VI SA/Wa 502/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lipca 2021 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz skarżącego R. D. kwotę 8417 (osiem tysięcy czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] (dalej: "Decyzja II"), Komisja Nadzoru Finansowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a.") w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 180 ze zm., dalej: "Ustawa o nadzorze"), art. 169a ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1768, ze zm., dalej: "Ustawa o obrocie") w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 685, dalej: "Ustawa zmieniająca z 2018 r."), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy: 1) R. D., Członka Zarządu [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej też: "Strona", "Skarżący"), 2) M. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej też: "[...]", "Spółka", "MD" lub "MDM"), utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2020 r., nr [...], dalej też: "Decyzja I") o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 300.000 złotych. Ww. decyzje zapadły w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego uchyliła - zaskarżoną przez Spółkę wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy - decyzję tego samego organu z dnia [...] grudnia 2018 r. w części III petitum, tj. w zakresie nałożenia na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 430 000 złotych, oraz nałożyła w to miejsce karę pieniężną w wysokości 169 000 złotych, a w pozostałej części, tj. ograniczenia zezwolenia na prowadzenie działalności maklerskiej w zakresie oferowania instrumentów finansowych i nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności - utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. Podstawę prawną decyzji stanowiły art. 11 ust. 1 i 5 Ustawy o nadzorze oraz art. 167 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 167 ust. 1 pkt 1 i 2 Ustawy o obrocie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie Ustawy nowelizującej z 2018 r. Komisja zarzuciła, że [....] naruszył art. 72 Ustawy o obrocie w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 września 2012 r. w sprawie trybu i warunków postępowania firm inwestycyjnych, banków, o których mowa w art. 70 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, oraz banków powierniczych (Dz. U. poz. 1078) - dalej: "rozporządzenie w sprawie trybu", w związku z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922 ze zm.) w brzmieniu na dzień 28 czerwca 2016 r. oraz zasady uczciwego obrotu poprzez udział w organizacji procesu obligacji emitowanych przez G. S.A. (dalej: "G.") w sposób polegający na współpracy w podmiotem trzecim nieposiadającym uprawnień do świadczenia usług oferowania instrumentów finansowych, w ramach którego nieuprawniony podmiot trzeci dokonywał czynności pośrednictwa w proponowaniu objęcia obligacji emitowanych przez G., a ponadto Spółka wspólnie z podmiotem nieuprawnionym dokonywała czynności pośrednictwa w zbywaniu tych obligacji. Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na R. D., Członka Zarządu [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], kary pieniężnej na podstawie art. 169a ust. 1 Ustawy o obrocie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie Ustawy nowelizującej z 2018 r., w związku z naruszeniem przez [...] art. 72 Ustawy o obrocie w brzmieniu sprzed wejścia w życie Ustawy zmieniającej z 2018 r. w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie trybu, obowiązującego do dnia 23 czerwca 2018 r., poprzez udział w organizacji procesu oferowania obligacji emitowanych przez G., w sposób polegający na współpracy z podmiotem trzecim nieposiadającym uprawnień do świadczenia usług oferowania instrumentów finansowych, w ramach której MDM, dokonywał czynności pośrednictwa w zbywaniu obligacji emitowanych przez G., natomiast nieuprawniony podmiot trzeci dokonywał czynności pośrednictwa w proponowaniu objęcia tych obligacji, przez co [...] akceptował udział w procesie oferowania obligacji G. podmiotu nieuprawnionego do wykonywania czynności oferowania instrumentów finansowych. W dniu [...] września 2020 r. Komisja Nadzoru Finansowego wydała decyzję w przedmiocie nałożenia na R. D. kary pieniężnej w wysokości 300 000 złotych. Strona i MDM złożyli do Komisji wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpatrzeniu obu wniosków, w dniu 30 listopada 2020 r. Komisja wydała decyzję utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] września 2020 r. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zaskarżoną decyzję, zaskarżając ją w całości oraz wniósł o: - stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej Decyzji II - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - a w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd zarzutu dotyczącego nieważności - o uchylenie w całości zaskarżonej Decyzji II - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a.; - stwierdzenie nieważności w całości Decyzji I - a w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd zarzutów dotyczących nieważności - o uchylenie w całości Decyzji I - stosownie do art. 135 p.p.s.a.; - umorzenie postępowania administracyjnego (I i II instancji) na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.; - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.1. art. 169a ust. 1c Ustawy o obrocie w brzmieniu sprzed wejścia w życie Ustawy zmieniającej z 2018 r. poprzez jego niezastosowanie, a w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji nakładającej na Skarżącego karę pieniężną po upływie okresu przedawnienia, w sytuacji, w której zgodnie z przedmiotową regulacją, kara nie może być nałożona po upływie 2 lat od uzyskania przez Komisję wiadomości o naruszeniu przez MDM (obecnie: m. sp. z o.o.) przepisów regulujących prowadzenie działalności maklerskiej, co doprowadziło do wydania decyzji bez podstawy prawnej i tym samym jej nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; 1.2. art. 72 Ustawy o obrocie w brzmieniu sprzed Ustawy zmieniającej z 2018 r. w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie trybu, obowiązującego do dnia 23 czerwca 2018 r., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie i uznanie, że umowa o oferowanie zawarta przez [...] z G., była wykonywana przez [...] w sposób nierzetelny i nieprofesjonalny, niezgodnie z zasadami uczciwego obrotu i niezgodnie z najlepiej pojętym interesem klienta, podczas gdy ww. przepisy - zastosowane prawidłowo - prowadzić powinny do uznania, że [...] nigdy nie akceptował udziału w procesie oferowania obligacji G. podmiotu nieuprawnionego do wykonywania czynności oferowania instrumentów finansowych, wszystkie czynności w zakresie oferowania były wykonywane przez [...] i tym samym nie można przypisać Stronie żadnego naruszenia prawa; 1.3. art. 169a ust. 1 Ustawy o obrocie w brzmieniu sprzed Ustawy zmieniającej z 2018 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie niniejszego przepisu i nałożenie na Skarżącego administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji, w której Komisja nie wykazała w należyty sposób istnienia przesłanek nałożenia sankcji, tj. naruszenia przez MDM przepisów prawa regulujących prowadzenie działalności maklerskiej; a także niewłaściwie zastosowała dyrektywy wymiaru kary, określone w niniejszej regulacji, które w przypadku Strony przemawiały wyłącznie na jej korzyść, czego Komisja nie uwzględniła i co prowadziło do nałożenia na Stronę bardzo wysokiej administracyjnej kary pieniężnej (znacznie wyższej nawet w stosunku do administracyjnej kary pieniężnej nałożonej przez KNF na sam [...]); 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 2.1. art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 89 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wnikliwego rozpoznania sprawy oraz nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do wszystkich etapów procesu oferowania obligacji G., w szczególności co do zakresu czynności podejmowanych przez MDM i I.S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "I.") wobec potencjalnych inwestorów zainteresowanych obligacjami G., co prowadziło do dokonania błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, arbitralności i dowolności w dokonanych ustaleniach i ich ocenie, w tym wyciągnięcia wniosków niewynikających z materiału dowodowego, co prowadziło do błędnego przypisania [...] naruszenia przepisów prawa i zasad uczciwego obrotu, a w konsekwencji niesłusznego nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej; 2.2. art. 81a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, albowiem prawidłowe zastosowanie normy zawartej w powołanym przepisie doprowadziłoby do rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na korzyść Strony; 2.3. art. 7a k.p.a. poprzez niezastosowanie zasady, że gdy w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ, skutkujące przyjęciem, że pojęcia "pośrednictwa w proponowaniu" i "pośrednictwa w zbywaniu", o których mowa w art. 72 Ustawy o obrocie w brzmieniu sprzed wejścia w życie Ustawy zmieniającej z 2018 r., obejmują czynności dokonywane przez pracowników MDM oraz pracowników I., podczas gdy czynności, o których mowa w art. 72 przywołanej ustawy dokonywane były wyłącznie przez pracowników MDM; 2.4. art. 6, 7, 8, 9, 10, 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na informacjach oraz dokumentach uzyskanych od MDM na żądanie Komisji w trybie art. 88 Ustawy o obrocie jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia czy wobec MDM zachodzą przesłanki określone art. 167 ust. 1 pkt 1 i 2 Ustawy o obrocie, co wskazuje na przeprowadzenie postępowania dowodowego przez Komisję w znacznej części poza właściwym postępowaniem administracyjnym, podczas gdy prawidłowe zastosowanie ww. przepisów, implikowałoby konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w toku tego postępowania; powyższe uchybienia przełożyły się bezpośrednio na uchybienia w niniejszym postępowaniu, w którym Komisja praktycznie w ogóle nie prowadziła postępowania dowodowego opierając się w całości na aktach postępowania toczącego się przeciwko MDM. W uzasadnieniu skargi - odnosząc się do zarzucanego naruszenia art. 169a ust. 1c Ustawy o obrocie w brzmieniu sprzed wejścia w życie Ustawy zmieniającej z 2018 r. - pełnomocnik Skarżącego wskazał, że wszystkie pisma dotyczące oferowania obligacji G., które były podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego wobec MDM, Komisja otrzymała do dnia 5 lipca 2018 r. Na ten moment Komisja posiadała już wszystkie niezbędne informacje, w oparciu o które następnie przypisała MDM naruszenie przepisów prawa (a wiec posiadała wiedzę "o czynie", o którym mowa w art. 169a Ustawy o obrocie). Następnie w skardze wywiedziono, że skoro kara pieniężna została nałożona na Skarżącego z naruszeniem terminu prawa materialnego określonego art. 169a ust. 1c Ustawy o obrocie w brzmieniu sprzed wejścia w życie Ustawy zmieniającej z 2018 r., musi to skutkować stwierdzeniem nieważności Decyzji II oraz Decyzji I. Skutki upływu terminu prawa materialnego należy rozpatrywać w kontekście zasady praworządności. Organ administracji publicznej działając przed upływem terminu prawa materialnego miał podstawę prawną do wydania przedmiotowej decyzji administracyjnej, natomiast po upływie tego terminu podstawy prawnej nie ma, a więc decyzja wydana po upływie terminu jest decyzją wydaną bez podstawy prawnej. Upływ terminu prawa materialnego stanowi trwałą i nieusuwalną przeszkodę w kontynuacji postępowania administracyjnego, przesądzając o jego bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. W konsekwencji decyzja taka powinna zostać usunięta z obrotu prawnego w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., i to z mocą ex tunc, czyli od chwili jej wydania. W tym zakresie pełnomocnik Skarżącego powołał się na wyroki NSA z dnia 17 września 2013 r, II GSK 767/12, LEX nr 1370492; oraz z dnia 21 marca 2019 r., I OSK 4343/18, LEX nr 2656031. Z uwagi zatem, że zarówno Decyzja I, jak i Decyzja II zostały wydane i doręczone Stronie po upływie terminu przedawnienia, a więc bez podstawy prawnej, obie są obarczone nieważnością i jako takie nie mogą się ostać w obrocie. W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o oddalenie skargi i ustosunkowała się do podniesionych w niej zarzutów. W ocenie Komisji, dopiero otrzymane w dniu 9 sierpnia 2018 r. kopie wiadomości elektronicznych pracowników MDM, wraz z informacjami i dokumentami otrzymanymi we wcześniejszej korespondencji, pozwoliły ostatecznie na stwierdzenie, że doszło do zarzucanego naruszenia prawa przez MDM. Organ zauważył, że konsekwencją uzyskania powyższej wiedzy o czynie było wszczęcie w dniu następnym, tj. 10 sierpnia 2018 r., postępowania sankcyjnego, o którym mowa w art. 167 Ustawy o obrocie. Oznacza to, że nie jest zasadne twierdzenie, że już w dniu 5 lipca 2018 r. organ posiadał pełną wiedzę o czynie. Ponadto Komisja wskazała, że zgodnie z art. 31za ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, w przypadku ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii bieg terminów do podjęcia przez Komisję Nadzoru Finansowego czynności, w tym czynności nadzorczych, terminów załatwiania spraw oraz terminów przewidzianych do wydania decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie albo wniesienia sprzeciwu nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, chyba że Komisja Nadzoru Finansowego wyda decyzję załatwiającą sprawę, dokona czynności, wyda decyzję lub postanowienie kończące postępowanie w sprawie albo wniesie sprzeciw. Przepis ten wszedł w życie w dniu 31 marca 2020 r. A zatem w przedmiotowym stanie faktycznym, dwuletni bieg terminu do wydania decyzji, którego początkiem biegu jest dzień 9 sierpnia 2018 r. uległ zawieszeniu od dnia 31 marca 2020 r. do dnia 19 sierpnia 2020 r., tj. do dnia poprzedzającego dzień doręczenia Skarżącemu pisma, zawierającego wezwanie do złożenia pełnej informacji o stanie majątkowym czyli na czas 141 dni. W związku z powyższym, termin do wydania decyzji, nie upłynął w dniu 9 sierpnia 2020 r., ale 141 dni później, czyli w dniu 28 grudnia 2020 r. Decyzja I została wydana w dniu [...] września 2020 r., a Decyzja I - w dniu [...] listopada 2020 r., a zatem nie doszło do przedawnienia możliwości jej wydania. W piśmie procesowym z dnia 29 czerwca 2021 r. strona skarżąca podjęła polemikę z ww. stanowiskiem organu w zakresie biegu terminu przedawnienia do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest uzasadniona. Pierwszorzędne znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji przypisać należy kwestii przedawnienia, mianowicie, czy nie doszło w sprawie do przedawnienia prawa do orzekania - na podstawie art. 169a ust. 1 Ustawy o obrocie w brzmieniu sprzed wejścia w życie Ustawy zmieniającej z 2018 r. - o nałożeniu kary pieniężnej na Skarżącego. Kwestia ta wywołuje, w kontekście badania zgodności decyzji z prawem, najdalej idące skutki, jako że obliguje Sąd dokonujący kontroli decyzji do jej uchylenia, zaś organ do umorzenia postępowania w przypadku przedawnienia prawa do orzekania w ww. zakresie. W niniejszej sprawie wątpliwości w ww. zakresie rodzi brak wypowiedzi organu odnoszącej się do art. 169a ust. 1c Ustawy o obrocie w brzmieniu sprzed wejścia w życie Ustawy zmieniającej z 2018 r. Przepis ten stanowi, że kara, o której mowa w ust. 1-1b, nie może być nałożona, jeżeli od uzyskania przez Komisję wiadomości o czynie określonym odpowiednio w ust. 1-1b upłynęło więcej niż 2 lata albo od popełnienia tego czynu upłynęło więcej niż 5 lat. Zdaniem Sądu - mając na uwadze obowiązek badania przez organ z urzędu kwestii przedawnienia, w tym jego ewentualnego zawieszenia (zanim zostanie przeprowadzone merytoryczne postępowanie dowodowe) - uzasadnione jest stanowisko, że Komisja nie wykazała w zaskarżonej decyzji (Decyzja II) przesłanek do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i naruszyła ten przepis w sposób mający wprost wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć także trzeba, że uzasadnienie decyzji nie może pozostawiać wątpliwości, że wszystkie okoliczności zostały w postepowaniu administracyjnym rozważone i ocenione. Kwestia przedawnienia prawa do wydania decyzji ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zważywszy na materialnoprawne i procesowe skutki upływu terminu przedawnienia. Zatem, konstrukcja uzasadnienia, w którym organ nie zbadał z urzędu kwestii przedawnienia nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. i tym samym zaskarżona decyzja istotnie narusza także ten przepis. W kontekście art. 169a ust. 1c Ustawy o obrocie w brzmieniu sprzed wejścia w życie Ustawy zmieniającej z 2018 r. kluczowe jest ustalenie momentu, w którym Komisja uzyskała wiadomość o naruszeniu przez [...] przepisów regulujących prowadzenie działalności maklerskiej (czyn). Zdaniem Sądu, dopiero pełna wiedza o stronie przedmiotowej i podmiotowej czynu, uprawnia Komisję do stwierdzenia, że doszło do naruszenia przepisów prawa przez dom maklerski. Inne podejście zmuszałoby organ do wszczynania postępowań wobec członków zarządu - z ostrożności procesowej - z obawy przed upływem terminu przedawnienia w warunkach jedynie podejrzenia popełnienia naruszenia przepisów. Takie działanie przeczyłoby zasadzie budowania zaufania do organów państwa. Dlatego, zdaniem Sądu - początek biegu terminu, o którym mowa w art. 169a ust. 1c Ustawy o obrocie w brzmieniu sprzed wejścia w życie Ustawy zmieniającej z 2018 r. należy liczyć od ukształtowania pełnego stanu faktycznego podlegającego już subsumpcji pod odpowiedni przepis prawa. Co oznacza, że uzyskanie przez organ odpowiednich wiadomości - jako moment rozpoczęcia biegu terminu z art. 169a ust. 1c - może wymagać nie tylko informacji o naruszeniu, lecz także czasu niezbędnego do oceny skutków tego zachowania. Tak więc przy wykładni ww. przepisu nie sposób pominąć, że w związku ze stale rosnącym stopniem skomplikowania życia gospodarczego oraz ilości czynników, które decydują o kwalifikacji prawnej działań uczestników obrotu i możliwości postawienia im zarzutu niewłaściwego postępowania, ustalenie, czy zachodzą okoliczności uzasadniające odpowiedzialność domu maklerskiego wymaga nie tylko ustalenia faktów, ale także ich subsumcji prawnej. Zatem dopiero taka dokładna analiza stanu faktycznego w oparciu o właściwy przepis prawa pozwoli na ustalenie in concreto początku biegu przedawnienia o którym mowa w art. 169a ust. 1c. Trzeba także zaznaczyć, że art. 169a ust. 1c nie przesądza wyraźnie kwestii, czy upływ przewidzianego w nim terminu do wydania decyzji, o której mowa w jego ust. 1 należy wiązać z decyzją ostateczną (Decyzja II) czy nieostateczną (Decyzja I). Zdaniem Sądu, przedawnienie prawa do wydania decyzji na podstawie art. 169a ust. 1 dotyczy decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Bez wątpienia bowiem termin z art. 169a ust. 1c to termin prawa materialnego, w którym może nastąpić ukształtowanie określonych praw i obowiązków. Skutki te należy wiązać już z decyzją pierwszoinstancyjną. Dotyczą one bowiem ustalenia, stworzenia, zniesienia lub zmiany konkretnych praw i obowiązków skonkretyzowanego zewnętrznego adresata. Są efektem stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji przez organ I instancji, aczkolwiek sytuacja w tym zakresie może ulec zmianie w toku postępowania odwoławczego. Nie ma bowiem przeszkód, aby organ odwoławczy już po upływie tego terminu uchylił rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i orzekł co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., jeżeli uchylana decyzja została wydana przed jego terminem, a organ odwoławczy - orzekając co do istoty sprawy - nie zwiększy wysokości kary nałożonej zaskarżoną decyzją. Takie wnioski są uzasadnione w kontekście analogicznego poglądu prawnego wyrażonego na gruncie art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyroki NSA: z dnia 10 kwietnia 2014 r., I FSK 743/13, LEX nr 1484725; z dnia 25 stycznia 2017 r., I FSK 1877/16, LEX nr 2252110; z dnia 2 sierpnia 2017 r., I GSK 1262/15, LEX nr 2350943). Tak więc w ponownym postępowaniu organ - po pierwsze - wyjaśni dlaczego dopiero dowody wynikające z pisma z dnia 9 lipca 2018 r. stanowiły podstawę do stwierdzenia naruszenia przez MDM, po drugie - prawidłowo powoła się na art. 31za ust 1 ustawy o COVID i uzasadni jego zastosowanie w sprawie. Dla przeprowadzenia tak zakrojonego postępowania uchylenie Decyzji I nie jest konieczne. Wadliwość postępowania, która z uwagi na jej wpływ na ocenę zasadności orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego, stanowi zasadniczą podstawę uchylenia Decyzji II, może być usunięta w postępowaniu odwoławczym (ponownym), którego zakres obejmuje ponowne rozpatrzenie sprawy w każdym jej aspekcie. Wskazując powyższe Sąd, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku. Na podstawie zaś art. 206 p.p.s.a. ograniczył (do kwoty 5 400 zł) wysokość wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi Skarżącego. Powodem takiego miarkowania kosztów zastępstwa procesowego jest - po pierwsze - okoliczność wniesienia do Sądu dwu analogicznych skarg w tożsamych sprawach co do okoliczności faktycznych i prawnych (tj. także w sprawie VI SA/Wa 503/21), powyższe automatycznie niejako obniża nakład i czas pracy pełnomocnika potrzebny do sformułowania stanowiska strony skarżącej. Po drugie, Sąd stosując ww. przepis uwzględnił fakt, że pełnomocnik Skarżącego - mimo wyrażonego w skardze poglądu, że zarówno Decyzja I, jak i Decyzja II zostały wydane po upływie terminu przedawnienia - nie podniósł zarzutów związanych z tą kwestią już we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postawienie takich zarzutów skutkowałoby zawarciem stanowiska w tym zakresie już w zaskarżonej decyzji, co umożliwiłoby Sądowi przeprowadzenie pełnej jej kontroli. Brak zaś takich zarzutów we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz pominięcie przez organ obowiązku badania kwestii przedawnienia z urzędu spowodowało przesunięcie polemiki w tym zakresie na etap postępowania sądowego. Sąd zaś nie może ocenić stanowiska organu w omawianym zakresie - jako mającego znaczenie dla sprawy, skoro zostało ono wyrażone jedynie w odpowiedzi na skargę. Sąd ocenia bowiem zaskarżony akt, a nie odpowiedź na skargę, która stanowi jedynie pismo procesowe ze stanowiskiem organu, przedstawionym wobec wniesienia skargi w danej sprawie. Dlatego należało orzec, jak w wyroku.