VI SA/Wa 576/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 10 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. R. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na przeprowadzenie leczenia obejmującego zabieg odtwórczy tkanek kostnych oraz tkanek miękkich jamy ustanej oraz niewyrażenia zgody na przeprowadzenie leczenia implantoprotetycznego p o s t a n a w i a: ustanowić dla skarżącego J. R. adwokata.

J. R. (dalej też jako skarżący) wniósł w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Z informacji podanych we wniosku oraz przedłożonych przez skarżącego dokumentów wynika, że prowadzi on samodzielnie gospodarstwo domowe. Z przedłożonego wyciągu z rachunku bankowego obejmującego transakcje w okresie od dnia [...] lipca do dnia [...] września 2014 roku wynika, że skarżący otrzymywał rentę w wysokości 1 029 złotych miesięcznie. Natomiast w piśmie datowanym na dzień [...] września 2014 roku skarżący oświadczył, że decyzją lekarza orzecznika domówiono przyznania mu renty. Skarżący przesłał przy tym mailem ww. decyzję opatrzoną datą [...] sierpnia 2014 roku, którą to decyzją lekarz orzecznik uznał, że skarżący nie jest niezdolny do pracy. Tak więc aktualnie skarżący nie posiada żadnego dochodu. Skarżący załączył nadto zaświadczenie z ośrodka pomocy społecznej, z którego wynika, że korzysta on z pomocy ośrodka w postaci zasiłków celowych. Skarżący korzysta ze służebności mieszkania. Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozpoznając wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, zważył, co następuje: W pierwszej kolejności podnieść należy, że stosownie do treści przepisu art. 239 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych. Tym samym wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych pozostaje bezprzedmiotowy. Zatem w niniejszej sprawie rozpoznaniu podlega wyłącznie żądanie skarżącego dotyczące ustanowienia adwokata. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż zasadnym jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Skarżący prowadzi bowiem samodzielnie gospodarstwo domowe, będąc w chwili obecnej pozbawionym dochodów z uwagi na odmowę uznania go za osobę niezdolną do pracy. Ponadto jego dochód do sierpnia br. z uwagi na wysokość oscylującą wokół kwoty tysiąca złotych, wydatkowany był na bieżące potrzeby bytowe skarżącego. Z uwagi na niewielką jego skalę skarżący nie miał możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Zauważyć także wypada, że skoro ośrodek pomocy społecznej (a więc jednostka organizacyjna wszechstronnie oceniająca sytuację materialną osoby ubiegającej się o świadczenia z zakresu pomocy społecznej) uznał, iż skarżący nie posiada wystarczających środków na utrzymanie siebie, to podobnie należy oceniać ten stan przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tym samym uznać należy, iż skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.