VI SA/Wa 4530/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) Protokolant referent stażysta Anna Jóźwiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2023 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 maja 2023 r. nr DR-OP.Ru.072440.955.2022.32.agwi w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na wzór użytkowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego R. T. 1000 (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej również "UPRP" lub "Organ") z [...] maja 2023 r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję UPRP wydaną w pierwszej instancji w dniu [...] października 2022 r., znak: [...] stwierdzającą wygaśnięcie z dniem 6 czerwca 2020 r. prawa ochronnego numer [...] udzielonego na rzecz T. R. (dalej również "Zagaszający", "Uprawniony", "Skarżący") z powodu nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty za II okres (4, 5 rok) ochrony (dalej "Zaskarżona decyzja"). Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 90 ust. 1 pkt 3, ust. 2 i 4 w związku z art. 100 ust. 1 oraz art. 225 ust. 3 i 4 oraz art. 245 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 324 z późn. zm., dalej "p.w.p."). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej rozpatrując zgłoszenie R. T. oznaczone nr [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r., znak: [...] udzielił na rzecz Zgłaszającego prawa ochronnego na wzór użytkowy pn.: "[...]", pod warunkiem uiszczenia opłaty w wysokości 250 zł za I okres ochrony wzoru użytkowego rozpoczynający się w dniu 6 czerwca 2017 r. i obejmujący 1-3 rok ochrony. Wzór użytkowy otrzymał nr [...]. W decyzji poinformowano Zgłaszającego o obowiązujących w dacie wydania decyzji stawkach opłat za okresy ochrony: I okres ochrony (obejmujący 1, 2, 3 rok ochrony) – 250 zł; II okres ochrony (obejmujący 4 i 5 rok ochrony) – 300 zł; III okres ochrony (obejmujący 6, 7 i 8 rok ochrony) – 900 zł; IV okres ochrony (obejmujący 9 i 10 rok ochrony) – 1100 zł. W decyzji zostało zawarte również pouczenie, zgodnie z którym, jeżeli w chwili wydania decyzji rozpaczała się kolejny okres ochrony wzoru użytkowego (kolejne lata), a Zgłaszający chce przedłużyć ochronę na te okresy (te lata), powinien łącznie z opłatą za I okres ochrony, wymieniona wyżej, wnieść opłatę za następne okresy – art. 224 ust. 1 p.w.p. Zgłaszający wniósł opłatę za I okres ochrony wzoru użytkowego. Decyzją z dnia [...] października 2022 r. UPRP stwierdził wygaśnięcie ochrony na wzór użytkowy nr [...] z dniem 6 czerwca 2020 r., z uwagi na to, iż Zgłaszający nie wniósł w przewidzianym terminie opłaty za II okres ochrony wzoru użytkowego. Pismem z 14 listopada 2022 r. Uprawniony zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż "(...) uruchomienie produkcji na bazie opisanego powyżej wzoru użytkowego wymaga ogromnych nakładów finansowych i powoduje, że wszystkie posiadane przeze mnie dostępne środki finansowe przeznaczone były na zakup materiałów, maszyn i urządzeń służących do uruchomienia produkcji serii pilotażowej a następnie produkcji wzoru użytkowego. Z tego powodu z braku środków nie byłem w stanie uregulować należności wynikających z opłat za drugi okres ochrony. Nadto w przypadku opłaty za pierwszy okres ochrony byłem poinformowany przez Urząd Patentowy o konieczności wniesienia opłaty i na tej podstawie sadziłem, że będę również powiadomiony o konieczności wniesienia opłaty za kolejny okres ochrony patentowej.". Do pisma dołączono dowód wniesienia opłaty za II i III okres ochrony wzoru użytkowego (data uiszczenia opłaty 15 listopada 2022 r.). Decyzją z dnia [...] maja 2023 r. UPRP rozpoznając sprawę jako organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wydaną przez organ w I instancji. W uzasadnieniu decyzji przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść zastosowanych przepisów prawa. Odnosząc się do kwestii podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Organ wskazał, że warunkiem utrzymania ochrony przedmiotowego wzoru użytkowego było uiszczenie przez Uprawnionego opłaty za dalsze okresy ochrony, o czym Uprawniony został poinformowany w pouczeniu znajdującym się w decyzji z dnia [...] grudnia 2021 r. W przedmiotowej sprawie ostatnim dniem I okresu ochrony obejmującego lata 1-3 ochrony wzoru użytkowego o numerze [...] był dzień 6 czerwca 2020 r. Zgodnie z art. 224 ust. 1 zd. 2 ustawy p.w.p. w sytuacji, gdy w terminie do uiszczenia opłaty za I okres ochrony wzoru użytkowego (tj. lata 1-3) rozpoczął się kolejny okres ochrony wzoru, zgłaszający winien jednocześnie wnieść opłatę za dalszy okres ochrony, który przed tym terminem rozpoczął swój bieg. Powyższe należy rozumieć w ten sposób, że termin do uiszczenia opłaty za I okres ochrony (obejmujący 1, 2 i 3 rok) oraz II okres ochrony (obejmujący 4 i 5 rok) kończył się wraz z upływem 3 miesięcy liczonych od daty doręczenia decyzji (czyli z dniem 14 marca 2022 r.) Niemniej jednak, zgodnie z przepisem zawartym w art. 224 ust. 4 ustawy p.w.p., uprawniony miał możliwość uiszczenia podwyższonej o 30 % opłaty za kolejny II okres ochrony również w dodatkowym sześciomiesięcznym terminie liczonym od upływu terminu do uiszczenia opłaty za pierwszy okres ochrony, tj. do dnia 14 września 2022 r. Z danych księgowych Urzędu Patentowego RP wynika tymczasem, że uprawniony nie wniósł wymaganej opłaty za II okres ochrony w żadnych z powyższych terminów. Odnosząc się do twierdzeń Uprawnionego, iż był przekonany, że Organ powiadomi, go o konieczności wniesienia opłaty za kolejny okres ochrony UPRP wskazał, że powyżej wszelkie niezbędne informacje, które są konieczne do prawidłowego uiszczania opłat za ochronę przedmiotowego prawa zawarte zostały w decyzji z dnia [...] grudnia 2021 r. Natomiast, jeżeli kwestia obliczania terminów na uiszczenie opłat za ochronę sprawiała problem lub budziła wątpliwości u Uprawnionego, powinien on zasięgnąć porady w UPRP. Z decyzją UPRP nie zgodził się Uprawniony i pismem z dnia 3 lipca 2023 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UPRP z dnia [...] maja 2023 r. Skarżący wniósł o uchylenie Zaskarżonej decyzji i przywrócenie prawa ochronnego na opracowane urządzenie o nazwie "[...]". W skardze nie zostały sformułowane jednoznaczne zarzuty naruszenia prawa. Skarżący wskazał jednocześnie, iż po otrzymaniu pierwszej decyzji w tej sprawie i uregulowaniu zaległych opłat za ochronę, był przekonany, że to spowoduje automatyczne przedłużenie prawa ochrony. Ponadto wskazał, że głównym powodem niewywiązania się z uregulowania należności za II okres ochrony było wielokrotne zakażenie COVID 19, przez co był zmuszony do wielomiesięcznego pozostawania w domu, wielomiesięcznego leczenia i regeneracji organizmu po przebytej chorobie. W tych okolicznościach Skarżącemu było trudno normalnie funkcjonować i realizować obowiązki, w tym dopilnować, aby opłaty za prawo ochronne zostały na czas zrobione. W odpowiedzi na skargę Organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący na rozprawie podtrzymał skargę. Podtrzymał argumenty zawarte w skardze przeciwstawiające się wygaśnięciu prawa ochronnego na wzór użytkowy, tj. powołał się na problemy zdrowotne wywołane pandemią COVID-19, a nadto był przekonany, że Organ poinformuje go o konieczności wniesienia opłaty za kolejny okres ochrony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 133 P.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga zasługiwała na uwzględnienie albowiem Organ ponownie rozpatrując sprawę nie dostrzegł szczególnych regulacji, które powinny mieć zastosowanie w sprawie, tj. pominął szczególną regulację określoną w art. 15 zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 z późn. zm., dalej "ustawa COVID-19"). Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest decyzja UPRP utrzymująca w mocy decyzję własną wydaną w I instancji, którą stwierdzono wygaśnięcie z dniem 6 czerwca 2020 r. prawa ochronnego na wzór użytkowy nr [...] na rzecz Skarżących z uwagi na brak opłaty za II okres ochrony. Materialnoprawną podstawę wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 90 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 i 4 w związku z art. 224 ust. 4 oraz art. 225 ust. 3 i 4 p.w.p. Zgodnie z przepisem art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy p.w.p. patent wygasa na skutek nieuiszczenia w przewidzianym terminie opłaty okresowej. Na podstawie art. 100 ust. 1 p.w.p. powyższy przepis stosuje się również do wzorów użytkowych. Zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie art. 224 ust. 2 powyższej ustawy opłaty za dalsze okresy ochrony powinny być uiszczane z góry, nie później niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochrony. Wyjątkowo opłaty takie mogą być uiszczane w ciągu sześciu miesięcy po upływie powyższego terminu, przy równoczesnym uiszczeniu opłaty dodatkowej w wysokości 30% opłaty należnej (art. 224 ust. 4 zd. 1). Powyższy termin dodatkowy nie podlega jednak, w myśl art. 224 ust.4 zd. 2 ustawy p.w.p., przywróceniu. Z kolei na podstawie art. 225 ust. 3 p.w.p., jeżeli została wydana decyzja o umorzeniu postępowania z powodu nieuiszczenia opłaty, o której mowa w art. 223 ust. 2, albo decyzja stwierdzająca wygaśnięcie decyzji o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub odpowiednio prawa z rejestracji z powodu nieuiszczenia opłaty, o której mowa w art. 224 ust. 1, decyzja taka może zostać uchylona na wniosek zgłaszającego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, i po jednoczesnym uiszczeniu zaległej opłaty. Natomiast stosownie do art. 225 ust. 4 p.w.p., przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio w przypadku nieuiszczenia, w terminie wskazanym w art. 224 ust. 1 zdanie drugie, opłaty za dalsze rozpoczęte okresy ochrony lub opłaty wymaganej do przedłużenia ochrony na okresy rozpoczęte przed tym terminem. Co do charakteru prawnego decyzji o wygaśnięciu patentu czy prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oraz możliwości uchylenia się od skutków niezachowania terminu określonego w art. 224 ust. 4 p.w.p. w orzecznictwie Sądów administracyjnych funkcjonuje utrwalony pogląd co do materialnego charakteru tego terminu, a w związku z tym braku możliwości rozważania czy w sprawie miały miejsce okoliczności nadzwyczajne usprawiedliwiające jego niedochowanie i ewentualne jego przywrócenie (por: wyrok NSA z 13 lipca 2021 r. sygn. II GSK 1347/18, wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r., sygn. II GSK 3268/17). Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę należy zwrócić uwagą, iż stan faktyczny i prawny z uwagi stan pandemii COVID-19 i związane z tym rozwiązania prawne uzasadniał podjęcie działań w oparciu o obowiązuje w tym przedmiocie szczególne przepisy prawa wprowadzające w okresie pandemii nowe lub zmodyfikowane instytucje prawne. Wskazane zatem wyżej stanowisko Sądów administracyjnych nie było oparte na analogicznym stanie faktycznym sprawy i wydane zostało w oparciu o inny stan prawny niż w rozpoznawanej tutaj sprawie. Istotnym jest tutaj, iż w dacie uiszczenia opłaty za II okres ochrony przedmiotowego wzoru użytkowego (pierwszy termin: 14 marca 2022 r.) obowiązywał już art. 15zzzzzn2 ust. 1 i 2 ww. ustawy (dodany przez art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. poz. 2255) zmieniający ustawę z dniem 16 grudnia 2020 r., a stanowiący, że: "W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej (ust. 1 pkt 1), do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki (ust. 1 pkt 2), przedawnienia (ust. 1 pkt 3), których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie (ust. 1 pkt 4), zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony (ust. 1 pkt 5), do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju (ust.1 pkt 6) - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2)." Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 października 2021 r., I GSK 498/21 nowa regulacja wymaga zatem od organu szczególnej rozwagi we wszelkich sprawach, które w normalnych okolicznościach byłyby rozpatrywane negatywnie dla strony z uwagi na przekroczenie przez nią terminu. Sąd dostrzega, że w toku postępowania administracyjnego Skarżący nie wskazywał na okoliczności natury osobistej. Informacje, że głównym powodem niewywiązania się z uregulowania należności za II okres ochrony było wielokrotne zakażenie COVID 19, przez co był zmuszony do wielomiesięcznego pozostawania w domu, wielomiesięcznego leczenia i regeneracji organizmu po przebytej chorobie, podniósł dopiero w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tym samym Organ nie mógł się do nich odnieść na etapie postępowania odwoławczego. Niemniej jednak należy podkreślić, że uchybienie terminu na dokonanie opłaty za II okres ochrony miało miejsce w okresie epidemii COVID-19 (14 marca 2022 r. (I termin). Stan ten ogłoszono 20 marca 2020 r. (vide rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii Dz. U. poz. 491), a odwołano w dniu 16 maja 2022 r. (vide rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii Dz. U. poz. 1027). W związku z czym, zdaniem Sądu Organ stwierdziwszy brak uiszczenia opłaty przez Uprawnionego już w pierwszym terminie, tj. 14 marca 2022 r., powinien zastosować instytucję przywrócenia terminu prawa materialnego przewidzianej w art. 15 zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 ustawy COVID-19. W ocenie Sądu za takim stanowiskiem przemawia treść art. 224 ust. 2 p.w.p. w zw. z ww. przepisem ustawy COVID-19, zgodnie z którym opłaty za dalsze okresy ochrony są uiszczane, z zastrzeżeniem ust. 1, z góry, nie później niż w dniu, w którym upływa poprzedni okres ochrony. Zatem termin ten jest podstawowym do wniesienia opłaty. Natomiast termin dodatkowych 6 miesięcy na dokonanie opłaty spełnia funkcję podobną do instytucji przywrócenia terminu (podstawowego). Takie stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie. W wyroku z 4 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1730/12 NSA orzekł, że "Z przedstawionych regulacji wynika, iż ustawa - Prawo własności przemysłowej nie dopuszcza przywrócenia terminu podstawowego, określonego w art. 224 ust. 2 p.w.p. Podmioty, które nie uiściły opłaty okresowej w terminie podstawowym, mogą uniknąć skutków związanych z niedopełnieniem tego obowiązku, wynikających z treści art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p., wnosząc opłatę w terminie dodatkowym. Tym samym termin dodatkowy uiszczenia opłaty, przewidziany w art. 224 ust. 4 p.w.p., jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie sądowym, spełnia funkcję podobną do instytucji przywrócenia terminu (podstawowego). "Przeciwko dopuszczalności przywrócenia terminu określonego w art. 224 ust. 2 p.w.p. przemawia także sposób określenia terminu końcowego w art. 224 ust. 2 i sposób określenia zdarzenia rozpoczynającego bieg terminu dodatkowego z art. 224 ust. 4. Ten pierwszy upływa "nie później niż w dniu". Drugi natomiast rozpoczyna bieg "po upływie terminu określonego w ust. 2", czyli następnego dnia po dniu, w którym upływa poprzedni okres ochronny. Nie byłoby zatem możliwe przywrócenie terminu z art. 224 ust. 2 p.w.p. bez naruszenia przepisu art. 224 ust. 4 p.w.p. Przywrócenie terminu podstawowego oznaczałoby przywrócenie prawa do uiszczenia opłaty podstawowej. Tymczasem z art. 224 ust. 4 p.w.p. wynika, że opłata uiszczona po upływie poprzedniego okresu ochrony podlega podwyższeniu o 30%." (por. wyroki NSA z dnia 13 kwietnia 2007 r.; sygn. akt II GSK 304/06, opubl. ONSAiWSA z 2008, Nr 3, poz. 47, z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 405/10). Jednocześnie art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID-19 ma zastosowanie w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów (...). Tym samym z literalnego brzmienia tego przepisu należy sądzić, że chodzi o uchybienie terminów w ogóle, pod warunkiem, że ów uchybienie nastąpiło w stanie epidemii COVID-19. Tym samym, skoro art. 15 zzzzzn2 ust. 1 pkt 5 ustawy COVID-19 stanowi, że w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, to ujemne dla Skarżącego skutki pojawiły się już 15 marca 2022 r., bowiem dzień wcześniej (14 marca) uchybił terminowi wniesienia opłaty za II okres ochrony. W związku z powyższym zmaterializowały się przesłanki do zastosowania ww. artykułu ustawy COVID-19. Jak bowiem zauważył Organ w Zaskarżonej decyzji, wniesienie opłaty przy zastosowaniu art. 224 ust. 4 zd. 1 p.w.p. jest wyjątkiem i dodatkowo obarczone jest dodatkową opłatą w wysokości 30% opłaty należnej. A nadto, o czym mowa wyżej spełnia funkcję podobną do instytucji przewrócenia terminu. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę w dacie upływu terminu wniesienia opłaty, tj. 14 marca 2022 r. obowiązywał przepis szczególny, tj. art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 i UPRP stwierdziwszy uchybienie przez Skarżącego w stanie epidemii uchybienie terminu wniesienia opłaty za II okres ochrony powinien rozważyć, uwzględniając szczególne okoliczności wywołane pandemią COVID-19, potrzebę zastosowania instytucji, o której mowa w art.15 zzzzzn2 ust. 1 i 2 tej ustawy. Z treści uzasadnienia Zaskarżonej decyzji oraz z akt administracyjnych w ogóle nie wynika, aby Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej zarówno rozpatrując sprawę w I jak i w II instancji brał pod uwagę wpływ szczególnych regulacji wynikających z art. 15zzzzzn2 COVID-19. W związku z powyższym, w ocenie Sądu wystarczające było uchylenie Zaskarżonej decyzji, bowiem ponownie rozpatrując sprawę UPRP rozstrzygnie przedmiotową kwestię. Uznawszy, iż wskazane uchybienie, tj. brak zastosowania art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19, z uwagi na okoliczność, że możliwość wniesienia opłaty w dodatkowym 6-cio miesięcznym terminie (art. 224 ust. 4 p.w.p.) upływała po zniesieniu stanu epidemii, nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, da temu wyraz w wydanej decyzji. W przypadku uznania, iż uchybienie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, uchyli decyzję I instancji. Organ I instancji poinformuje Skarżącego o uchybieniu terminu do uiszczenia opłaty za II okres ochrony prawa ochronnego na wzór użytkowy i wyznaczy 30-dniowy termin na ewentualne złożenie wniosku, o jakim mowa w art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy COVID-19. Skarżącego należy przy tym pouczyć, że powinien uprawdopodobnić okoliczności, które stanowiły przeszkodę do wniesienia przedmiotowej opłaty. Przy rozpoznawaniu tego wniosku (o ile zostanie złożony przez Skarżącego) organy uwzględnią stanowisko, iż wprowadzona ustawą o COVID-19 regulacja - jak słusznie wskazano w wyroku NSA z 7 października 2021 r., I GSK 498/21 - wymaga od organu szczególnej rozwagi we wszelkich sprawach, które w normalnych okolicznościach byłyby rozpatrywane negatywnie dla strony z uwagi na przekroczenie przez nią terminu także prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 1000 zł tytułem zwrotu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego. Wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .