VI SA/Wa 3747/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Agnieszka Jendrzejewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania certyfikatu 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego na rzecz skarżącego W. R. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi wniesionej przez W. R. (dalej: "Strona", "Skarżący") jest decyzja z 11 września 2025 r. Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego (dalej: "organ", "Prezes UDT") nr [...], wydana na podstawie art. 140 pkt 1 w związku z art. 136 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2024 r. poz. 1361, z późn. zm., dalej: "u.o.z.e."), odmawiająca wydania Stronie certyfikatu instalatora systemów fotowoltaicznych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że 20 lutego 2019 r. wydał Stronie certyfikat instalatora systemów fotowoltaicznych na podstawie dyplomu spełniającego warunki określone w art. 136 ust. 4 u.o.z.e. Zgodnie z art. 139 ust. 3 u.o.z.e., termin ważności certyfikatu upłynął 19 lutego 2024 r. Strona 20 lutego 2024 r. złożyła ponownie wniosek o wydanie certyfikatu, na podstawie tego samego dyplomu, który został dołączony do wniosku o wydanie certyfikatu w roku 2019. Prezes UDT wyjaśnił, że odmówił wydania certyfikatu argumentując, że jest to próba ominięcia przepisów art. 142 u.o.z.e., ponieważ w artykule tym ustawodawca wyraźnie wskazuje, że certyfikaty powinny być przedłużane, a nie wydawane ponownie co 5 lat, na podstawie tych samych dokumentów. Zdaniem organu świadczy o tym fakt, że ustawodawca określił dodatkowe warunki przedłużenia ważności certyfikatu, a więc ukończenie szkolenia przypominającego oraz wykonanie, modernizację lub utrzymywanie w należytym stanie technicznym minimum 5 instalacji w okresie ważności certyfikatu. Organ dodał, że w uzasadnieniu projektu ustawy czytamy, że system certyfikacji instalatorów mikroinstalacji ma wpływać na "ochronę dóbr o charakterze nadrzędnym, a mianowicie zdrowia i życia tych, którzy zdecyduję się na wytwarzanie energii w mikroinstalacji" którymi w głównej mierze są prosumenci. Zdaniem organu, poprzez te dodatkowe warunki, ustawodawcy chodziło o to, aby posiadaczami certyfikatów byli instalatorzy, którzy mają nie tylko odpowiednią wiedzę teoretyczną ale i umiejętności praktyczne, wynikające z doświadczenia zawodowego, ponieważ wartością nadrzędną jest bezpieczeństwo osób i ich majątku. Wykonywanie instalacji przez instalatorów bez odpowiedniej wiedzy i doświadczenia bardzo negatywnie wpływa na bezpieczeństwo użytkowników. Nie trudno sobie wyobrazić, jak ponowne wydawanie, zamiast przedłużania ważności certyfikatów wpłynęłoby na wartość tych dokumentów w oczach właścicieli przedsiębiorstw zamierzających zatrudnić takie osoby, a tym samym na wizerunek UDT w oczach opinii publicznej. Jeśli przyjąć za właściwe wydawanie nowych certyfikatów na podstawie tych samych dokumentów, zamiast ich przedłużania, przepisy art. 142 stałyby się martwe. Byłoby to w jawnej sprzeczności z podstawowymi założeniami, na jakich system certyfikacji został oparty. Prezes UDT podkreślił, że odwołanie Strony i następnie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego były oparte na fałszywej tezie, że UDT potraktował wniosek o wydanie nowego certyfikatu jako wniosek o przedłużenie jego ważności. O fałszywości tej tezy świadczy pismo z 29 marca 2024 r. (znak: [...]) skierowane do Strony w odpowiedzi na wniosek. W piśmie jest mowa wprost o odmowie wydania certyfikatu, a nie odmowie przedłużenia jego ważności. Prezes UDT wyjaśnił, że odmowa ponownego wydania certyfikatu nie zamyka Stronie drogi do jego uzyskania. Nadal możliwe jest ukończenie szkolenia podstawowego i przystąpienie do egzaminu, a po jego zdaniu z wynikiem pozytywnym, otrzymanie certyfikatu instalatora. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zaskarżając decyzję Prezesa UDT z 11 września 2025 r., w całości wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "P.p.s.a."), poprzez całkowite zignorowanie wiążącej oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 maja 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2591/24, co stanowi rażące naruszenie zasady związania organu orzeczeniem sądu i samodzielnie przesądza o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji, 2) art. 6, art. 7 oraz art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.. dalej: "K.p.a."),poprzez działanie organu z rażącym naruszeniem zasady praworządności, zaniechanie podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy zgodnie z prawem, a także podważenie zaufania obywatela do organów władzy publicznej przez świadome i celowe działanie wbrew prawomocnemu orzeczeniu sądowemu, co godzi w fundamenty demokratycznego państwa prawnego, 3) art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 78 K.p.a., poprzez brak podjęcia przez organ czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, poprzez nieprzeanalizowanie w sposób prawidłowy wniosku Skarżącego, skutkujące wydaniem sprzecznej z prawem oraz stanem faktycznym decyzji, 4) art. 136 ust. 4 i ust. 5 u.o.z.e., poprzez ich niezastosowanie, pomimo że WSA w Warszawie w wyroku sygn. akt VI SA/Wa 2591/24 jednoznacznie wskazał ten przepis jako materialnoprawną podstawę do rozpoznania wniosku Skarżącego i stwierdził, że Skarżący spełnia określone w nim warunki, 5) art. 140 u.o.z.e., poprzez jego błędne zastosowanie i oparcie odmowy wydania certyfikatu na przesłankach pozaprawnych i celowościowych, które nie znajdują się w zamkniętym katalogu podstaw do odmowy określonym w tym przepisie. W uzasadnieniu skargi Skarżący zawarł argumentację popierającą zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podnosząc m.in., że art. 153 P.p.s.a., nie ma zastosowania w sprawach toczących przed Prezesem UDT na podstawie u.o.z.e. Organ stwierdził, że uprawnienie Prezesa UDT do podtrzymania odmowy wydania certyfikatu wynika wprost z art. 156 ust. 3 pkt 1 u.o.z.e. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w związku z czym skarga jest zasadna. Wyjaśnienie motywów niniejszego rozstrzygnięcie wymaga w pierwszej kolejności szczegółowego przedstawienia przebiegu dotychczasowego postępowania oraz przytoczenia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Prezes UDT zatem wydał Stronie 20 lutego 2019 r. certyfikat instalatora systemów fotowoltaicznych o numerze [...]. Jak wynika z art. 136 ust. 1 u.o.z.e., osoba dokonująca instalacji: 1) mikroinstalacji lub 2) małych instalacji, których łączna moc zainstalowana elektryczna jest mniejsza niż 500 kW, albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 900 kW, w której łączna moc zainstalowana elektryczna jest mniejsza niż 500 kW, lub 3) instalacji odnawialnego źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej cieplnej nie większej niż 600 kW - zwana dalej "instalatorem", może wystąpić z wnioskiem do Prezesa UDT o wydanie dokumentu potwierdzającego posiadanie przez instalatora kwalifikacji do instalowania danego rodzaju instalacji odnawialnego źródła energii, zwanego dalej "certyfikatem". W ust. 2 tego przepisu ustawodawca określił katalog rodzajów instalacji odnawialnego źródła energii, do których instalowania certyfikat potwierdza posiadanie kwalifikacji. W ust. 3, ustawodawca wymienił wymogi jakie musi spełniać instalator aby uzyskać certyfikat. W ust. 4 omawianego artykułu, ustawodawca unormował szczególne formy uzyskania certyfikatu stanowiąc, że instalatorowi, który posiada: 1) dyplom zawodowy albo dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe, w zawodzie technik urządzeń i systemów energetyki odnawialnej wydany na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2025 r. poz. 881 i 1019) lub 2) dyplom ukończenia studiów na kierunku związanym z kształceniem w zakresie instalacji odnawialnego źródła energii albo urządzeń i instalacji sanitarnych, energetycznych, elektroenergetycznych, grzewczych, chłodniczych, cieplnych i klimatyzacyjnych lub elektrycznych - w okresie 5 lat od dnia otrzymania tych dyplomów może być wydany certyfikat, jeżeli spełnia on warunki określone w ust. 3 pkt 1 lit. a oraz w pkt 2 (a więc gdy posiada pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta z pełni praw publicznych oraz nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko wiarygodności dokumentów i obrotowi gospodarczemu). Wskazania wymaga, że Sąd przytoczył obecnie brzmienie ust. 4 pkt 2 omawianego artykułu, nie ma to jednak znaczenia w sprawie ponieważ Skarżący spełnia warunki tego przepisu w obecnym brzmieniu jak i w brzmieniu z 2019 r. Skarżący bowiem wnosząc o wydanie certyfikatu w 2019 r., złożył stosowne oświadczenia, o którym mowa w art. 136 ust. 3 pkt. 1 lit. a oraz pkt 2 u.o.z.e., a także ukończył studia na kierunku związanym z kształceniem w zakresie instalacji odnawialnego źródła energii tj. "Ekologiczne źródła energii". Zgodnie z art. 139 ust. 3 u.o.z.e., certyfikat jest ważny przez okres 5 lat, w związku z czym certyfikat wydany Stronie przez Prezes UDT 20 lutego 2019 r. utracił ważność 19 lutego 2024 r. Skarżący w związku z tym 20 lutego 2024 r. złożył do Prezesa UDT wniosek o wydanie certyfikatu w zakresie systemów fotowoltaicznych na podstawie art. 136 ust. 1 u.o.z.e. Wskazania wymaga, że zgodnie z art. 136 ust. 5 u.o.z.e., w przypadku gdy instalator ubiega się o wydanie certyfikatu po 5 latach od dnia otrzymania dyplomów, o których mowa w ust. 4, certyfikat może być mu wydany, jeżeli ukończy szkolenie przypominające w terminie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o wydanie certyfikatu. Skarżący składając do organu wniosek z 20 lutego 2024 r. spełnił ten warunek. Zgodnie z art. 139 ust. 1 i us. 2 u.o.z.e., przed wydaniem certyfikatu Prezes UDT sprawdza spełnianie przez instalatora ubiegającego się o wydanie certyfikatu wymagań, o których mowa w art. 136 ust. 3 lub 4 (ust. 1). Prezes UDT wydaje certyfikat albo zawiadamia o odmowie jego wydania, w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie certyfikatu (ust. 2). W wiążącym w niniejszej sprawie wyroku WSA w Warszawie z 16 maja 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2591/24 WSA uznał, że o ile wydanie certyfikatu przez Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego stanowi czynność materialno-techniczną, o tyle odmowa wydania certyfikatu, w trybie ustawy o odnawialnych źródłach energii, następuje w drodze decyzji administracyjnej, na mocy której organ administracji publicznej (Prezes UDT) rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Decyzja ta ma niewątpliwie charakter władczy, a także stanowi jednostronne oświadczeniem woli tego organu oparte na przepisach prawa administracyjnego i określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata (strony) w indywidualnie oznaczonej sprawie. Ponadto, decyzja o odmowie wydania certyfikatu, rozstrzygając sprawę, kształtuje sytuację prawną podmiotu wnioskującego o wydanie certyfikatu w sferze prawa materialnego, przesądzając o jego prawach. Prezes UDT decyzją z 29 marca 2024 r. znak: [...] odmówił wydania certyfikatu wskazując, że Skarżący utracił prawo do posługiwania się wcześniej uzyskanym certyfikatem instalatora w zakresie systemów fotowoltaicznych o numerze [...]przyznanym 20 lutego 2019 r. a przepisy ustawy nie przewidują możliwości ponownego wydania certyfikatu w sytuacji, gdy wnioskującemu wydany już został certyfikat na podstawie okazanych wcześniej dokumentów. Wskazania wymaga w tym momencie, że zgodnie z art. 142 u.o.z.e., Prezes UDT przedłuża ważność certyfikatu na okres kolejnych 5 lat, jeżeli instalator: 1) spełnia warunki, o których mowa w art. 136 ust. 3 lub 4; 2) ukończył, w terminie 12 miesięcy poprzedzających dzień upływu ważności certyfikatu, szkolenie przypominające; 3) zainstalował, poddał modernizacji lub utrzymuje w należytym stanie technicznym co najmniej pięć mikroinstalacji, małych instalacji, których łączna moc zainstalowana elektryczna jest mniejsza niż 500 kW, albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 900 kW, w której łączna moc zainstalowana elektryczna jest mniejsza niż 500 kW lub instalacji odnawialnego źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej cieplnej nie większej niż 600 kW. Wskazania też wymaga, że zgodnie z art. 154 ust. 1 i ust. 2 u.o.z.e., przy Prezesie UDT działa Komitet Odwoławczy, zwany dalej "Komitetem", który liczy nie więcej niż 10 osób posiadających wiedzę i doświadczenie w zakresie certyfikacji i akredytacji (ust. 1). Do zadań Komitetu należy rozpatrywanie odwołań w sprawach odmowy wydania certyfikatu, cofnięcia certyfikatu, odmowy przedłużenia ważności certyfikatu, odmowy udzielenia akredytacji oraz cofnięcia akredytacji (ust. 2). Zgodnie natomiast z art. 155 ust. 1 i ust. 2 u.o.z.e., w przypadku: 1) odmowy wydania certyfikatu, 2) cofnięcia certyfikatu, 3) odmowy przedłużenia ważności certyfikatu, 4) odmowy udzielenia akredytacji, 5) cofnięcia akredytacji - przysługuje odwołanie (ust. 1). Odwołanie wnosi się do Komitetu, za pośrednictwem Prezesa UDT, w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o odmowie wydania certyfikatu, cofnięcia certyfikatu, odmowie przedłużenia ważności certyfikatu, odmowie udzielenia akredytacji lub cofnięcia akredytacji (ust. 2). Skarżący pismem z 10 kwietnia 2024 r. wniósł do Komitetu odwołanie od decyzji Prezesa UDT odmawiającej wydania certyfikatu instalatora odnawialnych źródeł energii w zakresie systemów fotowoltaicznych. W przedmiotowym odwołaniu wskazał, że decyzja Prezesa UDT, od której składane jest odwołanie, została wydana na podstawie błędnego zastosowania w stanie faktycznym przepisu z art. 142 ustawy. Przez ten fakt wniosek został uznany jako przedłużający ważność wydanego certyfikatu, pomimo wyraźnego nakreślenia, że celem wniosku jest uzyskanie nowego certyfikatu. Decyzją z 28 maja 2024r. nr [...]Komitet działając na podstawie art. 156 ust.1 pkt 2 u.o.z.e., oddalił odwołanie. Zgodnie z art. 156 ust. 1 u.o.z.e., po rozpatrzeniu odwołania, o którym mowa w art. 155 ust. 1, Komitet: 1) stwierdza zasadność odwołania i przekazuje sprawę Prezesowi UDT do ponownego rozpoznania albo 2) oddala odwołanie. Jak wynika natomiast z ust. 2 tego przepisu, W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, osobie lub podmiotowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego, którą wnosi się za pośrednictwem Komitetu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o oddaleniu odwołania. W postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji. Skarżący pismem z 24 czerwca 2024r. skierował do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komitetu z 28 maja 2024 r. WSA w Warszawie wskazanym powyżej prawomocnym wyrokiem z 16 maja 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2591/24 uchylił decyzję Komitetu z 28 maja 2024 r. WSA stwierdził, że: "Jak wynika z dokumentacji w przedmiotowej sprawie, skarżący złożył stosowne oświadczenia, o którym mowa w art. 136 ust. 3 pkt. 1 lit. a oraz pkt 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii a także ukończył studia na kierunku związanym z kształceniem w zakresie instalacji odnawialnego źródła energii tj. "Ekologiczne źródła energii", co upoważniło go do ubiegania się o certyfikat instalatora w zakresie systemów fotowoltaicznych na podstawie art. 136 ust. 4 ustawy o odnawialnych źródłach energii. Dodatkowym wymogiem wynikającym z art. 136 ust. 5 - istotnym w przypadku ubiegania się o wydanie certyfikatu instalatora po 5 latach od dnia otrzymania dyplomów, o których mowa w art. 136 ust. 4 ustawy o odnawialnych źródłach energii - jest ukończenie szkolenia przypominającego w terminie 12 miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o wydanie certyfikatu. Również i ten warunek skarżący spełnił, co wynika ze zgromadzonej dokumentacji w sprawie. Ponownie orzekający organ powinien zatem uwzględnić, że skoro skarżący spełnia wymagania określone przepisem art. 136 ust. 4 i 5 ustawy o odnawialnych źródłach energii, to organ powinien rozpoznać wniosek o uzyskania certyfikatu na podstawie art. 136 ustawy o odnawialnych źródłach energii." Komitet rozpoznając ponownie odwołanie Skarżącego, zgodnie z wytycznymi WSA, decyzją z 13 sierpnia 2025 r. stwierdził, że odwołanie to jest zasadne i na podstawie cyt. powyżej art. 156 ust. 1 pkt 1 u.o.z.e., przekazał sprawę Prezesowi UDT do ponownego rozpoznania, który zaskarżoną decyzją z 11 września 2025 r. odmówił wydania Skarżącemu certyfikatu instalatora systemów fotowoltaicznych. Jak wynika zatem z opisanego przebiegu zdarzeń w obrocie prawnym znajduje się prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 16 maja 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2591/24 wiążący w niniejszej sprawie, na podstawie art. 153 P.p.s.a., zarówno organy obu instancji, jak i Sąd rozpoznający przedmiotową skargę. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wynikająca z niniejszego przepisu zasada związania oceną prawna oraz jej skutki prawne była niejednokrotnie przedmiotem analizy sądów administracyjnych, w orzecznictwie zatem ukształtowało się ugruntowane, jednolite, stanowisko w tej kwestii. Nie budzi w związku z tym wątpliwości, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (por. wyroki NSA z 27 października 2021 r., sygn. akt III OSK 4145/21 oraz z 21 kwietnia 2026 r., sygn. akt III OSK 2984/24). W wyroku z 21 kwietnia 2026 r., sygn. akt III OSK 2984/24, NSA stwierdził, że: "W orzecznictwie sądowym utrwalone jest stanowisko, iż w pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11). Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, będziemy mieli do czynienia z nową sprawą, do której zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 550/11). Oddziaływaniem art. 153 p.p.s.a. objęte jest przede wszystkim przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12)." Mając na względzie powyższe wywody prawne, które Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę całkowicie podziela i przyjmuje za własne, należy stwierdzić, że Prezes UDT wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 153 P.p.s.a. uznając, że nie ma on zastosowania w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją i nie uwzględniając oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyrok WSA w Warszawie z 16 maja 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2591/24. Podkreślenia wymaga, że Prezes UDT nie wydawał zaskarżonej decyzji w okolicznościach zmiany, mających zastosowanie w sprawie, przepisów prawa po wydaniu powyższego wyroku, a tylko taka okoliczność uwalniałaby organ od związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tym wyroku. Dlatego całkowicie błędne jest powołanie się przez organ w odpowiedzi na skargę na treść art. 156 ust. 3 pkt 1 u.o.z.e., który organ nieprawidłowo interpretuje, zupełnie nie rozumiejąc zasady związania opinią prawną oraz wskazaniami sądu, wynikającej z art. 153 P.p.s.a. Jeżeli, jak zostało to wyjaśnione, skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej, zarówno Komitet rozpoznając ponownie odwołanie Skarżącego, jak i Prezes UDT wydając zaskarżoną decyzję, po przekazaniu jemu sprawy przez Komitet na podstawie art. 156 ust. 1 pkt 1 u.o.z.e., był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyrok WSA w Warszawie z 16 maja 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2591/24. Art. 156 ust. 3 u.o.z.e., nie przełamuje tej zasady. Na podstawie tego przepisu w związku z art. 156 ust. 1 pkt 1 Prezes UDT istotnie może rozpoznając ponownie sprawę przekazaną przez Komitet, który uzna zasadność odwołania, odmówić wydania certyfikatu na podstawie art. 156 ust. 3 pkt 1 u.o.z.e., jedynie wówczas gdy w obrocie prawnym nie istnieje w danej sprawie wiążący organy obu instancji wyrok sądu administracyjnego. Stanowisko Prezesa UDT przyjęte w niniejszej sprawie, prowadziłoby do absurdalnych skutków prawnych, oto bowiem Komitet byłby związany danym wyrokiem sądu administracyjnego, Prezes UDT nie byłby związany tym wyrokiem natomiast sąd administracyjny rozpoznający skargę wniesioną na podstawie art. 156 ust. 3 u.o.z.e., byłby związany tym wyrokiem. Po kolejnym wyroku sądu administracyjnego, Prezes UDT nadal nie byłby związany żadnym wyrokiem sądu administracyjnego i sprawa ponownie mogłaby nie osiągnąć finalnego rozstrzygnięcia. Sąd stwierdza zatem, że naruszenie przez organ art. 153 P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie stanowi podstawę uwzględnienia skargi. Na marginesie Sąd zauważa, że w sytuacji związania Prezesa UDT wyrokiem WSA w Warszawie z 16 maja 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2591/24, całkowicie chybione są rozważania organu zawarte w odpowiedzi na skargę kwestionujące stanowisko WSA, iż o ile wydanie certyfikatu przez Prezesa UDT stanowi czynność materialno-techniczną, o tyle odmowa wydania certyfikatu, w trybie ustawy o odnawialnych źródłach energii, następuje w drodze decyzji administracyjnej. Za zupełnie nieskuteczne należy uznać zwalczanie oceny prawnej wyrażonej w wiążącym w danej sprawie wyroku sądu administracyjnego poprzez powołanie się na opinię prawną wyrażoną w innym wyroku sądu administracyjnym nie wiążącym na podstawie art. 153 P.p.s.a, w danej sprawie. Organ, pomimo reprezentowania go przez profesjonalnego pełnomocnika, w ogóle nie rozumie znaczenia normy wynikającej z art. 153 P.p.s.a. Sąd stwierdza również, że organ wydając zaskarżoną decyzję, nie stosując się do opinii prawnej oraz wskazań WSA w Warszawie z wyroku z 16 maja 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2591/24, naruszył także art. 136 ust. 4 i ust. 5 u.o.z.e., poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie oraz art. 142 u.o.z.e., poprzez jego zastosowanie w sprawie, a także poprzez błędną wykładnię tych przepisów. W przepisach tych ustawodawca uregulował możliwość przedłużenia ważności certyfikatu na okres kolejnych 5 lat (art. 142 u.o.z.e.) oraz możliwość uzyskania certyfikatu przy spełnieniu przez instalatora wymogów z art. 136 ust. 4 i ust. 5 u.o.z.e., w tym nowego certyfikatu po utracie ważności poprzedniego certyfikatu. Oba te rozwiązania prawne umożliwiają utrzymanie przez instalatora posiadanych uprawnień i nie pozostają ze sobą w sprzeczności. W obu tych przypadkach ustawodawca wymaga, aby instalator ukończył szkolenie przypominające, w terminie 12 miesięcy poprzedzających dzień upływu ważności certyfikatu, bądź dzień złożenia wniosku o wydanie certyfikatu, niezależnie od posiadanego przez instalatora doświadczenia, o którym mowa w art. 142 pkt 3 u.o.z.e. Należy jednak wskazać, że z treści art. 142 u.o.z.e., nie można wyprowadzić zakazu wydawania nowych certyfikatów na podstawie art. 136 ust. 4 i ust. 5 u.o.z.e., po upływie 5 letniego okresu ważności poprzedniego certyfikatu. W art. 142 u.o.z.e., ustawodawca istotnie unormował instytucję przedłużania przez Prezesa UDT ważności certyfikatu na okres kolejnych 5 lat jeżeli instalator spełnia warunki wymienione w tym przepisie, w tym spełnia warunki, o których mowa w art. 136 ust. 3 lub 4 u.o.z.e. W przepisie tym jednak ustawodawca nie wyłączył zastosowania art. 136 ust. 5 u.o.z.e., co jest racjonalnym rozwiązaniem ustawodawcy. W przeciwnym razie zostałaby zamknięta droga powrotu do działalności instalatora instalacji odnawialnego źródła energii osobom, które zrezygnowały z tej działalności a następnie chciałyby do niej powrócić i spełniają wymóg z art. 136 ust. 4 u.o.z.e. Ponadto zupełnie nieprzekonująca jest argumentacja organu o próbie obejścia przez Skarżącego art. 142 u.o.z.e., poprzez wystąpienie o wydanie nowego certyfikatu na podstawie art. 136 ust. 4 i ust. 5 u.o.z.e., co miałoby stać w sprzeczności z celami omawianej regulacji prawnej, w postaci zapewnienia przez system certyfikacji "ochrony dóbr o charakterze nadrzędnym, a mianowicie zdrowia i życia tych, którzy zdecyduję się na wytwarzanie energii w mikroinstalacji". Zaprezentowane przez organ w zaskarżonej decyzji stanowisko prowadziłoby do wniosku, że wydanie certyfikatu instalatorowi spełniającemu warunki z art. 136 ust. 4 i ust. 5 u.o.z.e., nie zapewnia ochrony powyższych dóbr o charakterze nadrzędnym, a to raczej w ogóle podważałoby sens wydawania certyfikatów na tej podstawie. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdza, że w omawianych przepisach ustawodawca uregulował możliwość przedłużenia ważności certyfikatu na okres kolejnych 5 lat (art. 142 u.o.z.e.), ale nie wykluczył również możliwości uzyskania nowego certyfikatu przy spełnieniu przez instalatora wymogów z art. 136 ust. 4 i ust. 5 u.o.z.e. Oba te rozwiązania prawne, jak zostało to już stwierdzone, umożliwiają utrzymanie przez instalatora posiadanych uprawnień i nie pozostają ze sobą w sprzeczności. Rozpoznając ponownie sprawę Prezes UDT uwzględni powyższe stanowisko Sądu dotyczące wynikającej z art. 153 P.p.s.a, wiążącej mocy opinii prawnej oraz wskazań zawartych w wyroku sądu administracyjnego. Dla całkowitej jasności, Sąd podkreśla, że na obecnym etapie Prezes UDT jest już związany wyrokiem WSA w Warszawie z 16 maja 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2591/24 i po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku będzie również związany opinią prawną oraz wskazaniami wyrażonymi również w tym wyroku. Prezes UDT uwzględni zatem stanowisko wrażone w wyroku WSA w Warszawie z 16 maja 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 2591/24 w zakresie ustaleń faktycznych co do spełnienia przez Skarżącego warunków z art. 136 ust. 4 i ust. 5 u.o.z.e. i zastosowania w niniejszej sprawie tych przepisów oraz opinię Sądu dotyczącą wykładni art. 136 ust. 4 i ust. 5 oraz art. 142 u.o.z.e., wyrażoną w niniejszym wyroku – i rozpozna ponownie niniejszą sprawę przekazaną przez Komitet na podstawie art. 136 ust. 4 i ust. 5 u.o.z.e. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję w pkt. 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego, kwotę 480 zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800) oraz 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w myśl art. 119 pkt 2 tej ustawy.