VI SA/Wa 875/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Generalnego Inspektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu postanawia odrzucić skargę

Pismem z 17 stycznia 2025 r., nadanym w placówce pocztowej 20 stycznia 2025 r., A. S. (dalej jako "skarżący", "strona"), wniósł skargę na decyzję Generalnego Inspektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2024 r. nr w przedmiocie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu. Z uwagi na brak formalny skargi, pismem z 20 marca 2025 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 12 marca 2025 r., wezwano skarżącego do jego uzupełnienia poprzez wskazanie swojego numeru PESEL, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie Sądu zostało doręczone stronie 25 marca 2025 r. (z.p.o. – k. 30 akt sprawy), w związku z czym termin do uzupełnienia braku upływał 1 kwietnia 2025 r. 27 marca 2025 r. skarżący przesłał na adres mailowy sądu wiadomość e-mail, w której wskazał numer PESEL. Kwestią do rozstrzygnięcia pozostaje również terminowość wniesienia skargi do sądu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja organu II instancji została odebrana przez dorosłego domownika w imieniu skarżącego 18 grudnia 2024 r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić jako wniesioną z uchybieniem terminu. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe na stan niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący przekroczył termin do wniesienia skargi od decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Decyzja została doręczona na adres skarżącego 18 grudnia 2024 r., a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonego aktu podpis złożył dorosły domownik. 30-dniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 17 stycznia 2025 r. Natomiast skarga została nadana w placówce pocztowej 20 stycznia 2025 r., a więc z przekroczeniem terminu ustawowego. W aktach sprawy znajduje się koperta potwierdzająca nadanie skargi po terminie (k. 16 akt sprawy). Co prawda, na piśmie stanowiącym skargę na przedmiotową decyzję widnieje data 17 stycznia 2025 r., jednak należy podkreślić, że o dacie wniesienia pisma nie decyduje data jego sporządzenia, a data nadania go w urzędzie pocztowym. Skarżący nie złożył także wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie bada z jakich przyczyn doszło do uchybienia terminowi do złożenia skargi. W doręczonej decyzji znajduje się pouczenie, że strona, która nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu II instancji może wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona niewątpliwie po terminie. Niniejsze postanowienie nie narusza konstytucyjnego prawa do sądu. Skarżący miał możliwość skorzystania z tego prawa, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skorzystanie z tego uprawnienia jest jednak obwarowane koniecznością zachowania określonych w ustawie wymagań formalnych, m.in. określonego precyzyjnie terminu na wniesienie skargi. Niewątpliwość wniesienia skargi po terminie jest okolicznością, która sprawia, że sąd pozbawiony jest możliwości merytorycznego rozpatrzenia sprawy i przeprowadzenia kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Na koniec należy także odnieść się do okoliczności uzupełnienia braku formalnego przez skarżącego pismem nadesłanym na adres e-mail tutejszego sądu. W myśl art. 12b § 2 p.p.s.a. w postępowaniu dokumenty elektroniczne wnosi się do sądu administracyjnego przez elektroniczną skrzynkę podawczą, a sąd doręcza takie dokumenty stronom za pomocą środków komunikacji elektronicznej na warunkach określonych w art. 74a. W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie swojego numeru PESEL w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie otwartym do uzupełnienia braków, skarżący nadesłał drogą mailową wiadomość ze wskazanym numerem PESEL. Zauważyć jednak należy, że w aktualnym stanie prawnym – o czym pouczono stronę – przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wniesienia pisma procesowego za pośrednictwem wiadomości e-mail. Pismo wysłane na adres elektroniczny sądu (a dokładniej – adres e-mail), czyli z pominięciem elektronicznej skrzynki podawczej sądu, nie wywołuje skutków prawnych, które p.p.s.a. wiąże ze złożenie pisma procesowego (por. postanowienie NSA z 26 maja 2020 r. sygn. akt I GPP 5/20). Przesłanie dokumentu drogą elektroniczną do sądu administracyjnego z pominięciem elektronicznej skrzynki podawczej tego sądu jest zatem nieskuteczne (por. wyrok NSA z 19 maja 2023 r., sygn. akt I FSK 595/21). W konsekwencji nie ma podstaw do drukowania wiadomości i uznawania wydruku za pismo procesowe obarczone brakiem formalnym w postaci braku podpisu osoby wnoszącej. Stosownie do art. 12b § 2 p.p.s.a. dokumenty elektroniczne wnosi się do sądu administracyjnego przez elektroniczną skrzynkę podawczą, co wiąże się z wysyłaniem poczty, w tym pism procesowych, z adresu na platformie ePUAP, a także z posiadaniem kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu zaufanego albo rodzi konieczność opatrzenia pisma podpisem osobistym – o czym skarżący został pouczony wraz z wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego. Zatem uzupełnienie braków formalnych skargi w postaci wiadomości e-mail, jako niespełniające ww. warunków, nie wywołuje skutku prawnego w postaci dochowania terminu do uzupełnienia tego braku. Mając na względzie opisane wyżej okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 oraz § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.