VI SA/Wa 741/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Joanna Wegner Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi K. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] września 2015 r.,

5UZASADNIENIE Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej "Prezes NFZ") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora "(...)"Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej "Dyrektor OW NFZ") ustalającą, że E. J. (dalej "Zainteresowana") podlegała obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, a to z tytułu wykonywania, w okresie od 21 marca do 27 lipca 2012 r., pracy na podstawie zawartej z "(...)"w "(...)" (dalej "Skarżący") umowy o świadczenie usług, do której - zgodnie z przepisami ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r., poz. 1145), dalej "k.c.", stosuje się przepisy dotyczące zlecenia. Jako podstawę powyższego ustalenia Prezes NFZ wskazał art. 102 ust. 5 pkt 24 i art. 109 ust. 5 oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1373 ze zm.), dalej "ustawa o świadczeniach", a także art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2019 r., poz. 2096 ze zm.), dalej "k.p.a.". Ustalenie podlegania Zainteresowanej obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu nastąpiło w następujących okolicznościach faktyczno-prawnych. W marcu 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w "(...)" (dalej "ZUS") zwrócił się do Dyrektora OW NFZ o rozpatrzenie sprawy objęcia Zainteresowanej obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym w związku z wykonaniem przez nią, w okresie od 21 marca do 27 lipca 2012 r., na rzecz Skarżącego pracy, która zgodnie z zawartą (...) marca 2012 r. umową, nazwaną umową o dzieło, polegała na: "(...)" (dalej "sporna umowa"). ZUS w załączeniu przekazał kopie m.in.: spornej umowy oraz protokołu kontroli przeprowadzonej u Skarżącego wraz z zastrzeżeniami do tego protokołu i informacją o sposobie ich rozpatrzenia. Płatnik składek w piśmie z 23 kwietnia 2015 r. poinformował m.in. że "W ramach zawartej umowy Wykonawca zobowiązał się przygotować ocenę działalności (...) oraz przedstawić tę ocenę w formie projektu listu polustracyjnego oraz opisać podstawy wydania tej oceny w formie protokołu według ustalonych zasad. Przygotowanie oceny działalności (...) ma charakter pracy twórczej. Każda lustracja przeprowadzona jest w innych zasobach. w innej organizacji, działającej w innych uwarunkowaniach i innym otoczeniu." Dyrektor OW NFZ po przeprowadzeniu prawidłowo wszczętego postępowania, o którym zawiadomił zarówno Skarżącego, jak i Zainteresowaną, stwierdził, że Zainteresowana podlegała obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, jako osoba wykonująca, w okresie od 21 marca do 27 lipca 2012 r., sporną umowę, będącą umową o świadczenie usług w rozumieniu art. 750 k.c. Skarżący z zachowaniem terminu odwołał się od decyzji Dyrektora OW NFZ. Podtrzymując wcześniejsze stanowisko wskazał że "Istotą pracy lustratora jest zawsze wypracowanie własnej oceny działalności spółdzielni (rezultat, zawartej w liście polustracyjnym (ucieleśnienie w przedmiocie materialnym). (.) Ze względu na treść art. 1 ust 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (..) zasadnym jest twierdzenie, że zawarte umowy miały charakter pracy twórczej a wykonywane dzieła były "utworami" w rozumieniu cytowanej ustawy". Dodatkowo powołano się na wyroki Sądu Okręgowego w "(...)"z "(...)" lutego 2015 r. sygn. akt "(...)"i z "(...)" lipca 2015 r. sygn. akt "(...)"oraz Sądu Apelacyjnego w "(...)"z "(...)" marca 2015 r. sygn. akt "(...)". Prezes NFZ na wstępie uzasadnienia skarżonej decyzji, przywołując m.in. art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e oraz art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach, a także art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U z 2019 r. poz. 300 ze zm.), dalej "ustawa o s.u.s.", wyjaśnił kto i w jakich okolicznościach podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego oraz na kim ciąży obowiązek obliczenia, pobrania i odprowadzenia składki z tego tytułu. Prezes NFZ wskazał, że ze spornej umowy wynika, że Zainteresowana, na jej podstawie, zobowiązała się do sporządzenia na rzecz Skarżącego protokołu działalności spółdzielni za wynagrodzeniem 1.820 złotych. Z protokołu kontroli ZUS wynika zaś, że badania lustracyjne przeprowadzone były według zasad określonych w ustawie z dnia 16 września 1982 r. Prawo Spółdzielcze (Dz.U. 2018 r, poz. 1285 ze zm.), dalej "p.s." oraz w Instrukcji o lustracji organizacji spółdzielczych stanowiącej załącznik do Uchwały nr (...) Z. z (...) lipca 2010 r. w sprawie przyjęcia Instrukcji o lustracji organizacji spółdzielczych ((...)), dalej "Uchwała". W ocenie organu odwoławczego analiza spornej umowy wskazuje, że dotyczy ona wykonania określonych i różnorodnych czynności, a dokładnie czynności zmierzających do sporządzenia protokołu z działalności wskazanej w niej spółdzielni. Czynności wykonywane przez Zainteresowaną w żaden sposób nie zmierzały do powstania nowego, bądź zmodyfikowanego, charakterystycznego i stanowiącego o jego indywidualnym charakterze samoistnego dzieła, które zostało zdefiniowane w momencie zawierania umowy, w sposób charakterystyczny dla umowy o dzieło. W przypadku wykonanej przez Zainteresowaną pracy, wyżej opisany rodzaj wymaganego rezultatu, nie występuje. Organ przyznał, że wprawdzie zlecone do wykonania Zainteresowanej prace wymagały od niej starannego działania, opartego na posiadanej wiedzy fachowej w zakresie procedur lustracyjnych spółdzielni i odpowiednich kwalifikacjach, lecz nie odznaczały się one – te prace, cechami twórczości, charakterystycznymi dla wykonawcy dzieła. Wykonywanie spornej umowy dotyczy nieoryginalnych czynności faktycznych związanych - jak twierdzi Skarżący, z "wypracowaniem własnej oceny działalności spółdzielni", dokonywanej zgodnie z przepisami prawa oraz zasadami lustracji organizacji spółdzielczych na podstawie udostępnionej dokumentacji danej spółdzielni. Zdaniem Prezesa NFZ w rozpoznawanym przypadku nie można uznać, że rezultatem kwestionowanej umowy było wyłącznie sporządzenie protokołu działalności, ponieważ protokół stanowi podsumowanie całego procesu, jakim jest badanie lustracyjne, na który składa się szereg różnorodnych czynności, a nie stanowi konkretnego efektu. Organ odwoławczy stwierdził, że zasady przeprowadzania lustracji w spółdzielniach mieszkaniowych, którymi w swojej pracy kierowała się Zainteresowana, regulują przepisy Działu VIII Lustracja ustawy - Prawo spółdzielcze. Natomiast, zadania i rodzaje lustracji organizacji spółdzielczych, zasady i tryb przeprowadzania lustracji oraz dokumentowania jej ustaleń, obowiązki i uprawnienia lustratora oraz spółdzielni w czasie lustracji, zasady i tryb postępowania przy ujawnianiu szkód i czynów noszących znamiona przestępstwa, zasady i tryb postępowania polustracyjnego, a także zasady i tryb postępowania odwoławczego, określa Instrukcja o lustracji organizacji spółdzielczych. Zdaniem organu lustracja jest specyficzną formą kontroli i nadzoru nad działalnością spółdzielni, której cele określono w art. 91 § 21 p.s. Odwołując się do treści art. 93 § 1 p.s. zaznaczył, że z czynności lustracyjnych lustrator sporządza protokół, który składa radzie i zarządowi spółdzielni. Skarżący w wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji, zarzucił naruszenie prawa oraz bezzasadne uznanie, że sporna umowa nie była umową o dzieło. W uzasadnieniu skargi odwołał się do wyroków sądów powszechnych, które to potwierdzają, że umowy o przeprowadzenie lustracji spółdzielni mieszkaniowych spełniają kryteria określone dla umów o dzieło i odróżniają te umowy od umów zlecenia oraz od umów o świadczenie usług. Podkreślił również, że w aktualnym stanie faktycznym istnieje swoisty dualizm, polegający na tym, że wynagrodzenia za wykonanie takich samych umów, w części przypadków obciążone zostały składkami na ubezpieczenie zdrowotne, a w innych nie. W jego ocenie, istniejący stan wywołuje frustrację wśród osób realizujących bardzo odpowiedzialne zadania w wymiarze społecznym i w interesie społecznym leży ujednolicenie interpretacji, zapewniającej taki sam sposób rozliczeń z tytułu składek odprowadzanych do ZUS w odniesieniu do wszystkich lustratorów. W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zainteresowana nie zajęła stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest charakter prawny spornej umowy dotyczącej sporządzenia protokołu z działalności (...) w (...). Istota sprawy sprowadza się do zweryfikowania stanowisk stron i udzielenia odpowiedzi na pytania, czy była to umowa o dzieło, czy też inna umowa o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy dotyczące zlecenia i czy w zaistniałym stanie faktycznym Zainteresowana podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonania kwestionowanej umowy. Podstawę prawną rozstrzygnięć stanowił art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które zostały wymienione w tym przepisie. Należą do nich m.in. osoby wykonujące pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia lub osoby z nimi współpracujące (lit. e). Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych stwierdza wprost w art. 6 ust. 1 pkt 4 rozdziału 2, regulującego "Zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym", że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają (...) osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są m.in. osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia (...). Brzmienie tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o tę samą kategorię osób, podlegających ubezpieczeniu społecznemu, a tym samym kwalifikujących się do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym. W myśl art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach, za osobę wykonującą pracę na podstawie umowy zlecenia, umowy agencyjnej lub innej umowy o świadczenie usług oraz za osobę z nią współpracującą składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza zamawiający. Wyjaśnienia też wymaga, że zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach, w przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. W świetle art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. Stosownie natomiast do art. 13 pkt 2 s.u.s., obowiązkowo ubezpieczeniom tym (społecznym) podlegają osoby wykonujące pracę nakładczą oraz zleceniobiorcy - od dnia oznaczonego w umowie jako dzień rozpoczęcia jej wykonywania do dnia rozwiązania lub wygaśnięcia tej umowy. Uznanie, że sporna umowa nie stanowiła umowy o dzieło (art. 627 i nast. k.c.), lecz umowę świadczenia usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu (art. 750 K.c.) oznacza, że Skarżący był obowiązany, jako płatnik składek, do obliczania i pobrania składki z dochodu Zainteresowanej, a następnie jej odprowadzenia – składki, na podstawie art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach. Zgodnie z art. 627 k.c., przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Elementami przedmiotowo istotnymi umowy o dzieło jest określenie dzieła, do którego wykonania zobowiązany jest przyjmujący zamówienie, a także, z uwzględnieniem regulacji art. 628 w zw. z art. 627 k.c., wynagrodzenia, do którego zapłaty zobowiązany jest zamawiający. Umowa o dzieło jest umową o "rezultat usługi". Rezultat, o który umawiają się strony, musi być obiektywnie osiągalny i w konkretnych warunkach pewny. Celem umowy o dzieło nie jest bowiem czynność (samo działanie) lub zaniechanie, które przy zachowaniu określonej staranności prowadzić ma do określonego w umowie rezultatu. Przy umowie o dzieło chodzi o osiągnięcie określonego rezultatu, niezależnie od rodzaju i intensywności świadczonej w tym celu pracy i staranności. Odpowiedzialność przyjmującego zamówienie, w wypadku nieosiągnięcia celu umowy, jest więc odpowiedzialnością za nieosiągnięcie określonego rezultatu, a nie za brak należytej staranności. Przedmiotem umowy o dzieło, w ujęciu Kodeksu cywilnego, jest więc przyszły, z góry określony, samoistny, materialny lub niematerialny, lecz obiektywnie osiągalny i w danych warunkach pewny rezultat pracy i umiejętności przyjmującego zamówienie, którego charakter nie wyklucza możliwości zastosowania przepisów o rękojmi za wady (por. A. Brzozowski /w:/ System prawa prywatnego, Prawo zobowiązań – część szczegółowa, Tom 7, wydanie 3, pod red. J. Rajskiego, Wydawnictwo C.H. Beck - Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2011, s. 390-391). Z kolei, jak stanowi przepis art. 750 k.c., do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. W tej sytuacji ustalenie, że jakaś konkretna umowa i stosunek zobowiązaniowy jest "umową o świadczenie usług, która nie jest regulowana innymi przepisami", pociąga za sobą obowiązek wykonania nakazu z art. 750 k.c., a więc obowiązek odpowiedniego zastosowania przepisów o zleceniu. Przy czym należy wskazać, że subsumcja zawartej umowy pod przepis art. 750 k.c. nie czyni takiej umowy umową zlecenia, w rozumieniu art. 734 k.c. (vide: L. Ogiegło /w:/ System prawa prywatnego, Prawo zobowiązań – część szczegółowa, Tom 7, ..., s. 573 i nast.). Istota umowy zlecenia, w świetle art. 734 k.c. i nast., wyraża się w tym, że przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Umowę zlecenia zalicza się przy tym do zobowiązań tzw. starannego działania, a nie zobowiązań rezultatu. Chociaż sama definicja zakłada dążenie do osiągnięcia określonego rezultatu - dokonania czynności prawnej, jednakże w razie jego nieosiągnięcia, ale jednoczesnego dołożenia wszelkich starań w tym kierunku, przy zachowaniu należytej staranności, zleceniobiorca nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie zobowiązania (tak m.in. K. Kołakowski /w:/ G. Bieniek (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. II, 2006, s. 387; podobnie: M. Nesterowicz /w:/ J. Winiarz (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. II, 1989, s. 685). Innymi słowy, odpowiedzialność kontraktowa przyjmującego zlecenie powstanie wówczas, gdy przy wykonaniu zlecenia nie zachował wymaganej staranności, niezależnie od tego, czy oczekiwany przez dającego zlecenie rezultat nastąpił, czy nie. Obszerną analizę cech umowy o dzieło i umowy o świadczenie usług, do której stosuje się odpowiednio przepisy umowy zlecenia przeprowadził Sąd Najwyższy w wyroku z 4 lipca 2013 r., sygn. akt II UK 402/12 (opubl. www.sn/sites/orzecznictwo): "Umowę o dzieło zdefiniowano w art. 627 k.c. jako zobowiązanie do wykonania oznaczonego dzieła za wynagrodzeniem. Starania przyjmującego zamówienie w umowie o dzieło mają doprowadzić w przyszłości do konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu, za wynagrodzeniem zależnym od wartości dzieła (art. 628 § 1, art. 629, art. 632 k.c.). Umowa o dzieło zakłada swobodę i samodzielność w wykonywaniu dzieła, a jednocześnie nietrwałość stosunku prawnego, gdyż wykonanie dzieła ma charakter jednorazowy i jest zamknięte terminem wykonania. Przyjmuje się przy tym, że rezultat, o który umawiają się strony, musi być z góry określony, mieć samoistny byt oraz być obiektywnie osiągalny i pewny. Wykonanie dzieła najczęściej przybiera postać wytworzenia rzeczy, czy też dokonania zmian w rzeczy już istniejącej (naprawienie, przerobienie, uzupełnienie). Tego rodzaju postacie dzieła są rezultatami materialnymi umowy zawartej między stronami, weryfikowalnymi ze względu na istnienie wady (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 1999 r., IV CKN 152/00, OSNC 2001 Nr 4, poz. 63). (...) W odróżnieniu od umowy o dzieło, przyjmujący zamówienie w umowie zlecenia (umowie o świadczenie usług) nie bierze więc na siebie ryzyka pomyślnego wyniku spełnianej czynności. Jego odpowiedzialność za właściwe wykonanie umowy oparta jest na zasadzie starannego działania (art. 355 § 1 k.c.), podczas gdy odpowiedzialność strony przyjmującej zamówienie w umowie o dzieło niewątpliwie jest odpowiedzialnością za rezultat. W wypadku umowy o dzieło niezbędne jest zatem, aby starania przyjmującego zamówienie doprowadziły w przyszłości do konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2012 r., II UK 60/12 - niepublikowane)". Przedmiotem spornej, zawartej pomiędzy Skarżącym a Zainteresowaną, było sporządzenie protokołu z działalności spółdzielni w określonym terminie - do (...) lipca 2012 r. Sąd nie zgadza się z organem, że tak określony przedmiot umowy, nie może stanowić przedmiotu umowy o dzieło. W ocenie Sądu, sporna umowa spełnia przesłanki art. 627 k.c. Jej istotą było bowiem zobowiązanie się przyjmującego zamówienie (Zainteresowaną) do osiągnięcia z góry oznaczonego rezultatu w postaci opracowania dokumentów spełniających oznaczone w umowie warunki, a Zamawiającego (Skarżącego) – do zapłaty wynagrodzenia. Jak słusznie wskazały organy, zgodnie z art. 93 § 1 p.s., protokół sporządzony przez lustratora ma moc dokumentu urzędowego. Nie można jednak zgodzić się z tezą, że ta okoliczność ma przesądzać, że sporny protokół nie mógł stanowić dzieła w rozumieniu art. 627 k.c., skoro nie ulega wątpliwości, że protokół ten stanowił efekt pracy Zainteresowanej jako wykonawcy umowy. Należy zauważyć, że bez sporządzenia protokołu oraz zawartych w liście polustracyjnym wniosków polustracyjnych, praca Zainteresowanej nie miałaby znaczenia, ponieważ nie zostałby osiągnięty cel lustracji. To właśnie osiągnięcie rezultatu w postaci protokołu, listu polustracyjnego i odrębnej informacji, stanowiło przedmiot spornej umowy, a nie czynności prowadzące do jego osiągnięcia - sporządzenia. W tych dokumentach zawiera się wszak rezultat przeprowadzonej lustracji, stanowiący ocenę działalność kontrolowanej spółdzielni, w zakresie legalności, rzetelności i gospodarności. Sporządzenie tych dokumentów wymagało samodzielności i wkładu intelektualnego Zainteresowanej, niezależnie do faktu, że sama lustracja prowadzana jest zgodnie z przepisami Prawa spółdzielczego oraz postanowieniami Instrukcji o lustracji organizacji spółdzielczych. Celem lustracji nie było sama kontrola działalności spółdzielni, lecz właśnie indywidualna ocena tej działalności, sformułowana na podstawie danych uzyskanych w toku przeprowadzonej przez Zainteresowaną lustracji. W ten sposób uzyskany rezultat przeprowadzonej lustracji spółdzielni jest zmaterializowanym w protokole działalności wskazanej spółdzielni mieszkaniowej, efektem pracy Zainteresowanej, stanowiącym - po jego sporządzeniu, samodzielny byt. Należy też zauważyć, że wypłata wynagrodzenia uzależniona była od terminowego i prawidłowego sporządzenia wymienionego w umowie dokumentu. Zgodnie bowiem z postanowieniami spornej umowy wypłata wynagrodzenia miała nastąpić w terminie 7 dni od daty złożenia dzieła i przesłania rachunku. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, strony spornej umowy w sposób konkretny i jednoznaczny określiły jej przedmiot, którym miał być ściśle wskazany, wymieniony w umowie, dokument, spełniający określone wymogi. Dlatego też nie można było uznać, że tak określony przedmiot umowy, nie może stanowić rezultatu umowy w rozumieniu art. 627 k.c., który też nie poddawałby się sprawdzianowi na istnienie wad fizycznych według kryteriów obiektywnych i powszechnie sprawdzalnych. Nie można również uznać, że tak określony przedmiot umowy, nie jest samoistnym, a więc pozostającym po jego wytworzeniu niezależnie od dalszego działania twórcy rezultatem, materialnym, obiektywnie osiągalnym i w konkretnych warunkach pewnym. Wszystkie powyżej wymienione cechy są właściwe, zgodnie z przytoczonym powyżej orzecznictwem, dla umowy o dzieło i cechy te, w ocenie Sądu, charakteryzują sporną umowę. Sąd nie zgadza się zatem z przeciwnym stanowiskiem organów, nie popartym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie oraz przekonującą argumentacją, jakoby sporna umowa nie była umową o dzieło, a w konsekwencji, że Zainteresowana podległa obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu jej wykonania. Z tych względów Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów prawa (w tym wypadku art. 734 § 1 w zw. z art. 750 k.c.), poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że łącząca strony umowa o dzieło była umową o świadczeniu usług, a nie umową o dzieło w myśl art. 627 k.c., pomimo że specyfika spornej umowy wskazuje na wszelkie cechy umowy o dzieło. To doprowadziło w konsekwencji do naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach, polegające na uznaniu, że Zainteresowana podlegała obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, w związku ze świadczeniem pracy na podstawie spornej umowy. Ponownie rozpatrując sprawę organ zobowiązany jest uwzględnić stanowisko Sądu przyjmując, że sformułowany w spornej umowie jej przedmiot, w sposób wystarczający określa rezultat tej umowy, który może stanowić dzieło w rozumieniu art. 627 k.c. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.