VI SA/Wa 651/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2017 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Sygn. akt VI SA/Wa 651/17 1 UZASADNIENIE Decyzją z [...] grudnia 2016 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (w skrócie: "GITD"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", .art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r., poz. 1907, z późn. zm.), dalej: "u.t.d.", lp. 6.2.1., lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz art. 2 ust. 2 lit. f, art. 27, art. 32 ust. 2 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. UE L 2013 60.1, z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie 561/2006", po rozpatrzeniu odwołania H. W. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD") z [...] lipca 2016 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: 4 maja 2016 r. o godz. [...] na autostradzie A2 w punkcie poboru opłat w N.h został zatrzymany do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierowali w załodze D. S. i R. K. Podczas kontroli ustalono, że pojazdem wykonywany był międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy ze S. do Holandii na rzecz Strony. Od kierowców pobrano karty kierowcy oraz sczytano dane z urządzenia rejestrującego. W wyniku kontroli ustalono, że kierowcy 17 kwietnia 2016 r. poruszali się kontrolowanym pojazdem, posługując się cudzą kartą kierowcy należącą do G. S.. W toku kontroli R. K. zeznał, że posłużenie się kartą innego kierowcy było potrzebne do przejechania brakujących 2 godzin do prawidłowego odebrania 45-godzinnego odpoczynku tygodniowego. W przypadku konieczności odczekania brakujących 2 godzin nie zdążyłby na terminowy rozładunek. Wersję kierowcy potwierdził drugi z kierowców. W toku kontroli w wyniku zeznań D. S. ustalono także, że [...] kwietnia 2016 r. między godz. 700 a 900 czasu UTC wchodząc w skład załogi kontrolowanego pojazdu, nie zalogował swojej karty kierowcy do tachografu cyfrowego, w wyniku czego nie rejestrował on swojej aktywności na karcie kierowcy. W świetle powyższego WITD decyzją z [...] lipca 2016 r. nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł za używanie tej samej karty kierowcy przez kilku kierowców oraz nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Strona pismem z 13 sierpnia 2016 r. złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania GITD przywołaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ przedstawił zasady posługiwania się urządzeniami rejestrującymi pracę kierowców oraz nakładania kar za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Organ podkreślił, że posłużenie się przez jednego z kierowców kartą kierowcy niewchodzącego w skład zespołu kierowców kontrolowanego pojazdu przy jednoczesnym nierejestrowaniu czasu pracy przez drugiego z kierowców miało na celu ukrycie naruszeń czasu pracy kierowców, co zostało bezsprzecznie ustalone w toku kontroli. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy uznał nałożoną karę za prawidłową. GITD uznał, że w sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny, a organ I instancji zgromadził w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia i nie było sprzeczne z prawem. Organ uznał zgromadzony w toku materiał dowodowy za wystarczający do nałożenia kary i nie zachodziła potrzeba zebrania dodatkowego materiału dowodowego. GITD zaznaczył przy tym, że dowód z przesłuchania strony jest subsydiarnym środkiem dowodowym, który może zostać przeprowadzony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub ich braku pozostały do wyjaśnienia fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ podniósł, że Strona w toku postępowania pomimo ciążącego na niej obowiązku nie wykazała, że do sprawy nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia 561/2006 ani, że stwierdzone naruszenie powstało na skutek okoliczności niezależnych od Strony, na które to naruszenie nie miała wpływu, a sposób prowadzenia postępowania wskazuje, że zachowana została zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Rozpatrując złożone odwołanie, GITD wyjaśnił, że przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w sposób umożliwiający im przestrzeganie obowiązujących przepisów i ponosi odpowiedzialność za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy w nim zatrudnieni. Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie zastosowania nie znajdował art. 92b u.t.d., gdyż dotyczy on wyłącznie naruszeń związanych z czasem pracy kierowców, których nie stwierdzono w toku kontroli. GITD stwierdził także, że wykryte naruszenia nie były niemożliwe do przewidzenia i powstały na skutek nieprawidłowego nadzoru nad pracą kierowców i przyzwolenia pracodawcy na takie zachowanie. Na powyższe orzeczenie Strona pismem z 17 lutego 2017 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z decyzją ją poprzedzającą, zobowiązanie WITD do wydania decyzji umarzającej postępowanie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1) art. 92c ust. 1 u.t.d. przez nieumorzenie postępowania; 2) art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 6.2.1 i lp. 6.3.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przez ich bezpodstawne zastosowanie; 3) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez przekroczenie swobodnej oceny dowodowej i wydanie decyzji w sytuacji, gdy nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy, a w szczególności brak wpływu na naruszenie; 4) art. 10 § 1 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Uzasadniając powyższe zarzuty, Skarżąca podniosła, że organ nie wziął pod uwagę, iż obaj kierowcy w toku postępowania złożyli oświadczenia, że wykroczenie drogowe popełnili z własnej inicjatywy, a o użyciu karty innego kierowcy nie poinformowali swojego pracodawcy. Strona zauważyła przy tym, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, dlaczego oświadczenia złożone przez kierowców nie były podstawą rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto Skarżąca wskazała, że zatrzymany do kontroli pojazd wynajmuje od 1 kwietnia 2016 r. i w dniu kontroli nie istniał jeszcze ustawowy obowiązek sczytania danych z tachografu cyfrowego przedmiotowego pojazdu, w związku z czym niemożliwe było wykrycie posłużenia się przez kierowców kartą osoby trzeciej. Strona zaznaczyła, że nie zna właściciela karty kierowcy, którą posłużyli się kierowcy zatrzymanego do kontroli pojazdu, i nie był on jej pracownikiem. Zdaniem Skarżącej wskazuje to na fakt, że nie miała wpływu na spowodowane przez kierowców naruszenia. Strona podniosła także, że żaden z kierowców przed wykonaniem zleconego zadania przewozowego ani w jego trakcie nie zgłaszał żadnych uwag wskazujących, iż zostało ono zorganizowane w sposób niemożliwy do wykonania przy przestrzeganiu przepisów o czasie prowadzenia pojazdów. Skarżąca zaznaczyła przy tym, że szkolenia kierowców odbywają się regularnie, a w przypadku wykrycia ewentualnych nieprawidłowości podejmuje odpowiednie działania. W ocenie Strony działanie kierowców, którzy dopuścili się naruszenia przepisów prawa z własnej inicjatywy i używali bez wiedzy i zgody pracodawcy karty innego kierowcy, należy uznać za okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, tj. sytuacje powstałe w warunkach niezależnych od przedsiębiorcy. Skarżąca wskazała ponadto, że w trakcie kontroli nie stwierdzono żadnych innych naruszeń przepisów prawa, co potwierdza jej rzetelność i staranność w prowadzeniu działalności gospodarczej. Zdaniem Strony powyższe okoliczności powinny przesądzać o konieczności zastosowania wobec niej instytucji uregulowanej w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] grudnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2016 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Ustalano, że podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego, przeprowadzonej w dniu 4 maja 2016 r., na autostradzie A2 PPO [...] kier. [...] posłużono się kartą innego kierowcy co było potrzebne do przejechania brakujących 2 godzin do prawidłowego odebrania 45-godzinnego odpoczynku tygodniowego. W przypadku konieczności odczekania brakujących 2 godzin nie zdążyłby na terminowy rozładunek. Kontrolowany pojazd prowadzony był przez załogę kierowców Pana D. S. i Pana R. K.. Kierowcy wykonywali w imieniu przedsiębiorcy międzynarodowy transport drogowy z Polski do Holandii. Powyższe udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. Odnośnie naruszenia 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ prawidłowo uznał, że przepis ten sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi karą pieniężną w wysokości [...] złotych. Zgodnie z art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Zgodnie z art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r.: 1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówką lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. 3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust, 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. W ocenie Sądu na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. danych cyfrowych pobranych z kart kierowców tachografu zamontowanego w kontrolowanym pojeździe, protokołu przesłuchania świadków oraz protokołu kontroli zostało udowodnione, że kierowca Pan D. S. w dniu [...] kwietnia 2016 r. od godz. 08:56 do godz. 11:07 wykonując w imieniu strony przewozy drogowy pojazdem marki [...] nr rej. [...] nie rejestrował na karcie kierowcy swojej aktywności, prędkości pojazdu przebytej drogi. Powyższe zostało stwierdzone w dniu 4 maja 2016 r. podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] należącego do przedsiębiorcy. Kontrolowany pojazd prowadzony był przez załogę kierowców Pana D. S. i Pana R. K.. W trakcie kontroli inspektorzy w wyniku analizy danych cyfrowych pobranych z kart kierowców i z tachografu zamontowanego w kontrolowanym pojeździe stwierdzili, że w dniu 17 kwietnia 2016 r. mógł być wykonywany przez tych kierowców przewóz, w trakcie którego jeden z tych kierowców nie rejestrował swojej aktywności, a drugi kierowca rejestrował swoją aktywność na karcie innego kierowcy. Przesłuchiwani w charakterze świadków kierowcy zeznali, że: Pan D. S. w dniu 17 kwietnia 2016 r. prowadził pojazd o nr rej. [...] wspólnie z drugim kierowcą Panem R. K. bez zalogowanej do tachografu karty kierowcy. Kierowca wyjaśnił, że mieli z drugim kierowcą wykonać przewóz do Holandii na określoną godzinę, a nie chcieli skrócić odbieranego regularnego odpoczynku tygodniowego. Z zeznań świadka wynika, że kierowca D. S. wykonywał przewóz przez dwie pierwsze godziny jazdy nie rejestrując swojej aktywności na karcie kierowcy, a drugi kierowca R. K. w tym samym czasie rejestrował swoją aktywność na karcie kierowcy G. S.. Zeznania o podobnej treści złożył drugi z kierowców Pan R. K.. Kierowca ten zeznał, że w dniu 17 kwietnia 2016 r. prowadząc pojazd o nr rej. [...] wspólnie z drugim kierowcą Panem D. S., rejestrował przez pierwsze dwie godziny swoją aktywność na karcie kierowcy G. S., a kierowca D. S. w tym samym czasie nie rejestrował swojej aktywności na karcie kierowcy. Kierowca zeznał, że uczynił tak by ukryć fakt skrócenia dziennego czasu odpoczynku. Należy wskazać, że jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Odnośnie naruszenia lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organy prawidłowo wskazały, że: Zgodnie z lit. t załącznik IB do rozporządzenia 3821/85 "karta kierowcy" oznacza: kartę do tachografów wydaną konkretnemu kierowcy przez organy Państwa Członkowskiego; karta kierowcy identyfikuje kierowcę i umożliwia gromadzenie danych dotyczących czynności kierowcy. Zgodnie z art. 2 ust. 2 lit. f rozporządzenia nr 165/2014, "karta kierowcy" oznacza kartę do tachografu, która identyfikuje kierowcę i umożliwia gromadzenie danych dotyczących czynności kierowcy, wydaną konkretnemu kierowcy przez organ państwa członkowskiego. Zgodnie z art. 27 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. 1. Karta kierowcy jest imienna. 2. Kierowca może posiadać nie więcej niż jedną ważną kartę kierowcy i jest uprawniony do posługiwania się jedynie jego własną imienną kartą kierowcy. Kierowca nie może posługiwać się kartą uszkodzoną lub kartą, której okres ważności upłynął. Zgodnie z art 34 ust. 1-4 rozporządzenia 165/2014: 1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. 3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf. Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu. 4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. Z uwagi na ustalony stan faktyczny organy prawidłowo zastosowały lp. 6. 3. 4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców kara pieniężną w wysokości [...] złotych. W ocenie Sądu Organy rozpoznając sprawę zgodnie z art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz po przeprowadzeniu postępowania prawidłowo stwierdziły, że właściwie ustalono stan faktyczny. Organ I instancji zgromadził w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Organ dysponował protokołem kontroli, danymi cyfrowymi pobranymi z kart kierowców i urządzenia rejestrującego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe, protokołami przesłuchania świadków. Na tych dowodach oparł się [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Strona w prowadzonym postępowaniu nie udowodniła, że do przewozu wykonywanego przez jej kierowców, w trakcie którego jeden z kierowców nie używał karty kierowcy, a drugi kierowca posługiwał się karta innego kierowcy nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 561/2006 lub też, że stwierdzone naruszenie powstało na skutek okoliczności niezależnych od strony, na które to naruszenie strona nie miała wpływu. W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 8 kpa jest bezpodstawny gdyż Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając ponownie sprawę stwierdził, że organ I instancji prowadził postępowanie administracyjne zgodnie z dyrektywą wynikającą z art. 8 kpa. Organy prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie kontrolowanego do władzy publicznej. Zebrały istotne w sprawie dowody. Strona została pouczona o przysługujących jej uprawnieniach. Skarżący miał możliwość wypowiedzenia się w toku czynności kontrolnych, zgłaszania dowodów, składania wyjaśnień, z których to uprawnień skorzystał w toku postępowania przed organem I instancji. W trackie toczącego się postępowania strona nie dostarczyła żadnych dowodów zwalniających ją od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. Zaskarżona decyzja zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne stosownie do obowiązujących w tym zakresie wymogów. Odnosząc się do wyjaśnień strony twierdzącej, że nie miała wpływu na stwierdzone naruszenia oraz, że powstały one bez jej zgody należy podkreślić, iż zarówno art. 92 a ustawy o transporcie drogowym, jak i przepisy art. 10 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ustanowiły odpowiedzialność przedsiębiorców wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne (nie zaś pracowników, którym rzeczone podmioty zlecają czynności kierowania pojazdami), za naruszenia przepisów wyznaczających normy czasu pracy kierowców jak i innych przepisów związanych z wykonywaniem przewozów drogowych. Zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym za naruszenie przepisów odpowiedzialność ponoszą niezależnie podmiot wykonujący przewóz drogowy, kierujący pojazdem oraz zarządzający transportem w przedsiębiorstwie, co potwierdza treść art. 92 ust. 1 i 3 oraz art. 92a ust. 1 u.t.d. Kierujący pojazdem może zgodnie z art. 92 ust. 1 i 2 zostać ukarany karą grzywny w wysokości do 2 000 złotych za naruszenia wymienione w załączniku nr 1 do ww. ustawy. W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo twierdzi, że w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c ustawy o transporcie drogowym mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ nie wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, jednak nie dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, nie uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.