VI SA/Wa 4857/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 maja 2022 r. nr KOC 2960/Ru/22 w przedmiocie zobowiązania do zapłaty kosztów z tytułu usunięcia pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 8 marca 2022 r. nr ZDM/GKP/ZPU/4082/130A/O/06296/21/D; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz J. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiotem skargi J. D. (dalej: "Strona", "Skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2022 r. znak [...] wydana w przedmiocie zobowiązania do zapłaty kosztów z tytułu usunięcia pojazdu. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: Decyzją [...] z dnia [...] marca 2022 r. Prezydent m. st. Warszawy (dalej także "organ I instancji") ustalił wysokość opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu marki [...] o nr. rejestracyjnym [...] na kwotę 567,00 zł (słownie: pięćset sześćdziesiąt siedem zł zero groszy): - 523,00 zł za usunięcie pojazdu w dniu 1.08.2021 r. - 44,00 zł za jego przechowywanie w okresie 1.08.2021 - 1.08.2021 r. (1 doba). Określił, że do zapłaty solidarnie zobowiązani są: R. S. (właściciel pojazdu) oraz Skarżący (osoba dysponująca pojazdem). Jako podstawę prawną decyzji wskazano: - art. 130a ust. 1-2, ust. 10h, ust. 10j oraz ust. 6 i ust. 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 450 ze zm.), - art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. z 2018 r. poz. 1817), - uchwałę nr XXXVIII/1193/2020 z dnia 15 października 2020 r. Rady Miasta Stołecznego Warszawy w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2021 (Dz.Urz. Woj. Maz. z 2020 r. poz. 10641). Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Skarżący, podnosząc naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej "k.p.a.", art. 8 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że w dniu 31 lipca 2021 r. pojazd został zaparkowany prawidłowo przy ul. [...], w miejscu dozwolonym, z uiszczeniem należności za korzystanie z parkingu. W chwili parkowania nie było tam żadnego znaku wskazującego na zmianę organizacji niestrzeżonej strefy parkowania i zakazu parkowania pojazdów. Wobec tego Skarżący stwierdził, że pojazd został odholowany bezprawnie. Zarzucił także, że nie brał udziału w postępowaniu i nie został zawiadomiony o wszczęciu postępowania. Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia [...] maja 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO w [...]", "Kolegium"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]marca 2022 r. W uzasadnieniu decyzji SKO w [...] wyjaśniło, że zgodnie z przepisami art. 130a ust. 1 pkt 5, ust. 5c, ust. 10h i 10i ustawy Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 988) pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Wysokość kosztów opłat ustala Rada Miasta Stołecznego Warszawy w drodze uchwały. Następnie organ wskazał, że z akt sprawy (dyspozycja usunięcia pojazdu z dnia 1 sierpnia 2021 r., a także zezwolenie na odbiór pojazdu z parkingu strzeżonego oraz potwierdzenie wydania pojazdu z parkingu strzeżonego z tegoż dnia) wynika, że w dniu 1 sierpnia 2021 r. patrol Straży Miejskiej podjął interwencję wobec pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] nieprawidłowo zaparkowanego przy ul. [...] w [...] z powodu niezastosowania się do znaku B-36 z tabliczką T-24. W tej sytuacji o godz. 3:34 wydana została przez strażnika miejskiego dyspozycja dotycząca usunięcia ww. pojazdu i wezwany został holownik firmy [...]. O godz. 4:15 pojazd został przyjęty na prowadzony przez ww. firmę parking strzeżony. Następnie dnia 1 sierpnia 2021 r. o godz. 20:45 pojazd został odebrany z ww. parkingu strzeżonego przez R. S. - właściciela pojazdu. Okoliczność, że Skarżący korzystał z przedmiotowego pojazdu i to on pozostawił go w dniu 31 lipca 2021 r. po południu przy ul. [...] przed Ambasadą [...] ustalono na podstawie oświadczenia Strony. Dalej Kolegium wskazało, że wiadomym jest, iż na wspomnianym odcinku ul. [...] obowiązuje zakaz zatrzymywania się i postoju (nie dotyczy on tylko pojazdów korpusu konsularnego i dyplomatycznego oraz pojazdów z identyfikatorem Ambasady [...]) - ustawiony jest tam znak B-36 z tabliczką T-24 oraz odpowiednią tabliczką informacyjną. Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że fakt zaparkowania pojazdu w miejscu, gdzie obowiązywał znak B-36 z tabliczką T-24, nie budzi wątpliwości i został należycie udokumentowany, a zarzuty odwołania w tym zakresie są nieuzasadnione. Skargę na powyższą decyzję wniosła Strona, zaskarżając ją w całości i domagając się jej uchylenia i uchylenia decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Jednocześnie wniosła o dopuszczenie dowodów przywołanych w uzasadnieniu skargi na okoliczności w nich wskazane. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 10 w zw. z art. 42 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie Skarżącego możliwości obrony swoich praw polegające na niedoręczaniu Skarżącemu korespondencji w toku postępowania przed Kolegium na wskazany przed niego w odwołaniu adres - ul. [...], [...], przez co nie mógł czynnie brać udziału w postępowaniu, nie mógł zająć stanowiska w trakcie postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, a także brać udziału w rozprawie; 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i nieuzasadnione przyjęcie, że w niniejszej sprawie Skarżący zaparkował samochód przy ul. [...] w [...] w miejscu wyznaczonym dla pojazdów korpusu konsularnego i dyplomatycznego oraz pojazdów z identyfikatorem Ambasady [...], podczas gdy Skarżący zaparkował samochód w zupełnie innym miejscu, w wyznaczonej strefie płatnego niestrzeżonego parkowania przy ul. [...], która nie była i nie jest wyłączona z korzystania przez nieuprzywilejowane samochody; 3) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i nieuzasadnione przyjęcie, że Skarżący brał udział w postępowaniu przed Zarządem Dróg Miejskich w [...], a korespondencja w sprawie została mu prawidłowo doręczona, podczas gdy żadna korespondencja nie została Skarżącemu prawidłowo doręczona, ze względu na zupełnie nielogiczną interpretację oświadczenia Skarżącego z dnia 4 sierpnia 2021 r. i przyjęcie, że adresem zamieszkania Skarżącego jest ul. [...], [...]; 4) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i nieuzasadnione przyjęcie, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie i bez żadnych wątpliwości wynika, że Skarżący zaparkował samochód w miejscu przeznaczonym dla pojazdów korpusu konsularnego i dyplomatycznego oraz pojazdów z identyfikatorem Ambasady [...], skoro nigdy nie złożył oświadczenia tej treści, a powyższa okoliczność nie wynika w sposób logiczny z zebranego w sprawie materiału dowodowego; 5) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji dlaczego skład orzekający za udokumentowane i udowodnione uznał zaparkowanie samochodu w miejscu wyznaczonym dla korpusu konsularnego i dyplomatycznego oraz pojazdów z identyfikatorem Ambasady [...], skoro z dyspozycji usunięcia pojazdu wynika jedynie, że samochód był zaparkowany przy ul. [...], który to adres jest właściwy na całej długości strefy płatnego niestrzeżonego parkowania znajdującej się przy tej ulicy, bowiem budynek Ambasady [...] jest jedynym budynkiem po tej stronie ulicy, co miało bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia polegający na nieprawidłowym uznaniu, że Skarżący zaparkował samochód w strefie niedozwolonej. W uzasadnieniu Skarżący przedstawił argumenty na poparcie ww. podstaw. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej nieuwzględnienie jako nieusprawiedliwionej. Kolegium wniosło także o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym (pismo k. 26). Również i Skarżący, pismem z dnia 9 września 2023 r. wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym (pismo k. 28). Jednocześnie Skarżący podkreślił, że Kolegium dopiero po roku doręczyło decyzję w sposób prawidłowy. Uczestnik postępowania – R. S., zawiadomiony o złożeniu przez strony wniosków o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, w ustawowym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 10 w zw. z art. 42 § 1 k.p.a. powiązany przez Stronę z niedoręczeniem korespondencji w toku postępowania przed Kolegium, co spowodowało pozbawienie Skarżącego obrony jego praw. W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (zob. wyrok NSA z 20.06.2023 r. II OSK 2157/20). W sprawie Skarżący takich skutków podniesionego uchybienia nie wykazał. Wprawdzie z akt sprawy nie wynika, by Kolegium umożliwiło wypowiedzenie się stronom co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, niemniej jednak zauważyć trzeba, że Kolegium nie przeprowadzało żadnego dodatkowego postępowania wyjaśniającego, a ustalenia faktyczne zostały przez organ poczynione na podstawie materiału zebranego przez organ I instancji. A zatem uchybieniu w tym zakresie nie można przypisać istotnego wpływu na wynik sprawy. Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne, niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie podzielił także stanowiska Strony co do tego, że korespondencja kierowana przez organ I instancji na adres [...] ul. [...], była kierowana na adres nieprawidłowy. Z treści pisma z dnia 4 sierpnia 2021 r. wynika, że Skarżący jako adres zamieszkania wskazał ulicę [...]. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, by Skarżący wskazywał organowi I instancji adres do doręczeń inny, aniżeli adres zamieszkania. W tej sytuacji skierowanie przez organ I instancji zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz decyzji na ww. adres w [...], a następnie uznanie zawiadomienia o wszczęciu postępowania – wobec nieodebrania przez Stronę – za doręczone w trybie art. 44 k.p.a. nie narusza przepisów Rozdziału 8 Działu I; decyzja organu I instancji została zaś Stronie doręczona, a odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie. Z treści art. 42 § 1 k.p.a. wynika, że pisma doręcza się osobom fizycznym m.in. w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Określając wymienione miejsca doręczania pism osobom fizycznym we wskazanym przepisie ustawodawca posłużył się spójnikiem "lub", a tym samym nie ustalił wiążącej organ kolejności miejsc, w którym doręczenie może nastąpić. W tej sytuacji uprawniona jest teza, że wybór miejsca doręczenia należy zasadniczo do organu prowadzącego postępowanie. Zasada ta doznaje ograniczenia, w sytuacji gdy strona spośród miejsc wymienionych w art. 42 § 1 k.p.a. wybiera i wskazuje adres do doręczeń (por. Borkowski/Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2019, str. 351-352). Jak już wyżej wskazano, z akt sprawy nie wynika by Strona takowy adres do doręczeń wskazała, a zatem w omawianym zakresie nie można zarzucić organowi I instancji naruszenia prawa. Okoliczność, że na kopercie w której znajdowało się pismo z dnia 4 sierpnia 2021 r. oraz w jego stopce znajdował się inny adres, nie oznacza – wobec braku jednoznacznego wskazania – że organ I instancji kierując pisma do doręczeń na adres podany przez Stronę jako adres zamieszkania, naruszył przepisy dot. doręczeń. Faktem jest, że w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej Skarżący podał inny adres ([...] ul. [...]), a decyzja wydana w II instancji została skierowana na adres: [...] ul. [...], to jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] naprawiło ten błąd i ponownie wysłało korespondencję zawierającą zaskarżoną decyzję na adres prawidłowy, podany w odwołaniu. A zatem nieprawidłowość ta ostatecznie nie miała wpływu na obronę praw Skarżącego. Przechodząc do wskazania przyczyn uwzględniania skargi wskazać należy, co następuje: Przedmiotem skargi w sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2022 r. ustalającą wysokość opłaty za usunięcie i przechowywanie pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] na kwotę 567 zł oraz zobowiązującą do zapłaty ww. kwoty solidarnie Skarżącego i właściciela pojazdu. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 130a ust. 1 pkt 5, ust. 10h, ust. 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 450). Bezspornie z akt sprawy wynika, że w dniu 1 sierpnia 2021 r. w [...] strażnik miejski wydał dyspozycję usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] z ul. [...] w [...]. Jako przyczynę usunięcia pojazdu wskazano: niezastosowanie się do znaku B-36 z tabliczką T-24. Pojazd został usunięty na parking przy ul. [...] w W. o godz. 4:15. Z akt sprawy wynika także, że 1 sierpnia 2021 r. o godz. 20:45 pojazd został wydany właścicielowi. Dodać przy tym należy, że nie ma sporu miedzy stronami, że w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby nim dysponującej na podstawie tytułu prawnego innego niż własność, tj. przez Skarżącego. Okoliczność ta została ustalona na podstawie oświadczenia Skarżącego. Spór zaś sprowadza się do zasadności wydania dyspozycji usunięcia pojazdu w dniu 1 sierpnia 2021 r. Strona wskazuje bowiem, zarówno w odwołaniu jak i w skardze, że pojazd był prawidłowo zaparkowany – w miejscu dozwolonym. W skardze Skarżący dodał, że adres ul. [...], który to adres został wskazany w dyspozycji usunięcia pojazdu, jest właściwy dla całej długości strefy płatnego niestrzeżonego parkowania znajdującej się przy tej ulicy, a budynek Ambasady [...] jest jedynym budynkiem po tej stronie ulicy. Natomiast Kolegium wskazało, że wiadomym jest organowi, iż na wspomnianym odcinku ul. [...] tj. przed Ambasadą [...] obowiązuje zakaz zatrzymywania się i postoju (nie dotyczy on tylko pojazdów korpusu konsularnego i dyplomatycznego oraz pojazdów z identyfikatorem Ambasady [...]), ustawiony jest tam znak B-36 z tabliczką T-24 oraz odpowiednią tabliczką informacyjną. Podniosło także, że z oświadczenia Skarżącego z dnia 4 sierpnia 2021 r. wynika, że pozostawił sporny pojazd przed Ambasadą [...]. Rozważając powyższe, Sąd uznał, że sprawa nie została należycie wyjaśniona. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz argumentację Skarżącego prezentowaną w odwołaniu nie można stwierdzić, aby przed wydaniem zakwestionowanych w sprawie decyzji przeprowadzono wyczerpujące postępowanie dowodowe. Brak właściwego wyjaśnienia okoliczności sprawy uzasadnia - zdaniem Sądu - postawienie organom orzekającym zarzutu istotnego naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. art. 130a ust. 1 pkt 5 i ust. 10h w zw. z ust. 10i Prawa o ruchu drogowym. Wskazane zaniechanie przeprowadzenia dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przed wydaniem ww. decyzji, skutkowało w efekcie co najmniej przedwczesnym zastosowaniem art. 130a ust. 10h w zw. z ust. 10i Prawa o ruchu drogowym. Stosownie do treści art. 130a ust. 4 ww. ustawy dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje: strażnik gminny (miejski) - w sytuacjach, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 4 i 5. Stosownie zaś do art. 130a ust. 1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku: pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Przepis art. 130a ust. 10h stanowi, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h – ust. 10i art. 130a Prawa o ruchu drogowym. Zdaniem Sądu, organy administracyjne obu instancji, wydając zaskarżoną decyzję, dopuściły się, mogącej mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik sprawy, obrazy przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., polegającej na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, z punktu widzenia normy przepisu art. 130a ust. 1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 grudnia 2022 r. VI SA/Wa 2411/22, skoro racjonalny ustawodawca wprost uzależnił wydanie rozstrzygnięcia przez sądy powszechne w przedmiocie przepadku pojazdu od obowiązku zbadania czy usunięcie pojazdu w danej sprawie było zasadne (art. 130a ust. 10e Prawa o ruchu drogowym) to tym samym uznać należy, iż przy rozpoznawaniu każdej sprawy, której podstawę stanowi dyspozycja usunięcia pojazdu organy administracyjne winny zbadać zasadność (dopuszczalność) wydania dyspozycji usunięcia pojazdu w danym stanie faktycznym sprawy. Mając na uwadze utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych co do braku znaczenia powodów czy niezawinionych okoliczności danego naruszenia zakazu parkowania (zob. wyrok WSA w Warszawie z 5.03.2021 r. VII SA/Wa 1948/20) wyjaśnić trzeba, iż obowiązkiem organów administracyjnych jest ocena przesłanek art. 130a ust. 1 Prawa o ruchu drogowym w oparciu o treść przepisów prawa materialnego i obowiązujących zasad postępowania. O ile zatem powody pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela pozostają bez znaczenia dla oceny sprawy, o tyle fakt ustalenia, iż pojazd zaparkowano w miejscu obwiązywania danego zakazu jest kluczowy dla oceny przesłanek zasadności wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Nie można w tej materii stosować swego rodzaju automatyzmu, tj. przyjmować, że skoro wydano dyspozycję usunięcia pojazdu, to nastąpiło to w sytuacji uzasadnionej prawnie. Wręcz przeciwnie, organ ma obowiązek wyjaśnić (tym bardziej wówczas, gdy jest to sporne), w jakich okolicznościach doszło do wydania dyspozycji odholowania pojazdu. W sprawie Skarżący od początku wskazywał, że zaparkował pojazd w miejscu do tego wyznaczonym i nie widział żadnej informacji zakazującej parkowania pojazdu (zob. pismo z dnia 4 sierpnia 2021 r.). W odwołaniu podtrzymał powyższe wskazując, że pojazd został zaparkowany prawidłowo, w miejscu dozwolonym, a pojazd został odholowany bezprawnie. Organy nie przeprowadziły natomiast żadnych czynności wyjaśniających w tym zakresie. Z akt sprawy nie wynika w którym konkretnie miejscu zaparkowany był sporny samochód przy ul. [...] – Skarżący podnosi, że adres ten jest właściwy dla całej ulicy, a budynek Ambasady jest jedynym budynkiem "po tej stronie ulicy", a w konsekwencji czy Skarżący, parkując pojazd nie zastosował się do znaku B-36 z tabliczką T-24. Dodać przy tym trzeba, że Skarżący kwestionuje samo istnienie ww. znaku wraz z tabliczką w miejscu parkowania, a w aktach sprawy brak jest materiału dowodowego wyjaśniającego powyższe. Nadto zauważyć należy, że z treści dyspozycji usunięcia pojazdu zdaje się wynikać (pismo odręczne, mało czytelne), że została wykonana przez strażnika miejskiego dokumentacja fotograficzna. Zatem, jeśli takowa dokumentacja fotograficzna została wykonana, to bezsprzecznie winna ona zostać włączona w poczet materiału dowodowego, zwłaszcza gdy na jej podstawie możliwe jest ustalenie istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia okoliczności sprawy tj. zaparkowanie pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Stosownie do art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji winien uwzględnić powyżej zaprezentowane stanowisko Sądu, uzupełnić materiał dowodowy w zakresie wyżej wskazanym, a w konsekwencji dokonać ustalenia czy pozostawienie pojazdu przy ul. [...] w [...] wypełniało dyspozycję art. 130a ust. 1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym. W sprawie Strona wniosła o przeprowadzenie dowodów z załączonych do skargi dokumentów. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd nie uwzględnił wniosku Strony, uznając że w sprawie brak istotnych – z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy – wątpliwości, a zatem ich przeprowadzenie nie było niezbędne. Ponadto wyjaśnić trzeba, że sąd administracyjny zasadniczo nie ustala stanu faktycznego sprawy, a jedynie kontroluje legalność zaskarżonego aktu. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 oraz art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o uchyleniu decyzji zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zasądzona kwota obejmuje uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, w wysokości odpowiadającej normie przepisu § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r., poz. 535). Nadmienić przy tym należy, że w sprawie zostało wydane także odrębne zarządzenie o zwrocie Skarżącemu kwoty tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.