VI SA/Wa 3999/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Fyda-Kawula Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Dauter-Kozłowska Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant spec. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2026 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...]sp. z o.o. z siedzibą w W.(wcześniej [...]sp. z o.o. z siedzibą w W.) (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), jest decyzja z 16 października 2025 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ") nr [...], wydana na podstawie art. 127 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) oraz art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2023 r., poz. 645, dalej: "u.d.p."), utrzymująca na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w mocy decyzję Prezydenta [...]z 17 sierpnia 2022 r. Nr [...]w przedmiocie wymierzenia Stronie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) - Al. [...] w rej. nr [...] w dniach 16, 17, 19-25, 27-30 września, 01, 03-09, 11-16, 18 października 2021 r. poprzez umieszczenie w nim elektronicznego wyświetlacza reklamowego ze zmienną treścią reklamową o powierzchni 2,91 m2bez zezwolenia zarządcy, w dniach 18, 26 września, 02, 10, 17 października 2021 r. poprzez umieszczenie w nim urządzenia reklamowego o powierzchni 0,16 m2 rzutu poziomego bez zezwolenia zarządcy drogi, w wysokości 8.589 złotych. Prezydenta [...]nałożył na Stronę powyższą decyzją z 17 sierpnia 2022 r. Nr [...]wskazaną karę pieniężną działając na podstawie art. 104 i art. 107 K.p.a., art. 20 pkt. 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 u.d.p., na podstawie uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXIV/1023/2008 z dnia 29 maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz na podstawie uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm., dalej: "uchwała w sprawie opłat"). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO, rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie zauważyło, że działka ewidencyjna nr [...] Al. [...]i opisana jest użytkiem "dr" - drogi, zatem nie ma podstaw do innego określania granic pasa drogowego. Organ wskazał, że granice pasa drogowego na gruncie (wyznaczające obszar w przestrzeni nad i pod gruntem) nie mogą przebiegać poza granicami działek ewidencyjnych. Z kluczowego dla niniejszej sprawy Szkicu pomiaru nośnika reklamowego jednoznacznie wynika, że sporny nośnik reklamowy wykracza poza linie graniczne działki ewidencyjnej nr [...] wchodząc tym samym w pas drogowy Al. [...]. W ocenie Kolegium, organ I instancji prawidłowo przyjął, że w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego. Kolegium dodało, że okoliczność, że element budynku jak witryna okienna, balkon i inne są wysunięte poza obrys budynku nie oznacza, że inne wysunięcia są prawnie dopuszczalne. Określenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy, w tym w drodze wyjątku przekroczenie dopuszczalnej linii zabudowy i wysunięcie wejścia, balkonów czy gzymsu poza obrys wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jednocześnie w sposób szczegółowy określa zasady umieszczania reklam w oznaczonym terenie. SKO stwierdziło, że materiał dowodowy, na którym oparto decyzję I instancji o nałożeniu kary pieniężnej stanowią protokoły z kontroli pasa drogowego oraz fotografie wykonane przez pracowników Zarządu Dróg Miejskich. Znajdujący się w aktach sprawy wypis z rejestru gruntów stwierdza, że działka nr [...]sklasyfikowana jest jako droga Al. [...], stanowi własność Województwa [...]i jest w trwałym zarządzie Zarządu Dróg Miejskich. Na znajdującej się w aktach sprawy mapie usytuowania nośnika reklamowego w pasie drogowym w skali 1:250 sporządzonym przez geodetę zaznaczono granice pasa drogowego. Skoro pas drogowy wyznacza zasięg działania ustawy o drogach publicznych oraz zasięg kompetencji zarządcy drogi a działka ewidencyjna jest obszarem jednorodnym pod względem prawnym, to linie graniczne, o których mowa w obu definicjach muszą się pokrywać. Droga mieści się w pasie drogowym. Pozwala to uznać, że nośnik reklamowy zawieszony nad chodnikiem na elewacji budynku znajdował się w pasie drogowym drogi publicznej. Dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy jedynie potwierdza ten fakt. Okoliczność tą dodatkowo potwierdza opinia geodezyjna z 29 grudnia 2020 r. SKO dodało, że żadna z map dla celów projektowych czy dla celów prawnych nie jest obligatoryjnym elementem decyzji wydanej na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p. i nie podstaw, by stosować do niej takie rygory, jakie są konieczne w typowych postępowaniach administracyjnych, w których mapa jest załącznikiem obowiązkowym. Zdaniem Kolegium, w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy zebrany w sprawie jest wystarczający do uznania, że w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego Al. [...]w rejonie nr [...]. SKO wyjaśniło, że o istnieniu obiektu we wskazanym miejscu zarządca drogi dowiedział się przed wszczęciem postępowania. Z racji obowiązków pełnionej funkcji zarządca drogi musi bowiem sprawować bieżący nadzór nad pasami dróg publicznych. Ciągłe kontrole umożliwiają bezpieczne dla uczestników zarządzanie ruchem drogowym. Tego rodzaju czynności inspekcyjno-kontrolne nie są czynnościami podejmowanymi w toku postępowania administracyjnego, do którego odnosi się wyrażona wart. 79 § 1 K.p.a. zasada czynnego udziału strony. Wyniki takich czynności mogą być natomiast podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego prowadzonego z zachowaniem gwarancji ochrony praw strony, w ramach którego poczynione ustalenia mogą być potwierdzone lub podważone. W trakcie postępowania zarządca drogi nie może abstrahować od informacji, które uzyskał wcześniej, lecz ocenia je zgodnie z regułami postępowania dowodowego. Kolegium stwierdziło, że Spółka nie przedstawiła żadnego dowodu wskazującego na inną powierzchnię niż przyjęta w decyzji, co dowodzi, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania są gołosłowne. Jak wynika z akt, kontrola z 29 października 2019 r. została przeprowadzona przed wszczęciem postępowania, zdaniem organu niepowiadomienie o nim Spółki nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia. Rodzaj, miejsce umieszczenia i powierzchnia obiektu nie zmieniły się. Już w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania wskazano podstawę prawną oraz sposób obliczania kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, co umożliwiało profesjonalnemu podmiotowi, jakim jest Spółka, oszacowanie skutków naruszenia. Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie stan faktyczny sprawy został w pełni ustalony i był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Rozprawa administracyjna jest przeprowadzana zwłaszcza gdy wymaga tego udział świadków, biegłych lub przeprowadzenie oględzin, co w niniejszej sprawie, zdaniem organu, nie miało miejsca. W ocenie Kolegium w sprawie nie było podstaw do zastosowania przepisu art. 189f K.p.a. Kolegium uznało, że organ I instancji błędnie wskazał, że przepisy działu IV nie mają w sprawie zastosowania, jednakże błąd ten nie wpływa na poprawność wydanej w sprawie decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję SKO z 16 października 2025 r. w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie od SKO na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 80 K.p.a., poprzez błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie rzeczywiście doszło do zajęcia pasa drogowego bez stosownego zezwolenia właściwego zarządcy drogi przez nośnik reklamowy Skarżącego, podczas gdy z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, nie sposób tego jednoznacznie stwierdzić, co skutkowało naruszeniem art. 40 ust.12 pkt.1 u.d.p., 2) art. 81a § 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną, podczas gdy w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, gdyż organ nie dysponował urzędowym dokumentem geodezyjnym aktualnym na dzień wydania decyzji, z którego wynikałby przebieg granicy pasa drogowego oraz wskazana kolizja reklamy z tym pasem i takiego dokumentu nie uzyskano na etapie postępowania odwoławczego, a znajdujące się w aktach sprawy dokumenty nie wykazują w sposób dostateczny przebiegu granicy pasa drogowego oraz kolizji reklamy z tym pasem, 3) art. 40 ust. 12 w związku z przepisem art. 4 ust. 1 u.d.p., poprzez przyjęcie, iż reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego, 4) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 oraz art. 107 K.p.a., poprzez: a) niewykazanie przebiegu granic pasa drogowego, b) brak powołania się na ustalone granice pasa drogowego wraz z datą, od której takie granice obowiązują, a także podstawy prawnej ich wytyczenia, c) brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, d) niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, e) nienależyte uzasadnienie decyzji – i w konsekwencji błędne wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia na Spółkę kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. 5) art. 189f ust.1 pkt.1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego pomimo, iż waga naruszenia prawa jest znikoma, a Spółka zaprzestała naruszenia prawa. Skarżący poparł podniesione zarzuty argumentacją zawartą w uzasadnieniu skargi, podnosząc m.in., że dowody, którymi posłużono się w sprawie nie pozwalają na dokonanie jednoznacznej oceny prawidłowości poczynionych przez organy ustaleń. Wskazano, że brak w nich niezbędnych elementów pozwalających na weryfikację tego, czy istotnie opisana w decyzji reklama zlokalizowana była w pasie drogowym. Zdaniem Skarżącego, przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe nie daje jednoznacznej odpowiedzi, czy faktycznie reklama należąca do Skarżącego znajdowała się w pasie drogowym, a więc czy zachodzi ustawowo określona przesłanka "zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia". W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie odpowiedzialności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) - Al. [...] w rej. nr [...], bez stosownego zezwolenia jego zarządcy, w dniach 16, 17, 19-25, 27-30 września, 01, 03-09, 11-16, 18 października 2021 r. poprzez umieszczenie w nim elektronicznego wyświetlacza reklamowego ze zmienną treścią reklamową o powierzchni 2,91 m2 oraz w dniach 18, 26 września, 02, 10, 17 października 2021 r. poprzez umieszczenie w nim urządzenia reklamowego o powierzchni 0,16 m2 rzutu poziomego. Analizując mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy prawa należy wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p., pas drogowy stanowi wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga. W myśl art. 39 ust. 1 u.d.p., pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (art. 39 ust. 1 u.d.p.). Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 - 6 u.d.p.). W niniejszej sprawie zakres postępowania wyjaśniającego obejmował zatem to, czy istotnie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Konieczne w tym celu było ustalenie granic pasa drogowego oraz tego, czy istotnie należąca do Skarżącego reklama (nośnik) zajmował jego przestrzeń, jak bowiem wynika z art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., zezwolenie, na zajęcie pasa drogowego dotyczy umieszczania w pasie drogowym m.in. reklam. Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, zwane zbiorczo postępowaniem wyjaśniającym, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K. p. a., zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Tylko takie fakty mogą stanowić podstawę załatwienia sprawy (zob. wyrok NSA z 14.02.2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Za zgodne z prawdą przyjmuje się w orzecznictwie takie ustalenia faktyczne, które prowadzą do konkluzji, że "w świetle przeprowadzonych dowodów fakt przeciwny dowodzeniu jest niemożliwy lub wysoce nieprawdopodobny" (zob. postanowienie SN z 4.04.2013 r., sygn. akt V KK 13/13, LEX nr 1312594; wyrok SA w Katowicach z 13.06.2013 r., sygn. akt II AKa 156/13, LEX nr 1349898). Wniosek o zaistnieniu określonego przebiegu zdarzeń może stanowić także rezultat uwzględniającego wiedzę wynikającą z zasad doświadczenia życiowego i obserwacji życia społecznego oraz logicznego rozumowania o faktach wykazanych określonymi dowodami (zob. postanowienie SN z 23 maja 2002 r., sygn. akt V KKN 426/00, OSNKW 2002/9-10, s. 81). Natomiast ustanowiona w kodeksie zasada oficjalności obciąża organ administracji publicznej obowiązkiem zebrania, a następnie rozważenia całego materiału dowodowego z urzędu. Koresponduje z nim przyjęta w postępowaniu administracyjnym koncepcja spoczywającego na organach administracji ciężaru dowodu, która nabiera szczególnego znaczenia w postępowaniu, którego przedmiotem jest nałożenie sankcji administracyjnej, a więc obowiązku o quasi karnym charakterze. W ocenie Sądu materiał dowodowy, na którym oparto decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, a mianowicie: 1) wydruk z mapy zasadniczej z zaznaczonym przebiegiem pasa drogowego w skali 1:500, 2) protokół z kontroli pasa drogowego i karty kontroli zajęcia pasa drogowego z których wynika umieszczenie w pasie drogowym spornej reklamy w dniach 16, 17, 19-25, 27-30 września, 01, 03-09, 11-16, 18 października 2021 r. oraz urządzenia reklamowego w dniach 18, 26 września, 02, 10, 17 października 2021 r., 3) fotografie wykonane przez pracowników Zarządu Dróg Miejskich, 4) opinia geodezyjna z 29 grudnia 2020 r. dotycząca usytuowania nośnika reklamowego Spółki w pasie drogowym Al. [...] stanowiącym działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...], wraz ze szkicem sporządzonym przez geodetę 17 grudnia 2020 r., określającym, z jednej strony, linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p., z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w tym pasie reklamy z tymi liniami – stanowi w ocenie Sądu wyczerpujący materiał dowodowy potwierdzający prawidłowość stanowiska organów obu instancji o zajęciu pasa drogowego przez sporną reklamę i nośnik reklamowy umieszczoną w opisanej powyżej lokalizacji. Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie został przedstawiony dokument geodezyjny - szkic sporządzony przez geodetę, wskazujący na kolizję umieszczonej w pasie drogowym Al. [...] w rej. nr [...]spornej reklamy i nośnika reklamowego, pozwalający stwierdzić fakt zajęcia tego pasa drogowego. (por. wyroki WSA w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 1665/05 i VI SA/Wa 1819/05 oraz wyrok WSA w Szczecinie o sygn. akt II SA/Sz 380/08). Położenie reklamy/urządzenia reklamowego zostało odwzorowane na szkicu sporządzonym przez geodetę, z którego wynika, że reklama wysunięta jest nad pas drogowy i dlatego jej lokalizacja jest bezpodstawnie kwestionowana przez Skarżącego. Powyższy dokument wraz z pozostałymi wymienionymi powyżej dowodami pozwala na jednoznaczne ustalenie, czy niniejszej sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego przez sporną reklamę oraz urządzenie reklamowe, przez kogo doszło do zajęcia pasa drogowego, w jakim okresie doszło do zajęcia pasa drogowego i jaka była powierzchnia spornej reklamy (2,91 m²) oraz elektronicznego nośnika reklamowego (0,16 m² rzutu poziomego). Z tych względów zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77, art. 107, art.80 oraz art. 81a § 1 K.p.a., należy uznać za niezasadne. W ocenie Sądu, organy zgodnie z przepisami prawa (art. 6 K.p.a.), prawidłowo, w oparciu o całokształt wystarczająco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego (art. 7 K.p.a.). Na tej podstawie, zgodnie z wymogami art. 80 K.p.a., organy słusznie ustaliły, że w sprawie doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi powiatowej – w rej. Al. [...] nr [...]. poprzez umieszczenie w nim w dniach 16, 17, 19-25, 27-30 września, 01, 03-09, 11-16, 18 października 2021 r. wyświetlacza reklamowego ze zmienną treścią reklamową o powierzchni 2,91 m2 oraz w dniach 18, 26 września, 02, 10, 17 października 2021 r. – urządzenia reklamowego o powierzchni 0,16 m2 rzutu poziomego. Kontrole przeprowadzone w ww. dniach, potwierdzają funkcjonowanie spornej reklamy oraz elektronicznego nośnika reklamowego w opisanej powyżej lokalizacji, przez cały okres objęty zaskarżoną decyzją i decyzją I instancji. Organ słusznie uznał, że sporna reklama wraz z elektronicznym nośnikiem reklamowym znajdowały się w spornej lokalizacji w dniach objętych decyzjami obu instancji, brak jest bowiem racjonalności w przyjęciu, że Skarżący dokonywał demontażu spornego nośnika reklamowego w okresie pomiędzy dokonanymi przez organ kontrolami. W tej sytuacji na Skarżącego słusznie została nałożona kara pieniężna, w prawidłowej wysokości 8.589,00 zł, co znalazło wyczerpujące wyjaśnienie w uzasadnieniach decyzji obu instancji odpowiadających wymogom art. 107 § 3 K.p.a. W konsekwencji nie doszło również do naruszenia zasady zaufania do władzy publicznej oraz zasady przekonywania (art. 8 § 1 oraz art. 11 K.p.a.). Skarżący został również zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie oraz o przysługujących mu prawach strony postępowania administracyjnego. Skarżący miał dostęp do akt postępowania oraz możliwość czynnego udziału w postępowaniu, nie doszło zatem również do naruszenia art. 10 K.p.a. Sąd nie zgadza się również ze stanowiskiem Skarżącego, że w niniejszej sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego. Prawidłowość ustaleń faktycznych w niniejszej sprawia dokonanych przez organy obu instancji, została już powyżej wyjaśniona przez Sąd, dlatego niezasadny jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 81a § 1 K.p.a. Z tych samych względów za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 40 ust. 12 w zw. z art. 4 pkt 1 u.d.p., poprzez przyjęcie, iż reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego. Jak wskazano powyżej, SKO w prawidłowy sposób wykazało w niniejszej sprawie zajęcie przez Skarżącego pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, a takie zajęcie pasa drogowego podlega karze pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p. W niniejszej sprawie wysokość kary pieniężnej została prawidłowo wyliczona przez organ I instancji, w sposób określony w art. 40 ust. 12 u.d.p. z uwzględnieniem stawek wynikających z ww. uchwały Rady [...]z 27 maja 2004 r. Nr [...], w tym przypadku stawki w wysokości przewidzianej w poz. 23 załącznika nr 3 do ww. uchwały Rady [...]dla drogi powiatowej – reklamy emitowane na monitorach i wyświetlaczach elektronicznych oraz w formie ruchomych obrazów, oraz poz. 19 załącznika nr 3 – inne urządzenia obce niewymienione w poz. 1-18b. SKO rozważyło kwestię zastosowania w sprawie art. 189f K.p.a. Słusznie jednak uznało, że w sprawie nie zaszły okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, trudno bowiem uznać, iżby waga spornego naruszenia była znikoma, skoro warunkiem legalnego zajęcia pasa drogowego przez reklamę i elektroniczny nośnik reklamowy jest posiadanie zezwolenia a Spółka profesjonalnie zajmuje się reklamą. W tych warunkach należy uznać, że zaniechanie uzyskania stosownego zezwolenia na umieszczenie reklam (urządzeń reklamowych) przez podmiot zajmujący się profesjonalnie reklamą nie ma charakteru znikomego. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), Sąd orzekł jak w sentencji.