VI SAB/Wa 6/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Danuta Szydłowska Pr, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 maja 2018 r. sprawy ze skargi O. D. na bezczynność i przewlekłość Ministra Sportu i Turystyki w przedmiocie wydania decyzji w zakresie wniosku o przyznanie stypendium sportowego 1. stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 2. przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałym zakresie oddala skargę.

Przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest skarga na bezczynność i przewlekłe załatwienie sprawy dotyczącej wniosku O. D. (dalej: "Skarżący"), o przyznanie stypendium sportowego Ministra Sportu i Turystyki (dalej: MSiT"). Wnioskiem z 25 listopada 2015 r. Skarżący zwrócił się do MSiT, o przyznanie stypendium sportowego za zajęcie II miejsca na Mistrzostwach Świata w kombinacji 10 tańców w kategorii wiekowej U-21, które odbyły się "(...)" października 2015 r. w "(...)" (Łotwa). W odpowiedzi MSiT, pismem z 4 grudnia 2015 r. poinformował Skarżącego, że zgodnie z obowiązującymi przepisami właściwym podmiotem do złożenia wniosku w przedmiotowej sprawie jest polski związek sportowy reprezentujący dany sport, w tym przypadku Polski Związek Tańca Sportowego. Skarżący w związku z otrzymaną odpowiedzią pismem z 28 grudnia 2015 r. wniósł do Ministra Sportu i Turystyki skargę, uznając argumentację organu za niezasadną. Zdaniem Skarżącego organ powinien wydać w sprawie decyzję. Pismem z 27 stycznia 2016 r. MSiT ponownie poinformował Skarżącego, że zgodnie z obowiązującymi przepisami właściwym podmiotem do złożenia wniosku jest polski związek sportowy reprezentujący dany sport. Pismem z 18 sierpnia 2016 r., Skarżący wezwał MSiT do usunięcia naruszenia prawa poprzez brak wydania w sprawie decyzji administracyjnej w przedmiocie stypendium. Postanowieniem z "(...)" września 2016 r. MSiT, działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: "K.p.a.") w związku z art. 32 ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2016 r. poz. 176 ze zm.) i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. poz. 1130), po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego o stypendium sportowe Ministra Sportu i Turystyki, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o sporcie, minister właściwy do spraw kultury fizycznej może przyznać członkowi kadry narodowej okresowe stypendium sportowe za osiągnięte wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym. Stypendium może otrzymać członek kadry narodowej, który zobowiąże się w formie pisemnej do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych zawodach. Jednocześnie na podstawie delegacji z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie, rozporządzeniem z dnia 15 października 2012 roku w sprawie stypendiów sportowych, dla członków kadry narodowej, minister właściwy do spraw kultury fizycznej określił szczegółowy tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej, podstawę i wysokość stypendium, czas, na jaki może zostać ono przyznane, uwzględniając sposób i terminy ich wypłacania, a także zajęte przez członka kadry narodowej miejsce we współzawodnictwie międzynarodowym. Zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, minister właściwy do spraw kultury fizycznej, przyznaje stypendium na pisemny wniosek właściwego polskiego związku sportowego. MSiT stwierdził, że mając na względzie powyższe jedynym uprawnionym podmiotem do wniesienia wniosku o przyznanie stypendium sportowego jest właściwy polski związek sportowy. Organ wyjaśnił następnie, że zgodnie z art. 61 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast zgodnie z art. 28 K.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W przedmiotowej sprawie przepisami materialnymi dającymi podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego są przepisy art. 32 ust. 1 i ust. 7 ustawy o sporcie oraz przepisy wskazanego powyżej rozporządzenia w szczególności § 2 ust. 1. Na podstawie tych przepisów właściwe postępowanie mogłoby być wszczęte na podstawie wniosku właściwego polskiego związku sportowego, a nie Skarżącego. Organ dodał, że zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 K.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W świetle powyższego MSiT stwierdzić, że Skarżący nie posiada przymiotu strony, ponieważ wniosek o przyznanie stypendium może wnieść właściwy polski związek sportowy, a nie osoba, która uzyskała wynik sportowy uprawniający ewentualnie do przyznania stypendium sportowego na podstawie rozporządzenia. Pismem z 3 października 2016 r., Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność MSiT i przewlekłe załatwienie sprawy. Skarżący wyjaśnił, że był członkiem kadry Polski, reprezentował Polskę na Mistrzostwach Świata. Zdobył w "(...)"30 października 2015 r., srebrny medal. Zdaniem Skarżącego jego wniosek o przyznanie stypendium ministerialnego, powinien być rozpoznany pozytywnie w drodze decyzji administracyjnej. W jego ocenie nie jest ważne, że w rozporządzeniu z 2012 roku, wymagane było złożenie wniosku przez odpowiedni polski związek sportowy, gdyż nie jest to warunek ustawowy. W pismem z 15 maja 2017 r. stanowisko w sprawie zajęła również adwokat A.K.. Działając jako pełnomocnik z urzędu Skarżącego podtrzymała skargę na bezczynność MSiT, polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania. W związku z powyższym wniosła o uwzględnienie skargi w całości i stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania oraz stwierdzenie, że bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a ponadto zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji o stwierdzeniu albo uznaniu uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, tj. uprawnienia Skarżącego do wystąpienia z wnioskiem o stypendium sportowe albowiem pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Ponadto wniosła o przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., tj. w wysokości połowy dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jednocześnie, wniosła o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a z ostrożności procesowej przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Skarżącemu i oświadczyła, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Zdaniem pełnomocnika, wbrew twierdzeniom organu, Skarżący jest stroną postępowania. Z treści art. 32 ust. 1 ustawy o sporcie wynika, że to członek kadry narodowej - osoba indywidualna - jest potencjalnym beneficjentem stypendium sportowego, a tym samym podmiotem uprawnionym na mocy ustawy do tego, aby starać się o stypendium sportowe. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego, § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej wykracza poza upoważnienie z art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o sporcie, albowiem w szczegółowym trybie przyznawania nie mieści się delegacja do wskazania podmiotów, które mogą wystąpić z wnioskiem o stypendium sportowe. Zdaniem pełnomocnika Skarżącego, organ pozostaje w bezczynności, albowiem do chwili obecnej nie wydał decyzji administracyjnej w sprawie o stypendium sportowe. Zgodnie z art. 32 ust. 5 ustawy o sporcie, przyznanie, wstrzymanie, pozbawienie stypendium sportowego następuje w drodze decyzji. Tymczasem przedmiotowa sprawa, chociaż została zainicjowana wnioskiem Skarżącego uprawnionego z mocy ustawy o sporcie do starania się o stypendium sportowe, to wbrew przepisom ustawy o sporcie nie została zakończona decyzją administracyjną. W szczególności pisma organu z 4 grudnia 2015 r. oraz z 27 stycznia 2016 r., w których organ przedstawiał swoje stanowisko nie stanowią decyzji administracyjnej. Jeżeli zaś chodzi o postanowienie organu z 14 września 2016 r., to Skarżący wniósł na nie w terminie środek odwoławczy w postaci niniejszej skargi, która stanowi nie tylko skargę na bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie sprawy, ale również zażalenie na ww. postanowienie. Organ pozostaje w bezczynności albowiem w terminach określonych w art. 35 § 1-3 K.p.a., nie zakończył postępowania wydaniem decyzji administracyjnej Z ostrożności procesowej pełnomocnik podniósł, że nawet gdyby przyjąć, że organ zakończył sprawę zakwestionowanym przez Skarżącego postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania, to i tak należy stwierdzić, że nastąpiła przewlekłość postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 maja 2017 r., sygn. akt VI SAB/Wa 43/16, na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, oddalił skargę. WSA w Warszawie uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ nie pozostawał w bezczynności, a przewlekłość postępowania nie miała miejsca, bowiem organ nie był, zgodnie z obowiązującymi przepisami zobowiązany do wydania względem Skarżącego jakiegokolwiek aktu prawnego. WSA, wskazał za organem, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 roku w sprawie stypendiów sportowych, dla członków kadry narodowej, minister właściwy do spraw kultury fizycznej przyznaje stypendium na pisemny wniosek właściwego polskiego związku sportowego. Wobec powyższych regulacji jedynym uprawnionym podmiotem do wniesienia wniosku o przyznanie stypendium sportowego jest właściwy polski związek sportowy. Według WSA MSiT, nie wydając decyzji o przyznaniu Skarżącemu stypendium, nie pozostawał więc w bezczynności, albowiem postępowanie nie mogło wszczęte na wniosek Skarżącego, który nie posiada przymiotu strony. Wyrokiem z 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3391/17, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Ponieważ, jak wyżej wskazano, rozpatrywana sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez NSA, zastosowanie znajduje art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Związanie dokonaną przez NSA wykładnią oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie, jak i konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Wykładnia prawa, o której mowa w omawianym przepisie, obejmuje zarówno przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. Związanie wykładnią dokonaną w wyroku sądu kasacyjnego oznacza również, że sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 P.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w ww. przepisie, podlegają bowiem zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną NSA i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1117/05). Mając na względzie powyższe oraz wykładnię prawa zawartą w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku NSA z 6 grudnia 2017 r., Sąd stwierdza, za NSA, że niezasadny jest podniesiony w skardze zarzut bezczynności organu, ponieważ w chwili złożenia skargi do WSA w Warszawie, MSiT nie pozostawał w bezczynności w związku z formalnym zakończeniem postępowania z wniosku Skarżącego z 25 listopada 2015 r., postanowieniem z "(...)" września 2016 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania stypendium sportowego znak: "(...)" (wydanym na podstawie art. 61a § 1 K.p.a.), wskutek, zdaniem organu, złożenia wniosku o przyznanie stypendium przez nieuprawniony podmiot. Sąd całkowicie zgadza się z NSA, że skoro celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez właściwy organ określonego w przepisach prawa działania w sprawie wszczętej żądaniem strony, w niniejszej sprawie postępowanie zostało formalnie zakończone postanowieniem organu o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przyznania stypendium sportowego. Postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o przysługujących od niego środkach zaskarżenia i terminie ich wniesienia. Mając zatem na uwadze sam fakt, iż postępowanie w sprawie z wniosku Skarżącego zakończone zostało wydaniem postanowienia, które jest ostateczne, po jego otrzymaniu Skarżący winien skierować środek odwoławczy od tego postanowienia, nie zaś skargę na bezczynność organu. MSiT nie pozostawał bowiem w bezczynności w chwili złożenia skargi do Sądu. W wyroku z 6 grudnia 2017 r. NSA uznał ponadto, że zarzucana przez Skarżącego przewlekłość postępowania nie została przez WSA w Warszawie poddana kontroli. NSA stwierdził, że w sposób niewystarczający został przedstawiony stan sprawy co do zarzucanej organowi przewlekłości postępowania i nie wyjaśniono podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W stanie faktycznym sprawy WSA nie dokonał ustaleń w zakresie prowadzonego przez organ postępowania w okresie od złożenia wniosku o stypendium do dnia wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Poza zakresem jego zainteresowania i oceny stały się również prowadzone w tym czasie działania organu oraz Skarżącego. W konsekwencji NSA zobligował Sąd do ponownego rozpozna skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie wniosku Skarżącego o stypendium sportowe, mając na uwadze, że rozstrzygnięcie na podstawie art. 149 § 1 i § 1a P.p.s.a., powinno uwzględniać między innymi, czy doszło do przekroczenia ustawowych terminów załatwienia sprawy przez organ, a ostateczne formalne załatwienie sprawy przez wydanie "(...)" września 2015 r. postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania było usprawiedliwione konkretnymi, obiektywnymi przeszkodami uniemożliwiającymi terminowe zakończenie postępowania, w szczególności czy działania bądź zaniechania organu i Skarżącego miały istotny wpływ na jego terminowy przebieg. Przechodząc do analizy, czy w sprawie miało miejsce przewlekłe prowadzenie przez MSiT spornej sprawy, należy zauważyć, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zawierają legalnej definicji "przewlekłości postępowania". Jak wyjaśnił NSA w wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z 6 grudnia 2017 r., przez pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5. Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 69 - 70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, Warszawa 2011, s. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym. Przewlekłe prowadzenie postępowania jest stanem obiektywnym, istniejącym niezależnie od ostatecznego załatwienia sprawy. Ze stanowiskiem tym koresponduje pogląd, z którego wynika, że przewlekłość postępowania wiąże się z sytuacją, gdy organy formalnie nie pozostają w zwłoce w załatwianiu spraw, powołując się na niezależne od siebie przyczyny, a także gdy podejmują działania pozorowane bądź też działają opieszale. O istocie przewlekłości oraz jej wystąpieniu decyduje więc "element obiektywny" wyrażający się w upływie kilku terminów załatwienia sprawy, opieszałości w wyznaczaniu i przeprowadzaniu czynności procesowych niezbędnych do skonkretyzowania przedmiotu postępowania oraz wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mnożeniu czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy i konieczności ustalenia faktów mających znaczenie prawotwórcze (por. W. Chróścielewski, op. cit.). Badając przebieg postępowania w niniejszej sprawie, Sąd doszedł do wniosku, iż skarga w zakresie zarzucanego przewlekłego prowadzenia postępowania, pomimo podejmowanych przez MSiT działań, jest zasadna, ponieważ organ nie prowadził postępowania w sposób efektywny w konsekwencji czego, zakończenie postępowania nastąpiło z przekroczeniem terminu załatwienia sprawy, przy jednoczesnym braku obiektywnych okoliczności uzasadniających niedochowanie tego terminu. Zgodnie z art. 35 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. § 2 stanowi, że niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z § 3 wynika, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Jak wynika natomiast z art. 36 § 1 K.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. W niniejszej sprawie, sekwencja działań organu i Skarżącego przedstawia się w następujący sposób: 1) Skarżący wystąpił wnioskiem z 25 listopada 2015 r. do MSiT o przyznanie stypendium sportowego, 2) w odpowiedzi MSiT, pismem z 4 grudnia 2015 r. poinformował Skarżącego, że zgodnie z obowiązującymi przepisami właściwym podmiotem do złożenia wniosku w przedmiotowej sprawie jest polski związek sportowy reprezentujący dany sport, 3) Skarżący pismem z 28 grudnia 2015 r. wniósł do MSiT skargę uznając argumentację organu za niezasadną, 4) MSiT, pismem z 27 stycznia 2016 r. ponownie poinformował Skarżącego, że zgodnie z obowiązującymi przepisami właściwym podmiotem do złożenia wniosku jest polski związek sportowy reprezentujący dany sport, 5) pismem z 18 sierpnia 2016 r., Skarżący wezwał MSiT do usunięcia naruszenia prawa i wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie stypendium, 6) postanowieniem z "(...)" września 2016 r. MSiT odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. W świetle powyższego, od zainicjowania przez Skarżącego postępowania w niniejszej sprawie wnioskiem z 25 listopada 2015 r., do zakończenia postępowania w sposób, który nie wymagał postępowania wyjaśniającego, postanowieniem z "(...)" września 2016 r., upłynęło prawie 10 miesięcy. Wprawdzie, na każde pismo Skarżącego, MSiT reagował kierując pisma do Skarżącego w terminach nie przekraczających miesiąca, jednak do czasu wydania postanowienia z "(...)" września 2016 r., nie były to pisma kończące postępowanie w sprawie. Sąd stwierdza w związku z tym, że sprawa była prowadzona przez organ w sposób niesprawny, nieskuteczny i nieefektywny, w sytuacji gdy mogła być załatwiona niezwłocznie. Z tych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie przyznania Skarżącemu stypendium sportowego. Ponieważ jednak, organ zakończył sprawę postanowieniem z "(...)" września 2016 r., odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie, Sąd nie zobowiązał organu do wydania w określonym terminie aktu, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz nie zobowiązał, na podstawie art. 149 § 1 pkt 2 P.p.s.a., organu do stwierdzenia albo uznania uprawnienia Skarżącego do wystąpienia ze spornym wnioskiem. Sąd, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdził, że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ całokształt okoliczności sprawy wskazuje, że wydanie postanowienia z "(...)" września 2016 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie, po blisko 10 miesiącach od wniesienia wniosku przez Skarżącego, nastąpiło nie wskutek zaniedbań i celowego, opieszałego działania organu lecz na skutek błędnego przekonania organu, że pismo z 4 grudnia 2015 r., skierowane do Skarżącego informujące, że właściwym podmiotem do złożenia wniosku w przedmiotowej sprawie jest polski związek sportowy reprezentujący dany sport, jest pismem, które zakończyło sprawę. W konsekwencji, do czasu wezwania przez Skarżącego organu do usunięcia naruszenia prawa, pismem z 18 sierpnia 2016 r., organ pozostawał w przekonaniu, że nie jest zobligowany do wydania jakiegokolwiek aktu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie i że jego dotychczasowe, podejmowane bez zbędnej zwłoki, działanie, odpowiada prawu. Dlatego, w ocenie Sądu, naruszenie w niniejszej sprawie ustawowego terminu do załatwienia sprawy, nie miało charakteru rażącego, w związku z tym że organ podejmując działania w odpowiedzi na pisma Skarżącego, pozostawał w przekonaniu, że sprawę zakończył w terminie. Z tych samych też względów Sąd uznał, że niezasadnym byłoby wymierzenie organowi na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., grzywny, wnioskowanej przez pełnomocnika Skarżącego. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 149 § 1, § 1a i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi Skarżącego za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy Sąd orzeknie w trybie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.