VI SA/Wa 5999/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia: odrzucić skargę

Pismem z 16 października 2023 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (Skarżąca), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta odbywa się w trybie i na zasadach określonych przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej "p.p.s.a."). Merytoryczne rozpatrzenie skargi, każdorazowo poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tego powodu nastąpi w szczególności w sytuacji, w której skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2023 r. odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W myśl art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepis art. 101 § 3 k.p.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18) nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a. stronie służy zażalenie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Ratio legis wskazanych zmian było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne, przy jednoczesnym wyłączeniu możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że strona niezadowolona z tego rodzaju rozstrzygnięcia nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli, ponieważ stosownie do art. 142 k.p.a. może je kwestionować w treści środka odwoławczego oraz skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12). W postanowieniu z 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1590/13, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał zaś, że przepis art. 3 § 2 pkt. 2 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, w drodze odrębnej skargi, jest wyłączona w sprawach, które w toku postępowania administracyjnego są załatwiane postanowieniem, na które nie służy zażalenie. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Reasumując, stwierdzić należy, że niedopuszczalność zaskarżenia w drodze zażalenia postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania wynika wprost z art. 101 § 3 k.p.a. Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt. 2 p.p.s.a., jak również nie wpisuje się w żadną inną kategorię aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., w związku z czym nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.