VI SA/Wa 5194/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) Protokolant referent Robert Mirończyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi H. M. INC Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Ministra Aktywów Państwowych z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników TV i ustalenia opłaty oddala skargę

Decyzją z 7 lipca 2023 r. nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja" lub "decyzja z 7 lipca 2023 r.") Minister Aktywów Państwowych (dalej także: "Minister" lub "organ"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a."), art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689; dalej: "ustawa o opłatach abonamentowych") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z 16 stycznia 2023 r. nr [...] (dalej: "decyzja z 16 stycznia 2023 r.") nakazującą dokonanie niezwłocznej rejestracji 180 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za używanie 200 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w łącznej kwocie 147 000 zł. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 15 lipca 2022 r. upoważnieni przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej także: "organ I instancji") pracownicy, przeprowadzili kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w Hotelu [...] sp. z o.o. (dalej: "hotel", "skarżący" lub "strona"). Kontrola została przeprowadzona w obecności H. L., dyrektor hotelu (dalej: "dyrektor hotelu") oraz K. C., dyrektor operacyjnego (dalej: "dyrektor operacyjny"). Zarówno dyrektor hotelu jak i dyrektor operacyjny złożyli do protokołu kontroli ustne oświadczenie wskazujące, że na terenie hotelu znajdowało się 200 odbiorników telewizyjnych marki [...] w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzono, że okres używania odbiorników wynosi 4 lata. W trakcie kontroli nie okazano dokumentów potwierdzających ich rejestrację oraz nie było możliwości włączenia odbiorników telewizyjnych z uwagi na zajęcie pokoi przez gości hotelowych. Protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez dyrektora hotelu oraz dyrektora operacyjnego. W dniu 1 sierpnia 2022 r. strona zarejestrowała 200 odbiorników telewizyjnych, a następnie 1 września 2022 r. wyrejestrowała 180 z nich. Pismem z 4 listopada 2022 r. Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. zawiadomiło skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. W odpowiedzi na pismo organu I instancji, Marszałek Województwa [...] poinformował m.in., że hotelowi nadano cztery gwiazdki oraz posiada on 213 jednostek mieszkalnych (łącznie 426 miejsc noclegowych). Decyzją z 16 stycznia 2023 r. organ I instancji na podstawie art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych i § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz. U. poz. 1140) oraz art. 104 w zw. z art. 1 pkt 2 k.p.a., nakazał dokonanie niezwłocznej rejestracji 180 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalił opłatę za używanie 200 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w łącznej kwocie 147 000 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., że w wyniku kontroli przeprowadzonej w hotelu ujawniono 200 odbiorników telewizyjnych marki [..], których uruchomienie w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe z uwagi na zajęcie pokoi przez gości hotelowych. Zgodnie z oświadczeniem złożonym przez dyrektora hotelu, ujawnione podczas kontroli odbiorniki były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Do sporządzonego i odczytanego protokołu kontroli nie wniesiono zastrzeżeń. Organ I instancji wyjaśnił, że prowadząc hotel czterogwiazdkowy przedsiębiorca zobowiązany jest do posiadania w każdej jednostce mieszkalnej instalacji umożliwiającej odbiór programów telewizyjnych. Obowiązek ten oznacza w istocie, iż hotel zaliczony do czterogwiazdkowej kategoryzacji powinien być wyposażony w odbiorniki telewizyjne, w każdej jednostce mieszkalnej. Dodatkowo wskazano, że analiza stron internetowych skarżącego (www.mragoworesort.pl) potwierdza, że hotel dysponował nawet dwustoma pokojami, w których znajdowały się odbiorniki telewizyjne. W związku z powyższym nakazano dopełnić niezwłocznej rejestracji 180 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalono opłatę za używanie 200 takich odbiorników. Pismem z 2 lutego 2023 r. pełnomocnik strony wniósł odwołanie od decyzji z 16 stycznia 2023 r. Decyzją z 7 lipca 2023 r. Minister utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. W uzasadnieniu przywołano ustalenia wynikające z protokołu kontroli, przytoczono przebieg postępowania oraz odniesiono się do decyzji podjętej przez organ I instancji. Ponadto wyjaśniono m.in., że podniesiona w odwołaniu okoliczność niepełnego wykorzystania pokoi hotelowych (zarówno w ujęciu średniorocznym, jak i okresowo w związku z pandemią COVID-19) nie ma wpływu na obowiązek zarejestrowania wszystkich posiadanych odbiorników telewizyjnych w celu poboru opłat abonamentowych. Minister wskazał, że organ I instancji przeprowadzający kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych, nie ma obowiązku przeprowadzenia bezpośrednich oględzin odbiorników znajdujących się w kontrolowanym obiekcie, ani technicznej próby ich uruchomienia. Ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. W ocenie organu ustalenia stanu faktycznego zostały dokonane w sposób zgodny z przepisami prawa oraz z należytą wnikliwością i starannością, nie pozostawiając wątpliwości co do istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Pismem z 7 sierpnia 2023 r. pełnomocnik strony wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając w całości decyzję Ministra Aktywów Państwowych z 7 lipca 2023 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: 1. art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych, poprzez jego błędną wykładnie oraz zastosowanie i uznanie, iż wystarczające jest samo posiadanie odbiornika telewizyjnego, aby uznać, iż jest on używany, podczas gdy wskazany przepis stanowi także o konieczności natychmiastowego odbioru programu przez w/w odbiornik, czego w przedmiotowej sprawie nie wykazano; 2. art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych, podczas gdy organ ustalił, iż zrealizowano przedmiotowy obowiązek, tymczasem zasadność późniejszej rezygnacji i wyrejestrowanie odbiorników telewizyjnych powinno być ewentualnie zweryfikowane odrębnie, przy czym faktycznie w tym zakresie powinno być wszczęte nowe postępowanie; 3. art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych w zw. z art. 104 w zw. z art. 1 pkt. 2 k.p.a., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż skarżący używała dwustu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i nałożenie na nią obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 147 000 zł, mimo iż okoliczności niniejszej sprawy i stan faktyczny ustalony przez organ nie daje podstaw do wydania zaskarżonej decyzji, tym samym należy uznać ją za niezasadną i przedwczesną; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1. art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 i 81a § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, wynikający z dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranych dokumentów oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym pominięcie szeregu okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy, w szczególności poprzez: a. dokonanie ustaleń faktycznych opartych na protokole kontroli, która nie została przeprowadzona prawidłowo, a mianowicie nie dokonano sprawdzenia czy odbiorniki będące rzekomo w posiadaniu skarżącego znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, tym samym błędnie przyjęto, że zachodzi domniemanie, iż skarżący używał rzeczonych odbiorników, a w konsekwencji wydanie przedwczesnej i błędnej decyzji, b. zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego uznania, iż zasadnym jest nakazanie rejestracji odbiorników i ustalenie opłaty, c. bezrefleksyjne i błędne oparcie się na protokole kontroli i oświadczeniach pracowników skarżącego, nie przesłuchując ich w charakterze świadków, pomijając, iż moc dowodowa depozycji kontrolowanych zawartych w protokole kontroli jest odmienna niż ta ujawniona w protokole przesłuchania świadków, którym przysługują odmienne uprawnienia, d. błędne ustalenie stanu faktycznego, tj. wyłącznie w oparciu o oświadczenia dyrektor hotelu oraz dyrektor operacyjnej bez przeprowadzenia dokładnej kontroli odbiorników telewizyjnych, w tym ustalenie w jakiej ilości skarżący był w faktycznym posiadaniu odbiorników telewizyjnych, a także jaki był ich okres używania; e. błędne oparcie się na oświadczeniach pracowników, którzy z kolei podali dane szacunkowe, nadto nie zajmowali się w hotelu mediami; f. nieustalenie w bezpośredni sposób czy odbiorniki będące rzekomo w posiadaniu hotelu działały prawidłowo i były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu; g. nieustalenie czy odbiorniki telewizyjne były prawidłowo podłączone do anteny, umożliwiającej odbiór programu; h. nieuwzględnienie okoliczności, iż z uwagi na pandemię związaną z COVID-19 większość pokoi hotelowych nie była użytkowana, tym samym odbiorniki telewizyjne nie działały i pozbawiono je możliwości odbierania programów; i. nieuwzględnienie okoliczności związanej z niskim średniorocznym obłożeniem hotelu; j. nieuwzględnienie okoliczności, iż nie wszystkie pokoje hotelowe są w eksploatacji, albowiem Hotel od kilku lat jest sukcesywnie remontowany, przez co nie wszystkie odbiorniki telewizyjne działały i były używane a w konsekwencji przyjęcie błędnego domniemania, iż skarżący dysponował określoną ilością odbiorników oraz, że wszystkie spełniały przesłanki ustawowe do wydania zaskarżonej decyzji; 2. art. 124 § 2 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia uzasadnienia faktycznego, przyjętego za podstawę skarżonej decyzji, tj. niewskazanie, które dowody organ uznał za wiarygodne i niewiarygodne, a które stanowiły podstawę ustaleń, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów, sporządzenia lakonicznego uzasadnienia, które nie poddaje się kontroli; 3. naczelnych zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 6, 8, 9, 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób stronniczy, naruszenie zasady budowania zaufania, proporcjonalności i równego traktowania; 4. naruszenie art. 80 i 81a § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, wynikający z dowolnej, a nie swobodnej oceny przeprowadzonej kontroli, zebranych dokumentów oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym pominięcie szeregu okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy, co przesądziło o błędnym uznaniu, iż w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do nałożenia obowiązku rejestracji stu osiemdziesięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz nakazania uiszczenia opłaty za używanie dwustu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 147.000 zł, podczas gdy zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu skarżącego, albowiem stan faktyczny ustalony przez organ został wyłącznie oparty na oświadczeniach, a nie bezpośrednim ustaleniu. Mając powyższe na uwadze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, a także zwrot na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym postów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Dodatkowo skarżący wniósł o rozpoznanie skargi na rozprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1615), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz.U. z 2023 r. poz.1705; dalej: "p.p.s.a."). Skarga w tej sprawie nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Stosowanie do art. 2 ust. 2 ww. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle powyższych unormowań, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5. W ramach odstępstwa od tej zasady ustawodawca określił krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zobowiązane są do uiszczenia tylko jednej z opłat abonamentowych. Bezspornym jest, że skarżący nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 2 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych, w związku z czym powinien uiścić opłatę za każdy odbiornik. Należy wskazać, iż podstawą faktyczną rozstrzygnięcia były ustalenia poczynione w toku przeprowadzonej 15 lipca 2022 r. kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu należącym do skarżącego. Zgodnie z § 2 rozporządzenia w sprawie kontroli opłat abonamentowych jednostką Poczty Polskiej S.A. uprawnioną do przeprowadzania na terenie kraju kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej za ich używanie jest Centrum Obsługi Finansowej. Z kolei stosowanie do § 4 ust. 1 tego rozporządzenia, kierownik Centrum Obsługi Finansowej upoważnia pracownika tej jednostki do wykonywania czynności kontrolnych na rok z możliwością przedłużenia na kolejne lata i wydaje druk upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych. Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że kontroli dokonał podmiot do tego uprawniony, zaś osoby kontrolujące posiadały odpowiednie upoważnienia spełniające warunki określone w rozporządzeniu w sprawie kontroli opłat abonamentowych. Kontrola została przeprowadzona w obecności dyrektora hotelu oraz dyrektora operacyjnego. W trakcie kontroli ujawniono, że na terenie hotelu znajdowało się 200 odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzono, że okres używania w hotelu odbiorników wynosi 4 lata. Do kontroli nie okazano dokumentów potwierdzających ich rejestrację oraz nie było możliwości włączenia odbiorników telewizyjnych z uwagi na zajęcie pokoi przez gości hotelowych. Powyższe ustalenia zostały odnotowane w protokole kontroli podpisanym bez zastrzeżeń zarówno przez dyrektora hotelu oraz dyrektora operacyjnego. Do protokołu załączono dodatkowe pisemne oświadczenie dyrektora hotelu potwierdzające ustalenia wynikające z protokołu kontroli oraz wskazujące, że uruchomienie odbiorników telewizyjnych, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwie ze względu na zajęcie pokoi przez gości hotelowych. Oświadczenie zostało opatrzone pieczątką hotelu oraz podpisem osoby je składającej. Dodatkowo, do akt administracyjnych sprawy dołączono m.in. wydruki z oficjalnej strony internetowej hotelu (wg stanu na dzień 4 lipca 2022 r.) wskazujące, że w opisie wyposażenia oferowanych pokoi, jak i na ich zdjęciach znajdowały się odbiorniki telewizyjne. Ponadto dołączono pismo Marszałka Województwa [...], z którego wynikało m.in., że hotel posiada 213 jednostek mieszkalnych. Należy podkreślić, że protokół kontroli stanowił podstawowy dowód w rozpatrywanej sprawie. Poza zarzutami sformułowanymi w skardze, strona nie przedstawiła żadnych dowodów zdolnych obalić prawidłowość ustaleń wynikających z protokołu kontroli. W ocenie Sądu przyjęty w sprawie stan faktyczny należy uznać za wiarygodny, znajdujący oparcie w aktach administracyjnych i ustalony w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Nie można zatem skutecznie postawić organom zarzutu braku wyczerpującego, bądź niewłaściwego zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. Dowody zebrane w aktach stanowiły kompletny i spójny materiał dowodowy, wystarczający do poczynienia istotnych ustaleń faktycznych w sprawie. Organy nie miały też obowiązku poszukiwania z urzędu dalszych dowodów w sprawie, ponad te wynikające z protokołu kontroli i oświadczenia dyrektora hotelu albowiem wskazywały one na istotne w sprawie okoliczności tj. ilość niezarejestrowanych odbiorników w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu oraz okres ich używania. Sąd zwraca uwagę, że informacje zawarte w protokole kontroli na temat ilości odbiorników telewizyjnych (200 szt.) odpowiadały w przybliżeniu ilości jednostek mieszkalnych w hotelu (213), które zostały potwierdzone w piśmie Marszała Województwa [...] załączonym do akt administracyjnych (k. 45). Dodatkowo, z wydruków z oficjalnej strony internetowej hotelu załączonych do akt, wynikało, że oferowane pokoje są wyposażone m.in. w telewizory. Sąd zwraca uwagę, że przyczyną nieuruchomienia odbiorników telewizyjnych w celu stwierdzenia ich możliwości do odbioru programu było zajęcie pokoi przez gości hotelowych, zatem przyczyna leżała po stronie skarżącego. Dodatkowo należy podkreślić, że uprawnienia pracowników Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w zakresie prowadzenia kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, są ograniczone. Nie posiadają oni ustawowych uprawnień do przeprowadzania oględzin, przesłuchiwania świadków czy żądania wstępu do pomieszczeń, w szczególności wbrew woli właściciela lokalu lub osoby uczestniczącej w kontroli. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2016 r. (sygn. akt II GSK 2925/14), zgodnie z którym ustawa nie daje kontrolerom prawa żądania wstępu do pomieszczeń celem sprawdzenia posiadania w nich urządzeń wymagających rejestracji i opłat. Jest przy tym oczywiste, że kontrolowany podmiot może okazać pomieszczenia kontrolerom i to także wtedy, gdy chodzi o pomieszczenia hotelowe. Okazanie pokojów i urządzeń w nich umieszczonych, byłoby najlepszym dowodem na wykazanie, że nie są w nich zainstalowane telewizory. (...) o ile pomieszczenia nie zostały okazane kontrolerom, obecność odbiorników można stwierdzić także w każdy inny sposób, który pozwala na pozyskanie wiedzy o ich posiadaniu. Takim sposobem może być pisemne oświadczenie kierownika hotelu oraz potwierdzenie przez niego w protokole kontroli ile odbiorników telewizyjnych i od jakiego czasu znajduje się w pokojach hotelowych. (...) Kontrolowany podmiot może oczywiście przeciwstawić tym dokumentom inne dowody. Należy zauważyć, że kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych, poprzedza wszczęcie postępowania administracyjnego, zatem nie jest jego integralną częścią. Z kolei protokół kontroli zawiera utrwalone ustalenia dokonane w trakcie kontroli i może stanowić podstawę do wszczęcia takiego postępowania. Zatem stanowi on materiał dowodowy, który podlega ocenie organu administracyjnego w myśl art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, organy słusznie uznały, że nie ma podstaw do zakwestionowania oświadczeń osób uczestniczących w kontroli co do ilości odbiorników telewizyjnych (w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programy), albowiem nie sposób zakładać, żeby wiedza dyrektora hotelu oraz dyrektora operacyjnego nie obejmowała tak elementarnych dla jego funkcjonowania informacji, jak rodzaj i standard oferowanych w nim usług, który wyznaczają m.in. składniki wyposażenia udostępnianych klientom pomieszczeń, przy czym telewizory są istotnym elementem tych składników. Zdaniem Sądu, nie może być uznany za zasadny zarzut, iż podpisujący oświadczenie dyrektor hotelu oraz dyrektor operacyjny nie dysponowali odpowiednią w tym zakresie wiedzą pozwalającą na ustalenie stanu faktycznego sprawy. Skarżący podniósł, że obwiązek rejestracji 200 odbiorników telewizyjnych został zrealizowany, zaś ustalenie stanu faktycznego, po późniejszej rezygnacji i wyrejestrowaniu 180 z nich, powinno być przedmiotem nowego postępowania. Sąd zwraca uwagę, że wyrejestrowanie 180 odbiorników telewizyjnych nastąpiło 1 września 2022 r. tj. przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Skarżący nie powiadomił organów o zmianie liczby posiadanych odbiorników telewizyjnych oraz nie przedłożył odpowiednich dowodów potwierdzających realne ograniczenie liczby odbiorników umożliwiających natychmiastowy odbiór programu np. umowę sprzedaży, zmianę treści strony internetowej hotelu wskazującą na brak telewizorów w pokojach. Jak słusznie wskazał Minister, gdyby skarżący przed wydaniem decyzji I lub II instancji zawiadomił organ o ograniczeniu liczby posiadanych odbiorników telewizyjnych przedkładając odpowiednie dowody, organ mógł uwzględnić tę zmianę bez konieczności przeprowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego. W ocenie Sądu działania podejmowane przez skarżącego miały jedynie charakter pozorny. Podkreślić należy, że w postępowaniu administracyjnym ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt: II GSK 1478/10). Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na realne ograniczenie liczby odbiorników telewizyjnych, zatem organ był obowiązany nakazać ponowną rejestrację 180 z nich. W ocenie Sądu zarzut skarżącego wskazujący, że organ nie uwzględnił okoliczności wyłączenia z użytkowania części pokoi hotelowych, w tym odbiorników telewizyjnych, w związku z sukcesywnie prowadzonym remontem, jest niezasadny. Strona nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Należy zaznaczyć, że zgodnie z oświadczeniami złożonymi do protokołu kontroli, w hotelu było 200 odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, zaś wszystkie pokoje były zajęte przez gości hotelowych. Obok protokołu kontroli organ dysponował dowodem w postaci informacji Marszałka Województwa [...] o ilości jednostek mieszkalnych (213), z których każda, zgodnie z informacją zawartą na stronie internetowej hotelu, była wyposażona w telewizor. Organ przyjmując za bardziej wiarygodny dowód w postaci protokołu kontroli, niejako uwzględnił, że 13 pozostałych jednostek pokojowych było wyłączonych z użytkowania, w związku z czym nie było w nich odbiorników telewizyjnych umożliwiających natychmiastowy odbiór programu. Zdaniem Sądu podniesione w skardze okoliczności niepełnego wykorzystania pokoi hotelowych w ujęciu średniorocznym, jak i okresowo w związku z pandemią Covid-19 nie miały wpływu na obowiązek zarejestrowania wszystkich posiadanych odbiorników telewizyjnych w celu poboru opłat abonamentowych. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Domniemanie to można obalić, jednak w takim przypadku ciężar dowodu spoczywa na stronie. Zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Stosowanie do art. 5 ust. 3 w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. Z kolei zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 25 maja 2021 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2022 r. (Dz. U. poz. 1014) opłaty abonamentowe za używanie odbiornika telewizyjnego w 2022 r. ustalono w wysokości 24,50 zł za jeden miesiąc. Zatem organ prawidłowo obliczył wysokość opłaty za używanie 200 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych tj. w łącznej kwocie 147.000 zł (200 x 30 x 24,50 zł). Sąd nie podziela twierdzenia strony, że w sprawie zaistniały niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, które powinny być rozstrzygnięte na korzyść strony (art. 81a k.p.a.). Bowiem istotne i determinujące rozstrzygnięcie fakty, znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 k.p.a. organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego. W niniejszej sprawie taka okoliczność nie zachodzi. Podsumowując, zdaniem Sądu, w zaskarżonej decyzji Minister Aktywów Państwowych przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Przede wszystkim z akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżący miał zapewniony udział we wszystkich etapach postępowania administracyjnego, nie doszło zatem do naruszenia art. 10 k.p.a. Materiał dowodowy został zebrany, rozpatrzony i oceniony bez naruszenia art. 7 k.p.a. ("W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli."), art. 77 § 1 k.p.a. ("Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy"), ani art. 80 k.p.a. ("Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona"), a podjęte w tym zakresie rozstrzygniecie zostało uzasadnione w sposób spełniający wymagania określone w 107 § 3 k.p.a. ("Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa"). Nie można zatem też uznać, że w sprawie doszło do naruszenia zasady budowania zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Ponadto organ nie naruszył naczelnych zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na ustalenie okoliczności faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy. Nie można zatem skutecznie postawić organowi zarzutu braku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. Dowody zebrane przez organ stanowiły kompletny i spójny materiał dowodowy wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych, istotnych w sprawie. Organ nie miał zatem obowiązku poszukiwania z urzędu dalszych dowodów w sprawie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów postępowania. Oceny materiału dowodowego organy dokonały w jego całokształcie, zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a. W działaniu organów Sąd nie dopatrzył się zatem nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wystarczająca, co odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. Fakt, że skarżący nie zgadzał się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądzał o tym, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.