VI SA/Wa 610/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi A. K. na uchwałę Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia rękojmi należytego prowadzenia apteki postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały.

W skardze na uchwałę Naczelnej Rady Aptekarskiej z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia rękojmi należytego prowadzenia apteki, A. K. – skarżąca w niniejszej sprawie, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej uchwały. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżąca wskazała między innymi, wykonanie wadliwych uchwał może wywołać dla niej negatywne skutki materialnoprawne. Uznała, że uchwały te mogą spowodować utratę przez nią zatrudnienia na stanowisku kierowania apteki, co z kolei, jej zdaniem, stanowi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ponieważ doprowadzi do pozbawienia istotnego źródła dochodu koniecznego dla utrzymania. Stwierdziła, że utrata obecnego zatrudnienia może spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ jeśli pracodawca znajdzie na jej stanowisko innego farmaceutę to najpewniej niemożliwym będzie już jej powrót w późniejszym czasie, nawet po pozytywnym rozstrzygnięciu sprawy sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, wstrzymaniu wykonania podlegają wyłącznie te akty, które posiadają atrybut wykonalności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 1377/11). W orzecznictwie przyjmuje się, że przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 804/11). W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest uchwała w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o posiadaniu przez skarżącą rękojmi należytego prowadzenia apteki. Zatem ze względu na swój charakter zaskarżona uchwała nie mieści się w katalogu aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Zaskarżona uchwała nie nakłada bowiem na skarżącą obowiązków, które podlegałyby wykonaniu przez nią w sposób dobrowolny bądź też w drodze przymusu państwowego. Potwierdza ona jedynie fakt, że skarżąca jako farmaceutka nie może otrzymać zaświadczenia, że spełnia przesłanki pozwalające przypisać jej atrybut należytego wykonywania zawodu kierowania apteki. W konsekwencji okoliczności podnoszone przez skarżącą nie dotyczą skutków wywołanych zaskarżoną uchwałą, lecz stanowią w istocie opis potencjalnych następstw orzeczenia o cofnięciu prawa wykonywania zawodu farmaceuty, co do którego treść wydanej w niniejszej sprawie uchwały Naczelnej Rady Aptekarskiej w żaden sposób się nie odnosi. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.