VI SA/Wa 3465/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk Asesor WSA Dorota Brzozowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 kwietnia 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Decyzją z dnia [...] września 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. 1, art. 92a ust. 1 i 7 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1539; dalej: u.t.d.), Ip. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1251; dalej: p.r.d.), § 5 i § 6, poz. 5.2.3. lit. e załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. z 2019 r., poz. 2141: dalej: rozporządzenie z dnia 5 listopada 2019 r.) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2024 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. (dalej: spółka, skarżąca, strona) kary pieniężnej w wysokości 2 000 zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd (Ip. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d.). Ww. decyzja została wydana w następujących okolicznościach. W dniu 29 listopada 2023 r., o godzinie 9:40 w Warszawie, na Al. [...], poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...], oznakowany jako taksówka, którym kierował Y. M. Kierujący okazał do kontroli prawo jazdy, paszport, wypis z licencji 20036, orzeczenie psychologiczne i lekarskie. W trakcie kontroli stanu technicznego ww. pojazdu stwierdzono usterkę niebezpieczną polegającą na nadmiernym zużyciu bieżnika opon przedniej osi, zakwalifikowaną wg rozporządzenia z 5 listopada 2019 r., jako usterka niebezpieczna (poz. 5.2.3 lit. e pkt 2 - głębokość rzeźby bieżnika opony niezgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia). Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 29 listopada 2023 r. Pismem z dnia 19 stycznia 2024 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu, które zakończyło się wydaniem decyzji z [...] marca 2024 r. o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej w wysokości 2 000 zł za popełnienie naruszenia, o którym mowa w lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. a polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne. Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Po rozpoznaniu odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2025 r. GITD utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że na dzień kontroli, tj. [...] listopada 2023 r. strona posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną [...] lutego 2020 r. Jednocześnie pojazd marki [...] o nr rej. [...] został zgłoszony do ww. licencji. Kierowca w chwili kontroli okazał wypis z licencji wydanej stronie, co tym samym potwierdza, że realizowany przewóz wykonywał w jej imieniu i na jej rzecz. Według art. 66 ust. 1 pkt 1 p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Zdaniem organu stwierdzoną usterkę polegającą na głębokości rzeźby bieżnika opony niezgodnej z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia zakwalifikowane wg rozporządzenia z dnia 5 listopada 2019 r. jako usterka niebezpieczna (poz. 5.2.3 lit e. zdanie 2 załącznika nr 1 rozporządzenia) udokumentowaną protokołem kontroli należało uznać za zagrażającą bezpieczeństwu osób jadących pojazdem i innych uczestników ruchu, a stwierdzenie niewystarczającej głębokości rzeźby bieżnika nie wymaga specjalistycznej wiedzy. Załączona do protokołu kontroli dokumentacja fotograficzna bezsprzecznie potwierdza stan znacznego zużycia opony. Stosownie do treści Ip. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane, jako niebezpieczne sankcjonowane jest karą w wysokości 2 000 zł - za każdy pojazd. GITD podkreślił, że strona zarówno w toku postępowania przed organem I instancji jak i organem odwoławczym nie przedstawiła dowodów na inny niż stwierdzony przez kontrolujących stan faktyczny. Ponadto strona nie przedłożyła dowodów wskazujących, że nie miała wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia i Zasadne zatem było więc wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie określone w lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego nieprzeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów, wskazał, że dowody te nie wniosłyby nic nowego do sprawy, postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone przez organ I instancji w sposób kompletny i prawidłowy. Dowody z zeznań przeprowadza się w sytuacji, w której nie sposób ustalić okoliczności istotnych w sprawie za pomocą innych dowodów. Pismem z dnia 22 września 2025 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję GITD, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu, 2. art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ pierwszej instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania, zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, iż faktem jest w sprawie niniejszej w protokole kontroli jako podmiot wykonujący przewóz drogowy została wskazana Spółka. Nie sposób jednak nie zauważyć, że sporządzający protokół funkcjonariusz dokonał tego ustalenia jedynie na podstawie zdjęcia z aplikacji. Tymczasem pozostałe okoliczności sprawy nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Spółki w wykonanym przewozie, co oznacza przedwczesność decyzji wydanej wobec Spółki na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. Ponadto Skarżący nie był przesłuchiwany pod kątem przesłanek z art. 92b i 92c ustawy, zaś zgłoszone na tę okoliczność dowody zostały pominięte przez organ. Uniemożliwiono w ten sposób Skarżącemu obronę jej praw, a organ nie wyjaśnił co było powodem pominięcia przesłuchania Skarżącego w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Należy zwrócić uwagę, że prawodawca europejski dostrzegł potrzebę zwiększania bezpieczeństwa w ruchu drogowym stawiając, państwom Unii Europejskiej za cel zmniejszenie do 2050 r. liczby śmiertelnych ofiar wypadków w transporcie drogowym prawie do zera. W związku z tym przyjęta została Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylająca dyrektywę 2000/30/WE (Dz. Urz. UE L z 2014 r. nr 127, str. 134, z późn. zm.). Wskazana dyrektywa ustanawia wymogi minimalne mające zastosowanie do systemu drogowych kontroli technicznych zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się po terytorium państw członkowskich. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt b dyrektywy, podczas każdej wstępnej drogowej kontroli technicznej pojazdu funkcjonariusz służb kontrolnych przeprowadza wzrokową ocenę stanu technicznego pojazdu. W załączniku nr II do dyrektywy zawarty jest zakres drogowych kontroli technicznych. Kontrola obejmuje te elementy, które uznane są za niezbędne i istotne przy uwzględnieniu w szczególności bezpieczeństwa. Dyrektywa przewiduje również, że dla każdego układu i elementu poddanego badaniu ocenę usterek przeprowadza się zgodnie z kryteriami określonymi w tabeli załącznika nr II, stosownie do poszczególnych przypadków. W przypadku kół dyrektywa przewiduje wzrokową metodę kontroli. Stwierdzenie przez kontrolujących, że występuje nadmierne zużycie powoduje zakwalifikowanie usterki do kategorii niebezpiecznej. Innymi słowy – na terenie całej Unii Europejskiej - rysy lub pęknięcia na powierzchni kół uznawane są za usterki niebezpieczne. Wskazana dyrektywa została implementowana do polskiego sytemu prawnego m.in. ustawą o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym). W myśl art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz innych aktów prawnych (w tym ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym). Materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia utrzymanego w mocy zaskarżoną decyzją, w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej, stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która w art. 92a ust. 1 przewiduje odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów ustalających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie ogólne granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie, przy czym na zasadzie ust. 3, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 zł. Wyjaśnić od razu trzeba, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że jest ona niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż określona w załączniku. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ustawy o transporcie drogowym Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Według Ip. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2000 zł - za każdy pojazd. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2023 r. w W. funkcjonariusze z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji przeprowadzili kontrolę drogową samochodu TAXI marki [...] o nr rej. [...], co zostało udokumentowane protokołem kontroli podpisanym przez kierowcę, sporządzono też dokumentację fotograficzną. Kierowca wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką w imieniu spółki. Okoliczności te zostały szczegółowo opisane w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji i znajdują potwierdzenie w materiale dokumentacyjnym sprawy. Tym samym, jak trafnie zauważa GITD, zebrane dowody jednoznacznie potwierdziły w czyim imieniu i na czyj rachunek wykonywał kierowca kontrolowany przejazd. Zdaniem Sądu, organy nie uchybiły zasadom postępowania wyjaśniającego i na podstawie ustalonych okoliczności trafnie przyjęły, że wyczerpują one znamiona naruszenia określonego pod lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę. Skontrolowany pojazd nie spełniała powyższego warunku technicznego określonego ustawą. Przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym określa, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstałe naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W orzecznictwie podkreśla się, że to na podmiocie wykonującym przewóz drogowy spoczywa, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że rzeczywiście nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a więc innymi słowy ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że uczynił wszystko zgodnie z prawem, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to zrobił, pozwalało mu pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa (zob. wyrok NSA z dnia 5 września 2023 r., sygn. II GSK 647/20). Skarżąca nie wykazała, aby zgodnie ze starannością właściwą dla profesjonalnego podmiotu zostały podjęte działania, które pozwoliłyby mu przeciwdziałać wystąpieniu stwierdzonej usterki. Należy podkreślić, że jednoznacznie w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowane jest, że przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot, wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. II GSK 1189/18). Dlatego tez argumentacja skargi w zakresie braku ustalenia relacji łączących strony oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, formy współpracy kierowcy ze spółką i czy taka miała miejsce. jest bez znaczenia w niniejszej sprawie. Art. 92b ww. ustawy nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż odnosi się on jedynie do naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku. W ocenie Sądu, funkcjonariusze przeprowadzający kontrolę drogową są osobami przeszkolonymi m.in. z budowy pojazdów i kwalifikacji usterek pojazdów. Dlatego stwierdzenie usterki w postaci uszkodzenia opony, które można stwierdzić za pomocą wzroku (organoleptycznie) nie wymaga ani posiadania uprawnień diagnosty czy innego biegłego, ani też przeprowadzenia szczegółowej kontroli stanu technicznego pojazdu. Takie usterki może stwierdzić każdy kontrolujący podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej, (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 27 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Go 321/21). Ustalone w sprawie okoliczności wskazują, że skarżąca, będąca profesjonalistą prowadzącym działalność gospodarczą, nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku zachowania należytej staranności w takim zorganizowaniu prowadzonej działalności, by była ona zgodna z prawem. Na skarżącej jako przedsiębiorcy ciążył obowiązek zapewnienia zgodności z prawem prowadzonej działalności gospodarczej. Naruszenie tego obowiązku, polegające na nieskontrolowaniu stanu ogumienia pojazdu nie stanowiło wyjątkowej sytuacji, której doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. A takich jedynie sytuacji dotyczy art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, uznając go za spójny i logiczny, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji wydanych w sprawie. Zdaniem Sądu postępowanie w niniejszej sprawie – wbrew zarzutom skargi - zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organy obu instancji zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada przesłankom z art. 107 § 3 k.p.a. Zapewniono również skarżącej udział w postępowaniu, która jednak nie przedstawiła dowodów zwalniających ją od odpowiedzialności za ujawnione naruszenie (art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). W konsekwencji, wobec niezasadności wszystkich zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które sąd ma obowiązek badać z urzędu – skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.