VII SA/Wa 1063/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 lipca 2020 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (SKO) postanowieniem z [...] marca 2019 r. [...], w oparciu o art. 127 § 2 i art 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r. poz. 570), po rozpatrzeniu zażalenia S. K. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. - uchyliło postanowienie Starosty Z. z [...] grudnia 2016r., którym: 1) przyznano wynagrodzenie 2 417,91 zł za dozór pojazdu marki FIAT [...] o nr rej. [...] od [...].03.2014 r. - [...].08.2016 r; 2) odmówiono przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu od [...].05.2004 r. do [...].03.2014 r.; 3) umorzono postępowanie co do zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem pojazdu, 4) uzależniono wypłatę od wydania pojazdu z parkingu i orzekło: 1. Przyznało S. K. 10 910 zł wynagrodzenia za dozór i zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru ww. pojazdu od [...].05.2004 r. - [...].08.2016 r. 2. odmówiło przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru ww. pojazdu od [...].08.2016 r. Organ wskazał, że postanowieniem z [...] lutego 2014 r. sygn. akt I [...] [...] Sąd Rejonowy w Z. [...] Wydział [...] orzekł przepadek pojazdu marki FIAT [...] nr rej. [...] na rzecz Powiatu Z.. Postanowienie uprawomocniło się 29 marca 2014 r. S. K. zwrócił się o przyznanie zapłaty za przechowywanie ww. pojazdu od [...].05.2004r. - [...].07.2015r. (4076 dób) - 49 727,20 zł. Następnie doprecyzował, że wnosi o pokrycie kosztów przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, a nie ubiega się o zwrot kosztów związanych z dozorem pojazdu. Z kolei w piśmie z 26 września 2016 r. wskazał, że domaga się wynagrodzenia za przetrzymywanie pojazdów na parkingu i przysługuje mu prawo do wstrzymania wydania pojazdów do czasu kiedy organ zaoferuje świadczenie wzajemne. Pojazd usunięto z drogi [...] maja 2004r. Znajdzie więc zastosowanie art. 102 § 2 ustawy egzekucyjnej w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017, poz. 265). l Starosta obowiązany jest przyznać i zwrócić dozorcy (przedsiębiorcy prowadzącemu parking) kwotę ustaloną w postanowieniu wydanym na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. Fakt, że chodzi o okres sprzed [...] marca 2014r. tj. sprzed orzeczenia o przepadku, ma dla sprawy prowadzonej w oparciu o art. 102 § 2 u.p.e.a. znaczenie o tyle, że postępowanie nie mogłoby być wszczęte wcześniej. Zatem twierdzenie organu, że nie może przyznać wynagrodzenia za dozór pojazdu przed [...] marca 2014r., nie jest słuszne. SKO podniosło, że, zgodnie z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. W sytuacjach, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d., jeżeli właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego, zgodnie z art. 102 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Organ wskazał, że spornym było, z jakim żądaniem wystąpił skarżący: zwrotu koniecznych wydatków oraz z żądaniem wynagrodzenia za dozór. Są to odrębne żądania dotyczące odrębnych kwot. Na podstawie pism strony Starosta mógł przyjąć strona, że nie żąda zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Skoro jednak w odwołaniu zakweionowała umorzenie postępowania w tym zakresie (domaga się tylko wypłaty wynagrodzenia za dozór -10 zł za dobę), to organ uznał, że domaga się też zwrotu koniecznych wydatków. SKO wyjaśniło, że art. 102 u.p.e.a. przewiduje dwa rodzaje roszczeń dozorcy: zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. W zakresie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru należy ustalić rzeczywiste wydatki dozorcy na wykonywariie dozoru. Dozorca nie tylko powinien wskazać konieczne wydatki na dozór konkretnego pojazdu, ale i przedstawić sposób ich obliczenia. Dopiero, gdy dozorca nie przedstawi żadnych dowodów i wyliczeń, konieczne jest ich ustalenie przez organ z urzędu. Mogą one odnosić się do kosztów podmiotów prowadzących tego rodzaju działalność. Kalkulacja kosztów, niezależnie od składanych wyjaśnień, winna opierać się na dokumentach, potwierdzających poniesienie wydatków. Wnioskodawca takich kosztów na wezwanie organu nie przedstawił. SKO wskazało, że co do wynagrodzenia za dozór, w doktrynie i orzecznictwie podnosi się, że art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania. Nie było zawartej umowy z S. K. określającej wysokość wynagrodzenia za przechowanie pojazdów na parkingu depozytowym. Dlatego nie można było zastosować stawek wskazanych w uchwale Rady Powiatu z [...] r. Wnioskodawca żadnych dowodów w tym zakresie nie przedstawił, a więc organ dokonał własnych ustaleń, ale odniósł je tylko do wynagrodzenia za dozór. SKO wyjaśniło, że opłata abonamentowa - co do zasady - obejmuje koszty działania parkingu (wydatki niezbędne do jego utrzymania oraz wynagrodzenie dozorcy). Zdjęcia dołączone do opinii biegłego, nie wskazują, że S. K. poczynił szczególne - niezwiązane z prowadzeniem parkingu - wydatki w celu zachowania tego pojazdu. Nad pojazdem nie było zadaszenia. Stwierdzone przez biegłego zniszczenia wewnętrzne i rozległe ślady korozji, rozwinęły się w czasie przechowywania pojazdu na parkingu pod gołym niebem, bez szczególnych zabezpieczeń. Należało zatem przyjąć, że wydatki związane z wykonywaniem dozoru mieszczą się w wydatkach na prowadzenie całego parkingu, te zaś uwzględnione są w wynagrodzeniu za dozór. Wnioskodawca stwierdził, że wszystkie pojazdy wstawiono w ramach art. 130a p.r.d.. Wobec "sprofilowania" działalności parkingu i długiego przechowywania ww. pojazdu - według SKO - zasadnie przyjęto stawki miesięczne przechowywania pojazdów na parkingach w tej miejscowości oraz okolicznych i na tej podstawie ustalono stawki stanowiące wypadkową miesięcznych opłat za przechowywanie pojazdów: za 2010r. - 70 zł, 2011r. - 70 zł, 2012r. - 70 zł, 2013r. - 75 zł, 2014r. - 75 zł, 2015r. - 87,50 zł, 2016r. - 97,50 zł. Przy obliczaniu wynagrodzenia za dozór nie ma zatem podstaw do stosowania stawek określonych w uchwale rady powiatu, jak podnosił skarżący. W stosunkach umownych przechowawca zobowiązany jest do należytego przechowania rzeczy (art. 842 k.c.). W stosunkach administracyjnoprawnych analogiczny wniosek należy wyprowadzić z art. 102 § 1 u.p.e.a. Dozorca ma obowiązek przechowywania ruchomości taki, aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Zazwyczaj długi okres dozorowania pojazdu negatywnie oddziałuje na jego stan techniczny, co może wpływać na rozmiar poniesionych na dozór dodatkowych nakładów, które w tej sytuacji nie mogą być uznane za "konieczne" w świetle § 2 art. 102 u.p.e.a. Trzeba rozważyć, czy dozorca dopełnił wszelkich istotnych wymogów dozoru mających wpływ na jego przebieg oraz wykonanie. Obowiązki formalnoprawne dozorcy mieszczą się w "wymaganych staraniach przy strzeżeniu rzeczy", które - zgodnie z orzecznictwem - składają się na jeden z czynników uwzględnianych przy ustalaniu należności z art. 102 § 2 u.p.e.a. Konsekwencją przyjęcia opłaty abonamentowej jest uwzględnienie stawki miesięcznej za każdy zaczęty miesiąc. Pojazd znajdował się na parkingu strony od [...] maja 2004 r. Za 2004-2009 nie ma informacji o wysokości opłaty abonamentowej na okolicznych parkingach. Jednak rosnąca tendencja tych opłat uzasadnia przyjęcie ich wysokości takiej jak w [...]r. tj. 70,00 zł, co nie pokrzywdzi skarżącego. Wysokość opłaty ustalono zatem jako iloczyn rozpoczętych miesięcy przechowywania pojazdu na parkingu i średniej wysokości miesięcznych opłat za przechowywanie pojazdów na parkingach w rejonie w wysokości łącznie 10 910 zł tj.: rok 2004 - 560 zł (8 m-cy x 70 zł/m-c) rok 2005 - 840 zł (12 m-cy x 70 zł/m-c) rok 2006 - 840 zł (12 m-cy x 70zł/m-c) rok 2007 - 840 zł (12 m-cy x 70zł/m-c) 2008 - 840 zł (12 m-cy x 70zł/m-c) 2009 - 840 zł (12 m-cy x 70zł/m-c) 2010 - 840 zł (12 m-cy x 70zł/m-c) 2011 - 840 zł (12 m-cy x 70zł/m-c) 2012 - 840 zł (12 m-cy x 70zł/m-c) 2013 - 900 zł (12 m-cy x 75 zł/m-c) 2014 - 900 zł (12 m-cy x 75 zł/m-c) 2015 - 1050 zł (12 m-cy x 87,50 zł/m-c) 2016 - 780 zł (8 m-cy x 97,5 zł/m-c). Kolegium podzieliło stanowisko, że wobec odmowy wydania pojazdu należało odmówić przyznania wynagrodzenia za dozór. Obowiązek wydania rzeczy na żądanie organu egzekucyjnego wynika bowiem wprost w art. 102 u.p.e.a. Dodało, że w aktach znajdują się dokumenty wskazujące, że dozorca był kilkakrotnie informowany o woli Starosty odebrania pojazdu. Nie mógł się więc wstrzymać się z wydaniem pojazdu do otrzymania zapłaty. Odmowę wydania pojazdu udokumentowano [...] sierpnia 2016r. protokolarnie. Przesłuchano świadka – A. M., której zeznania Kolegium uznało za wiarygodne. Skargę na ww. postanowienie złożył S. K. zarzucając : - naruszenie prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 6, 7, 8, 9, 77 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 130a p.r.d. poprzez jego błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w wyłączną podstawą przyznania skarżącemu wynagrodzenia jest art. 102 § 2 u.p.e.a., mimo że art. 130a p.r.d. stanowi podstawę do prowadzenia postępowania pomiędzy starostą i podmiotem świadczącym opisane usługi i pomimo tego, że pomiędzy skarżącym a Starostwem Powiatowym w Z. doszło do zawarcia w trybie ofertowym umowy, na podstawie której za przechowywane pojazdy miało mu przysługiwać wynagrodzenie w wysokości określonej w uchwale [...] Rady Powiatu Z. z [...] sierpnia 2003r.; - § 3, § 4, § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 28 lutego 2011 r. w sprawie administracji; - art. 836 kc, - błąd w ustaleniach faktycznych, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia SKO i zasądzenie kosztów postępowania sądowego z kosztami zastępstwa procesowego. Według strony wynagrodzenie za dozór pojazdu na ww. parkingu należało ustalić za cały okres rzeczywistego postoju, a stawka dzienna za postój powinna wynosić 10 zł za każdą rozpoczętą dobę. Skarżący zaznaczył, że zawarł ze Starostwem Powiatowym w Z. umowę dot. dozoru pojazdów wstawionych na jego parking (w trybie art. 130a p.r.d ), a Starostwo zobowiązało się do zapłaty wynagrodzenia podanego w ofercie. Do oferty załączono uchwałę nr [...] Rady Powiatu Z. z [...] sierpnia 2003r. Z oferty wynikało, że za sprawowanie dozoru nad pojazdami będzie mu przysługiwało wynagrodzenie w wysokości określonej w uchwale Rady Powiatu Z.. Ma zatem prawo oczekiwać, że otrzyma wynagrodzenie wskazane w ofercie. Jednak z postanowienia wynika, że warunki oferty nie mają znaczenia, co narusza art. 8 k.p.a.., skoro wyznaczony przez starostę podmiot prowadzący parking lub usuwający pojazd z drogi zostanie pozbawiony należnego wynagrodzenia tylko z tego względu, że pojazdu nie odebrał właściciel. Skarb Państwa nie powinien przerzucać niekorzystnych skutków finansowych na podmioty współpracujące i obarczać je ryzykiem długotrwałego przechowywania pojazdów. Co do naruszenia art. 7 k.p.a. skarżący podniósł, że Starostwo jest jedynym podmiotem mogącym dochodzić zwrotu kosztów przechowywania pojazdu od pierwotnego właściciela, niezbędnym było zatem zbadanie, czy organ podjął kroki w celu dochodzenia tych roszczeń. Ma to znaczenie, gdyż wyegzekwowanie ww. należności w pełnej wysokości uzasadniałoby ich zwrot skarżącemu w pełnej wysokości. Kwoty przewidziane w uchwale i ofercie nie miały być dochodem organu, ale pokrywać koszty przechowywania pojazdów ponoszone przez skarżącego. Skarżący zakwestionował również przyjętą przez SKO metodę ustalenia wynagrodzenia, wskazując, że błąd wynika z niewłaściwej interpretacji art. 836 k.c. i pojęcia "wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach". Błędnie wybrano podmioty prowadzące rzekomo tożsamą działalność. Organ nie wskazał, czy ww. podmioty wykonują działalność tożsamą (m.in. przechowywanie pojazdów na podstawie art. 130a). Mimo, że umowy takie zawiera każdy powiat organ nie wskazał jakimi kryteriami kierował się wybierając podmioty, w oparciu o cenniki administracji określił przeciętną wysokość wynagrodzenia abonamentowego. Nie wskazał również, czy abonamenty, które przyjął, to kwoty odnoszące się do przechowywania pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,51, czy innych pojazdów W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie było postanowienie Samorządowego Kólegiurrr Odwoławczego postanowienie Starosty Z. z [...] grudnia 2016 r. (przyznające skarżącemu - 2417,91 zł wynagrodzenia za dozór ww. pojazdu od [...].03.2014 r do [...].08.2016 r. i odmawiające przyznania wynagrodzenia od [...].05.2004 r. do [...].03.2014 r.) oraz umarzające postępowanie w zakresie zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem pojazdu i uzależniające wypłatę przyznanego wynagrodzenia za dozór pojazdu od wydania pojazdu z parkingu, i przyznające S. K. kwotę 10 910 zł tytułem wynagrodzenia za dozór i zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru opisanego pojazdu od [...].05.2004 r. do [...].08.2016 r. oraz odmawiające przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru ww. pojazdu za okres od [...].08.2016 r. Skarżący domagał się przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu za cały okres rzeczywistego postoju przedmiotowego pojazdu na jego parkingu, przyjmując stawkę dzienną w wysokości 10 zł za każdą rozpoczętą dobę, to jest stawkę określoną w uchwale nr [...] Rady Powiatu Z. z [...] sierpnia 2003r. Żądanie to skarżący wywodził ze stosunku prawnego powstałego - w jego ocenie - na skutek przyjęcia oferty wysłanej mu przez organ 8 sierpnia 2003r., do której załączono ww. uchwałę. Stanowisko to nie zasługiwało na aprobatę z następujących przyczyn. Z art. 102 § 1 u.p.e.a. wynika między innymi, że dozorca ma obowiązek wydania przechowywanej rzeczy na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Zwrot wydatków może zatem nastąpić za okres sprawowania dozoru, a więc od chwili przekazania ruchomości dozorcy aż do momentu, kiedy wyda on rzecz właściwemu organowi. Odmowa wydania rzeczy powoduje, iż dozorca traci uprawnienia do żądania zwrotu wydatków za okres od chwili, w której zobligowany był on do wydania rzeczy. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy pojazd został umieszczony na parkingu skarżącego w dniu [...] maja 2004 r. Orzeczenie o jego przepadku na rzecz Powiatu Z. zapadło [...] lutego 2014 r. (postanowienie Sądu Rejonowego w Z. sygn. akt: [...] Ns [...]) i stało się prawomocne z dniem [...] marca 2014 r. Od tego dnia Powiat Z. i stał się właścicielem pojazdu i mógł żądać wydania przedmiotu własności od każdoczesnego posiadacza - w tym od przechowawcy pojazdu, jako posiadacza zależnego. Nieuprawnione było zatem oczekiwanie przechowawcy, aby właściciel pojazdu płacił mu za wymuszone przechowanie pojazdu. W konsekwencji skarżący mógł domagać się zapłaty wynagrodzenia za przechowanie pojazdu i związanych z nim kosztów wyłącznie za okres, w którym zobowiązany był do przechowywania pojazdu. Okres ten zakończył się w momencie, kiedy skarżący nie wydał pojazdu, pomimo wyraźnego żądania właściciela i podjęcia próby wejścia w posiadanie pojazdu, co zostało potwierdzone protokolarnie w dniu [...] sierpnia 2016 r. Skoro Powiat Z. nie tylko zażądał wydania samochodu, ale również podjął czynności zmierzające do wejścia w jego posiadanie, to od [...] sierpnia 2016 r. (a więc dnia następującego po dniu nieudanej próby odebrania pojazdu) zapłata nie należała się przechowawcy. Nie zasługiwały zatem na uwzględnienie zarzuty skargi co do obowiązku uwzględnienia całego okresu przechowywania przedmiotowego pojazdu, a więc również po dniu odmowy wydania rzeczy, jak tego domagał się skarżący. W art. 102 § 2 u.p.e.a. ustawodawca wskazał natomiast, że organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Tym samym zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia następuje w momencie wykazania koniecznych wydatków i wynagrodzenia poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego przedmiotu. Dodatkowo to na dozorcy ciąży obowiązek wykazania owych poniesionych kosztów. Pomimo, że art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wydatków i wynagrodzenia, to należy stosować odpowiednio przepisy ustawy - Kodeks cywilny dotyczące umowy przechowania. Art. 836 k.c. stanowi zaś, że jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Jeżeli zatem z żądaniem występuje dozorca pojazdów usuniętych z drogi, to nie będzie znajdowała zastosowania stawka określona w umowie albo w taryfie, będącej urzędowo ustalonym wykazem stawek opłat za przechowanie. Podmiot ten wiąże z organem administracyjnym wyłącznie stosunek administracyjnoprawny, a skoro tak, to nie obowiązują postanowienia umowne lub taryfowe mające zastosowanie w stosunkach cywilnoprawnych przy umowie przechowania. Słusznie zatem argumentowało SKO, że wysokość wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach w rozumieniu art. 836 k.c. powinna być ustalana według kryteriów wynagrodzenia faktycznie stosowanego przez innych przechowawców na terenie i w miejscu, gdzie przechowawca wykonuje umowę przechowania rzeczy. Odnośnie stosowania art. 102 § 2 u.p.e.a. w orzecznictwie i piśmiennictwie wskazuje się również, że należy brać pod uwagę zakres obowiązków dozorcy oraz okoliczności towarzyszące przechowaniu, a przede wszystkim miejsce i warunki przechowania, wielkość dozorowanego przedmiotu, a w konsekwencji również powierzchnię konieczną do jego prawidłowego składowania, przy uwzględnieniu właściwości tej rzeczy. Za prawidłowe uznaje się uwzględnienie przez organ informacji w zakresie wysokości opłat miesięcznych za przechowywanie pojazdów, pobieranych na parkingach strzeżonych w okolicy, a więc pochodzących od podmiotów wykonujących działalność gospodarczą tego samego rodzaju co wnioskodawca. W konsekwencji przy obliczaniu wynagrodzenia za dozór nie ma podstaw do stosowania stawek określonych w uchwale rady powiatu, wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 p.r.d., jak podnosił skarżący. W stosunkach umownych przechowawca zobowiązany jest do należytego przechowania rzeczy (art. 842 k.c ). W stosunkach administracyjnoprawnych analogiczny wniosek należy wyprowadzić z art. 102 § 1 u.p.e.a. Dozorca ma obowiązek przechowywania ruchomości w taki sposób, aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. Oczywiste jest, że w przypadkach takich jak niniejszy zazwyczaj długi okres dozorowania pojazdu negatywnie oddziałuje na jego stan techniczny, co może wpływać na rozmiar poniesionych na dozór dodatkowych nakładów, które w tej sytuacji nie mogą być uznane za "konieczne" w świetle § 2 art. 102 u.p.e.a. Trzeba rozważyć, czy dozorca dopełnił wszelkich istotnych wymogów dozoru mających '' wpływ na jego przebieg oraz wykonanie. Nałożone na dozorcę obowiązki formalnoprawne mieszczą się w "wymaganych staraniach przy strzeżeniu rzeczy", które - zgodnie z orzecznictwem - składają się na jeden z czynników uwzględnianych przy ustalaniu należności z art. 102 § 2 u.p.e.a. Należność z tytułu poniesionych wydatków, o której mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a., winna odpowiadać rzeczywistym wydatkom poniesionym przez podmiot dozorujący. Przy założeniu, że dozorcy przysługiwać winien zasadniczo wyłącznie zwrot wydatków związanych bezpośrednio z zabezpieczeniem dozorowanej ruchomości przed zniszczeniem uwzględniać należy okoliczności towarzyszące przechowaniu, w tym miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu. Nie może być zatem kwestionowane w tej sprawie, że za czas sprawowania dozoru wskutek uchybienia prawem określonych obowiązków przez dozorcę, w tym również tych, które przyczyniły się do wydłużenia okresu przechowania rzeczy z przyczyn leżących po stronie dozorcy, nie można było zwrócić wydatków, o których mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a. W zgromadzonym materiale dowodowym nie ma dowodów wskazujących na ponoszenie przez skarżącego wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Organ oparł się na ustaleniach biegłego, w tym materiale fotograficznym, które nie potwierdzają, że strona poniosła wydatki inne, niż związane ze zwykłym prowadzeniem parkingu, czy też wydatki, na zachowanie tego właśnie pojazdu (brak zadaszenia, plandeki). Należało zatem zgodzić się z Kolegium, że w tej sprawie wydatki związane z wykonywaniem dozoru zawierają się w wydatkach skarżącego na prowadzenie całego parkingu, które uwzględniono w wynagrodzeniu za dozór. Zasadne są również ustalenia odnoszące się do wynagrodzenia za dozór. Uwzględniono bowiem stawki miesięczne przechowywania pojazdów stosowane na parkingach w bliskiej i dalszej okolicy i na ich podstawie obliczono stawkę miesięcznych opłat za przechowywanie pojazdów w poszczególnych latach od: 2010 r. -2016 r. Rację ma SKO również co do tego, że wobec braku możliwości uzyskania informacji o wysokości opłaty abonamentowej na okolicznych parkingach w latach 2004-2009, prawidłowe było ustalenie opłaty na poziomie obowiązującym w 2010 tj. 70zł - co dało kwotę 10 910 zł. " Podobnie, niezasadne było domaganie się wynagrodzenia za dozór pojazdu '' przy przyjęciu stawki dziennej w wysokości 10 zł za każdą rozpoczętą dobę, to jest po stawce określonej w uchwale nr [...] Rady Powiatu Z. z [...] sierpnia 2003 r. Według skarżącego do rozpoczęcia świadczenia usług dozoru pojazdów doszło w wyniku przyjęcia oferty współpracy skierowanej do skarżącego przez Starostę Powiatu Z. (oferta z [...] sierpnia 2003 r.), do której załączono uchwałę Rady Powiatu Z. nr [...]. Niemniej pismo Starosty Z. z [...] sierpnia 2003 r. nie było ofertą w rozumieniu art. 66 § 1 Kodeksu cywilnego, ale ogłoszeniem o wyznaczeniu przez Starostę skarżącego, jako jednostki do przechowywania pojazdów usuwanych z dróg w powiecie z., dokonanym na podstawie art. 130a ust. 5 i 6 Prawa o ruchu drogowym. Dlatego organy słusznie uznały, że nie można przyjmować, aby strony zawarły jakąkolwiek umowę (w tym umowę nazwaną prawa cywilnego). Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), oddalił skargę.