VII SA/Wa 1005/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska, , Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2023 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 lutego 2023 r. nr 170/23 w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę

Decyzją z dnia 10 lutego 2023 r. Nr 170/23 Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "MWINB", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U z 2021 r. poz. 2351 z późń. zm.) po rozpatrzeniu odwołania D. M. ( dalej: "skarżąca", "inwestorka"), reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy ( dalej: "PINB", "organ I instancji") Nr IOT/198/2022 z dnia 25 października 2022 r., znak: PINB.IOT.55141.164.2018.EM, nakazującej inwestorce dokonanie całkowitej rozbiórki pawilonu handlowego usytuowanego na działce nr ew. [...] z obr. [...] u zbiegu ul. W. i ul. D. w W. na terenie Dzielnicy [...] , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja, została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Sprawa spornego pawilonu, była już przedmiotem postepowania przed organem wojewódzkim. Na ostatnim jej etapie, MWINB postanowieniem Nr 831/20 z dnia 1 czerwca 2020 r. uchylił w całości postanowienie PINB dla m. st. Warszawy Nr IOT/45/2020 z dnia 18 lutego 2020 r" znak: PINB.IOT.5141.164.2018.KK nakładające na inwestorkę obowiązek przedstawienia - w określonym terminie: -zaświadczenia Prezydenta m. st. Warszawy o zgodności usytuowania pawilonu handlowego na działce o nr ewid. [...] z obrębu [...] , u zbiegu ul. W. i ul. D. w W. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, -dokumentów o których mowa w art. 33 ust 2 pkt 1, 2 i 4 Prawa budowlanego, tj. 4 egzemplarzy projektu budowlanego w/w inwestycji wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczenia o przynależności projektanta do właściwej izby samorządu zawodowego, o którym mowa w art. 12 ust 7 Prawa budowlanego - aktualnego na dzień opracowania na dzień opracowania projektu, -oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania w/w nieruchomością na cele budowlane, i orzekł co do istoty sprawy. W toku oględzin przeprowadzonych w dniach 26 kwietnia 2021 r. oraz 16 sierpnia 2022r. ustalono, że przedmiotowy pawilon nie został rozebrany, w dalszym ciągu funkcjonuje prowadzona w nim działalność gospodarcza. Postanowieniem Nr IOT/187/2021 z dnia 5 sierpnia 2021 r. organ powiatowy zawiesił z urzędu prowadzone postępowanie administracyjne w sprawie w/w pawilonu. Kolejnym postanowieniem Nr IOT/173/2022 z dnia 16 sierpnia 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy podjął postępowanie administracyjne w sprawie przedmiotowego pawilonu. Następnie decyzją Nr IOT/198/2022 z dnia 25 października 2022 r., znak: PINB.IOT.55141.164.2018.EM, PINB dla m. st. Warszawy nakazał inwestorce, dokonanie całkowitej rozbiórki pawilonu handlowego usytuowanego na działce nr ew. [...] z obr. [...] u zbiegu ul. W. i ul. D. w W. na terenie Dzielnicy [...] . Odwołanie od w/w rozstrzygnięcia w ustawowym terminie złożyła skarżąca. W wyniku rozpoznania odwołania, MWINB wydał wspomnianą na wstępie decyzję z dnia 10 lutego 2023 r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy ocenił, że zaskarżona decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy powinna zostać utrzymana w mocy, ponieważ analiza materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie wykazała, iż organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie oraz prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, nie naruszając przy tym przepisów prawa. MWINB przypomniał, że kwestia zasadności wstrzymania robót budowlanych prowadzonych przy budowie pawilonu handlowego na działce o nr ew. [...] z obrębu [...] , u zbiegu ul. W. i ul. D. w W. była już przedmiotem kontroli instancyjnej tut. organu. MWINB postanowieniem Nr 831/20 z dnia 1 czerwca 2020 r., uchylił w całości postanowienie organu powiatowego Nr IOT/45/2020 z dnia 18.02.2020 r" znak: PINB.IOT.5141.164.2018.KK, i orzekł co do istoty sprawy. MWINB podtrzymał stanowisko zawarte w w/w postanowieniu. Przypomniał, że prowadzone w powyższym zakresie postępowanie potwierdziło realizację na w/w działce pawilonu handlowego, której budowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. W toku sprawy skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów mogących potwierdzić wywiązanie się z w/w obowiązku. Zasadne zatem zdaniem było wdrożenie trybu przewidzianego w art. 48, którego treść organ przytoczył. MWINB wskazał, że skarżąca nie przedstawiła wymaganych dokumentów, wypełniona została więc dyspozycja 48 ust. 4 Prawa budowlanego zobowiązująca organ do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego pawilonu handlowego zgodnie z dyspozycją ust. 1 przedmiotowego artykułu. Dokumentacja ta nie została także załączona do przedłożonego w sprawie odwołania. MWINB przypomniał, że możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części jest możliwa, jedynie w przypadku wypełnienia powyższego obowiązku. Nie przedkładając żądanej dokumentacji właściciel pozbawił się możliwości legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej. Organ odwoławczy podkreślił, że w postępowaniu w przedmiocie samowoli budowlanej prowadzonym w trybie art. 48 Prawa budowlanego, decyzje organu nadzoru budowlanego nie są wydawane na podstawie uznania administracyjnego. W przypadku zatem, gdy obiekt budowlany jest niezgodny z przepisami planistycznymi lub techniczno-budowlanymi, bądź gdy osoba zobowiązana - pomimo nałożonego na niego obowiązku - nie przedstawiła wymaganych prawem dokumentów do legalizacji, organ powiatowy był zobowiązany wydać nakaz rozbiórki w oparciu o art. 48 ust. 1 w zw. ust. 4 Prawa budowlanego. Organ odnosząc się do podniesionego w odwołaniu wniosku o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego wyroku w sprawie skargi inwestorki na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 31 maja 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy Nr 4/2021 z dnia 8 kwietnia 2021 r., znak: UD-V- WAB.6724.24.2020.BWA, odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności w/w inwestycji z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]", podniósł, że pismem z dnia 21 grudnia 2022 r. zwrócono się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z prośbą o wskazanie, czy w w/w sprawie zapadł prawomocny wyrok. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie, pismem z dnia 30 grudnia 2022 r. (data wpływu do tut. organu: 10 stycznia 2023 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wskazało, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 17 listopada 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1607/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na w/w rozstrzygnięcie. Z kolei odnosząc się do zarzutu przesądzenia w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 631/19, kwestii zgodności w/w pawilonu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, MWINB stanął na stanowisku, że w w/w wyroku nie przesądzono o zgodności obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem zgodnie z wyżej cytowanym art. 48 ust. 3 pkt 1 organem właściwym do stwierdzenia zaświadczenia jest wyłącznie Prezydent m. st. Warszawy. Sąd w w/w wyroku wskazał jedynie na możliwość wdrożenia procedury legalizacyjnej, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Skargę na powyższą decyzję MWINB, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie inwestorka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości. Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wniosła także o wstrzymanie przez Sąd w całości wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 10 lutego 2023 r. Uzasadniając skargę, skarżąca argumentowała, że kluczowa dla rozstrzygnięcia w sprawie nakazu rozbiórki pawilonu i możliwości jego legalizacji jest kwestia zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podkreśliła, że kwestia ta, na przestrzeni lat była kilkukrotnie analizowana przez tutejszy Sąd, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Konsekwentnie stwierdzano, że usytuowanie pawilonu jest zgodne z miejscowym planem, a mimo to Prezydent m. st. Warszawy odmawiał wydania zaświadczenia. Za każdym razem argumentacja uzasadniająca rzekomą niezgodność z miejscowym planem była inna. W tej sytuacji możliwy do przyjęcia jest pogląd, że Prezydent m. st. Warszawy, a także organy Inspekcji Nadzoru Budowlanego (zwłaszcza decyzje z lat 2018 i 2019) "na siłę" starają się uzasadnić tezę o niezgodności usytuowania pawilonu z planem. Starały się dopasować argumenty do z góry przyjętej tezy. Argumenty te były odrzucane przez tutejszy Sąd jak i przez SKO. Nie można zdaniem skarżącej zapomnieć o przytaczanym już art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w wyroku jest w sprawie wiążąca. Skarżąca podkreśliła, że w wyroku z 6 listopada 2019 r. tutejszy Sąd wyraźnie stwierdził, że usytuowanie pawilonu jest zgodne z miejscowym planem. Skarżąca, w oparciu o wyrok WSA oraz dwukrotne rozstrzygnięcia SKO, nabrała uzasadnionego przekonania o zgodności lokalizacji pawilonu z miejscowym planem. W tej sytuacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy oraz Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, nie powinni nakazywać skarżącej uzyskania zaświadczenia Prezydenta m. st. Warszawy o zgodności lokalizacji inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale przyjąć tę zgodność za wykazaną. W odpowiedzi na skargę, MWINB wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak też decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja MWINB z dnia 10 lutego 2023 r. Nr 170/23, utrzymująca w mocy decyzję PINB Nr IOT/198/2022 z dnia 25 października 2022 r., znak: PINB.IOT.55141.164.2018.EM, nakazującą inwestorce dokonanie całkowitej rozbiórki pawilonu handlowego usytuowanego na działce nr ew. [...] z obr. [...]u zbiegu ul. W. i ul. D. w W. na terenie Dzielnicy [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięć organów w niniejszej sprawie, stanowił art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 48 Prawa budowlanego: "1. Organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt la, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. 3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. 4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust 3, stosuje się przepis ust. 1. 5. Przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. W niniejszej sprawie, bezspornym jest, że będący przedmiotem postepowania pawilon handlowy, stanowi tymczasowy obiekt budowlany, który nie wymaga pozwolenia na budowę jedynie wówczas, gdy spełnia warunki wynikające z art. 29 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Stosownie zaś do treści art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie realizacji objętego postępowaniem obiektu, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Z uwagi na fakt, ze sporny pawilon istnieje dłużej niż 120 dni, konieczne było uzyskanie przez inwestorkę pozwolenia na budowę Urząd m.st. Warszawy pismem z 25 czerwca 2018 r. poinformował, że nie odnaleziono dokumentacji związanej z przedmiotową sprawą, zaś w toku prowadzonego postępowania inwestorka nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających legalność przedmiotowego obiektu. Bezsporna jest zatem również zasadność wdrożenia trybu postępowania przewidzianego w art. 48 Prawa budowlanego. Kwestią sporną natomiast pozostaje możliwość legalizacji spornego obiektu, a konkretnie zgodność jego usytuowania z ustaleniami obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z akt sprawy, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia inwestorki, postanowieniem Nr 831/20 z dnia 1 czerwca 2020 r. uchylił w całości postanowienie nr IOT/45/2020 z dnia 18 lutego 2020 r. oraz wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie pawilonu handlowego na działce o nr ew. [...] z obr. [...]u zbiegu ul. W. i ul. D. w W. oraz nałożył na inwestorkę obowiązek przedstawienia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy, w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania postanowienia: zaświadczenia Prezydenta m.st. Warszawy o zgodności usytuowania w/w pawilonu handlowego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; dokumentów o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 Prawa budowlanego, tj.: 4 egzemplarzy projektu budowlanego w/w inwestycji wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o przynależności projektanta do właściwej izby samorządu zawodowego, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego - aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania w/w nieruchomością na cele budowlane. Skarżąca podjęła działania mające na celu uzyskanie wymaganego przez organ nadzoru budowlanego zaświadczenia o zgodności spornego obiektu z planem miejscowym. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 11 maja 2021 r. do organu Powiatowego wpłynęło pismo Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu m.st. Warszawy dotyczące przekazania akt sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w celu rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy Nr 4/2021 z dnia 8 kwietnia 2021 r. odmawiające wydania na wniosek skarżącej zaświadczenia o zgodności usytuowania przedmiotowego pawilonu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ powiatowy postanowieniem Nr IOT/187/2021 z dnia 5 sierpnia 2021 r. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie pawilonu handlowego usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obr. [...]u zbiegu ul. W. i ul. D. w W. W dniu 20 maja 2022 r. do organu powiatowego wpłynęło pismo Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu m.st. Warszawy, przy którym przekazano kopię postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 31 maja 2021 r. znak: KOC/2723/Zs/21, którym utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy Nr 4/2021 z dnia 8 kwietnia 2021 r. Wskazać też należy, że wyrokiem z dnia 17 listopada 2021 r., sygn.. akt VII SA/Wa 1607/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę inwestorki na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 31 maja 2021 r. znak: KOC/2723/Zs/21 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Wyrok ten nie został zaskarżony i jest prawomocny, zaś niewniesienie przez skarżącą skargi kasacyjnej, definitywnie przesądza o pozostawaniu w obrocie prawnym postanowienia Prezydenta m.st. Warszawy Nr 4/2021 z dnia 8 kwietnia 2021 r. odmawiającego inwestorce wydania zaświadczenia o zgodności usytuowania przedmiotowego pawilonu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzić zatem należy, że faktem bezspornym jest nieprzedstawienie przez skarżącą w wymaganym przez organ terminie żądanego zaświadczenia o zgodności usytuowania przedmiotowego pawilonu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Słusznie zatem organ odwoławczy uznał, że wypełniona została dyspozycja 48 ust. 4 Prawa budowlanego zobowiązująca organ do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego pawilonu handlowego zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1. Podkreślić należy, że organ powiatowy nie miał możliwości wydania innego rozstrzygnięcia, bowiem w postępowaniu w przedmiocie samowoli budowlanej prowadzonym w trybie art. 48 Prawa budowlanego decyzje organu nadzoru budowlanego nie są wydawane na podstawie uznania administracyjnego. Przepisy prawa określają wprost, kiedy organ jest zobligowany do orzeczenia rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu, tj. w przypadku, gdy obiekt budowlany jest niezgodny z przepisami planistycznymi lub techniczno-budowlanymi, bądź gdy osoba zobowiązana - pomimo nałożonego na niego obowiązku - nie przedstawiła wymaganych prawem dokumentów do legalizacji. Słusznie zatem MWINB ocenił, że w niniejszej sprawie organ powiatowy ze względu na ziszczenie się przesłanki braku przedłożenia przez zobowiązaną w wyznaczonym terminie żądanych przez organ powiatowy dokumentów był zobowiązany wydać nakaz rozbiórki w oparciu o art. 48 ust. 1 w zw. ust. 4 Prawa budowlanego. Nie można zdaniem Sądu podzielić zaprezentowanego w skardze poglądu, zgodnie z którym WSA w Warszawie w wyroku z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 631/19, przesądził, że usytuowanie przedmiotowego pawilonu, jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazać należy, że Sąd we wspomnianym wyroku nie wypowiedział się w sposób kategoryczny, że usytuowanie przedmiotowego pawilonu, jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazał jedynie, że z zapisów planu miejscowego wynika, że na działce o nr ew. 22 z obrębu 2-03-16, możliwe jest zlokalizowanie tymczasowego obiektu budowlanego/obiektu niepołączonego trwale z gruntem. Sąd zatem uznał za przedwczesne stanowisko organu o niemożliwości legalizacji przedmiotowego obiektu, nie przesądzając jednak o zgodności jego usytuowania z planem miejscowym, pozostawiając tę kwestie otwartą. Organem właściwym do wydania zaświadczenia o zgodności usytuowania obiektu z miejscowym planem, jest wyłącznie Prezydent m. st. Warszawy. Ten zaś organ odmówił wydania takiego zaświadczenia postanowieniem Nr 4/2021 z dnia 8 kwietnia 2021 r., które utrzymane zostało w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 31 maja 2021 r. znak: KOC/2723/Zs/21. Postanowienie to poddane zostało następnie kontroli Sądu, który wyrokiem z dnia z dnia 17 listopada 2021 r., sygn.. akt VII SA/Wa 1607/21 oddalił skargę inwestorki na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 31 maja 2021 r. znak: KOC/2723/Zs/21. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.