VII SA/Wa 1104/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 września 2023 r. sprawy ze skargi M. G., A. K., S. G., T. G. i A. W. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę

M.G., S.G., T.G., A.K, A.W. (dalej: "skarżący"), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w [...]z dnia [...]maja 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części obrębu geodezyjnego [...] (Dz.Urz. Woj. [...]. z dnia [...]czerwca 2019 r., poz. [...], dalej: "Uchwała", "Plan miejscowy"). Skarga została oparta na art. 101 § 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 40, dalej: "u.s.g.") oraz art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") i złożona została w odniesieniu do nieruchomości należącej do skarżących - działki nr [...]w zakresie § 9 przedmiotowej Uchwały. Zaskarżonej Uchwale zarzucono: - naruszenie art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zw. z art. 140 Kodeksu cywilnego przejawiające się w ograniczeniu prawa własności nieruchomości skarżących, poprzez zmianę przeznaczenia i ograniczenie możliwości zabudowy nieruchomości, tj. działki nr [...]; - naruszenie przepisu art. 1 ust. 2 pkt 7 oraz art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503, dalej: "u.p.z.p.") polegające na podjęciu Uchwały w sprawie Planu miejscowego, która w stopniu rażącym narusza prawo własności skarżących, co nie znajduje żadnego uzasadnienia, bowiem nie realizuje żadnego z celów gospodarki przestrzennej, który w świetle przepisów u.p.z.p. mógłby być uznany za istotny dla społeczności lokalnej, co stanowi nadużycie władztwa planistycznego gminy i istotnie narusza interes prawny skarżących. W związku z powyższym w skardze wniesiono o: - stwierdzenie nieważności Uchwały w zakresie odnoszącym się do działki nr [...]; - zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że w zaskarżonym Planie miejscowym ograniczona została możliwość zabudowy nieruchomości, będących pierwotnie własnością T.G., tj. działki nr [...]oraz działki nr [...]. T.G zmarł w dniu [...] marca 2022 r. i nie pozostawił po sobie testamentu. Do spadku po zmarłym na mocy ustawy powołani zostali skarżący. Podniesiono, że w zaskarżonym Planie miejscowym nieruchomość należąca obecnie do skarżących - działka nr [...]została przeznaczona jako teren R, tj. teren rolniczy. Działka nr [...]została natomiast przeznaczona jako MNU, tj. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej. W związku ze zmianą przeznaczenia terenu, skarżący nie mogą zabudować należącej do nich nieruchomości. Interes prawny skarżących do złożenia niniejszej skargi przejawia się w tym, że przedmiotowa Uchwała Rady Miejskiej w [...]dotyczy m.in. nieruchomości skarżących - działki nr [...], na której chcieli realizować inwestycje. Wskazano, że właściciel nieruchomości objętej planem zagospodarowania przestrzennego ma interes prawny w zaskarżeniu Uchwały, która go ustala. Dalej podniesiono, że uchwalony Plan miejscowy w sposób jawny narusza interes prawny skarżących przejawiający się w znacznym ograniczeniu podstawowego prawa podmiotowego, jakim jest prawo własności, korzystające z ochrony art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego. Organ wydając Uchwałę w takim brzmieniu, arbitralnie zmienił przeznaczenie działki nr [...], ograniczając na niej zakaz zabudowy, nie uwzględniając interesu prawnego skarżących. Przy tym organ nie wskazał żadnych racjonalnych przyczyn, które uzasadniałyby tak radykalną zmianę przeznaczenia nieruchomości należącej do skarżących. Z tego względu skarżący uznali, że Rada Miejska w [...]przyjęła Uchwałę z rażącym naruszeniem przepisów u.p.z.p., nie uwzględniając w żaden sposób zaistniałej sytuacji w jakiej znaleźli się skarżący. Przez uchwalenie Planu miejscowego, nieuwzględniającego interesów jednostki, organ doprowadził do uniemożliwienia zrealizowania inwestycji. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 3 u.p.z.p., ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Organ jest w związku z tym obowiązany do szczegółowego rozważenia interesu prywatnego jednostki. Nie może poprzestać więc tylko na ogólnikowym stwierdzeniu, że taki jest kierunek rozwoju gminy. Podniesiono, że organ ma obowiązek wyważenia interesu publicznego oraz interesu prywatnego podczas uchwalania planu, co powinno polegać na braniu pod uwagę obu tych interesów, a przy tym nieprzydawaniu żadnemu z nich znaczenia priorytetowego. Powinny one podlegać równoważeniu. Na taką ocenę wskazywało dotychczasowe orzecznictwo sądowe i piśmiennictwo. Obecnie zasada ta znalazła wprost odzwierciedlenie w normie ustawowej. Dodanie jako nowego obowiązku w przepisach ogólnych uwzględniania określonych analiz ma w ocenie skarżących istotne znaczenie. Podejmowanie właściwych działań i rozstrzygnięć w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może się opierać tylko na indywidualnym przekonaniu właściwych organów, co najczęściej prowadzi do arbitralnych posunięć. Wypełnienie celów, jakim służy komentowana regulacja, wymaga z całą pewnością oparcia się na koniecznej i odpowiedniej specjalistycznej dokumentacji. Do dokumentacji tej - jako kluczowej w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - ustawa zaliczyła analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne, które w postępowaniu planistycznym pełnią funkcję dowodową. Uchwalając zaskarżony Plan miejscowy, Rada Miejska w [...]nie uwzględniła interesu indywidualnego skarżących. W ich interesie było bowiem wykorzystanie nieruchomości na zamierzone inwestycje. Na skutek decyzji Rady, teren ten stał się dla nich w zasadzie bezużyteczny i bezwartościowy. Rada Miejska w jawny sposób naruszyła również jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 8 k.p.a., tj. zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej. Jak bowiem nazwać inaczej fakt, że organ jednostki samorządu terytorialnego swoimi arbitralnym decyzjami dopuszcza się niczym nieuzasadnionego ograniczenia prawa własności nieruchomości obywatela naruszając jego interes prawny. W związku z powyższym, w ocenie skarżących, zaskarżona Uchwała, jako sprzeczna z prawem i interesem prawnym skarżących, powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Rada Miejska w [...] (dalej także: "organ planistyczny") w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Zdaniem organu planistycznego - w okolicznościach przedmiotowej sprawy, skarżona Uchwała nie narusza interesu skarżących. Rada przypomniała, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.s.g., zadania własne gminy, obejmują sprawy m.in. ładu przestrzennego, natomiast art. 3 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. Formą realizacji tego obowiązku, jest planowanie przestrzenne dokonywane przez organy gminy, na zasadach i w trybie określonym w u.p.z.p. W ocenie Rady Miejskiej w [...], zapisy Uchwały nie naruszają art. 1 ust. 1 i ust. 3 u.p.z.p. Plan miejscowy został uzgodniony i przyjęty zgodnie z procedurą planistyczną. Odnosząc się do zawartych w skarżonej Uchwale ustaleń dotyczących działek stanowiących własność skarżących wskazano, że w myśl art 3 ust 1 u.p.z.p., kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem terenów wyliczonych w ustawie, należy do zadań własnych gminy. Organ planistyczny zgadza się ze stwierdzeniem, że nie oznacza to, iż kształtowanie polityki przestrzennej może mieć charakter arbitralny, a przepisy zezwalają radzie gminy na dowolność zawartych w planie ustaleń. Rada Miejska w [...]uwzględniła jednak ogólne zasady konstytucyjne, w tym ustanowioną w art. 31 ust. 3 zasadę proporcjonalności. W kontekście prawa własności zezwalają one na jego ograniczenie jedynie wówczas gdy niezbędnie wymaga tego inne dobro chronione w postaci np. interesu publicznego bądź prawa własności innych osób. W kolizji przyznanie prymatu jednemu interesowi ponad tym drugim wymaga zatem każdorazowo porównania wartości chronionych z tymi, które w efekcie wprowadzonej regulacji ulec mają ograniczeniu. Działka ewid. o nr [...], położona jest na terenie oznaczonym symbolem "54R" oraz "20MNU". Dla terenu oznaczonego symbolem "54R" oraz "20MNU" należało uwzględnić reżimy ochronne wynikające z położenia tych terenów w granicach Obszaru Natura 2000 Doliny [...]i [...]PLB140008 oraz w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]i [...], zgodnie z przepisami odrębnymi. W stosunku do działki stanowiącej własność skarżących nie nastąpiła zmiana przeznaczenia tej działki wobec tego, jakie miała ona w studium przyjętym uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w [...]z dnia [...] października 2000 r. w sprawie uchwalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...]" (dalej: "Studium"). To przeznaczenie było i jest w dalszym ciągu takie samo. Z powyższego wynika, że ustalenia Planu nie zmieniają przeznaczenia nieruchomości skarżących, nie pozbawiają ich możliwości realizacji inwestycji i pełnego korzystania z nieruchomości, a zatem nie naruszają w żaden sposób interesu prawnego skarżących. W ocenie organu planistycznego, wymóg rozważenia różnych interesów, zarówno publicznych, jak i indywidualnych został spełniony, a Radzie nie można zarzucić naruszenia prawa poprzez nieuzasadnione, bezpodstawne, bądź sprzeczne z prawem, wprowadzenie do planu ustaleń odnoszących się do sposobu zagospodarowania należących do skarżących działek. Rada Gminy wyważyła interesy publiczne i prywatne oraz dochowała wszelkich wymogów ustawowych. Wprowadzone ograniczenia znajdują podstawę prawną w art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. w związku z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. oraz są uzasadnione ochroną mieszkańców przed niekorzystnym oddziaływaniem z terenu hodowli. Nie ma w tej sytuacji mowy o nadużyciu władztwa planistycznego. Interes ekonomiczny skarżących musi ustąpić przed należycie rozważonymi przez organ potrzebami zrównoważonej polityki planistycznej, konieczności ochrony nieruchomości sąsiednich i ich właścicieli oraz potrzebami ochrony środowiska. Nie nastąpiła dowolna, niczym nieuzasadniona i nadmierna ingerencja gminy w prawo własności skarżących. Wojewoda Mazowiecki jako organ nadzorczy uzgadniający projekt planu, w kwestii poruszanych zapisów, nie wniósł uwag wskazujących na ich niepoprawność. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 2 pkt 1 u.p.z.p. ustalenia planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy nie mogą naruszać chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W związku z planowaną inwestycją pojawiła się duża ilość uwag złożonych do wyłożonego planu, zatem zachodziło naruszenie chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W związku z tym Rada Gminy musiała się kierować określoną prawnie zasadą przezorności i wyboru szczególnego rygoru odpowiedzialności wobec zagrożenia jakie mogłyby przynieść inwestycje. Organ planistyczny dodał, że sporządzając Plan miejscowy gmina korzysta z przyznanego przepisami prawa tzw. "władztwa planistycznego", które to prawo uprawnia do określania warunków zagospodarowania przestrzeni. Sporządzając projekt Planu miejscowego kierowano się fundamentalnymi zasadami planowania przestrzennego tj. zasadą zrównoważonego rozwoju oraz ochroną ładu przestrzennego. Ład przestrzenny definiowany jest przez art. 2 ust 1 wyżej przytoczonej ustawy tj.: przez ład przestrzenny "należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne". Zatem w celu ochrony ładu przestrzennego w planie ustalono przeznaczenie terenów oraz zasady ich zagospodarowania i zabudowy ze szczególnym wyważeniem interesów osób prywatnych oraz interesem publicznym i społecznym. Przysługujące gminie "władztwo planistyczne" pozwala na kształtowanie zasad zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym dopuszczenie lub ograniczenie zabudowy, w szczególności w kontekście oprócz samych zasad ochrony ładu przestrzennego, także ochrony krajobrazu i ochrony środowiska. W związku z powyższym ustalono linie zabudowy zwymiarowane na rysunku Planu według zasad przyjętych dla całego terenu objętego opracowaniem. Linie zabudowy ustalono mając na celu ograniczenie niekontrolowanego rozproszenia zabudowy wpływającego dysharmonizująco na ład przestrzenny. Mając na względzie powyższe uwagi, organ planistyczny wskazał, że Uchwała wprowadza wyłącznie racjonalne ograniczenia w wykorzystywaniu terenów. Wskazując przy tym w odpowiednim porządku możliwość lokalizowania zabudowy w granicach terenów funkcjonalnych, w tym również w ramach terenów rolniczych. Odnosząc się do kwestii ograniczenia prawa własności organ podkreślił pogląd Trybunału Konstytucyjnego wyrażony m.in. w wyroku z dnia 11 maja 1999 r. (sygn. akt K 13/98, publ. OTK ZU 1999/4/74), że ochrona własności nie ma charakteru absolutnego i co do zasady postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego stanowią ingerencję w prawo własności, które może podlegać ograniczeniom, jest to przejawem władztwa planistycznego gminy. Zasada swobody inwestorskiej wynikającej z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. nie może być interpretowana wyłącznie, jako obowiązek zapewnienia potencjalnemu inwestorowi optymalnych warunków inwestowania bez względu na ograniczenia ustawowe lub pochodne oraz bez względu na niedogodności czy uciążliwości, jakie planowana inwestycja może stworzyć innym podmiotom korzystającym również z ustawowo określonej i gwarantowanej ochrony swoich praw. Sporządzony Plan nie zmienia zatem stosunków własnościowych na terenach nim objętych, ustala wyłącznie przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów ze szczególnym wyważeniem interesów prywatnych oraz publicznych i społecznych. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Radę Gminy art. 64 ust 1 Konstytucji RP w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez m.in. ograniczenie konstytucyjnego prawa własności skarżących, organ wskazał, że prawo własności nie ma charakteru absolutnego. Zgodnie z art 140 Kodeksu cywilnego oraz art 64 ust. 3 Konstytucji RP przepisy innych ustaw mogą ograniczać prawo własności. Do kategorii ustaw ograniczających prawo własności należą przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Argumentacja skargi koncentruje się w istocie na propagowaniu przez skarżących odmiennej wizji planistycznej terenu. Okoliczność, że ustalenia planistyczne nie odpowiadają oczekiwaniom skarżących nie decyduje jeszcze o naruszeniu jakichkolwiek przepisów prawa. W ocenie Rady Gminy uchwalenie Planu miejscowego było konieczne w oparciu o przepis art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Ustalenie funkcji terenu w sposób odbiegający od oczekiwań właścicieli gruntu nie stanowi zaś naruszenia prawa. Rada decyduje o przeznaczeniu konkretnego terenu, co jest zgodne z brzmieniem art. 4 u.p.z.p. Stanowi to istotę władztwa planistycznego gminy. Nie można wywodzić z istoty prawa własności uprawnienia zabudowy nieruchomości - jako elementu tego prawa. Wobec powyższego organ planistyczny stwierdził, że inne niż przewidziane w skarżonym Planie miejscowym przeznaczenie terenu dla działek stanowiących własność skarżących, stanowiłaby całkowite zaprzeczenie idei ładu przestrzennego, a ustawa nakazuje chronić interes osób trzecich przy ustalaniu zagospodarowania poszczególnych terenów, zatem przeznaczenie ww. terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub usługową oraz pod tereny rolnicze nie ma charakteru dowolności, a przyświecała takiej regulacji idea uporządkowania ładu przestrzennego na terenie gminy. Rada Miejska w [...] świadoma różnych interesów w przedmiotowej sferze, tj. właściciela działek oraz interesu publicznego, dokonała właściwego wyważenia tych interesów oraz uznała, że interes publiczny w postaci interesu ogółu społeczeństwa daje racjonalną i zgodną z prawem podstawę do ingerencji w prawo własności właściciela działek. Za niedopuszczalną należy uznać wykładnię, która traktować będzie prawo własności w kategorii wartości absolutnej. Powyższe uniemożliwiałoby całkowicie gminom realizację ich uprawnień i obowiązków planistycznych. Zgodnie z brzmieniem art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny, ale w granicach określonych przez ustawę, zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Prowadzi to do wniosku, że jeżeli obowiązujące normy prawne w tym ustalenia planu miejscowego, dopuszczają realizację zabudowy, to taka zabudowa jest dopuszczalna, a jeżeli jej nie przewidują lub ograniczają, to jest ona zakazana. W ocenie Rady Gminy, samo przeznaczenie w Planie miejscowym nieruchomości skarżących na funkcję rolniczą oraz zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub usługową ma racjonalne uzasadnienie, nie narusza wymagań ładu przestrzennego ani nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa własności skarżących, tym bardziej, że nastąpiło po rozważeniu uwag do planu, z uwzględnieniem interesu publicznego. Podsumowując organ planistyczny wskazał, że zaskarżony Plan miejscowy sporządzony został w oparciu o zapisy w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Przyjęte w Planie rozwiązania planistyczne prowadzą do wniosku, że Rada Miejska w [...]uchwalając Plan w granicach zakreślonych interesem prawnym skarżących nie przekroczyła granic władztwa planistycznego ani innych zasad sporządzania planu w stopniu, który w ocenie organu należało zakwalifikować jako istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkującym stwierdzeniem nieważności skarżonej Uchwały albo niezgodności z prawem w zaskarżonym przez skarżących zakresie. W konsekwencji organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty nie okazały się trafne. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosownie zaś do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. powołany został do orzekania w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g., stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie sprzeczności z prawem w rozumieniu art. 91 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego. W judykaturze do istotnych naruszeń prawa zalicza się naruszenie przepisów dotyczących kompetencji do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego – poprzez wadliwą ich wykładnię, a także przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998, nr 3, poz. 79). Na wstępie Sąd zobowiązany jest stwierdzić, że skarga w przedmiotowej sprawie jest dopuszczalna, bowiem została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jednocześnie należy zauważyć, że zaskarżona Uchwała została podjęta w dniu 28 maja 2019 r., zatem po wejściu w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935). Zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie nowelizacji, tj. po 1 czerwca 2017 r. stosować należy przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w brzmieniu znowelizowanym. Oznacza to, że w stosunku do zaskarżonej Uchwały nie obowiązuje wymóg wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa obowiązujący w stanie prawnym przed 1 czerwca 2017 r. Badając dopuszczalność wniesienia przedmiotowej skargi trzeba jednak również ocenić, czy skarżącym przysługuje indywidualny i bezpośredni interes prawny do zaskarżenia przedmiotowego Planu miejscowego. Z naruszeniem interesu prawnego mamy do czynienia wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostanie, w sferze prawnej, odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony dotychczas ciążący na nim obowiązek. Przy czym związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi istnieć już obecnie, a nie w przyszłości oraz powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków (zob. wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt: IV SA/Wr 424/16, IV SA/Wr 425/16, IV SA/Wr 426/16, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej jako "CBOSA"). W ocenie Sądu, skarżący w rozpoznawanej sprawie niewątpliwie legitymują się interesem prawnym, który uprawniał ich do wywiedzenia przedmiotowej skargi. Skarżący są bowiem współwłaścicielkami działki o nr ewid. [...]z obrębu [...]. Nieruchomość ta została objęta postanowieniami skarżonego Planu miejscowego. Według zapisów Planu (zob. część graficzna – Załącznik nr 1 do Uchwały), dla części terenu ww. działki przewidziano przeznaczenie oznaczone symbolem "54R" - tereny rolnicze (§ 3 pkt 4), zaś w pozostałej części tereny oznaczone symbolem "20MNU", tj. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usługowej (§ 3 pkt 1 Uchwały). Tym samym, Plan Miejscowy ustanawia pewne ograniczenia w swobodzie przeznaczenia i zagospodarowania terenów nim objętych, w tym nieruchomości skarżących. Bez wątpienia Plan ingeruje więc bezpośrednio w interes prawny skarżących, a jak wskazuje się w orzecznictwie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) skargi. Ingerencja ta nie musi jednak uzasadniać unieważnienia Uchwały w postulowanym zakresie. Rozpoznając skargę merytorycznie sąd ocenia bowiem, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego skarżącego doszło również do naruszenia obiektywnego porządku prawnego i w zależności od tego skarga może, ale nie musi, być uwzględniona. Obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę organu gminy powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Obowiązku takiego nie ma wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 31 maja 2017 r., sygn. II OSK 2298/15, CBOSA). Wobec wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności Uchwały Sąd doszedł do przekonania, że dopuszczalne jest poddanie kontroli zaskarżonego Planu miejscowego wyłącznie z punktu widzenia naruszenia indywidualnego interesu skarżących. Procedując na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd administracyjny kontroluje bowiem plan miejscowy w granicach interesu prawnego skarżących, co oznacza, że przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem powinna być cała uchwała, lecz w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad sporządzania planu lub istotnego trybu sporządzania planu, sąd może orzec o stwierdzeniu jej nieważności tylko w części, która wyznaczona jest granicami interesu prawnego skarżącego. W niniejszej sprawie wywodzony przez skarżących z prawa rzeczowego do nieruchomości interes prawny obliguje więc do ewentualnego stwierdzenia nieważności Planu tylko w odniesieniu do tych postanowień Uchwały, które dotykać będą nieruchomości skarżących. Przechodząc do merytorycznego badania zaskarżonej Uchwały w pierwszej kolejności należy wskazać, że oceny, czy Plan jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia Uchwały jak i obecnie, istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności planu z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności planu z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 1778/08 i z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II OSK 215/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 listopada 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 460/16 – wszystkie opublikowane w CBOSA). Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna oraz załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., jego przedmiot art. 15 ust. 2 i 3, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardy oraz sposób dokumentowania prac planistycznych) określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587 – dalej: "rozporządzenie"). Mając powyższe na względzie, z uwagi na fakt, iż naruszenie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogłyby wpłynąć na legalność uchwały w jej niezaskarżonej części, Sąd z urzędu skontrolował legalność zaskarżonego Planu w zakresie nieobjętym zarzutami skargi i w tym zakresie nie stwierdził uchybień, skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności Planu w częściach nie objętych skargą na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., tj. w związku z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego. Sąd ze szczególną uwagą dokonał analizy akt planistycznych z punktu widzenia zachowania wymogów nakreślonych przez art. 17 i nast. u.p.z.p. i nie stwierdził, aby zaskarżony Plan został przyjęty z istotnym naruszeniem trybu jego sporządzania. W ocenie Sądu nie została również naruszona właściwość organów w procedurze planistycznej. Nadesłane Sądowi akta planistyczne są kompletne, a poszczególne czynności podejmowane w toku procedury planistycznej zostały należycie udokumentowane. Z punktu widzenia procedury planistycznej Sąd nie dostrzega naruszeń prawa, które uzasadniałyby unieważnienie Uchwały. W tym miejscu Sąd zobowiązany jest również zauważyć, że także skarżący nie podnoszą jakichkolwiek zarzutów, które dotyczyłyby wadliwości procedury planistycznej. Przechodząc zatem do oceny zasad sporządzania Planu należy zauważyć, że zawiera on wymaganą część tekstową jak i graficzną - zgodnie z art. 20 ust. 1 oraz art. 16 ust. 2 u.p.z.p. Zaskarżony Plan zawiera także obowiązkowe elementy wynikające z art. 15 ust. 2 u.p.z.p. z uwzględnieniem jego specyfiki. Wskazano w nim: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania; zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego; zasady kształtowania krajobrazu; zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów; szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy; zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej; sposoby i terminy tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów; stawki procentowe renty planistycznej. Tym samym Plan zawierał wszystkie obligatoryjne elementy przewidziane w przepisach u.p.z.p. Jak już zaakcentowano, przesłanki stwierdzenia nieważności planu określa art. 28 ust. 1 u.p.z.p., a jedną z nich jest naruszenie zasad sporządzania planu. Wymaga podkreślenia, że w zarzutach skargi naruszenie to materializuje się w zasadzie wyłącznie w postaci wskazywanego przez skarżących przeznaczenia w zaskarżonym Planie miejscowym jedynie części terenu należącej do nich działki nr ewid. 238 na tereny rolnicze. W odniesieniu do tak sformułowanego zarzutu skargi, należy przede wszystkim wskazać, że władztwo planistyczne jest wynikającą z u.p.z.p. kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczania inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 3 ust. 1 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p.). Oczywiście samodzielność gminy w zakresie wykonywania przekazanych jej zadań publicznych może być realizowana tylko w granicach dozwolonych prawem, co wynika wprost z konstytucyjnej zasady legalizmu, stanowiącej, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). Inaczej mówiąc, o samodzielności gminy w wykonywaniu zadań publicznych możemy mówić tylko wówczas, gdy mieści się ona w zakreślonych wyżej granicach konstytucyjnych. Przekroczenie tych granic stanowi istotne naruszenie prawa. Gmina może zatem samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania danego obszaru podlegającego jej władztwu, pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa i nie nadużywa przyznanego jej władztwa. Przyznane gminie uprawnienie do samodzielnego kształtowania polityki przestrzennej nie ma zatem charakteru arbitralnego a przepisy nie zezwalają na dowolność ustaleń zawartych w miejscowym planie. W zakres władztwa planistycznego wchodzi również, z mocy art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Koncepcja władztwa planistycznego oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczenie granic władztwa planistycznego. Prawo własności, mimo że jest najsilniejszym prawem podmiotowym, korzystającym z gwarancji konstytucyjnych i ustawowych, nie ma charakteru absolutnego i nieograniczonego. Ograniczenia te dopuszcza Konstytucja RP w art. 64 ust. 3, stanowiącym, że własność może być ograniczona, tyle że w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem ingerencji w sferę praw i wolności jednostki nadmiernej w stosunku do chronionej wartości. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 i 9 u.p.z.p. przewiduje, że w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz potrzeby interesu publicznego, ale nakazuje także uwzględniać prawo własności – art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy. Brzmienie u.p.z.p. jednoznacznie wskazuje, że "interes publiczny" nie uzyskał prymatu w odniesieniu do interesu jednostki. Przyjęte w ustawie rozwiązania prawne oparte są na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostek. Oznacza to obowiązek rozważnego wyważenia praw indywidualnych (interesów obywateli) i interesu publicznego. Ma to szczególne znaczenie w przypadku kolizji tych interesów, wynikającym np. z prawa własności nieruchomości, na co powołują się skarżący w rozpoznawanej sprawie, czyniąc przedmiotem skargi zapisy Planu, a to § 9 Uchwały, sprowadzające się do ograniczenia ich prawa do dysponowania należącą do nich nieruchomością poprzez dopuszczenie na jej części wyłącznie rolniczego przeznaczenia. Argumentacja ta nie jest jednak trafna i nie może doprowadzić do stwierdzenia nieważności podważanych zapisów Uchwały. Zdaniem tutejszego Sądu, Rada Miasta [...]nie dokonała nadmiernej, nieproporcjonalnej ingerencji w uprawnienia skarżących. Nie może ujść uwadze Sądu, że choć niewątpliwie przepisy Planu w kwestionowanym zakresie ograniczają skarżącym możliwość wykorzystania części należącej do nich działki nr ewid. [...]tylko do działalności rolniczej, to organ – ważąc interesy publiczne, poprzez przeznaczenie spornego terenu objętego na taki właśnie cel – dokonał starań, by ograniczenie praw skarżących nie przekraczało dopuszczalnych konstytucyjnie granic, a jednocześnie odpowiadało uwarunkowaniom obowiązującego Studium oraz uwzględniało fakt bliskiego położenia tego terenu w sąsiedztwie obszarów chronionych z uwagi na ich walory krajobrazowo-przyrodnicze, w tym obszary Natura 2000. Trzeba zauważyć, że organ planistyczny – jak się zdaje – wziął pod uwagę, że przeznaczenie terenu wyłącznie pod usługi rolnicze w rozumieniu postanowień Planu miejscowego wiąże się z istotnymi ograniczeniami w sposobie zagospodarowania tych obszarów (zob. § 9 Uchwały). Bez wątpienia zaś, prowadzenie tego rodzaju działalności nawet tylko w zakresie upraw rolnych wymaga niekiedy potrzeby realizacji zabudowy (np. siedliskowej bądź związanej z potrzebami przechowywania płodów rolnych, nawozów, maszyn i urządzeń rolniczych). Jednakże, w ocenie tutejszego Sądu, Rada Gminy uchwalając skarżony Planu w pełni uwzględniła tego rodzaju potrzeby właścicieli nieruchomości objętych przepisami Planu, w tym także skarżących, oraz konieczność umożliwienia prawidłowego korzystania z przysługującego tym osobom prawa własności. Jak już bowiem wskazano, jedynie część terenu działki nr ewid. [...]będącej własnością skarżących została przeznaczona wyłącznie pod produkcję rolniczą ("tereny oznaczone symbolem "54R"). Na pozostałym jej obszarze dopuszczono natomiast zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub usługową ("tereny "20MNU"). Oznacza to, że skarżący mogą na należącej do nich nieruchomości realizować także zamierzenia inwestycyjne, przy czym raz jeszcze wypada zauważyć, że organ musiał tu mieć na względzie także potrzeby wynikające z faktu położenia terenu działki nr ewid. [...]w granicach Obszaru Natura 2000 Doliny [...]i [...]PLB140008, a także Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]i [...], zgodnie z przepisami odrębnymi. Z przepisów § 9 pkt 7 lit. a i c Planu miejscowego wprost wynika, że tereny oznaczone symbolem "54R" podlegają ograniczeniom wynikającym z ich położenia na ww. obszarach chronionych. Stąd stricte rolnicze przeznaczenie w zaskarżonej Uchwale części działki skarżących oraz przyjęcie względem tych terenów (§ 9 pkt 9) określonych tam zakazów, dotyczących możliwości i sposobu ich zagospodarowania, znajdowało uzasadnienie w innych wartościach korzystających - podobnie jak prawo własności - z konstytucyjnych gwarancji poszanowania. Nie można więc zgodzić się z zarzutem skargi, dotyczącym nadmiernego ograniczenia prawa skarżących do dysponowania i zagospodarowania należącego do nich gruntu, gdyż ograniczenie to nastąpiło z uwzględnieniem innych wartości oraz obowiązkiem gminy zapewnienia prawidłowego ładu przestrzennego obszaru objętego Planem. Sąd podziela w tym względzie wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględniać wiele czynników, w tym m.in. potrzeby interesu publicznego. Tak, więc organ planistyczny nie może kierować się wyłącznie prawem własności, czy też walorami ekonomicznymi przestrzeni przy określaniu konkretnego przeznaczenia dla poszczególnych terenów. Przyjęte w ustawie rozwiązania prawne oparte są na zasadzie równowagi interesu ogólnopaństwowego, interesu gminy i interesu jednostki. Jak już wcześniej wspomniano, podstawowa zasada równości wobec prawa wymaga wyważenia wszystkich interesów jakie występują w danej sprawie. Podzielić należy pogląd doktryny w kwestii istoty działania zasady wyważania przeciwstawnych interesów, w tym stanowisko podkreślające dwa elementy tej zasady: wyważanie wartości interesów i rezultat wyważenia (zob. M. Wyrzykowski - Pojęcie interesu społecznego w prawie administracyjnym, Warszawa 1986, s.177-178, W. Szwajdler - Zagospodarowanie przestrzenne - Regulacja prawna, Wydawnictwo Comer 1995, s.125). Aby osiągnąć miarodajny rezultat wyważenia przeciwstawnych interesów konieczne jest dokonanie prawidłowego wyważenia tych interesów, a to możliwe jest jedynie w oparciu m.in. o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawny nieruchomości położonych na terenie objętym studium, a następnie planem. Biorąc powyższe pod uwagę nie można uznać, aby zapisy Planu miejscowego dla części terenu działki skarżących nr ewid. [...] w [...], ustalające przeznaczenie pod cele wyłącznie rolnicze nie mieściły się w przewidzianych prawem uprawnieniach organu gminy do ograniczania prawa własności, zgodnie z wymogami poszanowania innych wartości. Nawet bowiem przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu stanowiącego cudzą własność, na określony cel i wskazanie w tym planie warunków i sposobu zagospodarowania, również gdy przeznaczenie i sposób zagospodarowania pozostaje w sprzeczności z zamierzeniami właściciela, nie musi stanowić przekroczenia władztwa planistycznego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1189/19, CBOSA). Koncepcja władztwa planistycznego zakłada samodzielność gminy, jak i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (tak Z. Niewiadomski Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2006, s. 197 - 198, wyrok NSA z 26 lutego 2008 r., II OSK 1765/07, CBOSA). Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 8 listopada 2001 r., II SA/Po 1800/01, w myśl art. 101 u.s.g. przymiot strony ma podmiot, który wykaże naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia. Przesłanką zatem ewentualnego stwierdzenia nieważności uchwały jest naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, spowodowane naruszeniem porządku prawnego (normy prawa materialnego). Jak uprzednio wskazano, ta przesłanka odpada jednak, gdy został naruszony interes prawny lub uprawnienie, ale jest to zgodne z obowiązującym prawem i dzieje się w granicach kompetencji organu. W związku z powyższym Sąd uznał, że Rada Miasta [...]w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego była umocowana do ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania należących do niej terenów położonych na obszarze jej działania oraz uwzględniła przy tym w pełni wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności. Powyższe doprowadziło Sąd do uznania, że postanowienia planistyczne przewidujące rolnicze przeznaczenie terenu (symbol "54R") obejmujące swoim zakresem tylko część nieruchomości skarżących, jakkolwiek oddziałują na interes skarżących, to nie stanowią przekroczenia planistycznych uprawnień gminy. Ingerencja w sferę ww. praw skarżących pozostała w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celu społecznego, jakim jest w tym przypadku zabezpieczenie potrzeb publicznych, w szczególności z zakresu ochrony środowiska, skoro tereny oznaczone symbolem "54R" położone są na Obszarze Natura 2000 Doliny [...] i [...] PLB140008, a także Obszarze Chronionego Krajobrazu [...]i [...]. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że wbrew twierdzeniom skarżących, działanie organu planistycznego w żadnym razie nie może być uznane za zmieniające sytuację prawną i faktyczną skarżących. Nie doszło bowiem do zmiany przeznaczenia terenu części należącej do nich nieruchomości, gdyż takie w rzeczywistości przeznaczenie działki nr [...]przewidziane jest Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]i jak wynika z danych zamieszczonych w ewidencji gruntów i budynków, faktycznie działka ta jest wykorzystywana rolniczo. Porównując część graficzną Studium z Załącznikiem nr 1 do Planu miejscowego, Sąd doszedł do wniosku, że teren nieruchomości skarżących także według postanowień Studium przeznaczony był w zbliżonym zakresie na cele rolnicze. Co więcej, przepisy Planu miejscowego umożliwiły skarżącym realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bądź usługowej na pozostałej części działki nr [...]. Skarżący mogą zatem w pełni korzystać w dotychczasowy sposób ze swojej nieruchomości, w tym ją zabudować, za wyjątkiem tego jej fragmentu znajdującego się na obszarze chronionym, który jest i nadal powinien być użytkowany jedynie rolniczo. Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.