uchyla pkt II zaskarżonej decyzji, II. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii solidarnie na rzecz skarżących E. T. i J. T. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z 8 marca 2023 r., znak : DLI-III.7621.7.2021.KS.19 Minister Rozwoju i Technologii, powoływany dalej jako: "Minister" po rozpatrzeniu odwołania J. T. od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r., nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] w R., polegająca na budowie ścieżki rowerowej wzdłuż ul. [...] od ul. [...] do granicy z gminą K.", w punkcie I : uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 5, w wierszach 33-39, licząc od góry strony, zapis oraz znajdujący się na stronie 9, w wierszach 1-2, licząc od góry strony, zapis i orzekł w tym zakresie. W punkcie II decyzji, w pozostałej części Minister utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco : Wnioskiem z 10 marca 2020 r., uzupełnionym i zmienionym w trakcie postępowania, Zarząd Województwa [...], zwany dalej "inwestorem", wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] w R., polegająca na budowie ścieżki rowerowej wzdłuż ul. [...] od ul. [...] do granicy z gminą K.". Inwestor wniósł także o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, uzasadniając konieczność jego nadania ważnym interesem społecznym. Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2020 r., nr [...] zezwolił na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji Wojewody [...] odwołania wnieśli J. T. i A. D. W związku z tym, iż odwołanie A. D. zostało wniesione z uchybieniem terminu Minister w odrębnym postanowieniu stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] przez ww. stronę postępowania. Odwołanie wniesione przez J. T. zostało wniesione w terminie. Rozpoznając sprawę Minister wskazał, że stosownie do art. 11a ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 162) zwanej dalej "specustawą drogową", z wnioskiem do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej wystąpił właściwy zarządca drogi, tj. Zarząd Województwa [...]. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej, do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, iż spełnia on (z zastrzeżeniem uchybień, o których mowa w dalszej części decyzji) wymagania określone w art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351) oraz w rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Do wniosku inwestor dołączył wymagane opinie, o których mowa w art. 11b ust. 1 oraz art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej, jak i wymagane przepisami odrębnymi akty administracyjne. Analizując złożony przez inwestora wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, organ odwoławczy uznał, że jest on kompletny i zawiera elementy wskazane w art. 11b ust. 1 oraz art. 11d ust. 1 specustawy drogowej. W ocenie organu odwoławczego kontrolowana decyzja Wojewody [...] (z zastrzeżeniem zauważonych uchybień) czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej. Pozytywnie organ ocenił określenie przez Wojewodę [...], biorąc pod uwagę dyspozycję art. 16 ust. 2 specustawy drogowej, terminu na 120 dzień od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację omawianego przedsięwzięcia stanie się ostateczna (najkrótszy dopuszczalny termin). Wyjaśnił, że organ zobowiązany był tak uczynić wobec uzasadnionego wystąpienia przez inwestora o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, Wojewoda [...] prawidłowo doręczył ww. decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w sposób prawem przewidziany. Minister stwierdził jednak, że wydana w I instancji decyzja wymaga dokonania korekty merytoryczno- reformacyjnej. Po dokonaniu analizy treści pkt 10.1 decyzji Wojewody [...], Minister zauważył, że zapis znajdujący się na stronie 5 (w wierszu 39, licząc od góry strony) zaskarżonej decyzji wskazuje wyłącznie na art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. c specustawy drogowej, jako podstawę prawną do ustalenia obowiązku dokonania budowy i przebudowy sieci uzbrojenia terenu, urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, innych dróg publicznych i zjazdów oraz rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, jak również zezwolenia na jego wykonanie. Minister zaznaczył, że we wniosku z 10 marca 2020 r., skorygowanym pismem z 6 maja 2020 r., inwestor nie wnosił o ustalenie obowiązku dokonania rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania (o którym mowa art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. c specustawy drogowej), zezwolenie na jego wykonanie oraz określenie ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji ww. obowiązku. Z tego względu, organ II instancji w pkt I decyzji dokonał korekty ww. błędnego zapisu zaskarżonego rozstrzygnięcia, poprzez wskazanie art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e, f, g, h oraz j specustawy drogowej, jako podstawy prawnej ustalenia obowiązków, o których mowa we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej oraz zezwolenia na ich wykonanie. Minister wskazał, że w pkt 11.3. znajdującym się na str. 9 kontrolowanej decyzji organ I instancji błędnie wskazał, iż ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości polegające na budowie lub przebudowie sieci uzbrojenia terenu ustanawiane jest na rzecz każdoczesnego właściciela tej sieci. Wyjaśnił, że na mocy decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jedynym uprawnionym podmiotem do budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu wynikającej z inwestycji drogowej jest dany zarządca drogi, który wystąpił z wnioskiem o wydanie takiej decyzji. Każdoczesny właściciel sieci jest natomiast uprawniony, na mocy nałożonych ograniczeń, do wykonywania prac polegających na konserwacji i usuwaniu awarii danej sieci. Z tego względu, w pkt I decyzji Minister precyzyjnie określił ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości - tzn. na czas realizacji inwestycji drogowej ograniczenie zostało ustanowione na rzecz zarządcy drogi (inwestora), natomiast w celu późniejszej konserwacji sieci uzbrojenia terenu lub usunięcia awarii ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości zostało ustanowione na rzecz każdoczesnego właściciela tej sieci. Po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Minister stwierdził, że obszar oddziaływania obiektu określono nie wskazując jednak konkretnych przepisów prawa, w oparciu o które dokonano jego ustalenia. Zaznaczył, że podanie samych nazw aktów prawnych jest niewystarczające i nie czyni zadość wymogowi wynikającemu z art. 34 ust. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 13a pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Z tego względu Minister wezwał inwestora do przedłożenia oświadczenia projektanta w zakresie wskazania, na podstawie jakich przepisów prawa został ustalony obszar oddziaływania obiektu. Przy piśmie z 13 kwietnia 2021 r., inwestor przedłożył oświadczenie projektanta, w którym wskazano m.in. art. 43 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1693, z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.d.p" jako przepis prawa, w oparciu o który dokonano ustalenia obszaru oddziaływania obiektu. W ocenie Ministra, za niespójne należało uznać wskazanie zawarte w pkt 6 części opisowej Tomu I.1 Projektu Zagospodarowania Terenu, iż obszar oddziaływania obiektu mieści się w całości na działkach objętych inwestycją, przy jednoczesnym wskazaniu ww. oświadczeniu projektanta art. 43 ust. 1 u.d.p., zgodnie z którym, obiekty budowlane przy drogach wojewódzkich powinny być usytuowane od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej w odległości 8 m (w terenie zabudowy) lub 20 m (poza terenem zabudowy). W ocenie organu, wymienienie art. 43 ust. 1 u.d.p. wśród przepisów prawa, w oparciu o które dokonano ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, może świadczyć o szerszym oddziaływaniu ścieżki rowerowej lokalizowanej w pasie drogi wojewódzkiej, niż jedynie na działki objęte inwestycją. Z tego względu, pismem z 7 września 2021 r., Minister wezwał inwestora do wyjaśnienia ww. niespójności. W piśmie z 23 września 2021 r., inwestor przywołał art. 4 pkt 1, 2, 6, 7, 11a, 12 i 15, oraz art. 34 u.d.p., które to przepisy nie zostały uwzględnione w oświadczeniu projektanta, przekazanym organowi przy piśmie z 13 kwietnia 2021 r. Ponadto, z przedstawionych przez inwestora wyjaśnień w zakresie zasadności wskazania ww. oświadczeniu projektanta art. 43 ust. 1 u.d.p. wynika, że określone ww. przepisie prawa minimalne odległości lokalizacji obiektów budowlanych od krawędzi jezdni dróg publicznych "nie odnoszą się (...) wprost do obszaru oddziaływania drogi". Wobec powyższego, pismem z 2 grudnia 2021 r. Minister wezwał inwestora do przedłożenia 4 egzemplarzy skorygowanego oświadczenia projektanta dotyczącego wskazania konkretnych przepisów prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu, spójnego ze stanowiskiem wyrażonym w piśmie inwestora z 23 września 2021 r. Inwestor przedłożył żądany dokument przy piśmie z 17 grudnia 2021 r., Następnie, Minister w pkt I rozstrzygnięcia, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. zatwierdził oświadczenie projektanta przedłożone przez inwestora przy ww. piśmie z 17 grudnia 2021 r., jako załącznik do decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy drogowej, oraz że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i orzeczoną w decyzji. Rozpatrując natomiast odwołanie strony skarżącej, Minister wskazał, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 i 3 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zaznaczył, że zarówno Wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku, nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Dodał, że ocenie dokonanej przez organy I i II instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej. Odnosząc się do podniesionego przez J. T. w odwołaniu zarzutu braku ujęcia w planach rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...] zjazdu na działkę nr [...], z obrębu [...] R., organ wyjaśnił, że art. 29 ust. 2 u.d.p. nakłada na zarządcę drogi, w przypadku budowy lub przebudowy drogi, obowiązek budowy lub przebudowy zjazdów dotychczas istniejących. Wyjaśnił, że przez zjazdy "dotychczas istniejące" należy rozumieć zjazdy istniejące w sensie prawnym, tj. formalnie ustanowione przed rozpoczęciem budowy lub przebudowy drogi. W odniesieniu do zjazdów, których budowy nie uzgodniono z właściwym zarządcą drogi, podobnie jak w sytuacji potrzeby utworzenia nowego zjazdu, konieczne jest zezwolenie na jego usytuowanie wydane przez właściwego zarządcę drogi - na podstawie art. 29 ust. 1 u.d.p. Organ wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 u.d.p. budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Minister wskazał, że pismem z 7 września 2021 r., wezwał inwestora do wskazania, czy nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...], z obrębu [...] R., przed wydaniem decyzji Wojewody [...] posiadała zjazd z drogi wojewódzkiej nr [...], w rozumieniu art. 29 ust. 1 u.d.p., a jeśli tak - to do przedłożenia dokumentów potwierdzających ww. okoliczność. W piśmie z 23 września 2021 r., inwestor wyjaśnił, że ww. nieruchomość przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej posiadała zjazd z drogi wojewódzkiej nr [...]. Jest to zjazd o nawierzchni bitumicznej. Zarządca drogi poinformował, iż nie dysponuje dokumentami wskazującymi na legalność ww. zjazdu. Nie można jednak określić jednoznacznie, że zjazd nie jest prawnie usankcjonowany z uwagi na zmiany systemowe w zarządzaniu siecią drogową i przejęciu dróg wojewódzkich z uprzednio zarządzającej siecią drogową Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych. Minister wskazał, że z dokonanej analizy zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego, jak i z wyjaśnień inwestora wynika, że istniejąca dotychczas działka nr [...] (przed podziałem zatwierdzonym decyzją Wojewody [...]) posiadała obsługę komunikacyjną z drogami publicznymi za pośrednictwem dwóch zjazdów. Pierwszy za pośrednictwem ul. [...] (droga gminna) oraz drugi za pośrednictwem ul. [...] (droga wojewódzka nr [...]). Dodatkowo Inwestor wyjaśnił, że rozbudowa istniejącej drogi wojewódzkiej nr [...] wymaga dostosowania jej do wymogów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". Zgodnie z zapisami § 9 ust. 4 rozporządzenia, droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo klasy D), (...) przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstotliwość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust.1 pkt 2, szczególnie dla terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. W piśmie z 23 września 2021 r. inwestor podkreślił, że przywołany powyżej zapis rozporządzenia uwarunkowany jest względami bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zjazdy z drogi klasy G na tereny przylegające do drogi są elementem niepożądanym i należy dążyć do ich ograniczenia. Pojazdy korzystające ze zjazdów z drogi klasy G powodują konieczność zmniejszenia prędkości potoku ruchu, co może być przyczyną kolizji, wypadków i innych zdarzeń drogowych. Natomiast, w piśmie z 13 kwietnia 2021 r. inwestor wskazał, iż biorąc pod uwagę fakt, że nieruchomość posiada funkcjonujący dojazd do drogi publicznej, tj. od strony ul. [...], w ramach projektu rozbudowy drogi została ograniczona dostępność do drogi wojewódzkiej. Zaznaczył, iż w ramach przedmiotowej inwestycji zaprojektowano niezależną ścieżkę rowerową, która przejmuje ruch rowerowy z drogi wojewódzkiej nr [...]. Ruch rowerowy został odseparowany i przeniesiony na nową infrastrukturę. Ewentualne zjazdy z drogi wojewódzkiej nr [...] przecinają potok rowerzystów na niezależnej ścieżce rowerowej, co powoduje powstawanie kolizji pojazd - rowerzysta. Zdaniem inwestora, likwidacja zbędnych zjazdów przyczynia się do poprawy bezpieczeństwa ruchu rowerowego - unika się bowiem wówczas kolizji pojazd - rowerzysta, które mogą być bardzo niebezpieczne. Inwestor podkreślił, że likwidacji podlegają jedynie zjazdy z drogi wojewódzkiej do nieruchomości, które mają dostęp do drogi publicznej z innych dróg niższych klas. Minister uznał za zasadne wyjaśnienia inwestora przedstawione w pismach z 13 kwietnia 2021 r. oraz z 23 września 2021 r., dotyczące powodów braku odtworzenia zjazdu do posesji skarżącego z drogi wojewódzkiej nr [...]. Minister stwierdził, że warunek zapewnienia dostępu do drogi publicznej wydzielonej działce nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), z obrębu [...] R., pozostającej własnością J. T., został spełniony poprzez istniejący zjazd na ww. nieruchomość z ul. [...]. Odnosząc się do podniesionego przez skarżącego w piśmie z 24 września 2021 r. zarzutu, iż przez 19 miesięcy (do momentu telefonicznej interwencji siostry skarżącego – E. T.) inwestor nie poinformował go o "błędzie" w piśmie z 8 lipca 2019 r., (stanowiącym odpowiedź na wystąpienie skarżącego z 16 maja 2019 r.) i nieuwzględnieniu w projekcie planowanego przedsięwzięcia istniejącego dotychczas zjazdu na działkę nr [...] z drogi wojewódzkiej nr [...], organ wyjaśnił, że rozmowy prowadzone pomiędzy inwestorem a właścicielami działek nie są elementem postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a zatem nie podlegają weryfikacji przez organy właściwe w sprawie wydania ww. decyzji. Minister zaznaczył, że inwestor nie wystąpił do organu I instancji o zmianę wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia poprzez uwzględnienie wykonania zjazdu na działkę nr [...] (powstałą z podziału działki nr [...]), z obrębu [...] R., z drogi wojewódzkiej nr [...] - wobec czego organ zezwolił na realizację planowanej inwestycji drogowej w wariancie objętym ww. wnioskiem. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, iż przywołany w piśmie inwestora z 13 kwietnia 2021 r. przepis § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia nie został zastosowany do działki nr [...], z obrębu [...] R., i działki nr [...], z obrębu [...] R., organ zaznaczył, że J. T. nie ma interesu prawnego do podnoszenia zarzutów dotyczących ww. działek. Z dokonanej przez Ministra analizy zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego (w tym uproszczonego wypisu z rejestru gruntów) wynika, że działki nr [...], z obrębu [...] R., oraz nr [...], z obrębu [...] R., stanowią własność innych osób fizycznych. Organ podkreślił, że w pismach z 13 kwietnia 2021 r. i z 23 września 2021 r. inwestor wyjaśnił, że likwidacja zbędnych zjazdów przyczynia się do poprawy bezpieczeństwa ruchu rowerowego, ze względu na ograniczenie liczby i częstotliwości zjazdów poprzez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas. Dodał, że zezwolenie na realizację inwestycji w zakresie dróg publicznych, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Dodatkowo, odnosząc się do twierdzeń skarżącego zawartych w piśmie z 24 września 2021 r., iż wjazd na działkę stanowiącą jego własność od ul. [...] jest wjazdem pomocniczym wynikającym z usytuowania budynków gospodarczych oraz bram, że jest on niezbędny do swobodnego funkcjonowania w zakresie prowadzenia gospodarstwa rolnego (sprzedaż/kupno/ transport zwierzyny i obsługi maszynami rolniczymi), oraz że zgodnie z art. 4 pkt 20 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2409) powinien zostać uwzględniony w rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...], wskazać należy, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 specustawy drogowej, do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzjami o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Powyższe unormowanie zostało również wskazane na stronie 12 w pkt 12 lit. e decyzji Wojewody [...]. Odnosząc się do poruszonego przez J. T. problemu braku przejezdności przez ul. [...] w okresie jesienno-zimowym (np. w przypadku transportu zwierzyny) wynikającym ze złego stanu jej nawierzchni, organ wskazał, iż kwestia ta nie stanowi przedmiotu badania w postępowaniu w sprawie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. Podał, że ul. [...], jako droga gminna, stosownie do unormowań art. 19 ust. 2 pkt 4 u.d.p., znajduje się w zarządzie Burmistrza Gminy R. Zgodnie z art. 19 ust. 1 u.d.p., to do właściwości zarządcy drogi należą m.in. sprawy z zakresu utrzymania drogi. Ustosunkowując się do zarzutu przełożenia sieci gazowej w głąb działek nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) i nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), z obrębu [...] R., o ok. 1 m od nowej granicy i nie ujęcia tego faktu w decyzji Wojewody [...], organ uznał go za niezasadny. Wskazał, że wbrew twierdzeniu skarżącego, ww. nieruchomości pozostające własnością J. T. zostały wskazane w tabeli znajdującej się w pkt 10.1 decyzji Wojewody [...] (strona 7 zaskarżonego rozstrzygnięcia), w którym organ orzekający w sprawie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej dokonał ustalenia obowiązku dokonania budowy i przebudowy sieci uzbrojenia terenu, urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, innych dróg publicznych i zjazdów oraz zezwolił na jego wykonanie, jak również ustalił ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości wskazanych w ww. tabeli. Zgodnie z zapisami ww. tabeli, na działce nr [...] przewidziano do wykonania prace polegające na przebudowie sieci gazowej, zaś na działce nr [...] prace polegające na przebudowie sieci gazowych oraz przebudowie rowów - urządzeń melioracji wodnych szczegółowych (odmulenie, oczyszczenie, profilowanie). Podsumowując, Minister uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo i uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z 8 marca 2023 r., znak : DLI-III.7621.7.2021.KS.19 wnieśli E. T. i J. T. Skarżący decyzję zaskarżyli w części, tj. co do pkt II decyzji w zakresie (braku) uwzględnienia istniejącego zjazdu na działkę [...], obręb R., w ramach przebudowy drogi wojewódzkiej nr [...]. Przedmiotowej decyzji zarzucili naruszenie: 1) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., 77 k.p.a., 80 k.p.a. i 85 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia o niepełny i wadliwy materiał dowodowy oraz błędne założenia, co równocześnie narusza zasadę prawdy materialnej, zaufania obywateli do organu administracji. Skarżący podnieśli, że organ zaniechał inicjatywy dowodowej w postaci podjęcia czynności w celu weryfikacji czy nieruchomość Skarżących ma zapewniony odpowiedni dostęp do drogi publicznej oraz legalności zjazdu, m.in. poprzez brak przeprowadzenia wizji lokalnej dojazdu do nieruchomości oraz ustalenia czy istnieje zezwolenie na zjazd do nieruchomości Skarżących z uwzględnieniem zmiany nazwy ulic. Organ dokonał dowolnej analizy zgromadzonych dowodów, które prawidłowo oceniane prowadzą do jednoznacznego stwierdzenia, że zjazd do nieruchomości Skarżących od ul. [...] z drogi wojewódzkiej nr [...] był legalny, a zjazd od strony ul. [...] nie spełnia warunków odpowiedniej drogi dojazdowej do nieruchomości, 2) art. 8 k.p.a., 9 k.p.a., art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania, informowania i przekonywania strony w szczególności poprzez zaakceptowanie wycofania się przez Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] z zapewnienia Skarżącym odtworzenia zjazdu do ich nieruchomości nr [...], obręb R., od ul. [...] z drogi wojewódzkiej nr [...] i brak wzięcia pod uwagę naruszenia prawa do czynnego udziału strony w postępowaniu z uwagi na nagłą zmianę stanowiska Inwestora, a także poprzez zaakceptowanie uwzględnienia odtworzenia, niektórych zjazdów do nieruchomości sąsiednich, które podobnie jak nieruchomość Skarżących miały dostęp także do drugiej drogi publicznej, 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy decyzja Organu I Instancji była wadliwa w zaskarżonym zakresie i nie zachodziły podstawy do utrzymania jej w mocy, 4) art. 29 ust. 2 u.d.p. w zw. z art. 4 pkt 8 u.d.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie Inwestor nie miał obowiązku naniesienia w projekcie odtworzenia zjazdu do nieruchomości nr [...] w R. wojewódzkiej nr [...], w sytuacji gdy taki obowiązek istniał. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Organu II instancji w części, tj. co do pkt II oraz o uchylenie w odpowiednim zakresie decyzji Organu I Instancji. Skarżący wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinęli i uzasadnili zarzuty podniesione w skardze. Pismem z 15 sierpnia 2023 r. skarżący uzupełnili skargę. Wskazali, że zaskarżona decyzja jest także obarczona dodatkowym uchybieniem polegającym na błędnym określeniu wywłaszczonego obszaru działki nr [...] (stare [...]) R., obręb [...] poprzez wskazanie obszaru zajęcia 102 m 2, gdy prawidłowo powinno być ok. 132 m 2. W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 t.j.) powoływanej dalej "p.p.s.a." sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja w zakresie pkt II w części dotyczącej braku uwzględnienia istniejącego zjazdu na działkę nr [...] w R., w ramach rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...] została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie wyjaśnił bowiem w dostateczny sposób stanu faktycznego sprawy oraz wbrew przepisom art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ naruszył także art. 29 ust. 2 u.d.p. poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie Inwestor nie miał obowiązku odtworzenia zjazdu do nieruchomości nr [...]. W niniejszej sprawie, ocenie Sądu poddana została decyzja Ministra Rozwoju i Technologii z 8 marca 2023 r., znak : DLI-III.7621.7.2021.KS.19, którą organ w punkcie I uchylił zapis znajdujący w decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r. na stronie 5, w wierszach 33-39, licząc od góry strony oraz zapis znajdujący się na stronie 9, w wierszach 1-2, licząc od góry strony i orzekł w tym zakresie. W pozostałej części, Minister utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r., nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] w R., polegająca na budowie ścieżki rowerowej wzdłuż ul. [...] od ul. [...] do granicy z gminą K.". Podstawę materialnoprawną decyzji organu I instancji, uchylonej w pkt I i utrzymanej w mocy w pkt II przez Ministra stanowił art. 11a ust. 1, art. 11f ust.1, art. 12 oraz art. 17 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. – o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1363), powoływanej dalej jako :"specustawa drogowa". Przepis art. 1 ust. 1 specustawy drogowej stanowi, że ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zwanych dalej "drogami", a także organy właściwe w tych sprawach. Celem specustawy drogowej jest uproszczenie procedur związanych z wydawaniem aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy i przebudowy drogi publicznej, co w zamyśle ustawodawcy ma poprawić efektywność realizacji zadań publicznych dotyczących rozbudowy dróg. Ustawa przewiduje zintegrowanie w jednej decyzji administracyjnej rozstrzygnięć o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzeniu podziału nieruchomości, przejmowaniu nieruchomości na własność publiczną i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Regulacje ustawy mają charakter wyjątkowy, co oznacza, że jej zakres zastosowania musi ściśle odpowiadać temu, co wskazano w jej treści. Przytoczony art. 1 ust. 1 specustawy wskazuje, że obejmuje ona realizację inwestycji "w zakresie dróg publicznych", co należy rozumieć ściśle, jako wyraźne odniesienie wyłącznie do tych przedsięwzięć, które dotyczą bezpośrednio samych dróg publicznych. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że zgłoszona inwestycja polegająca na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] w R. ma polegać na budowie ścieżki rowerowej wzdłuż ul. [...] od ul. [...] do granicy z gminą K. W ocenie Sądu, zakres zaplanowanych robót budowlanych wypełnia definicje określone w art. 4 u.d.p., tj. budowy drogi, przez którą rozumie się wykonywanie połączenia drogowego między określonymi miejscami lub miejscowościami, a także jego odbudowę i rozbudowę (pkt 17) oraz przebudowy drogi jako wykonywania robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa drogowego (pkt 18). Charakterystyka inwestycji zawarta w części opisowej projektu budowlanego i odzwierciedlona w części rysunkowej potwierdza, że wnioskowana inwestycja obejmuje rozbudowę drogi, która będzie polegać na budowie ścieżki rowerowej. W ocenie Sądu, przedmiotowa inwestycja może być realizowana na podstawie przepisów specustawy drogowej, albowiem rozbudowa dotychczasowego układu drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] w R., polegająca na budowie ścieżki rowerowej wpisuje się w cel specustawy drogowej. Odrębną natomiast kwestią jest ocena zgodności z prawem zgłoszonej inwestycji drogowej w zakresie w jakim nie uwzględnia w planach rozbudowy drogi wojewódzkiej nr [...] istniejącego zjazdu indywidualnego na działkę nr [...], z obrębu [...] R. od ul. [...]. Wskazać należy, że problematyka realizacji zjazdów do poszczególnych nieruchomości w ramach budowy bądź rozbudowy drogi publicznej w oparciu o przepisy specustawy drogowej powinna być rozważana w świetle przepisów art. 29 u.d.p., które wpływają na ukształtowanie zakresu inwestycji drogowej, w tym tej realizowanej w ramach specustawy. Zasadą wyrażoną w art. 29 ust. 1. u.d.p. jest, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. W art. 29 ust. 2 u.d.p. odstąpiono od tej zasady ustalając, że w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Stanowi ona w takim przypadku jego obowiązek wynikający z przepisu prawa. Obowiązek ten jest realizowany w toku inwestycji drogowej. Przygotowanie i realizacja inwestycji w zakresie dróg publicznych odbywa się na podstawie specustawy. Zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. h specustawy, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące obowiązku budowy lub przebudowy zjazdów. Powołana regulacja ustawy koresponduje z treścią art. 29 ust. 2 u.d.p. nakładając obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej nieruchomościom, które do tej pory taki dostęp miały (wyrok WSA w Łodzi z 24 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 361/22). Podkreślenia wymaga, że art. 29 ust. 2 u.d.p. pod pojęciem "zjazdu dotychczas istniejącego" nakazuje rozmieć wyłącznie zjazd wybudowany legalnie. Przez użyte w ustawie określenie "zjazd istniejący" należy rozmieć stan prawny, a więc wyłącznie zjazd wybudowany w sposób zgodny z prawem, a nie stan faktyczny, a więc samo istnienie zjazdu w terenie (por. wyrok NSA z 28 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 599/19, wyrok NSA z 21 września 2021 r., sygn. akt II GSK 1312/21). Zdaniem Sądu, kwestią istotną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie, czy nieruchomość Skarżących oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...], przed wydaniem decyzji przez Wojewodę [...] posiadała "zjazd istniejący" z drogi wojewódzkiej nr [...], w rozumieniu art. 29 ust. 2 u.d.p. Jak wynika z akt sprawy (pismo inwestora z 23 września 2021 r.) ww. nieruchomość przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej posiadała zjazd z drogi wojewódzkiej nr [...] od ul. [...]. Jest to zjazd o nawierzchni bitumicznej. Jak wynika z wyjaśnień zarządca drogi nie dysponuje dokumentami wskazującymi na legalność ww. zjazdu. Zaznaczył jednak, że nie można jednoznacznie określić, że zjazd nie jest prawnie usankcjonowany z uwagi na zmiany systemowe w zarządzaniu siecią drogową i przejęciu dróg wojewódzkich z uprzednio zarządzającej siecią drogową Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych. W ocenie Sądu, kwestia legalności istnienia zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] od ul. [...] na działkę skarżących nr [...] nie została dostatecznie wyjaśniona przez organ, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, organ w przeprowadzonym postępowaniu naruszył przepisy postępowania w tym art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia inicjatywy dowodowej mającej na celu zgromadzenie odpowiedniej dokumentacji w celu ustalenia czy zjazd, który istniał przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji był zjazdem legalnym. Wydaje się, że organ przeoczył fakt, że nazwa drogi uległa z czasem zmianie i zaniechał weryfikacji, czy istnieje zezwolenie legalizujące usytuowanie zjazdu przy uwzględnieniu poprzedniej nazwy drogi. Jak podnoszą Skarżący w skardze, przedmiotowy zjazd funkcjonuje od co najmniej 40 lat. Około 15 lat temu w trakcie remontu drogi przeprowadzanego przez ówczesnego zarządcę był już odtwarzany. Wtedy również została odtworzona nawierzchnia bitumiczna. Skarżący zaznaczyli, że wjazd do działki nr [...] od ul. [...] z drogi wojewódzkiej nr [...] był legalny i istniał co najmniej od 1982r., w którym to roku został zatwierdzony i ujęty w dokumentacji projektu planu realizacyjnego zabudowy działki budowlanej. Skarżący wskazali, że zgodnie z tą dokumentacją wjazd ten jest wjazdem pomocniczym wynikającym z usytuowania budynków gospodarczych oraz bram. Zaznaczyli, że jest on niezbędny do prowadzenia gospodarstwa rolnego na terenie nieruchomości. Skarżący stanowczo zaprzeczyli, aby zjazd był nielegalny. W ocenie Sądu, wobec stanowiska i twierdzeń skarżących konieczne było bezsporne ustalenie kwestii legalności istnienia zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] od ul. [...]. W przypadku ustalenia, że ww. zjazd z drogi wojewódzkiej był zjazdem legalnym obowiązkiem organu było odtworzenie dotychczas istniejącego zjazdu. Przy czym nie ma znaczenia, że działka nr [...] posiadała obsługę komunikacyjną z drogami publicznymi za pośrednictwem dwóch zjazdów tj. pierwszy za pośrednictwem ul. [...] (droga gminna) oraz drugi za pośrednictwem ul. [...] (droga wojewódzka nr [...]). Wskazać należy, że w ramach specustawy drogowej ustawodawca zakłada konieczność minimalizowania negatywnych skutków inwestycji drogowej dla sąsiednich nieruchomości, czego wyrazem jest właśnie art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. h tej ustawy. Celem tej normy jest ochrona właścicieli nieruchomości przylegających do budowanej drogi przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej i tzw. pośrednim wywłaszczeniem. Obowiązkiem zarządcy drogi jest zatem zapewnienie właściwych zjazdów dla nieruchomości (wyrok NSA z 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 435/17). Podkreślić należy, że powołana regulacja specustawy drogowej w sposób oczywisty koresponduje z treścią art. 29 ust. 2 u.d.p. nakładając obowiązek zapewnienia dostępu do drogi publicznej nieruchomością, które do tej pory taki dostęp miały. Nieuzasadnione jest zatem stanowisko organu, że w związku z tym, że nieruchomość posiada dojazd do drogi publicznej od ul. [...] w ramach projektu rozbudowy drogi należy zlikwidować zjazd z drogi wojewódzkiej nr [...] od ul. [...], celem zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Umknęło organowi, że Zarząd Dróg Wojewódzkich w [...] pismem z 8 lipca 2019 r. zapewnił Skarżących o naniesieniu ich zjazdu na plan projektowy przebudowy drogi wojewódzkiej nr [...], co oznacza, że Inwestor widział możliwość odtworzenia zjazdu i uznawał jego legalność. Dopiero później pismem z 4 lutego 2021 r. Inwestor odmówił Skarżącym naniesienia zjazdu na plany. Takie działanie organu spowodowało, że Skarżący zostali pozbawieni możliwości negocjacji w przedmiocie odtworzenia zjazdu do działki nr [...]. Stwierdzić zatem należy, że organ tym samym niewątpliwie rażąco naruszył zasadę z art. 8 k.p.a. prowadzenia spraw w sposób budzący zaufanie obywateli do organów administracji. Zasada ta została także naruszona przez organ poprzez niejednolitą i niezrozumiałą praktykę niejednakowego rozstrzygania spraw. Jak podnieśli Skarżący na wcześniejszym etapie postępowania odtworzone zostały zjazdy do działek nr [...] i nr [...], które posiadają, tak samo jak działka Skarżących nr [...], również dwa zjazdy, tj. od ul. [...] i od ul. [...]. W ocenie Sądu, taka niezrozumiała praktyka organu może budzić uzasadnione wątpliwości co do równego traktowania przez organ wszystkich właścicieli nieruchomości posiadających dwa zjazdy. Zgodnie z art. 29 ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 8 u.d.p. zarządca drogi realizując inwestycję drogową obowiązany jest zbudować bądź przebudować zjazdy umożliwiając przyległym nieruchomościom dostęp do drogi. Obowiązek zapewnienia nieruchomościom dostępu do drogi publicznej spoczywa na inwestorze realizującym inwestycję drogową, przy czym dojazd/zjazd ten ma być odpowiedni. Jak wynika z akt sprawy zjazd od strony ul. [...], który jest aktualnie zapewniony do nieruchomości Skarżących nie jest zjazdem odpowiednim. Droga od strony ul. [...] w okresie jesienno-zimowym jest bardzo często nieprzejezdna. Jest to droga gruntowa, która robi się okresowo podmokła. Z tego powodu, Skarżący jak i ich sąsiedzi, na co dzień posługiwali się wyłącznie wjazdem na posesję od strony ul. [...]. Skarżący podnieśli, że od momentu likwidacji zjazdów do nieruchomości od drogi nr [...] zdarzają się sytuacje, gdy pogotowie ratunkowe bądź policja nie są w stanie nią przejechać i dotrzeć do osób potrzebujących. Zaznaczyli, że brak jest także możliwości przejazdu kombajnem i innymi wielkogabarytowymi maszynami rolniczymi na pola uprawne, a jest to teren rolniczy. W ocenie Sądu, organ całkowicie pominął kwestię, czy zjazd od ul. [...], do nieruchomości Skarżących spełnia warunki odpowiedniej drogi dojazdowej do nieruchomości. Zaznaczyć należy, że jedynym i wyłącznym warunkiem, jaki musi być spełniony, aby zarządca wybudował zjazd jest istnienie zjazdu w momencie budowy lub przebudowy drogi. Znaczenie ma wyłącznie fakt, czy przed przebudową istniał zjazd na nieruchomość w ściśle oznaczonym miejscu. Jeżeli tak, to zarządca powinien go odtworzyć w miejscu tożsamym podczas realizacji inwestycji. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że zjazd od strony ul. [...] istniał przed rozbudową drogi wojewódzkiej nr [...] w R. Kwestią niewyjaśnioną jest natomiast to, czy zjazd, który istniał przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji był zjazdem legalnym. Jeżeli tak, to zarządca powinien go odtworzyć w miejscu tożsamym podczas realizacji inwestycji. W ocenie Sądu, zasadny jest zatem zarzut Skarżących naruszenia przez organ art. 29 ust. 2 u.d.p. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie Inwestor nie miał obowiązku odtworzenia zjazdu do nieruchomości nr [...], należącej do Skarżących od ul. [...] z drogi wojewódzkiej nr [...], w sytuacji gdy taki obowiązek istniał, w przypadku potwierdzenia, że jest to zjazd legalny. Jak wskazał NSA w wyroku z 21 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1069/20 "przewidziany w art. 29 ust. 2 u.d.p. obowiązek zarządcy drogi koreluje z prawem właściciela nieruchomości przyległej do drogi zachowania posiadanego, legalnego dostępu do drogi przez urządzony zjazd. Domaganie się przez właściciela działki od zarządcy drogi, na mocy art. 29 ust. 2 u.d.p. odbudowy/budowy zlikwidowanego zjazdu jest zatem możliwe także po wybudowaniu drogi "gdy uzasadniona budowa lub przebudowa zjazdu" przez zarządcę drogi nie została wykonana". Mając na względzie wszystkie dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że organ naruszył obowiązki wynikające z art. 7, 8, 9, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Naruszenia te zdaniem Sądu mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W następstwie tych naruszeń organ przedwcześnie, bez wyjaśnienia omówionych dotychczas istotnych okoliczności sprawy, nie uwzględnił wniosku Skarżących o odtworzenie zjazdu do nieruchomości nr [...] od ul. [...] z drogi wojewódzkiej nr [...]. W konsekwencji stwierdzić należało również naruszenie 29 ust. 2 u.d.p, poprzez uznanie, że inwestor nie ma obowiązku odtworzenia istniejącego zjazdu do nieruchomości. Ponownie rozpoznając sprawę organ przede wszystkim wyjaśni, czy nieruchomość skarżących oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] przed wydaniem decyzji przez Wojewodę [...] posiadała "zjazd istniejący" z drogi wojewódzkiej nr [...], od ul. [...] w rozumieniu art. 29 ust. 2 u.d.p. W tym celu organ zgromadzi odpowiednią dokumentację i ustali, czy ww. zjazd, który istniał przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji był zjazdem legalnym. W zależności od dokonanych ustaleń organ podejmie dalsze decyzje w sprawie. Z powyższych względów, nie przesądzając końcowego wyniku sprawy i uznając, że sprawa nie została należycie wyjaśniona, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c orzekł, jak w pkt I sentencji. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Na koszty te złożyły się wpis sądowy od skargi – 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika Skarżących 480 zł – § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2023, poz. 1964 t.j.) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł.