VII SA/Wa 1080/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W., G. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.

Strona skarżąca – S. W. oraz G. W., pismem z dnia 19 kwietnia 2017 r., wnieśli za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Pismem z dnia 16 listopada 2017 r., doprecyzowanym następnie pismem z dnia 21 listopada 2017 r. skarżący cofnęli skargę wniesioną w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Natomiast § 2 stanowi, że postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. W niniejszej sprawie pismem z dnia 21 listopada 2017 r. skarżący S. W. oraz G. W. skutecznie cofnęli skargę. W związku z tym, że nie zaistniały przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi wskazane w art. 60 p.p.s.a., Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i umorzył postępowanie sądowe. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.