VI SA/Wa 819/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2575/14 oddalającym skargę P. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia ,,(...)"maja 2014 r. nr ,,(...)" w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2575/14, 2. zwrócić skarżącemu P. J. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia "(...)" kwietnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2575/14 oddalił skargę P. J. (dalej "Skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "(...)" maja 2014 r. nr "(...)"w przedmiocie kary pieniężnej. Pismem z dnia 12 kwietnia 2019 r. Skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jako podstawę prawną skargi wskazał art. 272 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a."). W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że w dniu 21 marca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej "TSUE") wydał wyrok w sprawie C127/17, którym uznano przepis art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych jako niezgodny z prawem UE. Zasadnym jest zatem ponowne rozstrzygnięcie ww. sprawy z wykluczeniem regulacji uznanych przez TSUE jako niezgodne z prawem UE (skróty Skarżącego). Pismem z 9 maja 2019 r. (k. 6), zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, Sąd przesłał Skarżącemu odpis zarządzenia z 17 kwietnia 2019 r., którym wezwano go do uzupełnienia braku formalnego ww. skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia ww. odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Rzeczone wezwanie zostało doręczone Skarżącemu 13 maja 2019 r. (k. 9). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku Przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Orzecznictwo sądowe zgodne jest przy tym co do tego, że uiszczenie wpisu po terminie jest równoznaczne w skutkach z nieuiszczeniem wpisu (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 60/11; z dnia 4 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/11; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania został doręczony Skarżącemu w dniu 13 maja 2019 r., zatem siedmiodniowy termin na jego uiszczenie upłynął z dniem 20 maja 2019 r. Z notatki służbowej (k. 5v) sporządzonej przez pracownika tutejszego Sądu w dniu 23 maja 2019 r., po sprawdzeniu w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych wynika, że do 21 maja 2019 r. nie został uzupełniony powyższy brak formalny skargi, w postaci uiszczenia wpisu. Jednakże mimo, iż w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie uiszczenia przez Skarżącego wskazanej kwoty 200 zł tytułem wpisu od skargi o wznowienie postępowania (k. 10), to wskazać należy, że kwota ta została wpłacona na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dopiero w dniu 29 maja 2019 r., czyli po terminie wskazanym przez Sąd w zarządzeniu z dnia 17 kwietnia 2019 r. Sąd mając na względzie powyższe ustalenia oraz na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.