VI SAB/Wa 51/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na przewlekłość Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie wydania uchwały w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego [...] postanawia odrzucić skargę

Pismem z dnia [...] lutego 2022 r. (data wpływu do organu – 24 lutego 2022 r.) [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej: "strona skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: "organ", "KRRiT") w przedmiocie wydania uchwały w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego "T". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że uchwałą nr [...] z [...] lutego 2022 r. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji udzieliła stronie skarżącej koncesji na kolejny okres na rozpowszechnianie programu "T". W tym samym dniu ww. uchwała została skierowana do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, 1491 i 2052, dalej: "k.p.a."), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076, 2105, dalej: "o.p."), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422 z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Jak zasadnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, ustawodawca określił zamknięty katalog spraw administracyjnych, w których można złożyć skargę administracyjną na bezczynność lub przewlekłość organu w jej załatwieniu. Należy także podkreślić, że do zaistnienia sprawy administracyjnej konieczny jest zarówno konkretny przepis administracyjnego prawa materialnego, jak i postępowanie, które nada w określonej formie temu przepisowi znaczenie prawne. Można zatem przyjąć, że sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnoprawnego, czyli takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 2414/21, LEX nr 3188990; postanowienie NSA z 29 grudnia 2010 r., sygn. akt I OZ 953/10, LEX nr 742207). Podkreślenia wymaga, że zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności w nich wskazanych. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest przewlekłość postępowania w przedmiocie wydania uchwały w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego "T" na kolejny okres. Uchwała KRRiT nr [...] została podjęta [...] lutego 2022 r. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, uchwała KRRiT w przedmiocie wydania uchwały w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego jest aktem wewnętrznym skierowanym do organu będącego w jej strukturze (tj. Przewodniczącego KRRiT), nie zaś do indywidualnego podmiotu. Akt ten nie implikuje zatem żadnych praw i obowiązków dla stron postępowania. W konsekwencji uchwała ta nie mieści się w żadnej z wymienionych powyżej kategorii aktów prawnych, co oznacza, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne, na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a., nie obejmuje tego typu aktów (por. postanowienie NSA z 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 314/15, LEX nr 1775001; postanowienie WSA w Warszawie z 21 października 2014 r. sygn. VI SA/Wa 2279/14). Skoro zatem wydanie uchwały przez KRRiT w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego nie mieści się w katalogu spraw z art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. ani tych wskazanych w art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., to niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej uchwały. Dodatkowo wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca [...] lutego 2022 r. (data stempla pocztowego) wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że [...] lutego 2022 r. KRRiT podjęła uchwałę o udzieleniu koncesji na kolejny okres na rozpowszechnianie programu "T.". Zatem wynika z tego, że skarga na bezczynność organu została wniesiona po powzięciu uchwały przez KRRiT, czyli po ustaniu stanu bezczynności organu. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie zaś do art. 149 P.p.s.a sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd wskazuje ponadto, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w przywołanej uchwale. Skoro strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność po wydaniu decyzji przez organ (po załatwieniu jej sprawy), należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, skargę jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.