II GSK 678/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Marcin Kamiński Protokolant Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 26 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "P." Sp. z o.o. w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 777/19 w sprawie ze skargi "P." Sp. z o.o. w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 stycznia 2019 r. nr Sp. 189.2017 w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 17 września 2019 r., oddalił skargę P. Sp. z o.o. w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 stycznia 2019 r., w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w dniu 21 lipca 2017 r., L. D. M. Sp. z o.o. w Stalowej Woli wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy pt.: "Przesuwarka przenośników taśmowych" nr [...] udzielony na rzecz skarżącej z pierwszeństwem od dnia 4 lipca 2014 r. Swój interes prawny wnioskodawczyni wywodziła z okoliczności, że jest producentem ciężkiego sprzętu budowlanego i wprowadza do obrotu ten sprzęt, w tym przesuwarki przenośników taśmowych o cechach spornego wzoru użytkowego. Jako podstawę swojego żądania wskazała art. 94 i art. 25 w zw. z art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t. j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm. dalej: p.w.p.), podnosząc, że w dacie zgłoszenia do rejestracji sporny wzór nie spełniał wymogu nowości, gdyż przedmiotowe urządzenie było rozwiązaniem technicznym funkcjonującym na polskim rynku od co najmniej 2001 r. Objętą skargą decyzją Urząd Patentowy unieważnił prawo ochronne na przedmiotowy wzór użytkowy. Organ uznał, w świetle przedłożonych materiałów dowodowych sprawy, że sporny wzór w dacie jego zgłoszenia do rejestracji nie spełniał wymogu nowości, gdyż chronione urządzenie było rozwiązaniem technicznym znanym wcześniej na rynku polskim. W szczególności wskazał na treść oferty dnia 16 stycznia 2001 r., zawierającą dane oraz opis urządzenia ze spornego wzoru, stanowiące ujawnienie rozwiązania chronionego zastrzeżeniem niezależnym. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, odnosząc się do zarzutów skargi, że organ unieważniając prawo ochronne na sporny wzór użytkowy nie oparł się wyłącznie na jednym dowodzie - piśmie z dnia 16 stycznia 2001r. wraz załącznikiem w postaci rysunku - lecz dokonał oceny po szczegółowym rozpatrzeniu wszystkich materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie i po wszechstronnym wyjaśnieniu jej stanu faktycznego, uznając, że w świetle całości przedłożonych materiałów dowodowych, sporny wzór w dacie jego zgłoszenia nie cechował się nowością, co znalazło swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Sąd wskazał, w tej materii, że organ w ramach swojego rozstrzygnięcia oparł się również o protokół notarialny z otwarcia plików na płycie CD stanowiących rysunki techniczne przesuwarki [...] wraz z rysunkami łącznika przesuwu poziomego i rysunkami głowicy z układem zabezpieczającym wraz z wydrukiem tych plików; pliki na płycie CD stanowiące instrukcję obsługi przenośników taśmowych [...] wraz z wydrukiem z tych plików oraz oświadczeń i zeznań świadków. W ocenie Sądu organ poddał stosownej analizie załącznik nr 1 do pisma z dnia 16 stycznia 2001 r. w kontekście całego zebranego materiału dowodowego sprawy, wskazując że jego zawartość była kompatybilna z treścią oferty skarżącej z dnia 16 stycznia 2001 r. oraz z zeznaniami świadka A. C., jak również pozostałymi materiałami przedłożonymi do akt postępowania. Sąd wskazał, że załącznik nr 1 stanowiący rysunek techniczny ciągnika [...] z przesuwarką [...] oraz głowicą [...] zaopatrzony w dzienną i miesięczną datę jego powstania (10 stycznia) powstał przed złożeniem przez skarżącą oferty uczestnikowi postępowania, zawartej w piśmie z dnia 16 stycznia 2001 r. Przedmiotowy rysunek techniczny został przesłany wraz z ofertą z dnia 18 stycznia 2001 r. przez D. sp. z o.o. do D. Co Ltd, co potwierdziły zeznania wymienionego świadka. Zdaniem Sądu, fakt przesyłania powołanej ofert sprzedaży, organizacji szkoleń od 2001 r., jak również udostępnianie osobom uczestniczącym w szkoleniach dla dystrybutorów oraz serwisantów urządzenia materiałów obejmujących szczegółowy wyrys i opis działania każdej z części urządzenia wraz ze sposobem ich serwisowania, świadczył o jego upublicznieniu przed dniem zgłoszenia do rejestracji dla uzyskania prawa ochronnego. Za również tożsame z opisem spornego wzoru Sądu uznał dowody w postaci płyt CD zawierających instrukcję przenośników taśmowych [...] oraz katalog części zamiennych przesuwarki przenośników taśmowych typu [...], w kontekście instrukcji obsługi takich przenośników z 2003 r., zawierającej m.in. opis budowy i działania urządzenia wraz z rysunkiem technicznym. Podsumowując tą część rozważań, Sąd I instancji stwierdził, że organ w wystarczającym stopniu opisał każdy z dowodów na których oparł swoje rozstrzygniecie, przy jednoczesnym przeprowadzeniu wszechstronnej analizy wszystkich zebranych dowodów. Skarżąca zaś nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które mogłyby te ustalenia podważyć i mieć wpływ na inny wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego Sąd I instancji stwierdził, że nie miały one znaczenia wobec prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, który zawierał szereg dowodów świadczących o braku nowości spornego wzoru użytkowego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego znaczenia zastrzeżeń ochronnych spornego wzoru dla oceny kwestii braku jego nowości Sąd wskazał, że zgłoszenie wzoru użytkowego zawierało tylko jedno zastrzeżenie ochronne niezależne, dotyczące jednego przedmiotu wzoru, określonego jako całość w stopniu umożliwiającym realizację celu, któremu ma służyć. Wskazał również, że cechy zastrzeżonego wzoru użytkowego ujawniało urządzenie w postaci przesuwarki taśmowej [...] z osprzętem [...] o numerze seryjnym [...], która została wyprodukowana w 2003 r., będąca przedmiotem sprzedaży na rynek czeski w 2003 r. Oznaczało to, że rozwiązanie techniczne, będące przedmiotem spornego wzoru, było już wcześniej w produkcji i sprzedaży, a tym samym istnienie tego rozwiązania technicznego w postaci egzemplarza znajdującego się w obrocie gospodarczym, w sposób jednoznaczny świadczyło o braku nowości spornego rozwiązania, niezależnie od tego, jakie elementy chronione miałyby zostać ujawnione na rysunkach zastrzeżenia zależnego. Odnosząc się do zarzutu wejścia w posiadanie przez uczestnika postępowania dokumentów ujawniających przedmiot chronionego wzoru (przedłożonych w postępowaniu) w następstwie czynu przestępczego, Sąd stwierdził, że skarżąca nie wykazała, aby w tej sprawie zakończyło się lub pozostawało w toku postępowanie karne wszczęte wobec spółki L. D. M. oraz jej pracowników, lub też wobec któregokolwiek byłego pracownika skarżącej, w związku z bezprawnym przekazaniem dokumentacji przedmiotowej przesuwarki przenośników taśmowych na rzecz podmiotu trzeciego. Z tych przyczyn, brak było podstaw w ocenie Sądu I instancji do stwierdzenia, że wcześniejsze ujawnienie spornego wzoru użytkowego mogło nastąpić w wyniku działań niezgodnych z prawem. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). P. Sp. z o.o. w J., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. art. 1, art. 3 i art. 133 w zw. art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i 151 p.p.s.a.: 1) poprzez wadliwą ocenę materiału dowodowego, poczynionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny za Urzędem Patentowym RP z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., w sposób przekraczający granice swobodnej oceny dowodów oraz reguły dowodowe postępowania administracyjnego, co skutkowało m.in. tym, że: - dowody, których wiarygodność była podważana przez skarżącą, nie zostały poddane analizie w kontekście całokształtu materiału dowodowego zgormadzonego w sprawie; - nie została przeprowadzona wnikliwa analiza całości materiału dowodowego w sprawie, ale oparto rozstrzygnięcie na wybranych dowodach; - nie odniesiono się do zarzutu braku wiarygodności dowodu poświadczonego przez notariusza za zgodność z okazanym dokumentem; - nie dokonano analizy zarzutu braku daty pewnej dokumentu z 16.01.2001 w kontekście całości materiału dowodowego; - zastosowano w ramach postępowania administracyjnego w sprawie rozstrzyganej w trybie spornym przed UPRP zasadę kontradyktoryjności właściwą dla KPC a nie zastosowano zasad właściwych dla KPA - uznano, że na stronie skarżącej (uprawnionej) w postępowaniu o unieważnienie wzoru użytkowego spoczywa ciężar dowodu wykazania przesłanek, że wniosek o unieważnienie powinien zostać uwzględniony; 2) art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a., poprzez brak w treści uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, stanowiska co do stanu faktycznego przejętego za podstawę rozstrzygnięcia. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. L. D. M. Sp. z o.o. w S. W., w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2 )naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Zaakcentować trzeba, iż skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym – stąd wynika ustanowiony przez art. 175 § 1 p.p.s.a. tzw. przymus adwokacko-radcowski przy jej sporządzeniu. Przytoczenie podstaw kasacyjnych powinno polegać na wskazaniu konkretnych przepisów, konkretnego aktu normatywnego i stopnia ich naruszenia. Jak podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie – obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest ścisłe określenie nie tylko przepisu, ale także jednostki redakcyjnej (lub kilku jednostek redakcyjnych) przepisu (jeśli takie on zawiera), wobec którego stosowania formułuje się w treści skargi kasacyjnej zarzuty. Nadto zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego winny być w skardze kasacyjnej skierowane przeciwko wyrokowi sądu I instancji, a nie decyzji organu administracji. W analizowanej skardze kasacyjnej pomieszczono tylko zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Po ich rozpatrzeniu Naczelny Sąd Administracyjny ich nie podzielił. Za wadliwie skonstruowany należy uznać zarzut pomieszczony w punkcie I podpunkcie 2) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia przez Sąd I instancji: "2) art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a., poprzez brak w treści uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, stanowiska co do stanu faktycznego przejętego za podstawę rozstrzygnięcia". Wskazać trzeba, iż art. 141 § 1 p.p.s.a nie zawiera takiej jednostki redakcyjnej jak rzeczony punkt 4. Zatem ten zarzut, ze wskazanych wyżej powodów nie poddaje się kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niezasadne i częściowo wadliwie skonstruowane są, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w pkt I podpunkcie 1) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia art. 1, art. 3 i art. 133 w zw. art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i 151 p.p.s.a. Po pierwsze art. 3 p.p.s.a. i art. 133 p.p.s.a. składają się z kilku jednostek redakcyjnych, których skarżący kasacyjnie nie wskazał, a zatem nie poddają się te zarzuty kontroli Sądu drugiej instancji. Nadto art. 1 i art. 3 p.p.s.a. należą do przepisów ustrojowych, a nie do przepisów postępowania. Art. 1 p.p.s.a. stanowi, iż: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne)." Zatem przepis art. 1 p.p.s.a. określa zakres regulacji ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenie tych przepisów ustrojowych nie może w związku z tym stanowić samoistnej podstawy zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, bez wskazania konkretnej normy procesowej, która została naruszona. O naruszeniu przepisu art. 3 p.p.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13). Żadna z takich sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na decyzję administracyjną Urzędu Patentowego RP. WSA w Warszawie przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej, Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę na decyzję UP RP oddalił, czyli zastosował jeden z środków przewidzianych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanych przepisów w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony. Jeżeli sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla skarżącego, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu dyspozycji ani art. 1, ani art. 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2074/13). To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z oceną ustalonego stanu faktycznego dokonaną przez Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło do ich naruszenia. Chybiony jest również wskazany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że ustawodawca w art. 141 § 4 p.p.s.a. określił niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), po drugie, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żaden z wymienionych przypadków. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organem administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga Spółki zasługuje na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu I instancji w kwestionowanym zakresie. To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu, czy też jego ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niego nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 470/14). Odnosząc się do zarzutów wadliwej oceny "materiału dowodowego, poczynionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny za Urzędem Patentowym RP z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., w sposób przekraczający granice swobodnej oceny dowodów oraz reguły dowodowe postępowania administracyjnego", Naczelny Sąd Administracyjny ich nie podzielił. Po pierwsze niezasadny jest zarzut zastosowania przez organ patentowy w ramach postępowania administracyjnego w sprawie rozstrzyganej w trybie spornym przed UP RP zasady kontradyktoryjności właściwej dla k.p.c., a nie zastosowanie zasad właściwych dla k.p.a. oraz zarzut, iż: "uznano, że na stronie skarżącej (uprawnionej) w postępowaniu o unieważnienie wzoru użytkowego spoczywa ciężar dowodu wykazania przesłanek, że wniosek o unieważnienie powinien zostać uwzględniony." Sąd I instancji prawidłowo uznał, przytaczając w tym zakresie jednolitą linię orzeczniczą sądów administracyjnych i jednolite stanowisko doktryny, że: "zasada działania organu z urzędu w postępowaniu spornym w kwestiach ustalania stanu faktycznego sprawy i jej wszechstronnego wyjaśnienia, zawarta w przepisach art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., podlega odpowiedniej modyfikacji, stosownie do istoty i specyfiki tego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 849/09...). W wyroku z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II GSK 350/06, Lex nr 322819 NSA zaakcentował, że w postępowaniu spornym Urząd Patentowy nie może wyjść poza granice wniosku i wskazaną przez wnioskodawcę podstawę prawną, określające na tym etapie sprawę administracyjną. Przy takim unormowaniu nie można przenosić do postępowania spornego przez art. 256 ust. 1 pwp, wynikających z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., obowiązków Urzędu Patentowego w zakresie zbierania dowodów oraz załatwiania spraw z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ponieważ art. 255 ust. 4 pwp jest przepisem zawierającym objętą nim pełną regulację wykluczającą możliwość uzupełniającego zastosowania w tym zakresie przepisów k.p.a. Ponadto w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 lipca 2006 r., sygn. akt II GSK 82/06 (LEX nr 308131) NSA stwierdził, że w treści art. 256 ust. 1 pwp odesłano w zakresie postępowania spornego do przepisów kpa, stosowanych jednak odpowiednio, gdyż: "Już sama natura postępowania spornego, w którym Urząd Patentowy rozstrzyga spór pomiędzy stronami o przeciwstawnych interesach, bliższa pod wieloma względami kontradyktoryjnemu postępowaniu cywilnemu niż administracyjnemu, nakazuje daleko idącą ostrożność w przenoszeniu zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego do regulowania przebiegu postępowania spornego.". Z kolei w wyroku z dnia z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 508/15 (LEX nr 2083286) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postępowanie sporne nie stanowi nadzwyczajnego trybu, którego celem jest weryfikacja zgodności z prawem (materialnym i przepisami postępowania, które w sprawie o udzieleniu prawa miały zastosowanie) decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji, lecz jest postępowaniem, w którym organ ocenia na podstawie dowodów przedłożonych przez strony tego postępowania czy zaistniała konkretna, wskazana we wniosku przesłanka unieważnienia tego prawa. Stanowisko powyższe uzasadnione jest także treścią art. 89 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 1 pwp, zgodnie z którym to na osobie żądającej unieważnienia prawa ochronnego spoczywa ciężar wykazania, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa." (s. 8-9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA; por. także: Szewc/Sieńczyło-Chlabicz [w:] Prawo własności przemysłowej, Komentarz, red. J. Sieńczyło-Chlabicz, Wydawn. C.H. Beck, Warszawa 2020,s. 1236-1237). Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony we wskazanych orzeczeniach i literaturze przedmiotu, iż kontradyktoryjność postępowania spornego przed UP RP polega na tym, że wnioskodawca podnosi określone zarzuty i dowody dla poparcia swojego twierdzenia, a uprawniony przy użyciu wybranych przez niego środków i dowodów te zarzuty odpiera. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał w swych orzeczeniach, że wymóg aktywności procesowej dotyczy nie tylko wnioskodawcy lub wnoszącego sprzeciw w postępowaniu o unieważnienie prawa wyłącznego, ale także – uprawnionego. (por. np. wyroki NSA: z 15 styczna 2015 r., sygn. akt II GSK 1985/13; z 16 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2199/15; z 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 1306/17). Podkreślić także trzeba, iż w postępowaniu sporny przed UP RP ograniczenia doznają zasady określone w k.p.a., a zwłaszcza zasada prawdy obiektywnej, zasada oficjalności, czy tez zasada czuwania przez organ administracji nad interesem strony postępowania. Nie oznacza to jednak, że te zasady nie obowiązują, jednakże ulegają znaczącej modyfikacji. Z tej przyczyny w art. 256 ust. 1 p.w.p. przyjęta została w odniesieniu do postępowania spornego zasada odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a., nie zaś zasada stosowania tychże przepisów wprost. Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć trzeba, iż skarżąca kasacyjnie (uprawniona) nie przedstawiła w toku postępowania żadnych kontr dowodów w stosunku do dowodów dostarczonych przez wnioskodawcę, a jedynie w sposób gołosłowny kwestionowała wiarygodność dowodów złożonych przez wnioskodawcę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niewadliwie Sąd I instancji ocenił kwestię prawidłowości postępowania dowodowego prowadzonego w tej sprawie przez UP RP, co znalazło szerokie i wnikliwe odzwierciedlenie na s. 9-14 uzasadnienia wyroku WSA. Podkreślenia także wymaga, iż twierdzenia skarżącej kasacyjnie dotyczące dyskwalifikacji materiału dowodowego złożonego przez wnioskodawcę, z uwagi na jego formę, co zasadnie podkreśla uczestnik postępowania (wnioskodawca) w odpowiedzi na skargę kasacyjną, należy uznać za nieuprawnione – nie można tracić z pola uwagi faktu, iż większość z tych dokumentów stanowią dokumenty autorstwa skarżącej kasacyjnie Spółki. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.