VII SA/Wa 1107/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.) sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1107/16 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku.

Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddalił skargę. Pismem z dnia 27 kwietnia 2017 r. skarżąca wystąpiła o wykładnię wyroku z dnia 17 stycznia 2017 r. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści uzasadnienia ww. wyroku, zwłaszcza w zakresie odnoszącym się do złożonego do akt administracyjnych sprawy oświadczenia uczestników postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek organu z dnia 17 stycznia 2017 r. o wykładnię wyroku z dnia 17 stycznia 2017 r. nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) "P.p.s.a.", sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że za pomocą instytucji wykładni wyroku nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, ale muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 337/14, LEX nr 1 461 923, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1656/10, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2000/11, LEX nr 1 269 638. W ramach wykładni nie mieści się żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 66/15, LEX nr 1 646 166 czy też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 698/11, LEX nr 1 081 046). Przedmiotem wykładni wyroku mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II GZ 24/14, LEX nr 1 450 789, czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2012 r. sygn. akt I OZ 78/12, LEX nr 1 115 980). Natomiast sam wniosek o wykładnię nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/12, LEX nr 1 494 564, czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 662/09, LEX nr 1 461 312). W związku z powyższym w odniesieniu do argumentacji skarżącej, podniesionej we wniosku o wykładnię, w ocenie Sądu, istotą jej działania jest polemika z oceną materiału dowodowego w sprawie, dokonaną przez Sąd. Okoliczności podnoszone przez skarżącą nie dotyczą więc istoty rozstrzygnięcia. Sentencja wyroku z dnia 17 stycznia 2017 r. nie nasuwa żadnych wątpliwości, rozstrzygnięcie jest bowiem jednoznaczne – Sąd oddalił skargę, a więc nie uwzględnił zawartych w niej zarzutów stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Treść uzasadnienia również nie nasuwa żadnych wątpliwości. Jak wskazano wcześniej, przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w orzeczeniu, a nie udzielanie odpowiedzi na stawiane przez stronę pytania. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził, że istota wniosku skarżącej sprowadza się do polemiki z wydanym orzeczeniem i zmierza do zmian merytorycznych, polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Taka sytuacja jest niedopuszczalna (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 189/09, publ. CBOiS). Należy jeszcze raz podkreślić, że instytucja wykładni orzeczenia, przewidziana w art. 158 P.p.s.a., służy wyłącznie rozstrzyganiu wątpliwości co do treści orzeczeń sądów administracyjnych, nie służy natomiast udzielaniu odpowiedzi na postawione przez stronę skarżącą pytania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 111/12, LEX nr 1 243 869). W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 158 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.