VII SA/Wa 1025/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , Sędzia WSA Artur Kuś, Asesor WSA Anna Milicka-Stojek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2022 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 24 marca 2022 r. nr KOC/5732/Ar/21 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z 24 marca 2022 r., znak: KOC/5732/Ar/21, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, działając m.in. na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 713 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 503, dalej: "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu odwołań K. G., G. S., T. G., Z. K., W. G., Z. G., I. i L. H., M. K., J. L, M. P., M. i P. J., J. A., J. S., H. C., B. i M. P., J. L1., M. K1., R. J., M. K2. i K. L. – uchyliło w całości decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z 19 sierpnia 2021 r., nr 301/WZ/2021, ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterdziestu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami w bryłach budynków oraz czterdziestu szamb szczelnych na działkach o nr ew. [...] i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej także: "Kolegium" lub "organ odwoławczy"). Decyzją z 19 sierpnia 2021 r., nr 301/WZ/2021, wydaną na skutek rozpatrzenia wniosku inwestora – M. Z., Zarząd Dzielnicy W. m.st. Warszawy (dalej także "organ I instancji") ustalił warunki zabudowy dla opisanego wyżej zamierzenia budowlanego. W pkt 1.5. tiret trzecie owej decyzji organ I instancji wskazał, że "zaopatrzenie w wodę – z sieci wodociągowej; źródłem zaopatrzenia w wodę ww. budynków może być istniejący przewód wodociągowy DN 100 w ul. P. po rozbudowie sieci wodociągowej na terenie przedmiotowej inwestycji, zgodnie z pismem [...] S.A. w W. znak: PRO.DWP.669.107.2020.179839.20.AR.AL z dnia 10.07.2020 r." Odwołania od powyższej decyzji – z zachowaniem ustawowego terminu – złożyli K. G., G. S., T. G., Z. K., W. G., Z. G., I. L. H., M. K., J. L., M. P., M. i P. J., J. A., J. S., H. C., B. i M. P., J. L., M. K1., R. J., M. K2. i K. L.. Pismem z 14 grudnia 2021 r. Kolegium wezwało inwestora do wykazania, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w zakresie zaopatrzenia w wodę na potrzeby bytowe jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W piśmie tym organ odwoławczy wskazał, że ze złożonych przez inwestora do akt sprawy, datowanych na dzień 10 lipca 2020 r. "Informacji technicznych przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej" (znak: PRO.DWP.669.107. 2020.179839.20.AR.AL), wydanych przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w m.st. Warszawie (dalej "MPWiK w m.st. Warszawie") wynika, że w chwili obecnej nie ma możliwości dostawy wody z miejskiej sieci wodociągowej do planowanej zabudowy. Co prawda w rzeczonej "Informacji" wskazano, że "źródłem zaopatrzenia w wodę ww. budynków może być istniejący przewód wodociągowy DN 100 w ul. [...] po rozbudowie sieci wodociągowej na terenie przedmiotowej inwestycji", to jednocześnie stwierdzono, że "MPWiK w m.st. Warszawie nie przewiduje w swoich planach inwestycyjnych na najbliższe lata rozbudowy ww. sieci wodociągowej i kanalizacyjnej na terenie przedmiotowej inwestycji". Kolegium podkreśliło również, że w razie braku dowodu na spełnienie powyższych wymagań, wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji nie będzie możliwe. W odpowiedzi, w piśmie z 17 marca 2022 r. inwestor przedłożył pismo MWPiK w m.st. Warszawie z 4 marca 2022 r. (znak: PRO.DWP.660.313.2022.060878.22. AP), zatytułowane "Informacje techniczne", z którego wynika, że przedsiębiorstwo wodociągowe "przyjmuje do wiadomości chęć rozbudowy przez Pana [tj. przez M. Z.] na własny koszt sieci wodociągowej na terenie dz. nr ew. [...]", wzywając jednocześnie inwestora do przedłożenia wymienionej w tym piśmie dokumentacji. Organ odwoławczy przywołał następnie treść godnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p., wskazując, że według tych przepisów warunek zaprojektowania odpowiedniego uzbrojenia terenu jest spełniony, jeśli wykonanie takiego uzbrojenia zostało zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Ciężar dowodu, iż w konkretnej sprawie warunek powyższy został spełniony, spoczywa na inwestorze. Kolegium podkreśliło, że teren przedmiotowej inwestycji znajduje się obecnie poza zasięgiem miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Właściwa w sprawach sieci wodociągowej jednostka organizacyjna – MPWiK w m.st. Warszawie, nie planuje rozbudowy sieci w tej części miasta. Jednocześnie między inwestorem a ww. operatorem sieci wodociągowej i kanalizacyjnej nie została zawarta umowa gwarantująca wykonanie w najbliższym czasie takiej sieci. Brak również gwarancji, że taka umowa zostanie zawarta w przyszłości. Gwarancji takiej nie daje w szczególności zawarcie "Porozumienia", którego kopia została załączona do pisma inwestora z dnia 17 marca 2022 r.. Określa ono bowiem wymagania i oczekiwania gestora sieci wodociągowej wobec inwestora, których spełnienie – niepewne na obecnym etapie postępowania – dopiero otworzy drogę do zapewnienia zaopatrzenia planowanej, szeroko zakrojonej inwestycji budowlanej (czterdzieści budynków mieszkalnych) w wodę. Zdaniem organu odwoławczego oznacza to, że w stosunku do przedmiotowej inwestycji me został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., a co za tym idzie – ustalenie warunków zabudowy dla owej inwestycji z tego powodu nie jest w chwili obecnej możliwe. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się inwestor – M. Z. (dalej także: "Skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono decyzji Kolegium: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 5 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Skarżący na etapie ustalania warunków zabudowy (do czasu wydania decyzji kończącej postępowanie) winien zawrzeć umowę o wykonaniu uzbrojenia terenu w celu potwierdzenia, że projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego podczas, gdy zgodnie z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. dla spełnienia tego warunku wystarczające jest zagwarantowanie zawarcia umowy w przyszłości, 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dowolną oraz wybiórczą, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego (tj. porozumienia dotyczącego budowy urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych wraz załączoną kopią mapy zasadniczej, wnioskiem o opracowanie warunków technicznych złożonych w dniu 15 lutego 2022 r. do Kolegium oraz informacji technicznej wydanej przez z MPWiK w m.st. Warszawie w dniu 4 marca 2022 r. znak PRO.DWP.660.313.2022.060878.22.AP złożonej do organu odwoławczego w dniu 17 marca 2022 r.) przejawiającą się w błędnym przyjęciu, że dokumenty złożone przez Skarżącego nie stanowią dowodu możliwości wykonania w przyszłości uzbrojenia terenu wystarczającego dla planowanej inwestycji, mimo że z dokumentów tych wynika informacja udzielona przez MPWiK w m.st. Warszawie, iż budowa sieci jest możliwa w oparciu o porozumienie między gestorem sieci, a Skarżącym na zasadzie poniesienia przez inwestora kosztów budowy sieci i pod warunkiem potwierdzenia przez Skarżącego tytułu do działek [...]. Mając na względzie powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Kolegium w całości oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. W zakresie zarzutu błędnej wykładani prawa materialnego, w skardze podniesiono, że spełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt. 3 u.p.z.p. jest możliwe poprzez wykazanie, że właściwy gestor sieci przyjął na siebie określone zobowiązanie wykonania sieci w przyszłości pod warunkiem spełnienia określonych obowiązków przez podmiot zainteresowany wykonaniem sieci. Innymi słowy, wystarczającym powinno być przyrzeczenie gestora sieci lub informacja od niego pod jakimi warunkami sieć zostanie wykonana - w tym m.in. pod warunkiem zwarcia porozumienia w sprawie wykonania sieci i pokrycia kosztu jej budowy. Skarżący uważa, że stanowisko to potwierdza m.in. wyrok NSA z 25 maja 2020 r. (sygn. akt II OSK 3042/19), w którym przyjęto, że warunek uzbrojenia terenu, zgodnie z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. uznaje się za spełniony również wtedy, gdy wykonanie chociaż niektórych elementów infrastruktury technicznej - zostanie zagwarantowane w drodze umowy między właściwą jednostką organizacyjną, a inwestorem. Celem tego przepisu nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług. Nie chodzi w tym wypadku o wyrażenie zgody przez właściciela terenu, przez który te urządzenia będą przebiegały, lecz o wolę wybudowania takich urządzeń i przyłączenia inwestycji do nich przez właściwą jednostkę organizacyjną. (...) Inwestor nie musi w chwili wystąpienia o warunki zabudowy legitymować się umową z przedsiębiorstwem. Musi posiadać zapewnienie, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Przy piśmie z 17 marca 2022 r. Skarżący złożył "Informację techniczną" z 4 marca 2022 r. znak: PRO.DWP.660.313.2022.060878.22.AP, wydaną przez MPWiK w m.st. Warszawie, z której wynika, że ww. przedsiębiorstwo przyjęło do wiadomości chęć rozbudowy sieci wodociągowej na terenie dz. [...] na własny koszt Skarżącego w oparciu o przesłane 18 lutego 2022 r. dwa egzemplarze podpisanego porozumienia dotyczącego budowy urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych (do porozumienia zostały dołączone kopia mapy zasadniczej, wniosek o opracowanie warunków technicznych). Zatem łącznie ze wskazanych dokumentów wynika, że MPWiK w m.st. Warszawie potwierdziło możliwość wybudowania sieci zgodnie z wnioskiem o opracowanie warunków technicznych Skarżącego na jego koszt w oparciu o podpisane porozumienie, pod warunkiem wykazania przez Skarżącego tytułu do gruntu. Pisma te stanowią łącznie zapewnienie zawarcia umowy o wybudowania sieci w przyszłości. W konsekwencji należało było uznać, że MPWiK w m.st. Warszawie złożył zapewnienie wybudowania sieci w przyszłości pod warunkami zależnymi od Skarżącego, co jest wystarczające dla uznania, że warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt. 3 u.p.z.p. został spełniony. W kwestii zarzutów sformułowanych w pkt 2 skargi wskazano, że ocena dowodów dokonana przez Kolegium był dowolna i wybiórcza oraz sprzeczna z zasadami wyrażonymi w 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący przy piśmie do organu odwoławczego z 15 lutego 2022 r. złożył dwa egzemplarze podpisanego porozumienia dotyczącego budowy urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych wraz z załącznikami, które 14 lutego 2022 r. zostały wysłane do MPWiK w m.st. Warszawie. Z kolei do pisma z 17 marca 2022 r. Skarżący załączył wspomnianą już "Informację techniczną" z 4 marca 2022 r. wydaną przez MPWiK w m.st. Warszawie, z której wynika, że przedsiębiorstwo przyjęło do wiadomości chęć rozbudowy na własny koszt sieci wodociągowej na terenie dz. 7, 8, 9 obr. 3-13-51 przez Skarżącego w oparciu o przesłane w dniu 18 lutego 2022 r. (data wpływu) dwa egzemplarze podpisanego porozumienia dotyczącego budowy urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych pod warunkami określonymi w treści informacji. Prawidłowa ocena ww. dokumentów powinna prowadzić do wniosku, że budowa sieci (wg. wniosku o opracowanie warunków technicznych z 14 lutego 2022 r.) jest możliwa na koszt Skarżącego, przy czym Skarżący jest zobowiązany wykazać tytuł prawny do działek [...] (Skarżący pozostałe warunki wykonał 14 lutego 2022 r.). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy ponownie wyjaśnił, że teren planowanej inwestycji znajduje się poza zasięgiem miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. MWPiK w m.st. Warszawie nie planuje rozbudowy sieci w tej części miasta, a dotychczas między inwestorem a operatorem sieci nie została zawarta umowa gwarantująca wykonanie w najbliższym czasie takiej infratruktury. Brak również gwarancji, że taka umowa zostanie zawarta w przyszłości. Gwarancji takiej nie daje w szczególności zawarcie "Porozumienia", którego kopia została załączona do pisma inwestora z 17 marca 2022 r., "Porozumienie" to bowiem określa wymagania i oczekiwania gestora sieci wodociągowej wobec inwestora, których spełnienie dopiero może otworzyć drogę do zapewnienia zaopatrzenia planowanej, szeroko zakrojonej inwestycji budowlanej (czterdzieści budynków mieszkalnych) w wodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja lub postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Sąd oddalił skargę, gdyż uznał, że kwestionowana przez Skarżącego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 24 marca 2022 r. uchylająca rozstrzygnięcie Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z 19 sierpnia 2021 r., nr 301/WZ/2021, i odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterdziestu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z garażami w bryłach budynków oraz czterdziestu szamb szczelnych na działkach o nr ew. [...], nie narusza prawa w sposób wskazany powyżej. Istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy dokumentacja przedłożona w toku postępowania przez inwestora potwierdza spełnienie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Przez pojęcie "uzbrojenia terenu" komentowana ustawa rozumie drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 u.g.n., tj. wybudowane pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewody lub urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne. Określenie, jakie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, jest kwestią związaną z oceną konkretnego projektu inwestycji. Ocena ta wymaga odniesienia się do wiedzy fachowej, a ewentualne stwierdzenie, że uzbrojenie terenu nie jest wystarczające, powinno być uargumentowane w uzasadnieniu decyzji odmownej (por. wyrok NSA z 3 października 2006 r., sygn. akt II OSK 196/06, LEX nr 289275, zob. też wyrok NSA z 16 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1230/17, LEX nr 2457662). Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależniają wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy od posiadania przez wnioskodawcę aktualnych warunków przyłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej. Do wydania decyzji pozytywnej wystarczające jest bowiem, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu pozwala na dokonanie takiego przyłącza wodociągowego (zob. wyrok WSA w Szczecinie z 10 września 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 555/13, LEX nr 1395570). Etap ustalania warunków zabudowy jest wstępnym etapem realizacji inwestycji i dlatego zbyt rygorystyczne byłoby wymaganie, by już na tym etapie wszystkie warunki podłączenia mediów były określone w sposób definitywny. Wynika to wprost z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., który mówi nie tylko o istniejącym, lecz także o projektowanym uzbrojeniu terenu (zob. wyrok NSA z 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 428/13, LEX nr 1378944). Tym niemniej przepis art. 61 ust. 5 u.p.z.p. stanowi, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Jak zatem przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. jest zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. W tym kontekście, dokonując wykładni art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., trzeba mieć na uwadze, że jest to ustalanie dostępności terenu do infrastruktury przesyłowej na etapie decyzji o warunkach zabudowy, biorąc pod uwagę specyfikę tej instytucji prawnej. Jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług. Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta (zob. np. wyroki NSA: z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1815/18; z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1050/19; z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1200/16; dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy przyznać rację Skarżącemu, że w chwili wystąpienia o warunki zabudowy inwestor nie musi jeszcze legitymować się umową z przedsiębiorstwem realizującym usługi wodociągowe i kanalizacyjne. Jednakże jak przyznaje sam Skarżący, w sytuacji gdy teren nie posiada dostępu do niezbędnego uzbrojenia, musi on posiadać zapewnienie, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Zdaniem tutejszego Sądu, w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy Kolegium zasadnie przyjęło, że Skarżący nie wykazał posiadania stosownej gwarancji, co do możliwości zawarcia rzeczonej umowy z właściwą jednostką organizacyjną zajmującą się dostarczaniem usług zaopatrzenia w wodę. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że jak wynika z "Informacji technicznych przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej" (znak: PRO.DWP.669.107.2020.179839.20.AR.AL), wydanych 10 lipca 2020 r. przez MPWiK w m.st. Warszawie, w chwili obecnej teren inwestycji nie posiada dostępu do miejskiej sieci wodociągowej. Co więcej, w ww. "Informacjach technicznych" z 10 lipca 2020 r. wskazano, że przedsiębiorstwo wodociągowe nie przewiduje w swoich planach inwestycyjnych na najbliższe lata rozbudowy ww. sieci wodociągowej i kanalizacyjnej na terenie przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Okoliczność ta została potwierdzona w piśmie MPWiK w m.st. Warszawie z 9 lutego 2022 r. (znak: PRO.DWP.660.144.2022.037454.22.BM), w którym ponownie wyjaśniono, że "w chwili obecnej nie ma możliwości dostawy wody z miejskiej sieci wodociągowej do ww. budynków", a "dostawa wody do ww. budynków wymagałaby rozbudowy sieci wodociągowej na teren przedmiotowej inwestycji". Z kolei z treści przywoływanego przez Skarżącego pisma MWPiK w m.st. Warszawie z 4 marca 2022 r. (znak: PRO.DWP.660.313.2022.060878.22.AP), wynika li tylko, że przedsiębiorstwo wodociągowe przyjęło do wiadomości chęć rozbudowy przez inwestora, na jego koszt, sieci wodociągowej na terenie dz. nr ew. [...]. Jednocześnie przedsiębiorstwo wezwało inwestora do przedłożenia wymienionej w tym piśmie dokumentacji, zastrzegając przy tym, że owe "Porozumienie dotyczące budowy urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych" Spółka może podpisać tylko z właścicielami przedmiotowych działek. W aktach sprawy znajduje się porozumienie w tej kwestii podpisane jednostronnie, tj. jedynie przez inwestora, ale nie przez MPWiK w m.st. Warszawie. Poza tym, z akt postępowania administracyjnego (w tym z wniosku Skarżącego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy) jednoznacznie wynika, że Skarżący nie jest właścicielem działek, na których przewidziano sporną inwestycję, a zatem nie był nawet uprawniony do zawarcia ww. porozumienia z MPWiK w m.st. Warszawie. Nie ma zatem żadnej gwarancji, że do zwarcia rzeczonego porozumienia między stronami w ogóle dojdzie, gdyż jak słusznie podkreśliło Kolegium, podpisanie tego porozumienia przez przedsiębiorstwo wodociągowe jest uzależnione od spełnienia przez inwestora szeregu warunków, w tym technicznych i prawnych, a co do ich spełnienia nie ma żadnej pewności. Skarżący nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów (np. promesy, gwarancji), mogącej wskazywać na zapewnienie ze strony właściwej jednostki organizacyjnej, w tym przypadku MPWiK w m.st. Warszawie, z której wynikałoby, że w przyszłości umowa na dostawę wody na teren zamierzonego przedsięwzięcia zostanie zawarta. Dopóki zaś takie zapewnienie nie zostało przez Skarżącego przedłożone, organ nie mógł określić żądanych warunków zabudowy, gdyż dopuściłby się naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w związku z art. 61 ust. 5 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie nie została tym samym wykazana w prawidłowy sposób choćby potencjalna możliwość dostępności infrastruktury technicznej (uzbrojenia terenu) w zakresie sieci wodociągowej dla planowanej inwestycji. Ponownie wypada podkreślić, że celem art. 61 ust. 5 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od rzeczywistego uzbrojenia terenu, ale zagwarantowanie, że powstanie uzbrojenie pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Innymi słowy, jeżeli uzbrojenie jeszcze na danym terenie nie powstało, to musi ono zostać zapewnione w umowie pomiędzy inwestorem, a przedsiębiorstwem dostarczającym odpowiednie usługi (zob. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 963/17, CBOSA; z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. II OSK 893/16, LEX nr 2472331, tak też WSA w Warszawie w wyroku z 29 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 70/21, CBOSA). Sąd podziela zarazem pogląd, że wystarczające w tej kwestii byłoby przedłożenie przez inwestora zapewnienia, gwarancji ze strony gestorów sieci o możliwości podłączenia do niej planowanej inwestycji (zob. wyroki WSA w Poznaniu: z 17 czerwca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 63/21, z 7 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 1005/19, CBOSA). Jednakże nawet taką gwarancją Skarżący nie dysponuje, gdyż nie wykazał On, aby zawarcie tego rodzaju umowy w przyszłości było możliwe przez podpisanie stosownego porozumienia z przedsiębiorstwem wodociągowym. Skarżący dopiero oczekuje na zawarcie porozumienia z dostawcą usług, co do możliwości wybudowania brakującej sieci wodociągowej do terenu inwestycji. Przy czym to czy w przyszłości dojdzie do obustronnego podpisania ww. porozumienia, nie jest w żadnym razie pewne, albowiem zależy wyłącznie od oceny przez MWPiK w m.st. Warszawie możliwości realizacji takiej inwestycji, po spełnieniu przez inwestora wszystkich warunków wskazanych przez to przedsiębiorstwo. Skoro nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 3 w związku z ust. 5 u.p.z.p., to ustalenie warunków zabudowy dla opisanej inwestycji nie było możliwe. Sąd nie podzielił również zarzutów skargi w zakresie naruszenia przez Kolegium zasad wyrażonych w przepisach art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, w tym w szczególności zasady swobodnej oceny dowodów. W kontrolowanej sprawie wykazanie dysponowania stosowną gwarancją, co do możliwości zawarcia w przyszłości umowy z właściwą jednostką organizacyjną zajmującą się zaopatrzeniem w wodę, spoczywało niewątpliwie na inwestorze, czyli Skarżącym. Natomiast ocena przedłożonych w toku postępowania przez Skarżącego dokumentów, jak wykazano powyżej, była prawidłowa, w kontekście wymagań stawianych w treści art. 61 ust. 1 pkt 3 w związku z ust. 5 u.p.z.p. Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę – jako bezzasadną – oddalił.