II GSK 979/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. Sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 3082/21 w sprawie ze skargi H.Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Ministra Aktywów Państwowych z dnia 17 października 2021 r. nr 160/2021 w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od H. Sp. z o.o. w Ł. na rzecz Ministra Aktywów Państwowych kwotę 2 700,- (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 sierpnia 2022 r., o sygn. akt VI SA/Wa 3082/21, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a.") oddalił skargę Hotelu "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (dalej jako: "Strona", "Hotel" lub "Skarżąca") na decyzję Ministra Aktywów Państwowych z dnia 17 października 2021 r., nr 160/2021, w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2.1. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Hotel, reprezentowany przez adwokata, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej w skrócie: "K.p.a.") poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozstrzygnięcia jej w zgodzie z przepisami prawa, przejawiające się brakiem dokładnej analizy stanu faktycznego przez: a) uznanie za prawidłowe domniemanie, że Skarżąca wykorzystuje do prowadzenia działalności gospodarczej 86 odbiorników telewizyjnych, podczas gdy w trakcie kontroli organ nie ustalił w sposób wiarygodny, że Hotel posiada te odbiorniki oraz że są one w stanie umożliwiającym odbiór programu oraz że do każdego odbiornika doprowadzona była cyfrowa telewizja naziemna; b) przeprowadzenie niedopuszczalnego rozszerzenia domniemania w wyniku, którego organy administracyjne uznały, że w dacie kontroli - każdy z pokoi hotelowych znajduje się w ofercie hotelu, podczas gdy w dacie kontroli Hotel nie korzystał z 56 odbiorników, nie były one gotowe do użycia, gdyż w związku z ograniczeniami spowodowanymi pandemią COVID-19 pokoje były wyłączone ze sprzedaży do odwołania, ergo niemożność korzystania z 56 pokoi pociąga za sobą niemożność używania znajdujących się tam odbiorników; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez niezebranie całego istotnego dla sprawy materiału dowodowego, a w konsekwencji nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych oraz zaniechanie samodzielnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, pominięcie twierdzeń złożonych przez Skarżącą i niedokonanie samodzielnie ustaleń faktycznych dotyczących istotnych dla sprawy okoliczności, w tym: a) ograniczenie postępowania dowodowego do bezkrytycznej i nieobiektywnej oceny przez Sąd pierwszej instancji ogólnikowego protokołu kontroli w miejscu prowadzenia działalności przez Hotel pomimo wskazania, że rzeczony protokół nie zawiera jednoznacznie pewnych, a jednocześnie wymaganych prawnie ustaleń dotyczących ujawnienia faktycznej ilości odbiorników znajdujących się w stanie wymaganym przez normę prawną, tj. umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu; w rezultacie ustalenie stanu faktycznego sprawy wyłącznie na podstawie oświadczenia A.B. - dyrektor, która dopiero przyuczała się do zakresu obowiązków i nie mogła wiedzieć, czy w pokojach wyłączonych z użytku telewizory pozwalają na odbiór programu, zatem oświadczenie podpisane przez nią stanowiło wyłącznie jej przypuszczenie, co nie zostało odnotowane w sporządzonym protokole, wypełnionym przez osoby kontrolujące, co doprowadziło do uznania, że Skarżąca posiada 86 telewizorów mogących odbierać programy; przyjęcie zaś oświadczenia wiedzy od osoby niekompetentnej do jego złożenia, doprowadziło do niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy i wydania błędnej decyzji; b) oparcie ustaleń faktycznych na kwestionowanym przez Skarżącą już na etapie odwołania od decyzji organu I instancji oświadczeniu dyrektor Hotelu, niebędącej ani stroną postępowania, ani osobą upoważnioną przez Hotel, lecz osobą niemającą dostatecznych informacji w przedmiocie złożonego oświadczenia, wobec nieuzasadnionego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji jakoby: "w sposób nie budzący wątpliwości organ ustalił okoliczność używania przez Stronę w dniu kontroli 86 odbiorników telewizyjnych, będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu"; c) niestwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji wadliwości postępowania organów w postaci niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, w szczególności zaniechania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Strony postępowania, z oględzin Hotelu, zażądania przez organ list obecności z większego okresu, która mogłaby potwierdzić niewykorzystywanie 56 pokoi hotelowych, co doprowadziło do niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy i wydania błędnej decyzji, wobec faktu, że in concreto istniały niewyjaśnione okoliczności istotne dla wyjaśnienia przedmiotowej sprawy, a Sąd pierwszej instancji bezpodstawnie uznał, iż nie powoduje wadliwości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych to, że przeprowadzona kontrola oraz dokonane w jej toku czynności odbyły się bez udziału organu Spółki, a które to okoliczności choćby poprzez wyjaśnienia reprezentanta Skarżącej w toku odwołania oraz wobec zgłoszonych dowodów nie mogą być uznane za udowodnione, ergo nie mogą stanowić podstawy faktycznej wydania obu zaskarżonych decyzji, a w szczególności, wobec błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na niezgodnym z rzeczywistością przyjęciu, iż w obiekcie znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu 86 odbiorników telewizyjnych - w tym mimo tego, że ani kontrolerzy ani organy nie dokonali sprawdzeń pokoi, a tym samym nie ujawnili podczas czynności kontrolnych, czy w ogóle w pokojach znajdują się odbiorniki spełniające wymogi określone w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1689 ze zm. – dalej w skrócie: "u.o.a."); d) niestwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji wadliwości postępowania organów w postaci braku pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez przeprowadzenie niezapowiedzianej kontroli, podczas której doszło do rozpytania tylko jednej osoby i do tego niezdającej sobie sprawy z sytuacji i stanu wyposażenia poszczególnych pomieszczeń, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji nakładającej dolegliwą karę finansową na Stronę; e) niestwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji wadliwości postępowania organów w postaci załatwienia sprawy w sposób niemający na względzie interesu strony z powodu braku wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w sytuacji kwestionowania rzetelności protokołu kontroli, co skutkowało brakiem wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału sprawy, a co finalnie doprowadziło do poczynienia przez Sąd pierwszej instancji, a wcześniej także organy administracyjne obu instancji w zaskarżonych decyzjach całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść Strony, czym również naruszono zasadę pierwszeństwa słusznego interesu Strony; f) niestwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji wadliwości postępowania organów w ramach wszczętego postępowania administracyjnego w postaci niezrealizowania obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i rozstrzygania jedynie na podstawie kwestionowanego przez Skarżącą protokołu kontroli, potwierdzającego jedynie, że de facto nie przeprowadzono protokolarnych oględzin tzw. odbiorników telewizyjnych, gdyż pokoje były "zajęte przez gości", a więc w jego treści brak jest stwierdzenia okoliczności faktycznej w postaci naocznego zaobserwowania i ujawnienia przez kontrolujących owych przypisanych finalną decyzją Skarżącej 86 telewizorów (83 niezarejestrowanych), a zatem nieustalenia, ile w rzeczywistości odbiorników w Hotelu się znajdowało oraz czy owe urządzenia, tzw. odbiorniki nadawały się do odbioru programu, a więc w sytuacji niestwierdzenia w sposób niewątpliwy istotnej dla trafności zaskarżonego wyroku okoliczności normatywnej z art. 2 ust. 2 u.o.a. - w wyniku czego błędnie ustalono, że Skarżąca posiada 86 odbiorników telewizyjnych (83 niezarejestrowanych), w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, co w konsekwencji skutkowało wydaniem decyzji nakazującej rejestrację odbiorników oraz nakładającej opłatę w wysokości 56 523 zł; - podczas gdy obowiązkiem organu było wszechstronne i wyczerpujące zebranie i rozważenie całości materiału dowodowego, w tym poczynienie ustaleń mających odzwierciedlenie w faktach - wobec uzyskania od Skarżącej oświadczenia wiedzy co do tego, iż w dacie kontroli w siedzibie Hotelu znajdowało się 30 odbiorników telewizyjnych, które funkcjonowały, tj. były sprawne i umożliwiały natychmiastowy odbiór programu - stąd należy wskazać, iż decyzja nakazująca niezwłoczne dokonanie rejestracji winna obejmować najwyżej 27 odbiorników oraz ustalać opłatę za używanie 27 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych; 3) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 136 K.p.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, nieustalonym w sposób pewny przez organ administracji, co powoduje, że przedstawiona ocena stanu faktycznego budzi uzasadnione podejrzenie, że kontrola legalności postępowania organu administracji publicznej przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji została ograniczona jedynie do wybranych dowodów przeprowadzonych w tym postępowaniu, co uniemożliwia merytoryczną kontrolę oceny zastosowania prawa materialnego, wobec wątpliwości co do zakresu rozpoznania okoliczności spornych; 4) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nieskontrolowanie przez Sąd pierwszej instancji faktu, że organ administracji II instancji nie dokonał oceny dowodu z dokumentu w postaci: oświadczenia "lista pobytów w dniu 25.08.2020 roku" na okoliczność jego treści, a w szczególności, że w dacie kontroli zajętych było de facto tylko 56 pokoi, co podważa autentyczność zapisów treści protokołu kontroli, a mimo to kontrolujący nie skontrolowali pozostałych niezajmowanych pomieszczeń, przez co nie ujawnili ani poprawnej liczby sprawnych odbiorników, ani ich charakteru i przeznaczenia, a zwłaszcza czy były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a której to okoliczności nie zbadał organ II instancji w ramach postępowania administracyjnego, a Sąd pierwszej instancji zaniechał kontroli w tym zakresie; okoliczność zajęcia tylko 56 pokoi potwierdza także brak rozeznania A.B. - dyrektora w zakresie złożonego oświadczenia wiedzy; 5) art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez zaniechanie uchylenia przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji pomimo naruszenia przez organy administracyjne w rażący sposób przepisów postępowania poprzez niepodjęcie wszelkich koniecznych działań zmierzających do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, błędną ocenę dowodów przedstawionych w sprawie prowadzącej do bezpodstawnego nakazania Skarżącej dokonania niezwłocznej rejestracji 83 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty w kwocie 56 523 zł, pomimo że w sprawie brak podstaw do uznania, iż w dacie kontroli Strona używała 86 odbiorników telewizyjnych (w tym 83 niezarejestrowanych), w szczególności podstawą do takiego stwierdzenia nie mogą być ustalenia w czasie nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Aktywów Państwowych, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: 3. Skarga kasacyjna z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny sporządził uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., przedstawiając jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta ma charakter szczególny, gdyż wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed Sądem odwoławczym wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny sprowadził swoją dalszą wypowiedź tylko do rozważań, oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz żadna z przesłanek, przewidziana w art. 189 P.p.s.a., które podlegają rozważeniu z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę jedynie zakres wyznaczony podstawą skargi kasacyjnej określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., która dotyczy naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny, a nie jakikolwiek, wpływ na wynik sprawy. 3.1. W skardze kasacyjnej sformułowano mutliplikację zarzutów procesowych zmierzających do podważenia ustaleń faktycznych co do ilości posiadanych w Hotelu odbiorników telewizyjnych, umożliwiających odbiór programów, co wynika z protokołu kontroli i oświadczenia wiedzy osoby pełniącej funkcję dyrektora Hotelu. Zakres postępowania dowodowego w sprawie dotyczącej ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych wyznaczany jest przez przepisy ustawy o opłatach abonamentowych, których nie powołano w zarzutach skargi kascyjnej. Stosownie do art. 7 ust. 1 i ust. 2 u.o.a., kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1 tej ustawy, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. Kontrola, jaka została przeprowadzona u Skarżącej nie dotyczyła prowadzonej działalności gospodarczej, a jedynie wykonania obowiązku rejestracyjnego. Dlatego też organ kontrolujący (operator publiczny), działając stosownie do ustawy o opłacie abonamentowej, skontrolował spełnienie obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. (por. wyroki NSA z dnia: 9 kwietnia 2013 r., o sygn. akt II GSK 92/12; 13 lutego 2018 r., o sygn. akt II GSK 1422/16 i 7 października 2014 r., o sygn. akt: II GSK 1264/13). Uwzględniając powyższe, wbrew oczekiwaniom Skarżącej, nie było obowiązku obecności w toku przeprowadzonej kontroli władz spółki prowadzącej Hotel. Zasadnie zatem uznano za wystarczające i zasługujące na walor wiarygodności oświadczenie wiedzy A.B. – dyrektora Hotelu, co do ilości odbiorników. Co więcej, dane te okazały się spójne z informacjami umieszczonymi na stronie internetowej Hotelu. W interesie Skarżącej było zatem wprowadzenie na stronie internetowej aktualnej i wiarygodnej oferty wyposażenia pokoi w odbiorniki telewizyjne. Odnosząc się do twierdzenia Strony, że część pokoi hotelowych została wyłączona z użytkowania z powodu pandemii COVID-19, słusznie wskazano, że w interesie Strony było skorzystanie z możliwości wyrejestrowania 56 odbiorników, wskazując na brak ich gotowości do użycia. Stosownie do art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W niniejszej sprawie nie kwestionowano, że protokół kontroli został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych, udzielonymi przez Dyrektora COF Poczty Polskiej S.A., tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązków rejestracji odbiorników RTV. Skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła kontrdowodu podważającego ustalenia wynikające z kontroli przeprowadzonej w dniu 25 sierpnia 2020 r. Wobec powyższego zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy zasadnie uznano za wystarczający w sprawie. W sposób nie budzący wątpliwości potwierdzono bowiem, że w Hotelu znajdowały się odbiorniki w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów TV. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez A.B. – dyrektora Hotelu, a zatem osobę kompetentną, nawet jeśli dopiero przyuczała się do pełnionej funkcji. Autor skargi kasacyjnej nie podważył ani logiki, ani wiarygodności powyższego oświadczenia, co oznacza, że dyrektor Hotelu rozumiała znaczenie swoich słów i jednocześnie powinna, z racji sprawowanej funkcji, być świadoma rzeczywistego stanu i wyposażenia pokoi oraz innych pomieszczeń hotelowych. Podpisany bez uwag protokół, zawiera oświadczenie, które należy uznać za miarodajne źródło dowodowe zwłaszcza, że czynności tej nie można było już później przeprowadzić, gdyż dotyczyłaby ona innego okresu, tj. w którym nie byłaby przeprowadzona kontrola. Jak wspomniano twierdzenia dyrektora Hotelu potwierdzają również informacje znajdujące się na stronie internetowej tego obiektu, co miało ścisły związek z jego standardem. Skarżąca nie przedstawiła na etapie postępowania odwoławczego, czy sądwoadministracyjnego przekonujących dowodów mogących świadczyć, że ustalenia protokołu kontroli są nieprawidłowe. Skarżąca nie dostarczyła np. dokumentacji technicznej na potwierdzenie braku możliwości odbioru programów telewizyjnych ze wskazaniem powodów. Wbrew zatem zarzutom skargi kasacyjnej prawidłowo w sprawie uznano, że domniemanie wynikające z treści art. 2 ust. 2 u.o.a., nie zostało przez Skarżącą skutecznie obalone. Z powyższej regulacji wynika bowiem, że domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Zatem podstawą ustalenia opłaty abonamentowej jest domniemanie, że podmiot, który posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W konsekwencji rolą strony jest, aby wynikające z powyższej ustawy domniemanie obalić (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2021 r., o sygn. akt II GSK 1062/18). Celem instytucji prawnoprocesowej domniemania są ułatwienia w zakresie postępowania dowodowego i przeniesienie ciężaru dowodowego na podmiot, który zamierza obalić powyższe domniemanie prawne (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r., o sygn. akt II GSK 2470/15). Skoro w dacie kontroli w pokojach (pensjonatu, czy hotelu) zajmowanych przez gości znajdowały się odbiorniki, to nie można uznać za dowolne ustalenia organów, że odbiorniki te znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Z zasad logicznego rozumowania, popartych doświadczeniem życiowym wynika przecież, że jeśli w wyposażeniu pokoju hotelowego znajduje się odbiornik telewizyjny, czy radiowy, to nie w celach dekoracyjnych, lecz po to by mógł być używany przez jego gościa (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2017 r., o sygn. akt II GSK 729/16). Reasumując Skarżąca kasacyjnie nie podważyła ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a dowody zebrane w aktach stanowią kompletny i spójny materiał dowodowy, wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych, istotnych w sprawie. Wbrew oczekiwaniom Skarżącej, organy obu instancji nie miały obowiązku poszukiwania dalszych dowodów w niniejszej sprawie. Nie było w szczególności powodu przesłuchiwania innych osób reprezentujących Stronę, gdyż nie wystąpiły przesłanki z art. 86 K.p.a. Przepis ten dopuszcza przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy. Taka sytuacja w niniejszej sprawie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wystąpiła. Niewątpliwie okazanie podczas kontroli wszystkich pokoi hotelowych i znajdujących się w nich urządzeń, byłoby jednoznacznym dowodem na ustalenie ilości odbiorników, będących w stanie natychmiastowego odbioru programu, jednakże ustawa o opłatach abonamentowych nie daje kontrolerom prawa żądania wstępu do pomieszczeń, celem sprawdzenia posiadania w nich urządzeń wymagających rejestracji i opłat. Skoro dyrektor Hotelu nie okazała pomieszczeń hotelowych kontrolerom z uwagi na to, że były zajęte przez gości, a Strona nie przedstawiła dowodów przeciwnych należy uznać, że organ w sposób wystarczający przeprowadził postępowanie dowodowe, opierając się na oświadczeniu wiedzy dyrektora, czyli osoby bez wątpienia zorientowanej w standardzie oferowanych w hotelu usług i wyposażenia pokoi. Wbrew twierdzeniom Skarżącej kasacyjnie zebrane w sprawie dowody zostały szczegółowo przeanalizowane przez organ, co stanowiło realizację obowiązku wynikającego z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W działaniu organów administracji, ani WSA akceptującego wyniki postępowania dowodowego, nie sposób dopatrzeć się nieprawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego, czy zastosowaniu do jego oceny przepisów prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowi naruszenia zasad, powołanych w zarzutach kasacyjnych, przeprowadzenie postępowania w sposób, w jaki w rozpatrywanej sprawie uczyniły to organy administracji. Zasad tych nie naruszył również Sąd pierwszej instancji, potwierdzając zgodność z prawem dokonanego przez organy ustalenia stanu faktycznego sprawy. Mając powyższe na uwadze za trafną należało uznać ocenę wyrażoną przez Sąd pierwszej instancji, że organy wywiązały się z obowiązku podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Poczynione ustalenia faktyczne co do ilości 86 telewizorów będących na wyposażeniu Hotelu, w tym 83 niezarejestrowanych, nie zostały skutecznie podważone przez Skarżącą kasacyjnie. Zarzucając organom administracji naruszenia natury formalnej w zakresie postępowania dowodowego Spółka nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość poczynionych ustaleń. 3.2. W konsekwencji zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny okazał się zarzut uchybienia przepisom art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 P.p.s.a., które stanowią regulacje wynikowe i jednocześnie prawną podstawę orzeczenia odpowiednio uchylającego decyzję, albo oddalającego skargę. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji zastosował art. 151 P.p.s.a. uznając, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym. Skuteczność zarzutu naruszenia obu przepisów wynikowych zależy od wykazania w skardze kasacyjnej zasadności pozostałych jej zarzutów, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. 3.3. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji miał obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia również z punktu widzenia aspektów, na które strona nie zwróciła uwagi w skardze, a które mają istotne znaczenie dla dokonania takiej oceny. Co jednak istotne, wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w takim zakresie tylko w granicach sprawy, a autor skargi kasacyjnej nie wykazał, aby WSA uczynił przedmiotem rozpoznania inną sprawę administracyjną niż ta, w której wniesiono skargę. Kontroli została poddana zaskarżona decyzja w przedmiocie nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Wobec powyższego nie sposób przypisać Sądowi pierwszej instancji uchybienia art. 134 § 1 P.p.s.a. 3.4. Powołując w skardze kasacyjnej art. 136 K.p.a., bez podania pełnej jednostki redakcyjnej (w postaci numeru §), autor skargi kasacyjnej uniemożliwił pełne odniesienie się do tego zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc bowiem związanym podstawami skargi kasacyjnej, władny jest badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie i w sposób pełny wskazane przez Stronę. Sąd odwoławczy nie może zatem poprawiać podstaw zaskarżenia i wniosków skargi kasacyjnej, gdyż oznaczałoby to działanie z urzędu, co w świetle przepisów P.p.s.a. jest niedopuszczalne. Zatem wobec wadliwego skonstruowania zarzutu skargi kasacyjnej i nie wskazania, o który § z art. 136 K.p.a. chodzi, co zasługuje na krytykę, pełne rozważenie racji Strony stało się niemożliwe. 3.5. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten określa formalne warunki, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądowego. Na podstawie tego przepisu można zatem kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Z powyższego przepisu wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, iż wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z dnia: 12 października 2010 r., o sygn. akt II OSK 1620/10 i 15 marca 2018 r., o sygn. akt II GSK 4005/16). Wbrew wywodom przedstawionym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej sporządzone w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia odpowiadało wymogom wynikającym z art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji wskazał w nim, jaki stan faktyczny przyjmuje za podstawę rozstrzygnięcia (przepisy P.p.s.a. i K.p.a.) oraz uzasadnił swoje stanowisko co do przedmiotu postępowania, oceniając materiał dowodowy jako wystarczający do wydania decyzji nakazującej rejestrację odbiorników telewizyjnych oraz ustalenie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok zawiera wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. i poddaje się kontroli instancyjnej. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie uchybił powyższej regulacji i odniósł się do najistotniejszych zarzutów skargi związanych z istotą sporu, a okoliczność, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z oceną wyrażoną przez WSA, nie mogło być skuteczną podstawą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. 3.6. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną Hotelu jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, po uprzednim rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na rzecz organu, na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) związku z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935). M. Bejgerowska D. Dąbek M. Kamiński