VI SAB/Wa 26/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na przewlekłość Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie wydania uchwały w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego "[...]" postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

[...] (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: "organ", "KRRiT") w przedmiocie wydania uchwały w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego "[...]". Pismem z 23 września 2021 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Mając na uwadze treść wskazanego pisma, zarządzeniem z 27 stycznia 2022 r. wydanym w sprawie o sygn. akt VI SAB 201/21, Sąd zwrócił się z pytaniem do pełnomocnika strony skarżącej, czy pismo z 23 września 2021 r. zawiera w sobie dwie skargi, dotyczące działania dwóch organów, tj.: skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie sprawy w przedmiocie wydania decyzji przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz skargę na przewlekłość postępowania Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie wydania uchwały przez ten organ. Ponadto Sąd zobowiązał pełnomocnika strony skarżącej – w przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie – do nadesłania jednego egzemplarza skargi z 23 września 2021 r. wraz z załącznikami, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu, pismem z 9 lutego 2022 r., skarżąca wskazała, że w piśmie z 23 września 2021 r., zawarła dwie skargi. Zarządzeniem z 21 lutego 2022 r. dokonano rejestracji sprawy ze skargi skarżącej na przewlekłość KRRiT w przedmiocie wydania uchwały w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sprawa, której dotyczy skarga, nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r. poz. 2096 oraz z 2019r. poz. 60, 730,1133 i 2196 ), dalej: "k.p.a.", postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.), dalej: "o.p.", postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Jak zasadnie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, ustawodawca określił zamknięty katalog spraw administracyjnych, w których można złożyć skargę administracyjną na bezczynność lub przewlekłość organu w jej załatwieniu. Należy także podkreślić, że do zaistnienia sprawy administracyjnej konieczny jest zarówno konkretny przepis administracyjnego prawa materialnego, jak i postępowanie, które nada w określonej formie temu przepisowi znaczenie prawne. Można zatem przyjąć, że sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnoprawnego, czyli takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 2414/21, LEX nr 3188990; postanowienie NSA z 29 grudnia 2010 r., sygn. akt I OZ 953/10, LEX nr 742207). Podkreślenia zatem wymaga, że zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności w nich wskazanych. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest przewlekłość postępowania w przedmiocie wydania uchwały w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego "[...]". Uchwała KRRiT nr [...] podjęta została [...] września 2021 r. Należy zauważyć, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, uchwała KRRiT w przedmiocie wydania uchwały w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego jest aktem wewnętrznym skierowanym do organu będącego w jej strukturze (Przewodniczącego KRRiT), nie zaś do indywidualnego podmiotu. Akt ten nie implikuje zatem żadnych praw i obowiązków dla stron postępowania. W konsekwencji uchwała ta nie mieści się w żadnej z wymienionych powyżej kategorii aktów prawnych, co oznacza, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne, na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a., nie obejmuje tego typu aktów (por. postanowienie NSA z 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 314/15, LEX nr 1775001; postanowienia WSA w Warszawie z 21 września 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 833/12, LEX nr 1925078 oraz z 21 października 2014 r. sygn. VI SA/Wa 2279/14). Skoro zatem wydanie uchwały przez KRRiT w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego nie mieści się w katalogu spraw z art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. ani tych wskazanych w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., to niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej uchwały (por. treść art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., który odsyła do punktów 1-4 tego przepisu, oraz art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). Tylko dodatkowo zaś Sąd wskazuje, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona 23 września 2021 r. na poczcie. Z kolei [...] września 2021 r. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji podjęła uchwałę w niniejszej sprawie. Jak wskazano powyżej, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, uchwała KRRiT w przedmiocie wydania uchwały w sprawie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego jest aktem wewnętrznym skierowanym do organu będącego w jej strukturze (Przewodniczącego KRRiT), nie zaś do indywidualnego podmiotu. Akt ten nie implikuje zatem żadnych praw i obowiązków dla stron postępowania. Nie jest także – w przeciwieństwie do decyzji Przewodniczącego KRRiT - doręczany stronom postępowania. Jak wynika zaś m.in. z uchwały 7 sędziów NSA z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21: "Skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym". W uchwale tej podkreślono, że jeżeli przewlekle prowadzone postępowanie uległo zakończeniu przed wniesieniem skargi, to zachodzi jej niedopuszczalność z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), skoro przestaje istnieć przedmiot kontroli sądu administracyjnego. W takim przypadku prowadzenie kontroli sądowoadministracyjnej staje się niedopuszczalne, bo nie ma czego kontrolować (por. T. Woś, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 6, art. 58, Warszawa 2016 s. 528). Sąd w tym kontekście wskazuje, że przedmiotowa uchwała KRRiT zapadła przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie, także i z tego powodu skarga ta jest niedopuszczalna. Sąd podkreśla przy tym, że skarga na bezczynność i przewlekłość Przewodniczącego KRRiT w wydaniu przez ten organ decyzji zostanie rozpoznana w odrębnym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.