VI SA/Wa 5591/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) Protokolant spec. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2024 r. sprawy ze skargi E. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 sierpnia 2023 r. nr DT-ZT.Z.533017.206.2023.10.jdzi w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 grudnia 2022 r.; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz E. S.A. z siedzibą w [...] kwotę 2 234 (dwa tysiące dwieście trzydzieści cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2023 r. nr [...] na podstawie art. 245 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1291 ust. 1 pkt 2, 3 w związku z art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 324) w wyniku wniosku [...] S.A. z siedzibą w [...] (Skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję Urzędu Patentowego RP z [...] grudnia 2022 r. o odmowie udzielenia Skarżącej prawa ochronnego na znak towarowy słowny [...] zgłoszony w dniu 23 sierpnia 2021 r. pod numerem [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy stwierdził, że podstawą wydania ww. decyzji o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny [...], przeznaczony do oznaczania towarów i usług z klasy: 3, 5, 9, 14, 16, 18, 20, 24, 25, 28, 30, 32, 35, 36, 37, 38, 41, 42 i 44 był art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy - Prawo własności przemysłowej. Urząd Patentowy RP podkreślił, że zdaniem Skarżącej, zgłoszony znak posiada zdolność odróżniającą, natomiast Urząd nieprawidłowo przyjął, że jest opisowy względem towarów i usług, dla których został zgłoszony. Znak nie wskazuje na konkretne właściwości usług/towarów dla oznaczenia których został przeznaczony. Znak towarowy wykazuje cechę bezpośredniości opisu, gdy informacja o usługach lub towarach jest przekazywana wyraźnie i jednoznacznie, a nie drogą pośredniego wnioskowania, na zasadzie skojarzeń. Możliwość skojarzenia znaku z grupą ludzi urodzonych w latach 1995-2012 r. zaznajomionych z nową technologią (tzw. "Pokolenie Z") w żadnym stopniu nie przesądza o opisowości znaku. Znak nie przywołuje żadnych konkretnych informacji o rodzaju ani właściwości towarów lub usług, ich jakości, funkcji, a także ich przeznaczeniu. Okoliczność, że dany towar lub usługa mogą być nabywane przez osoby urodzone w latach 1995-2012 r. nie wskazuje bezpośrednio na jakiekolwiek właściwości towarów lub usług. Ponadto z zestawienia towarów i usług, w których dokonano zgłoszenia znaku "[...]" wynika, że są one przeznaczone dla wszystkich odbiorców bez względu na przynależność pokoleniową. Znak został zgłoszony np. dla towarów/usług, które nie są zwyczajowo nabywane przez osoby z przywołanej przez Urząd grupy wiekowej (np. "Krawaty", "Spinki do krawatów"). W związku z tym odrzucić należy argumentację o opisowym charakterze określenia "[...]". Brak opisowego charakteru Skarżąca wywodzi nadto z dotychczasowej praktyki Urzędu, zgodnie z którą nie uznano przeszkód rejestracji znaków towarowych zawierających element słowny nawiązujący do części grupy docelowej odbiorców towarów/usług oznaczonych takim znakiem. Dla przykładu wskazała rejestrację znaków słownych zawierających w jej ocenie opisowe elementy: POKOLENIA [...], GEN WSPÓŁPRACY [...], GENERACJA MOBILNYCH [...], WEGE SIOSTRY [...], FOR WOMEN WITH CONFIDENCE [...], IN THE COMPANY OF WOMEN [...], BOYS TAXI [...], TOYS4BOYS [...], DZIADEK [...], STUDENT VODKA [...], FREE WOMEN [...]. W każdym z ww. znaków Skarżąca doszukuje się opisowego charakteru. Z tego względu, w jej ocenie, Urząd odmawiając udzielenia prawa ochronnego na jej znak naruszył przepisy postępowania nakładające na organ obowiązek równego traktowania obywateli. W ocenie Urzędu Patentowego RP, zgłoszony znak nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w rozumieniu art. 1291 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy - Prawo własności przemysłowej, gdyż składa się w całości z elementów niewyróżniających, mogących służyć w obrocie do wskazania przeznaczenia, nabywania towarów i świadczenia usług, do oznaczania których został przeznaczony. Organ wskazał, że oznaczenie [...] stanowi proste połączenie elementów słownych o konkretnym znaczeniu zrozumiałe dla przeciętnego odbiorcy. Zdaniem Organu, krąg odbiorców, do których kierowana jest oferta towarowa i usługowa Skarżącej stanowi grupa odbiorców, odznaczająca się cechami typowymi dla pokolenia urodzonych w określonym czasie, nazywana potocznie pokoleniem-generacją Z. Organ uznał, że zgłoszony znak jest opisowy względem towarów i usług, dla których został zgłoszony. Urząd Patentowy podkreślił, że analizowane oznaczenie "[...]" składa się z elementu słownego "gen" oznaczającego "odcinek DNA będący jednostką dziedziczenia, decydujący o przekazywaniu poszczególnych cech organizmu zwierzęcego i roślinnego" (źródło: https://sjp.pwn.pl/sjp/gen;2559036.html) lub odnosi się do słowa generacja-pokolenie. Użyta w oznaczeniu literka "z" oznacza konkretne "pokolenie-pokolenie z". W naukach społecznych funkcjonują definicje pojęcia pokolenie z perspektywy antropologii, polityki społecznej oraz demografii i ekonomii. W demografii i ekonomii pokolenie jest definiowane jako grupa osób w zbliżonym wieku, urodzonych w podobnym okresie (zob. źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Pokolenie). Współcześnie wyróżnia się pokolenie BB (często nazywana mianem baby boomers, boomers, bumerzy) - urodzeni w latach 1946-1964; pokolenie X - urodzeni w latach 1965-1980; pokolenie Y (millenialsi) - urodzeni w latach 1981-1996; pokolenie Z (Generacja Z lub gen Z) - urodzeni w latach 1995-2012. Każde z pokoleń z uwagi na wzrastanie w określonym czasie i wynikające z nich czynniki kulturowe, społeczne, jak i polityczne, charakteryzują określone cechy, które wynikają m.in. z podobnych doświadczeń i przeżyć. Po dokonaniu analizy towarów i usług z klasy: 3, 5, 9, 14, 16, 18, 20, 24, 25, 28, 30, 32, 35, 36, 37, 38, 41, 42 i 44 Urząd Patentowy stwierdził, że w stosunku do wszystkich powyższych towarów i części usług oznaczenie [...] wskazuje na grupę odbiorców, do których są one kierowane. Urząd Patentowy podkreślił, że opisowy charakter wyraża się w tym, że formę przedstawieniową znaku wypełnia w całości treść informująca o cechach towaru bądź usługi. Informacja o opisowym i rodzajowym charakterze zgłoszonego oznaczenia jest bezpośrednia, a nie jak twierdzi Skarżąca, aluzyjna. Jednocześnie stwierdził, że wyrażenie [...] jest również oznaczeniem niedystynktywnym, czyli nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone (art. 1291 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej). Odnośnie powoływania się na zarejestrowane znaki, analogiczne, zdaniem Skarżącej, Urząd Patentowy RP wyjaśnił, że każde zgłoszone oznaczenie rozpatrywane jest indywidualnie i w innej sprawie ekspert udzielający prawa mógł kierować się dodatkowymi okolicznościami, które zadecydowały o udzieleniu prawa. Wcześniejsze oceny zdolności odróżniającej znaków towarowych są adekwatne do realiów rynkowych panujących w dniu dokonania zgłoszenia. Ponadto powszechnie przyjętą regułą jest, że zasada równego traktowania musi ustąpić zasadzie legalności decyzji. W konkluzji Urząd Patentowy uznał oceniane oznaczenie za pozbawione zdolności odróżniającej z uwagi na jego opisowy charakter, zatem zgodnie treścią art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy – Prawo własności przemysłowej należało odmówić ochrony takiemu oznaczeniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję w całości wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1291 ust. 1 pkt 2, pkt 3 ustawy - Prawo własności przemysłowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że oznaczenie [...] składa się w całości z elementów niewyróżniających, mogących służyć w obrocie do wskazania przeznaczenia, nabywania towarów i świadczenia usług, do oznaczania których znak ten został przeznaczony, podczas gdy oznaczenie [...] nie przekazuje odbiorcom znaku wyraźnych i jednoznacznych informacji co do rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności; - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 252 ustawy - Prawo własności przemysłowej poprzez ustalenie że oznaczenie [...] będzie rozumiane przez przeciętnego odbiorcę znaku jako odniesienie do grupy osób urodzonych w latach 1995-2012; - art. 8 § 2 k.p.a. w zw. 252 ustawy - Prawo własności przemysłowej poprzez odmowę udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak podczas, gdy Organ udzielał w przeszłości praw ochronnych na znaki towarowe mogące budzić skojarzenia z częścią grupy docelowej odbiorców towarów/usług oznaczanych zarejestrowanymi znakami. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie powyższych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł ojej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może natomiast orzekać w kwestiach wykraczających poza przedmiot zaskarżenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1595/04). Kontrolując wydane w sprawie decyzje zgodnie z powołanym kryterium Sąd stwierdził, że nie są one zgodne z prawem. W działaniu Organu dopatrzył się bowiem nieprawidłowości zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak w procesie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika, że organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób określony w art. 107 § 3 k.p.a. Funkcją każdego znaku towarowego jest zdolność odróżniania towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów pochodzących od innych przedsiębiorstw, co wprost wynika z definicji znaku towarowego zawartej w art. 120 ust. 1 ustawy – Prawo własności przemysłowej. Zdolność ta przejawia się w tym, że znak towarowy nie może wprowadzać uczestników obrotu w błąd co do pochodzenia towarów. Znakiem towarowym może być zatem wyłącznie oznaczenie, do używania którego można przyznać prawo wyłącznie jednemu podmiotowi, gwarantując jednocześnie prawo do swobodnego dostępu pozostałym uczestnikom obrotu gospodarczego do oznaczeń ogólnoinformacyjnych. Znak towarowy pozwala więc odbiorcy rozpoznać towary objęte prawem wyłącznym jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa, a tym samym umożliwia odróżnianie tych towarów, od towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw. Posiadanie przez znak towarowy dostatecznych znamion odróżniających jest zatem podstawową przesłanką oceny przy udzielaniu prawa ochronnego na konkretne oznaczenie, jak również przy próbie wzruszenia takiego prawa. Przeszkoda rejestracji znaku wynikająca z art. 1291 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo własności przemysłowej, zgodnie z którym nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone, określana jest mianem konkretnej zdolności odróżniającej i badana jest w odniesieniu do konkretnych towarów, dla jakich znak został zgłoszony do ochrony. Dostateczne znamiona odróżniające oznaczenia rozumiane w sensie konkretnym pozwalają na to, by właściwy krąg odbiorców, składający się z przeciętnych, właściwie poinformowanych, dostatecznie uważnych i rozsądnych konsumentów towarów (usług) oznaczonych danym znakiem, postrzegał wskazany towar jako pochodzący z konkretnego przedsiębiorstwa (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 22 czerwca 2006 r. wydany w sprawie C-24/05). Za niezdolne do pełnienia funkcji znaku towarowego uważa się znaki, które pozbawione są dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do towarów, dla sygnowania których zostały przeznaczone. Znamion takich nie posiadają oznaczenia, które nie pozwalają zindywidualizować towaru jako pochodzącego od konkretnego przedsiębiorcy. W tej grupie oznaczeń znajdują się oznaczenia/znaki opisowe, tj. oznaczenia, które składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności (art. 1291 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo własności przemysłowej), czyli elementów, których jedyną funkcją jest przekazywanie informacji o towarze (usłudze), a nie o jego pochodzeniu z określonego przedsiębiorstwa (por. znaki oceniane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 720/18 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2673/19). Znakiem opisowym jest znak, który ma cechy aktualnej, konkretnej i bezpośredniej opisowości. Aktualność oznaczenia podlega ocenie obiektywnej i sprowadza się do ustalenia, czy z punktu widzenia aktualnych warunków rynku oznaczenie jest przydatne do opisu towaru i jako takie powinno być dostępne dla wszystkich jego uczestników. Reguła konkretnej opisowości wskazuje z kolei, że wyłączony z rejestracji jako opisowy może być tylko taki znak, który wskazuje na konkretne cechy tego towaru, dla którego oznaczania jest przeznaczony. Bezpośredniość opisu ma zaś miejsce wtedy, gdy znak przekazuje informację o cechach konkretnego towaru wprost, wyraźnie i jednoznacznie, tak że może być ona również odczytana wprost, a nie drogą skojarzeń (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1346/10). Należy też podkreślić, że nawet "znaki słabe", o niewielkiej, lecz dostatecznej mocy odróżniającej zasługują na ochronę na gruncie ustawy – Prawo własności przemysłowej, przy czym o dopuszczalności rejestracji znaku decyduje już minimalny, jakikolwiek poziom zdatności oznaczenia do pełnienia funkcji odróżniania towaru lub usługi ze względu na pochodzenie. Zdolność odróżniająca zasadniczo nie jest ustalana przez pryzmat warunków obrotu. Musi to być jednak zdolność konkretna – organ winien ją oceniać w odniesieniu do konkretnych towarów objętych zgłoszeniem (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2408/21 i powołane w nim poglądy wyrażane w doktrynie i orzecznictwie). W rozpoznawanej sprawie analizie Urzędu Patentowego podlegał znak słowny [...] przeznaczony do oznaczania towarów i usług z klasy: 3, 5, 9, 14, 16, 18, 20, 24, 25, 28, 30, 32, 35, 36, 37, 38, 41, 42 i 44. Urząd Patentowy stwierdził, że zgłoszony znak nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w rozumieniu art. 1291 ust. 1 pkt 2, pkt 3 ustawy - Prawo własności przemysłowej, gdyż składa się w całości z elementów niewyróżniających, mogących służyć w obrocie do wskazania przeznaczenia, nabywania towarów i świadczenia usług, do oznaczania których został przeznaczony. Oznaczenie [...] stanowi bowiem proste połączenie elementów słownych o konkretnym znaczeniu, zrozumiałe dla przeciętnego odbiorcy. Krąg odbiorców, do których kierowana jest oferta towarowa i usługowa Skarżącej stanowi grupa odbiorców, odznaczająca się cechami typowymi dla pokolenia urodzonych w określonym czasie (w latach 1995-2012), nazywana potocznie pokoleniem-generacją Z. Organ uznał zatem, że zgłoszony znak jest opisowy względem towarów i usług, dla których został zgłoszony. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko Urzędu Patentowego zostało wyrażone z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy Prawo własności przemysłowej, gdyż Urząd Patentowy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a także nie dokonał właściwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przedstawionego przez stronę Skarżącą w toku postępowania. W konsekwencji, uzasadnienie zaskarżonej decyzji Urzędu Patentowego nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Urząd Patentowy wadliwie przyjął bowiem, że oznaczenie [...] będzie w odniesieniu do produktów i usług wymienionych w klasach 3, 5, 9, 14, 16, 18, 20, 24, 25, 28, 30, 32, 35, 36, 37, 38, 41, 42 i 44 przez relewantny krąg odbiorców odbierane jako pozbawione charakteru odróżniającego czy oznaczenie opisowe. Za relewantny krąg odbiorców uznał wyłącznie pokolenie urodzonych w określonym czasie (w latach 1995-2012), nazywane potocznie pokoleniem -generacją Z. Nie wyjaśnił przy tym, dlaczego tak właśnie przyjął, mimo że jak zauważył w zaskarżonej decyzji oznaczenie "[...]" składa się z elementu słownego "gen" oznaczającego "odcinek DNA będący jednostką dziedziczenia, decydujący o przekazywaniu poszczególnych cech organizmu zwierzęcego i roślinnego" (źródło: https://sjp.pwn.pl/sjp/gen;2559036.html) lub odnosi się do słowa generacja-pokolenie. Przyjął przy tym, że użyta w zgłoszonym oznaczeniu literka "z" oznacza konkretne pokolenie, a mianowicie "pokolenie z". Sąd podziela zarzuty i argumenty podniesione w skardze, że Organ w sposób nieuzasadniony przypisał oznaczeniu [...] opisowy charakter, nie biorąc pod uwagę materiałów dowodowych przedstawionych przez Skarżącą oraz przyjmując jakoby wynik wyszukiwania - po wpisaniu frazy "[...]" w wyszukiwarkę Google – świadczył o tym, że fraza "[...]" może być rozumiana wyłącznie jako "[...]". W ocenie Sądu, nie można uznać, że zgłoszony znak posiada charakter opisowy dla wszystkich zgłoszonych towarów i usług, z uwagi na brak bezpośredniej opisowości. Znak ten ma, jak trafnie twierdzi Skarżąca, charakter aluzyjny i sugerujący (por. pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. II GSK 3335/15, zgodnie z którym pośredni, możliwy przekaz informacyjny, nie może uzasadniać twierdzenia o braku zdolności odróżniającej znaku towarowego, bowiem brak ten istnieje tylko wówczas, gdy przekaz stanowi wprost o oznaczonym towarze i nie trzeba się go doszukiwać). Sąd podziela stanowisko Skarżącej, z którego wynika, że naprowadzenie odbiorcy na cechy towarów może następować dopiero drogą skojarzenia myślowego wywołanego zgłoszonym znakiem. Tymczasem oznaczenie ma charakter opisowy, jeżeli wykazuje bezpośredni i konkretny związek z wchodzącymi w grę towarami lub usługami, który może pozwolić docelowemu kręgowi odbiorców natychmiast i bez głębszego zastanowienia dostrzec w nim opis tych towarów lub usług lub jednej z ich podstawowych cech. Ocena zdolności odróżniającej zgłoszonego oznaczenia została zatem dokonana z naruszeniem art. 1291 ust. 1 pkt 2, pkt 3 ustawy - Prawo własności przemysłowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że oznaczenie [...] składa się w całości z elementów niewyróżniających, mogących służyć w obrocie do wskazania przeznaczenia, nabywania towarów i świadczenia usług, do oznaczania których znak ten został przeznaczony oraz z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 252 ustawy - Prawo własności przemysłowej poprzez ustalenie, że oznaczenie [...] będzie rozumiane przez przeciętnego odbiorcę znaku jako odniesienie do grupy osób urodzonych w latach 1995-2012, co trafnie zarzucono w skardze. Wskazana powyżej wadliwość zaskarżonej decyzji świadczy nadto o naruszeniu przez Urząd Patentowy zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi oraz zasadami prowadzenia postępowania. Zasady ogólne postępowania są przy tym nie tylko abstrakcyjnym postulatem ustawodawcy wobec organów, ale także przesłanką oceny ich działania, w wyniku której może dojść do uchylenia decyzji administracyjnej (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2002 r., sygn. akt III SA 3390/00). Ze wskazanych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i a) i art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 grudnia 2022 r. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964), zasądzając od Urzędu Patentowego RP na rzecz Skarżącej 1000 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi, 1200 zł tytułem wynagrodzenia Pełnomocnika Skarżącej będącego adwokatem oraz 34 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonych w sprawie pełnomocnictw. Rozpoznając ponownie sprawę Urząd Patentowy przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do powołanych powyżej zasad ogólnych zawartych w k.p.a., odniesie się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, który zgromadził w sprawie, by następnie na jego podstawie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści. Urząd Patentowy uwzględni tę okoliczność, również eksponowaną przez Skarżącą w toku postępowania i w skardze, że zgodnie z art. 8 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Z przykładów powołanych w skardze wynika przy tym, że w dotychczasowej praktyce orzeczniczej Organ nie widział przeszkód w rejestracji słownych znaków towarowych zawierających element nawiązujący do części grupy docelowej odbiorców towarów/usług oznaczonych znakiem (np. GENERACJA MOBILNYCH [...], POKOLENIA [...], GEN WSPOŁPRACY [...], DZIADEK [...]). Sąd podziela przy tym stanowisko tutejszego Sądu wyrażone w wyroku z dnia 25 października 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 4101/23, zgodnie z którym za naruszające zasadę wyrażoną w art. 8 § 2 k.p.a. uznać należy takie działanie organów administracji publicznej, które polegają na zmienności poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach wydanych na tle tożsamych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez uzasadnienia tej zmiany. Jeżeli natomiast istnieją uzasadnione przyczyny dla odmiennego załatwienia sprawy, to istnienie takich uzasadnionych przyczyn organ powinien szczegółowo wyjaśnić. Oczywistym jest, że zgłoszone oznaczenie różni się od znaków, na które powołuje się Skarżąca w skardze, niemniej posiadają one pewne cechy wspólne. Brak uwzględnienia powyższej okoliczności z całą pewnością nie pogłębia zaufania do organów państwa i nie świadczy o respektowaniu przez nie zasady równego traktowania. Nie można przy tym zaakceptować stwierdzenia Urzędu Patentowego, że "powszechnie przyjętą regułą jest, iż zasada równego traktowania musi ustąpić zasadzie legalności decyzji". Sąd z całym przekonaniem podkreśla, że przestrzeganie zasady równego traktowania musi być powiązane z przestrzeganiem zasady legalności. Zasady te współistnieją i muszą ze sobą korespondować, tworząc spójny system ochrony znaków towarowych.