VI SA/Wa 345/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Asesor WSA Bożena Dąbkowska-Mastalerek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2022 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części obejmującej jej punkt 1, 2. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części obejmującej jej punkty 2 i 3, 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego [...] sp. z o.o. w [...] kwotę 2200 (dwa tysiące dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP RP" lub "organ") z [...] października 2021 r. Jako podstawę prawną skarżonej decyzji organ wskazał art. 245 ust. 1 i 2 w związku z art 131 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 131 ust. 3 i art 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 ze zm., zwana dalej "pwp"). Skarżona decyzja została wydana po rozpatrzeniu wniosku z 19 kwietnia 2021 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: "skarżąca" lub "strona") od decyzji UP RP z [...] stycznia 2021 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego w części dotyczącej towarów z klasy 33: napoi alkoholowych na znak towarowy słowno-graficzno-przestrzenny "[...]", zgłoszony dnia [...] listopada 2005 r. pod numerem [...]na rzecz strony. Skarżoną decyzją [...] października 2021 r. organ: - w punkcie 1. utrzymał w części zaskarżoną decyzję odnośnie towarów z klasy 33, a mianowicie: napoje alkoholowe pochodzące z Bułgarii z rejonu innego niż [...], - w punkcie 2. uchylił w części zaskarżoną decyzję odnośnie towarów z klasy 33, a mianowicie: napojów alkoholowych pochodzących z Bułgarii z rejonu [...] oraz - w punkcie 3. wskazał, że po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji UP RP udzieli prawa ochronnego dla następujących towarów i usług: klasa 33: napoje alkoholowe pochodzące z Bułgarii z rejonu [...]; klasa 35: usługi polegające na prowadzeniu agencji importowo-eksportowych; klasa 39: usługi w zakresie dystrybucji towarów, usługi transportowe, magazynowe, dostawcze. Decyzję wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Skarżąca złożyła 21 listopada 2005 r. wniosek o udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzno-przestrzenny "[...]" pod numerem [...], przeznaczony do oznaczania towarów i usług z klas 33, 35 i 39, tj. klasa 33: napoje alkoholowe; klasa 35: usługi polegające na prowadzeniu agencji importowo-eksportowych; klasa 39: usługi w zakresie dystrybucji towarów, usługi transportowe, magazynowe, dostawcze. Decyzją z [...] stycznia 2021 r. UP RP odmówił udzielenia prawa ochronnego w części dotyczącej towarów z klasy 33: napoi alkoholowych na znak towarowy słowno-graficzno-przestrzenny "[...]". Jako podstawę prawną wydania tej decyzji był art. 131 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 131 ust. 3 pwp. Organ uznał wnioskowane oznaczenie za znak mylący. Zdaniem UP RP, okoliczność, że oprócz słowa [...] znalazły się w znaku cyfry [...] oraz określenia typu [...] design produkt [...] nie ma istotnego znaczenia w sprawie, albowiem okoliczność ta nie wyklucza zastosowania art. 131 ust. 3 pwp. Organ podniósł ponadto, że po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji na podstawie art. 145 ust. 3 pwp udzieli prawa ochronnego na przedmiotowy znak dla towarów i usług z klas 35 i 39. Strona zaskarżyła decyzję z [...] stycznia 2021 r. wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca wskazała, że przywołany w zaskarżonej decyzji przepis art. 131 ust. 1 pkt 3 pwp odnoszący się do pochodzenia geograficznego niezgodnego z pochodzeniem wyrobu nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Strona ponadto podniosła, że przedmiotowy znak nakłada producent na towary pochodzące z Bułgarii, a szerzej z rejonów Bałkanów. Poza tym strona zauważyła, że organ niesłusznie uznał, że skarżąca jako importer alkoholi z rejonu bałkańskiego, będący jedynie dystrybutorem tych win w Polsce, nie może się ubiegać o ochronę znaków z elementem [...]. Strona podkreśliła, że pwp nie nakłada żadnych ograniczeń podmiotowych w dostępie do ochrony znaków towarowych, a wręcz przeciwnie, w stosunku do poprzedniej ustawy z 1985 r. zliberalizowała wymagania podmiotowe, znosząc wymóg, aby znak towarowy był chroniony wyłącznie w odniesieniu do towarów i usług będących przedmiotem działalności zgłaszającego. Strona podkreśliła, że o pochodzeniu towaru nie świadczy pochodzenie podmiotu wprowadzającego towary do obrotu w Polsce i ubiegającego się o udzielenie prawa ochronnego na oznaczenia przeznaczone dla tych importowanych towarów. Strona ponadto wskazała, że wydanie decyzji odmawiającej przyznania prawa ochronnego na przedmiotowy znak na podstawie art 131 ust. 1 pkt 3 pwp nastąpiło niezgodnie z praktyką UP RP, dlatego zasadnym jest uchylenie zaskarżonej decyzji, przychylając się do wskazanej argumentacji skarżącej. Następnie, UP RP wydał z decyzję z [...] października 2021 r., w której: - punkcie 1. utrzymał w części zaskarżoną decyzję odnośnie towarów z klasy 33, a mianowicie: napoje alkoholowe pochodzące z Bułgarii z rejonu innego niż [...], - punkcie 2. uchylił w części zaskarżoną decyzję odnośnie towarów z klasy 33, a mianowicie: napojów alkoholowych pochodzących z Bułgarii z rejonu [...] oraz - punkcie 3. wskazał, że po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji UP RP udzieli prawa ochronnego dla następujących towarów i usług: klasa 33: napoje alkoholowe pochodzące z Bułgarii z rejonu [...]; klasa 35: usługi polegające na prowadzeniu agencji importowo-eksportowych; klasa 39: usługi w zakresie dystrybucji towarów, usługi transportowe, magazynowe, dostawcze. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że postawą wydania niniejszej decyzji są przepisy pwp w brzmieniu z czasu dokonania zgłoszenia przedmiotowego oznaczenia. UP RP wskazał, że ponownie dokonał analizy zebranego dotychczas materiału, a w szczególności przedstawionych przez stronę argumentów. W wyniku dokonanej analizy organ uznał, że w pełni podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w decyzji z [...] stycznia 2021 r. Organ najpierw ustalił krąg odbiorców towarów oznaczanych przedmiotowym oznaczeniem. UP RP wskazał m.in., że poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców, przy zakupie towarów może być zróżnicowany w zależności od rodzaju lub wartości danego towaru. W wypadku towarów i usług specyficznych lub drogich, poziom uwagi przeciętnych odbiorców jest na ogół wyższy niż w przypadku towarów bieżącej konsumpcji. W tym kontekście organ wskazał, że towary zawarte w przedmiotowym zgłoszeniu (napoje alkoholowe) to artykuły spożywcze, używki, które są towarami często nabywanymi przez odbiorców, zatem relewantnym kręgiem odbiorców towarów zawartych w analizowanym oznaczeniu [...] jest szeroki krąg osób, które są dobrze poinformowane, rozsądne i posługują się podstawowym i rozszerzonym zasobem słownictwa, a jego treść czerpią z prasy, radia, telewizji, internetu, codziennych rozmów z innymi użytkownikami języka itp. Zdaniem organu zatem jest to potencjalnie nieograniczona liczba klientów, dotycząca osób pełnoletnich wszystkich grup społecznych, wszystkich kultur i wykształcenia. Następnie organ powołał treść art. 131 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pwp. UP RP wskazał, że ocena mylącego charakteru, tak samo jak ocena przesłanek niedystynktywności czy opisowości, dokonywana jest z punktu widzenia przeciętnego odbiorcy. Zmierza ona do ustalenia, czy dane oznaczenie, umieszczone na danym towarze, może być samo w sobie mylące w odniesieniu do jakichkolwiek cech czy właściwości towarów zgłoszonych do ochrony pod tym oznaczeniem. Przyjmuje się, że na ocenę mylącej natury danego znaku nie może wpływać nic poza relacją znak-towar i wyobrażeniem rozsądnego kupującego o niej. Organ powołał się przy tym na wyroki WSA w Warszawie z 23 kwietnia 2012 r. w sprawie o sygn. VI SA/Wa 2032/11 oraz z 4 lutego 2014 r. w sprawie o sygn. II GSK 1708/12, dotyczących znaku "[...]", które stwierdziły, iż sygnowanie tym znakiem towarów, które nie są lodami, wprowadza odbiorców w błąd. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, odnośnie towarów z klasy 33 takich jak napoje alkoholowe, zdaniem organu, przeciętny odbiorca zostanie wprowadzony w błąd, ponieważ towary te w istocie nie pochodzą z [...]. Zdaniem organu, znakiem mogącym wprowadzać w błąd jest taki znak towarowy, który przekazuje pewne niezgodne z prawdą informacje co do charakteru lub właściwości (w tym rodzaju) towaru, a jednocześnie informacje te w odbiorze konsumenta mogą wywołać mylne wyobrażenie o określonych właściwościach tego towaru. Dla odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 3 pwp wystarcza wykazanie, iż dany znak może wprowadzać odbiorców w błąd co do charakteru towaru lub usługi. Wystarczające jest zatem prawdopodobieństwo wystąpienia w świadomości konsumenta błędnego mniemania o towarach, dla oznaczania których znak jest przeznaczony. Organ podkreślił przy tym, iż odwołanie się do oceny oznaczenia dokonywanej przez przeciętnego odbiorcę dotyczy wyłącznie takiej postaci oznaczenia, w jakiej zostało ono zgłoszone w celu udzielenia prawa ochronnego; ocena nie powinna uwzględniać innych czynników, np. warunków panujących na danym rynku. Ocena mylącego charakteru oznaczenia ma bowiem obejmować istotę zgłoszonego znaku, a nie warunki rynkowe, w jakich używanie danego oznaczenia będzie miało miejsce. Oznacza to (istota), że znak taki jest mylący już sam w sobie. Za taką interpretacją przepisu art. 131 ust. 1 pkt 3 ustawy pwp przemawia jego treść. Z tychże powodów organ uznał, iż ze względu na fakt, iż zgłoszony znak będzie nakładany na dany towar (napoje alkoholowe), powinien zatem zawierać treści zgodne z prawdą, co zdaniem UP RP, nie występuje w przedmiotowym oznaczeniu. Przedmiotowy znak towarowy [...] [...] zawiera w swej treści nazwę bułgarskiego miasta [...] ([...]), którego położenie jest dobrze znane krajowemu odbiorcy, ze względu na częste kierunki urlopowe konsumentów oraz z uwagi na fakt, iż miejsce to znane jest polskim odbiorcom również z miejsca toczonej historycznej bitwy z [...] r., w której brał udział polski król [...]. Dodatkowo UP RP wskazał, że element ten – [...] – wskazuje pochodzenie geograficzne towarów oznaczanych zgłoszonym oznaczeniem. Ponadto organ podniósł, że strona prowadzi stosunki handlowe z podmiotami pochodzącymi z tego rejonu od 20 lat i znany jest na rynku polskim, jako dystrybutor win pochodzących z tego rejonu świata. Zasadnym jest zatem twierdzenie organu, że dokonane przez stronę zgłoszenie znaku, w którym występuje element [...] w odniesieniu do towarów z klasy 33 napoi alkoholowych pochodzących z dowolnego miejsca jest wprowadzeniem odbiorców w błąd. W znaku [...] zawarto bowiem, zdaniem organu, czytelną informację o konkretnym miejscu geograficznym tego kraju - [...] ([...]). Odbiorca, mając styczność z towarem opatrzonym badanym znakiem, niewątpliwie nakierowany jest na skojarzenia z tym miastem lub jego okolicami, a w konsekwencji, otrzymując towar wytwarzany przez podmiot z innego rejonu, niewątpliwie byłby wprowadzony w błąd co do jego właściwości i pochodzenia geograficznego. W ocenie organu przez niezgodność z prawdą należy rozumieć także jako przekazywanie nieprawdziwej informacji o pochodzeniu towaru z określonego miejsca, np. innego niż wynikające z treści znaku miasto [...] ([...]) lub jego okolic. A w świetle wskazanego przepisu, używanie znaku nieodpowiadającego geograficznemu pochodzeniu napojów alkoholowych stanowi bezwzględną przeszkodę rejestracyjną. Organ skonkludował, że w odniesieniu do napojów alkoholowych pochodzących z innych miejsc niż [...] lub jej okolice, znak towarowy [...], zawierający element geograficzny [...], niezgodny z pochodzeniem takich towarów, jest - w świetle art. 131 ust. 3 pwp - znakiem wprowadzającym odbiorców w błąd. Z tego względu, zasadnym jest zastosowanie przepisów art. 131 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 131 ust. 3 pwp. Odnosząc się do argumentu skarżącej w przedmiocie powołanych przykładów rejestracji znaku w analogicznym stanie prawnym, UP RP podkreślił, że istotą badania zdolności rejestracyjnej znaku towarowego nie jest odnoszenie się do wcześniejszej praktyki organu bądź organów unijnych, międzynarodowych czy też organów innych państw, ale zbadanie konkretnego zgłoszenia jako całości w sposób obiektywny, z uwzględnieniem zgromadzonego materiału i okoliczności danej sprawy. Organ wskazał, że każda sprawa jest indywidualna i rozpatrywana w swoich uwarunkowaniach, zgodnie z oceną materiału zgromadzonego w sprawie. Każde oznaczenie należy przeanalizować pod kątem bezwzględnych przesłanek i dokonać całościowej oceny. Sprawy, którym zarzuca się opisowość, bądź charakter informacyjny lub wprowadzenie w błąd podlegają ocenie na tych samych zasadach, zgodnie z tymi samymi wytycznymi. Stosuje się wobec nich te same kryteria. Ostateczna ocena zależy od informacji, jakie zostały zgromadzone w sprawie. Żadne wcześniejsze postępowanie nie może być wyznacznikiem zapadłego rozstrzygnięcia, albowiem każde zgłoszenie bada się oddzielnie, z uwzględnieniem konkretnych warunków sprawy i zebranego materiału. Zgodność z prawem decyzji organu winna być bowiem oceniana wyłącznie na podstawie właściwych przepisów krajowych oraz obowiązujących Polskę unormowań wspólnotowych, a nie na podstawie wcześniejszej praktyki decyzyjnej UP RP czy też innych europejskich organów patentowych. Z powyższych powodów powoływanie się przez skarżącą na rejestrację analogicznych znaków jest niezasadne. W związku z tym, że UP RP uchylił w części zaskarżoną decyzję odnośnie towarów objętych zgłoszeniem znaku [...] [...], organ oświadczył, że udzieli prawa ochronnego w zakresie towarów zawartych w klasie 33, a mianowicie: klasa 33: napoje alkoholowe pochodzące z Bułgarii z rejonu [...]; natomiast w zakresie usług z klas 35 i 39, które nie były objęte zaskarżoną decyzją, również po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji udzieli prawa na wskazany zakres ochrony, a mianowicie: klasa 35: usługi polegające na prowadzeniu agencji importowo-eksportowych; klasa 39: usługi w zakresie dystrybucji towarów, usługi transportowe, magazynowe, dostawcze. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając powyższą decyzję UP RP w części, tj. w zakresie towarów określonych jako napoje alkoholowe pochodzące z Bułgarii z rejonu innego niż [...], i zarzuciła tej decyzji następujące naruszenia: a) przepisów procesowych, a mianowicie art. 7 kpa w związku z art. 252 pwp, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy i nieuwzględnieniu słusznego interesu strony przy wydawaniu decyzji o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak objęty zgłoszeniem nr [...] dla części towarów wskazanych w zgłoszeniu i przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, a skutkiem tego błędne ustalenie, że prawo ochronne na znak [...] [...] [...] design product [...] nie może być udzielone w powyższej części i wydanie krzywdzącej decyzji utrzymującej w mocy wcześniejszą decyzję odmawiającą udzielenia prawa ochronnego na ten znak w powyższej części, w oparciu o przywołane podstawy prawne, b) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 131 ust. 1 pkt 3 i art. 131 ust. 3 pwp poprzez ich błędne zastosowanie w stanie faktycznym odmiennym niż stan określony w dyspozycji norm prawnych opartych na tych przepisach, c) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie zasady wolności gospodarczej gwarantowanej w art. 20 Konstytucji RP poprzez dyskryminację skarżącej – jako zgłaszającego w sprawie zgłoszenia nr [...], w dostępie do ochrony prawnej znaku towarowego. W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uchylenie decyzji organu z [...] października 2021 r. w zaskarżonej części, tj. w zakresie podtrzymania zarzutów opartych na przepisie art. 131 ust. 1 pkt 3 oraz art. 131 ust. 3 pwp w stosunku do napojów alkoholowych pochodzących z Bułgarii z rejonu innego niż [...], potwierdzenie prawa skarżącej - jako zgłaszającego w sprawie zgłoszenia nr [...], do uzyskania na swoją rzecz prawa ochronnego na znak towarowy [...] [...] [...] design product [...] dla zakwestionowanych towarów z klasy 33 (napoje alkoholowe pochodzące z Bułgarii z rejonu innego niż [...]) oraz zasądzenie kosztów procesu łącznie z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych na rzecz skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zdanie wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnia, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd administracyjny rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a. W myśl tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W przedmiotowej sprawie UP RP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym, a skarżąca w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Na początku Sąd pragnie podnieść kilka uwag dotyczących zastosowania w niniejszej sprawie przepisów intertemporalnych. Sprawa toczyła się bowiem przed organem kilkanaście lat, w tym czasie przepisy pwp uległy wielokrotnie zmianie. Podstawą wydania skarżonej decyzji jest art. 131 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pwp w brzmieniu obowiązującym w dacie zgłoszenia. Z art. 315 ust. 3 pwp wynika bowiem, że ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego w UP RP. Dlatego też warunki, jakim musi sprostać zgłoszony znak towarowy, badane są zgodnie z unormowaniami aktualnymi na dzień zgłoszenia. Są to normy wynikające z art. 131 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 131 ust. 3 pwp w brzmieniu obowiązującym w dacie zgłoszenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117). Wskazać należy jednak, że art. 315 ust. 3 pwp reguluje wyłącznie kwestie intertemporalne dotyczące ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego czyli prawo materialne, a nie np. przepisy proceduralne. Dlatego Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 501) do postępowań o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Sąd w tym kontekście podnosi, że od 16 marca 2019 r. zmieniła się treść art. 145 ust. 2 i 3 pwp. Tymczasem organ błędnie w pierwszej wydanej w sprawie decyzji przyjął za obowiązujące brzmienie art. 145 ust. 3 pwp sprzed 16 marca 2019 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 136, poz. 958), który wówczas brzmiał następująco: "W przypadku gdy brak ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy dotyczy tylko niektórych towarów, Urząd Patentowy w pierwszej kolejności odmawia udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy dla tych towarów. Po uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie Urząd Patentowy udziela prawa ochronnego na znak towarowy dla towarów, dla których może być ono udzielone". Jest to przepis o charakterze proceduralnym, który nie obowiązywał w dniu wydawania decyzji. Błąd ten powtarza w swojej sentencji decyzja UP RP wydana z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Analogiczną uwagę można podnieść odnośnie brzmienia art. 245 ust. 1 pwp. Jest to bowiem przepis proceduralny, który również zmieniał swoją treść w toku prowadzonego przez organ kilkanaście lat postępowania. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zastosować należy ten przepis w brzmieniu obowiązującym od 1 grudnia 2015 r. do 15 kwietnia 2016 r., tj. "W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Urząd Patentowy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części i rozstrzyga co do istoty sprawy, albo 3) uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części i umarza postępowanie w sprawie". Zgodnie bowiem z art. 12 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej oraz niektórych innych ustaw wchodzi ona w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Przepisy tej ustawy nie wprowadziły przy tym odrębnej regulacji intertemporalnej dla wszczętych, a niezakończonych decyzją UP RP postępowań. Jak słusznie zaś podniósł NSA w wyroku z 24 sierpnia 2022 r. sygn. III FSK 778/21: "(...) skoro ustawodawca nie wypowiedział się wprost w przepisach przejściowych ustawy nowelizującej na temat skutków wejścia w życie jej regulacji, to oznacza przyjęcie założenia bezpośredniego stosowania nowego prawa. Powyższą zasadę, jako wynikającą z art. 2 Konstytucji RP, potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 10 maja 2004 r., SK 39/03, a także Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 16 listopada 2012 r., II FSK 711/11, z 16 października 2012 r., II FSK 1996/11; z 13 września 2012 r., II FSK 2020/11; z 24 kwietnia 2014 r., II 1179/13; z 9 maja 2013 r., I GSK 208/12. Reguła stosowania prawa nowego, o ile przepis przejściowy nie stanowi inaczej, odnosi się w szczególności do prawa procesowego. W przypadku norm procesowych należy przyjmować zasadę stosowania prawa obowiązującego w czasie dokonywania czynności procesowych (wyrok NSA z 3 lutego 2009 r., I FSK 1960/07). Na gruncie prawa procesowego nie istnieje właściwa prawu materialnemu (prawu podmiotowemu) zasada praw słusznie nabytych. Właśnie w opozycji do tej zasady jest konstruowana zasada aktualności przepisów prawa formalnego, która dopuszcza m.in. zmianę trybu (sposobu) postępowania w jego toku. W wypadku zmiany prawa procesowego, o dalszym przebiegu postępowania, o uprawnieniach stron, zakresie środków zaskarżenia, sposobu ich rozpoznawania itd. często decyduje więc element czasu, a więc z punktu widzenia stron − element losowy (zob. W. Jakimowicz, Kilka uwag na temat metod regulacji intertemporalnej w kontekście sytuacji prawnej jednostki [w:] Administracja publiczna pod rządami prawa. Księga pamiątkowa z okazji 70-lecia urodzin prof. zw. dra hab. Adama Błasia, Wrocław 2016, a także przywołane tam orzecznictwo)". Obowiązujące zatem w niniejszym postępowaniu było brzmienie art. 245 ust. 1 pwp po 1 grudnia 2015 r. Przepis ten zmienił się od 15 kwietnia 2016 r., ale w tej sprawie nie można uwzględnić tejże zmiany, albowiem na mocy art. 2 ust. 1 ustawy go wprowadzającej (tj. ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej) do postępowań o udzielenie prawa ochronnego na znaki towarowe oraz postępowań toczących się na skutek wniesienia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Podsumowując, obowiązujące w niniejszej sprawie jest brzmienie art. 245 ust. 1 pwp obowiązujące od 1 grudnia 2015 r. do 15 kwietnia 2016 r. W myśl obowiązującego w dacie zgłoszenia art. 131 ust. 1 pkt 3 pwp nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które ze swojej istoty mogą wprowadzać odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru, właściwości lub, z uwzględnieniem ust. 3, pochodzenia geograficznego towaru. Z kolei zgodnie z art. 131 ust. 3 pwp w odniesieniu do wyrobów alkoholowych, każdy znak towarowy zawierający elementy geograficzne niezgodne z pochodzeniem wyrobu uważa się za znak wprowadzający odbiorców w błąd. Stąd rozstrzygnięcie organu jak w punkcie 1 skarżonej decyzji, które utrzymuje w mocy skarżoną decyzję odnośnie odmowy udzielania prawa ochronnego na znak w zakresie części towarów z klasy 33, a mianowicie napojów alkoholowych pochodzących z Bułgarii z rejonu innego niż [...]. Zdaniem Sądu, organ dokonał w niniejszej sprawie nieprawidłowej wykładni powyższych przepisów pwp. Z uzasadnienia skarżonej decyzji wynika, że UP RP uznał zgłoszony znak towarowy jako częściowo mylący, dlatego ograniczył zakres towarów objętych tych znakiem do – ogólnie mówiąc – win pochodzących z rejonu [...]. Sąd w tym kontekście pragnie przytoczyć pogląd doktryny prawniczej – tj. Michała Bohaczewskiego. Zgodnie z tym Autorem: "Znaki odwołujące się do pochodzenia geograficznego, ogólnie rzecz biorąc, często będą wyłączone spod ochrony. Gdy bowiem znak zawiera elementy geograficzne, które mogą być w ocenie przeciętnego odbiorcy zgodne z prawdą, i tym samym oznaczenie wskazuje na miejsce geograficznego pochodzenia, odmowa udzielenia prawa ochronnego może wynikać z uznania znaku za opisowy, choć dodatkowe elementy, w szczególności graficzne, mogą nadać mu zdolność odróżniającą. Natomiast gdy pochodzenie geograficzne, na które wskazuje oznaczenie, nie odpowiada rzeczywistości, stwarza to ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. W doktrynie podkreśla się, że przydatność wyłączenia spod rejestracji znaków mylących zawierających elementy geograficzne jest niewielka. Podczas procedury rejestracyjnej oznaczenia nie bada się przecież pochodzenia geograficznego na podstawie kryterium prawdziwości, które jest na tym etapie niemożliwe do zweryfikowania. W postępowaniu rejestracyjnym przedmiotem badania są jedynie immanentne cechy danego znaku, a nie relacja pomiędzy geograficznym elementem oznaczenia i rzeczywistym pochodzeniem towaru z konkretnego miejsca. (podkreślenie własne) Jak wskazano powyżej, w niewielu sytuacjach znak może zostać oceniony jako mylący niezależnie od okoliczności używania. Jest to możliwe, jeśli chodzi o właściwości czy przeznaczenie towaru, choć i wtedy przepis rzadko znajdzie zastosowanie. Jednak jeszcze trudniej wyobrazić sobie, kiedy znak może być obiektywnie mylący ze względu na pochodzenie geograficzne. Bez konkretnej oceny w odniesieniu do używania, skąd faktycznie pochodzi oznaczony towar, właściwie nie sposób stwierdzić, że znak jest mylący. Niewątpliwie uprawniony nie musi wykazać na etapie rejestracji możliwości czerpania towaru z określonego miejsca. (...) W praktyce prawdopodobieństwo wystąpienia takich przypadków jest bardzo niewielkie, na co zwraca uwagę OHIM" (M. Bohaczewski "Ustanie prawa ochronnego na znak towarowy mylący", PPH 2016/2/35-42). Podobnie stwierdziła także Joanna Sitko, zdaniem której: "(...) należy zaznaczyć, że na etapie postępowania rejestrowego nie bada się pochodzenia towaru w sensie geograficznym, tylko relację oznaczenia do rodzaju towarów (usług), dla jakich znak ma być chroniony, a ewentualny brak zgodności znaku z rzeczywistym pochodzeniem towaru może być oceniany w świetle art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p." (w: Demendecki Tomasz i in., "Prawo własności przemysłowej. Komentarz", opublikowano: LEX 2015). Podobnie wypowiadała się także K. Szczepanowska-Kozłowska (w:) System Prawa Prywatnego, t. 14B, s. 612). Powyższe poglądy doktryny prawniczej Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w całości. Podkreślić zatem należy, że podczas procedury rejestracyjnej oznaczenia nie bada się pochodzenia geograficznego towarów na podstawie kryterium prawdziwości, które jest na tym etapie niemożliwe do zweryfikowania. W postępowaniu rejestracyjnym przedmiotem badania są jedynie immanentne cechy danego znaku w kontekście zgłoszonych do tego znaku towarów oraz usług, a nie relacja pomiędzy geograficznym elementem oznaczenia i rzeczywistym pochodzeniem towaru z konkretnego miejsca. Takie zachowanie związane z użyciem danego znaku może być badane np. na podstawie przepisów dotyczących przeciwdziałania nieuczciwym praktykom rynkowym, zwalczania nieuczciwej konkurencji czy ochrony konkurencji i konsumentów, ale nie na podstawie pwp. Nie jest to jednak przedmiotem niniejszej sprawy, dlatego Sąd jedynie wskaże, że sytuację taką, jak opisana powyżej, przewiduje m.in. art. 5 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy praktykę rynkową uznaje się za działanie wprowadzające w błąd, jeżeli działanie to w jakikolwiek sposób powoduje lub może powodować podjęcie przez przeciętnego konsumenta decyzji dotyczącej umowy, której inaczej by nie podjął. Z kolei zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 3 powyższej ustawy wprowadzającym w błąd działaniem może być w szczególności działanie związane z wprowadzeniem produktu na rynek, które może wprowadzać w błąd w zakresie produktów lub ich opakowań, znaków towarowych, nazw handlowych lub innych oznaczeń indywidualizujących przedsiębiorcę lub jego produkty. Przy czym w myśl art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy wprowadzające w błąd działanie może w szczególności dotyczyć cech produktu, w szczególności jego pochodzenia geograficznego lub handlowego. Art. 5 ust. 4 ustawy zaś stanowi, że przy ocenie, czy praktyka rynkowa wprowadza w błąd przez działanie, należy uwzględnić wszystkie jej elementy oraz okoliczności wprowadzenia produktu na rynek, w tym sposób jego prezentacji. Podsumowując zatem, odrębną sprawą jest procedura rejestracji znaku dla wskazanych przez zgłaszającego towarów lub usług, a odrębną następcze używanie tego znaku przez zgłaszającego. Na etapie rejestracji organ bada jedynie poniekąd abstrakcyjnie ewentualną "mylność" oznaczenia. Natomiast w pełni prawidłowa rejestracja przez UP RP znaku towarowego nie wyklucza, że znak ten może być następnie stosowany przez przedsiębiorcę w toku np. nieuczciwej praktyki rynkowej, w tym m.in. poprzez jego działanie wprowadzające w błąd. Jak wspomniano zresztą wyżej, art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 23 sierpnia 2007 r. o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym wprost bowiem przewiduje uznanie za taką praktykę działanie związane z wprowadzeniem produktu na rynek, które może wprowadzać w błąd w zakresie także znaków towarowych. Powyższe nie może jednak oznaczać konieczności każdorazowego wprowadzania do kategorii towarów lub usług przez zgłaszającego znak zawierający jakiekolwiek oznaczenie geograficzne specyfikacji, że towary czy usługi objęte tym znakiem pochodzą z tego szczególnego regionu. Zresztą także dotychczasowa praktyka organu temu przeczy – patrz poniższa część uzasadnienia. Sąd w celu uzupełnienia swojej argumentacji w tym zakresie pragnie przywołać dwa prawomocne wyroki tutejszego Sądu z 22 kwietnia 2021 r. sygn. VI SA/Wa 78/21 i VI SA/Wa 79/21 dotyczące wyodrębniania przez organ tzw. podkategorii w ramach towarów czy usług zgłoszonych do rejestracji. Co prawda wyroki te dotyczyły możliwości częściowego wygaśnięcia prawa ochronnego, niemniej jednak, zdaniem Sądu, tezy dotyczące wygaśniecie prawa dla niektórych towarów lub usług, a tym samym wyodrębnienia w ramach zgłoszonej kategorii towarów czy usług tzw. podkategorii oraz kryteriów tego wyodrębnienia, są aktualne i na gruncie niniejszej sprawy. Ostatecznie bowiem zarówno częściowe stwierdzenie wygaśnięcia, jak i częściowa odmowa rejestracji znaku są działaniem podejmowanym przez organ wbrew intencji odpowiednio uprawnionego oraz zgłaszającego. Także skutek - zarówno w przypadku wygaśnięcia częściowego prawa ochronnego na znak towarowy, jak i tzw. częściowej odmowy rejestracji znaku - jest podobny – znak bowiem jest nadal zarejestrowany jedynie dla części zgłoszonych towarów lub usług. Zarówno wygaśnięcie, jak i odmowa rejestracji dotyczą "niektórych" towarów lub usług (por. np. treść obecnie obowiązującego art. 145 ust. 2 pwp i art. 171 pwp). Pozostaje zatem aktualne pytanie o kryteria wyodrębnienia tej części zgłoszonych towarów lub usług. Otóż w przywołanych powyżej wyrokach WSA w Warszawie Sąd ten stwierdził, że "Należałoby (...) oczekiwać, iż w prawidłowo prowadzonym postępowaniu organ powinien rozważyć, czy w ramach towarów będących produktami farmaceutycznymi w ogóle można wydzielić jakiekolwiek podgrupy czy jest to na tyle wąska grupa, że taki dalszy podział jest niemożliwy. Jeżeli organ uznałaby jednak, że jest ten podział możliwy, to winien zastawić się, pod jakim kątem wydzielać podgrupy w ramach "produktów farmaceutycznych", a następnie je zdefiniować i dokonać zestawienia produktu opatrywanego spornym znakiem z grupą towarów produkty farmaceutyczne, co się jednak nie stało, a co było niezbędne dla prawidłowej oceny dopuszczalności wydzielenia określonego produktu z grupy lub może podgrupy towarów klasy 05". Tutejszy Sąd w przywołanych powyżej wyrokach wskazał, że odnośnie zawartego w art. 13 dyrektywy 2008/95 pojęcia "niektórych towarów lub usług", należy zauważyć, że konsument pragnący nabyć towar lub usługę należącą do kategorii towarów lub usług, która została zdefiniowana w sposób szczególnie precyzyjny i wąski, ale w obrębie której nie jest możliwe dokonanie istotnych podziałów, skojarzy ze znakiem towarowym zarejestrowanym dla tej kategorii wszystkie należące do niej towary lub usługi, skutkiem czego znak ten będzie pełnił dla tych towarów lub usług swoją podstawową funkcję zagwarantowania pochodzenia od określonego przedsiębiorcy. W tych okolicznościach od właściciela wcześniejszego znaku towarowego wystarczy wymagać przedstawienia dowodu na rzeczywiste używanie tego znaku towarowego w odniesieniu do części towarów lub usług należących do tej jednorodnej kategorii (zob. analogicznie wyrok TS UE z 16 lipca 2020 r., ACTC/EUIPO, C-714/18 P, EU:C:2020:573, pkt 42, a także wyrok TS UE w sprawie C-720/18, Ferrari). Natomiast w przypadku towarów lub usług zebranych w ramach szerokiej kategorii, którą można podzielić na kilka niezależnych podkategorii, należy wymagać, by właściciel znaku towarowego zarejestrowanego dla tej kategorii towarów lub usług przedstawił dowód rzeczywistego używania swojego znaku dla każdej z tych niezależnych podkategorii, w braku czego mógłby on zostać pozbawiony praw do tego znaku w odniesieniu do tych z niezależnych podkategorii, dla których nie przedstawił takiego dowodu (zob. analogicznie wyrok z 16 lipca 2020 r., ACTC/EUIPO, C-714/18 P, EU:C:2020:573, pkt 43). Jeżeli bowiem właściciel znaku towarowego zarejestrował swój znak towarowy dla szerokiej gamy towarów lub usług, które mógłby ewentualnie wprowadzić do obrotu, ale nie uczynił tego w nieprzerwanym okresie pięciu lat, jego interes w korzystaniu z ochrony jego znaku towarowego w odniesieniu do tych towarów lub usług nie może przeważać nad interesem, jaki konkurenci mogą mieć w używaniu dla tych towarów lub usług identycznego lub podobnego oznaczenia tudzież w zgłoszeniu takiego oznaczenia do rejestracji w charakterze znaku towarowego (zob. analogicznie wyrok z 16 lipca 2020 r., ACTC/EUIPO, C-714/18 P, EU:C:2020:573, pkt 43). Tutejszy Sąd podnosi w tym kontekście, że TS UE w szeregu orzeczeń przyjmuje jednolite i konsekwentne stanowisko co do pojęcia części towarów lub usług, przez które nie można rozumieć wszystkich handlowych wariantów analogicznych towarów lub usług, a wyłącznie te towary lub usługi, które są wystarczająco odmienne, by stanowić spójne kategorie lub podkategorie. Jak zgodnie przyjmuje TSUE i Sąd UE, właściwym kryterium wyodrębnienia spójnej kategorii czy podkategorii towarów lub usług jest kryterium celu i przeznaczenia danych towarów lub usług i tylko ono może definiować niezależną grupę/podgrupę towarów (wyrok TSUE z 16 lipca 2020 r. w sprawie C-714/18 P ACTC GmBH c/a EUIPO; wyrok TSUE z 22 października 2020 r. w sprawach połączonych C-720/18 i C-721/18 z wniosków o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym; wyrok Sądu UE z 22 maja 2012 r. w sprawie T-570/10 Environmental Manufacturing LLP c/a OHIM). Zdaniem Sądu zatem, wyodrębnienie w ramach kategorii "napoje alkoholowe" podkategorii "napoje alkoholowe pochodzące z Bułgarii z rejonu innego niż [...]" nie jest kryterium celu i przeznaczenia danych towarów lub usług, ale kryterium ich pochodzenia i tym samym nie jest właściwym kryterium wyodrębnienia spójnej kategorii czy podkategorii towarów lub usług. Kryterium pochodzenia towaru nie może w ocenie Sądu definiować niezależnej kategorii czy podkategorii towarów. Warto w tym miejscu wskazać na wyrok NSA z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GSK 1996/16, którym Sąd ten jako reprezentatywny dla orzecznictwa Sądu UE przyjął pogląd wyrażony w wyroku z 13 lutego 2007 r. sygn. akt T-256/04 w sprawie Mundipharma AG z w Bazylei przeciwko OHIM i w wyroku z dnia 14 lipca 2005 r. sygn. akt T-126/03 w sprawie Reckitt Benckiser (Espana), SL przeciwko OHIM. Również z tych orzeczeń wynika, iż pojęcia "część towarów lub usług" nie można rozumieć jako wszystkich gospodarczych odmian podobnych towarów lub usług, ale wyłącznie towary lub usługi wystarczająco odmienne, aby mogły stanowić spójne kategorie lub podkategorie. Sąd UE stwierdził też, że "jeżeli znak towarowy został zarejestrowany dla towarów lub usług zdefiniowanych w sposób na tyle precyzyjny, że dokonanie istotnych podziałów wewnątrz danej kategorii nie jest możliwe, wtedy (...) dowód rzeczywistego używania znaku towarowego dla wspomnianych towarów lub usług bezwzględnie obejmuje całą kategorię". Podsumowując tę część rozważań, Sąd stwierdza, wszelkie podziały towarów w ramach określonych klas muszą przebiegać przy zastosowaniu racjonalnych i czytelnych kryteriów, jakimi są przeznaczenie towaru/usługi lub ich właściwości. Jeżeli organ pragnie wydzielić część towarów czy usług i dla tej części odmówić rejestracji znaku, a w pozostałym zakresie znak zarejestrować, to po pierwsze powinien zastanowić się, czy w ogóle w ramach takiej kategorii jest to możliwe. Jeżeli bowiem kategoria ta jest na tyle wąska, że taki dalszy podział jest niemożliwy, to takie podziały nie są w ogóle możliwe. Po drugie, w przypadku stwierdzenia przez UP RP, że możliwe jest wydzielenie podkategorii, wydzielenie takie nie może nosić śladu arbitralności, a winno nastąpić przy zastosowaniu racjonalnych i czytelnych kryteriów, jakimi są przeznaczenie towaru/usługi lub ich właściwości. Tym samym podział na tzw. podkategorie musi spełniać powyższe wymagania, inaczej uznać go należy za arbitralny i nieczytelny także dla odbiorcy znaku. Co więcej, Sąd wskazuje, że art. 131 pwp w brzmieniu na dzień zgłoszenia znaku określał tzw. bezwzględne przyczyny rejestracji. Przepis ten miał na celu bądź odmowę rejestracji znaku, bądź stwierdzenie nieważności tej rejestracji w przypadku wystąpienia przesłanek w nim przewidzianych. Przepis ten stanowił implementację obowiązującego wówczas art. 3 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych. W tym kontekście warto przywołać wyrok TS UE z 29 stycznia 2020 r. C-371/18 dotyczący braku jasności i precyzji pojęć wskazanych w wykazie towarów i usług jako ewentualnych podstaw unieważnienia unijnego znaku towarowego. Otóż w wyroku tym TS UE orzekł m.in., że "art. 3 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że prawa do wspólnotowego znaku towarowego lub krajowego znaku towarowego nie można unieważnić w całości lub w części na tej podstawie, że określeniom użytym do oznaczenia towarów i usług, dla których zarejestrowano ten znak, brakuje jasności i precyzji". Jak zasadnie wskazały w omówieniu tego wyroku TS UE K. Sztobryn i A. Urbanek (Tych Autorek: "Za brak jasności i precyzji nie można unieważnić znaku. Omówienie wyroku TS z dnia 29 stycznia 2020 r., C‑371/18 (Sky plc)", opublikowano: LEX/el. 2020): "Analizując wyrok TS, można uznać, że na podstawie przepisów dyrektywy 89/104 i rozporządzenia 40/94 polscy przedsiębiorcy mieli pewną swobodę w wyborze określeń użytych do oznaczenia, pod którym chcieli zarejestrować swój znak towarowy. W szczególności dopuszczalne było użycie określeń niedostatecznie jasnych i precyzyjnych. Sytuacja ta uległa zmianie po wyroku TS z 19.06.2012 r. sprawie C-307/10 "IP Translator". Obecnie, na podstawie art. 33 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz art. 39 ust. 2 dyrektywy 2015/2436 mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, podczas zgłoszenia znaku towarowego do zarejestrowania zgłaszający musi oznaczyć towary i usługi w sposób wystarczająco jasny i precyzyjny. Znajduje to swoje odzwierciedlenie w przepisach prawa polskiego". Tym samym, brak ewentualny jasności i precyzji oznaczeń towarów lub usług, dla których zgłoszono znak, nie mógł, w ocenie Sądu, być w przypadku zgłoszenia znaku towarowego z 2005 r. także podstawą do odmowy rejestracji tego znaku. UP RP powinien uwzględnić powyższe wytyczne w procedurze rejestracji znaku. Co więcej, Sąd pragnie wskazać na wyrok ETS z 4 marca 1999 r. w sprawie Consorzio per la Tutela del Formaggio Gorgonzola przeciwko przeciwko Käserei Champignon Hofmeister GmbH & Co. KG, sygn. C. 87/97. W wyroku tym ETS wskazał, że aby uznać, iż dane oznaczenie ze swej istoty może wprowadzać odbiorców w błąd, a więc jest mylące, należy wykazać faktyczne zaistnienie pomyłki odbiorców, bądź też istnienie "wystarczająco poważnego ryzyka, że odbiorca" mylnie odbierze przekaz zawarty w oznaczeniu. Wówczas dopiero można rozważać zaistnienie przeszkody rejestracji znaku bądź, gdy znak już został zarejestrowany, unieważnienie rejestracji. Jak wskazuje doktryna prawnicza "ETS w istocie (...) zliberalizował w omawianym orzeczeniu interpretację przeszkody rejestracji dotyczącej znaków mylących - ograniczył bowiem przypadki uznawania, że przeszkoda ta stosuje się do sytuacji faktycznego zaistnienia pomyłki odbiorców bądź wysokiego stopnia zagrożenia jej zaistnienia" (J. Mordwiłko-Osajda "Znak towarowy. Bezwzględne przeszkody rejestracji", LexisNexis 2009). Tymczasem w skarżonej decyzji UP RP w ogóle nie przeanalizował poziomu ryzyka omyłki u odbiorców znaku i nie wykazał, aby w przypadku zgłoszonego znaku faktycznie zaistniała pomyłka u odbiorców bądź też wysoki stopnia zagrożenia jej zaistnienia. Wprost przeciwnie, organ założył, że wystarczające jest jedynie prawdopodobieństwo wystąpienia w świadomości konsumenta błędnego mniemania o towarach, dla których znak został zgłoszony. Jak wykazano powyżej, jest to błędne założenie organu oparte na nieprawidłowej wykładni art. 131 ust. 1 pkt 3 pwp. Jest to kolejne uchybienie organu, stanowiące o naruszeniu art. 131 ust. 1 pkt 3 pwp. Wreszcie podnieść należy, że w skarżonej decyzji użyto słowa "[...]" a nie "[...]". Użyte słowo jest w języku angielskim, a nie polskim. "Oceniając oznaczenia zgłoszone w języku obcym, UPRP musi mieć na uwadze stopień znajomości danego języka wśród odbiorców towarów (usług) oznaczonych tym znakiem. Na przykład znajomość języka angielskiego jest w Polsce dość znaczna, zwłaszcza używanych często prostych słów i zwrotów" (H. Fedorowicz w: Kondrat Mariusz (red.), Prawo własności przemysłowej. Komentarz, opublikowano: WKP 2021). Ogólna, dość znaczna znajomość języka angielskiego w Polsce nie zwalnia jednak organu we własnych ustaleniach w konkretnej sprawie, tym bardziej, że dotyczy to słowa raczej niecodziennie używanego. Organ winien zatem przeanalizować znajomość języka angielskiego wśród przeciętnych odbiorców znaku w dacie jego zgłoszenia (tj. rok 2005 r.) oraz ustalić, na ile taki znak jest zrozumiały dla tych odbiorców oraz czy identyfikują go oni z miastem w Bułgarii – [...]. Co więcej, rację ma także skarżąca, iż organ niewystarczająco pochylił się nad kwestią rejestracji innych oznaczeń zawierających oznaczenia geograficzne ("[...]" czy "[...]") dla napojów alkoholowych. Sąd zwraca ponadto uwagę, że np. znak słowno-graficzny "[...]" został także przez UP RP zarejestrowany dla "napoi alkoholowych, destylowanych alkoholi wysokoprocentowych", bez zastrzeżenia, że alkohole te muszą pochodzić z Finlandii. Organ powinien rozważyć tę kwestię i uzasadnić ją właściwie w decyzji. Nie wystarczy stwierdzenie autorytarne organu, że każda sprawa jest inna, o indywidualnym charakterze. Sąd także podnosi, że podobne dwa zastrzeżenia (brak oceny zamiany litery "W" na "V" w wyrazie "[...]" oraz brak analizy innych rejestracji znaków dla win – "[...]" i "[...]") wskazał także NSA w wyroku z 13 lipca 2010 r. sygn. II GSK 691/09 dotyczącym skargi tej samej strony na decyzję odmawiającą rejestracji znaku towarowego [...] dla win. Odnosząc się z kolei do naruszenia art. 131 ust. 3 pwp w brzmieniu na dzień zgłoszenia, Sąd podnosi co następuje. Jak wskazano powyżej, zgodnie z art. 131 ust. 3 pwp w brzmieniu na dzień zgłoszenia w odniesieniu do wyrobów alkoholowych, każdy znak towarowy zawierający elementy geograficzne niezgodne z pochodzeniem wyrobu uważa się za znak wprowadzający odbiorców w błąd. Jak wskazano jednak powyżej, UP RP na etapie rejestracji znaku nie bada pochodzenia geograficznego na podstawie kryterium prawdziwości, które jest na tym etapie niemożliwe do zweryfikowania. W postępowaniu rejestracyjnym przedmiotem badania są jedynie immanentne cechy danego znaku, a nie relacja pomiędzy geograficznym elementem oznaczenia i rzeczywistym pochodzeniem towaru z konkretnego miejsca. Sąd także podnosi, że podnosi się zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prawniczej w przypadku rejestracji znaków mylących, że: "W przypadku znaku zawierającego nazwę geograficzną, gdy znak wskazuje rzeczywiste pochodzenie towaru (usługi), nie będzie uznany za mylący. Podobnie jest, gdy znak zawiera nazwę geograficzną użytą w tym znaku w sposób fantazyjny. Chodzi tu o taki przypadek, gdy znak zawiera w swojej treści nazwę geograficzną, lecz towary, które sygnuje, nigdy w tym miejscu nie były wytwarzane. Jako przykład można wskazać wspólnotowe znaki: znak [...], zastrzeżony na usługi konsultacyjne z klientami dotyczące planowania pogrzebów [...] oraz znak [...] [...], sygnujący wody mineralne i soki owocowe [...], czy słowny znak [...], zastrzeżony m.in. na pióra, długopisy. Oznaczenie geograficzne posiada zatem znaczenie fantazyjne w znaku w przypadku, gdy w danym miejscu produkcja jest w ogóle niemożliwa, albo miejsce to nie jest znane z produkcji danych towarów" (H. Fedorowicz w: M. Kondrat (red.), Prawo...). Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu, art. 131 ust. 3 pwp w brzmieniu z dnia zgłoszenia (obecnie art. 1291 ust. 2 pwp) stanowi zaostrzenie normy prawnej wynikającej z art. 131 ust. 1 pkt 3 pwp w poprzednim brzmieniu w stosunku do wyrobów alkoholowych. Oznacza to zatem, że art. 131 ust. 3 pwp w brzmieniu z dnia zgłoszenia w istocie zabrania stosowania oznaczeń geograficznych użytych we wskazany wyżej sposób fantazyjny w stosunku do wyrobów alkoholowych. Niemożliwa zatem była np. rejestracja znaku "[...]" dla win, albowiem wina w tym rejonie bądź nie były wytwarzane, bądź nie jest to miejsce znane z ich wytwarzania. Jak wskazano zaś powyżej, zgodnie z art. 131 ust. 3 pwp w brzmieniu na dzień zgłoszenia w odniesieniu do wyrobów alkoholowych, każdy znak towarowy zawierający elementy geograficzne niezgodne z pochodzeniem wyrobu uważa się za znak wprowadzający odbiorców w błąd. Jako że wina nie mogą ze swej istoty być produkowane na [...], to oznacza to, że jest to element geograficzny niezgodny z pochodzeniem wyrobu. Jest to, zdaniem Sądu, jedyna możliwa wykładnia art. 131 ust. 3 pwp w poprzednim brzmieniu uwzględniająca wskazywaną powyżej okoliczność, że UP RP na etapie rejestracji znaku nie bada pochodzenia geograficznego dla zgłoszonych towarów na podstawie kryterium prawdziwości, które jest na tym etapie niemożliwe do zweryfikowania. Powyższe naruszenia przepisów pwp przez organ skutkowały uchyleniem części zaskarżonej decyzji w punkcie 1 wyroku na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. W punkcie 2 wyroku z 19 października 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w punktach 2 i 3. Sąd w tym kontekście podnosi, że stwierdzenie nieważności decyzji jest zawsze ingerencją w zasadę trwałości orzeczeń administracyjnych (art. 16 k.p.a.). Powoduje ono skutek ex tunc - a więc nieważność orzeczenia istnieje od momentu jego wydania, tak jakby nie zostało wydane, wskutek czego nie wywołuje ono żadnych skutków. W ocenie Sądu z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wynika po pierwsze możliwość stwierdzenia przez sąd nieważności decyzji zarówno w całości, jak i w części. Po drugie przepis ten nakłada obowiązek zbadania, czy przyczyny wskazane w art. 156 k.p.a. dotyczą całej decyzji, czy też jej części. Obowiązek taki ciąży szczególnie wtedy gdy zaskarżona decyzja - tak jak w niniejszej sprawie - zawiera odrębne i różne merytorycznie rozstrzygnięcia: utrzymuje w części w mocy, uchyla w części, stwierdza, że udzieli prawa ochronnego (por. wyrok NSA z 25 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 218/19). Sąd podkreśla, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy rozstrzygnięcie organu jest w sposób oczywisty sprzeczne z przepisami prawa, zaprzecza ich istocie i sensowi. Oczywistość naruszenia prawa wyklucza uznanie za rażące naruszenie takiego przepisu, którego treść pozwala na rozbieżne interpretacje. Postawienie zatem zarzutu rażącego naruszenia prawa wymaga uzasadnienia, dlaczego naruszenie ma charakter rażący (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r. sygn. akt I FSK 443/16). Wolą Ustawodawcy pwp w art. 245 zawiera odrębny od ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego sposób, w jaki UP RP może rozpatrywać wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesione od decyzji poprzedzającej. Zgodnie z art. 245 ust. 1 pwp w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy UP RP wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną (pkt 1) decyzję albo uchyla ją w całości lub w części i rozstrzyga co do istoty sprawy (pkt 2) lub też uchyla ją w całości lub w części i umarza postępowanie w sprawie. Z powyższego unormowania wynika, że UP RP ma zamknięty katalog rozstrzygnięć dokonywanych w wyniku ponownego rozpoznania sprawy. UP RP nie jest zatem uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w tym przepisie. Natomiast w zaskarżonej decyzji z [...] października 2021 r. UP dokonał trzech rozstrzygnięć: - w punkcie 1, utrzymał w części zaskarżoną decyzję odnośnie towarów z klasy 33, a mianowicie: napojów alkoholowych pochodzących z Bułgarii z rejonu innego niż [...], - w punkcie 2, uchylił w części zaskarżoną decyzję odnośnie towarów z klasy 33, a mianowicie: napojów alkoholowych pochodzących z Bułgarii z rejonu [...], - w punkcie 3 stwierdził, iż po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji udzieli prawa ochronnego dla następujących towarów i usług: klasa 33: napoje alkoholowe pochodzące z Bułgarii z rejonu [...]; klasa 35: usługi polegające na prowadzeniu agencji importowo – eksportowych; klasa 39: usługi w zakresie dystrybucji towarów, usługi transportowe, magazynowe, dostawcze. Na początku rozważań wskazać należy, iż w art. 245 ust. 1 pwp między zawartymi w punktach 1-3 sformułowaniami "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" albo "uchyla ją w całości lub w części" użyto spójnika "albo", lecz nie oznacza to, iż z tej normy prawnej wynika jedynie możliwość utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji albo jej uchylenia, gdyż prowadziłoby to w niektórych przypadkach (jak w niniejszej sprawie) do braku możliwości rozstrzygnięcia organu odwoławczego o całości sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Wnioskodawca bowiem we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ograniczył pierwotny wykaz przedmiotowego znaku do towarów pochodzenia bułgarskiego. Zgodnie z wykładnią celowościową ww. przepisu organ może w części uchylić decyzję poprzedzającą oraz rozstrzygnąć merytorycznie o tej części żądania lub umorzyć postępowanie, a w części pozostałej ją utrzymać. Organ odwoławczy w ten sposób ustosunkowuje się do całości rozstrzygnięcia zawartego w decyzji poprzedzającej (por. wyrok NSA z 31 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 2781/14). Jednak w zaskarżonej decyzji występuje jeszcze pkt. 3, który jest nierozłącznie związany z punktem 2 decyzji. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie zawarte w punktach 2 i 3 zaskarżonej decyzji nie jest przewidziane przepisem art. 245 ust. 1 pwp. UP RP wyszedł poza uprawnienia nadane organowi odwoławczemu w art. 245 ust. 1 pwp, czym rażąco naruszył obowiązujące przepisy postępowania. Zawartego w punktach 2 i 3 decyzji z dnia 3 grudnia 2021 r. rozstrzygnięcia nie można zakwalifikować do opisanych w art. 245 ust. 1 pwp. W punkcie 2 zaskarżonej decyzji organ uchylił w części zaskarżoną decyzję odnośnie towarów z klasy 33, a mianowicie: napojów alkoholowych pochodzących z Bułgarii z rejonu [...], a następnie w punkcie 3 (nierozłącznie związanym z punktem 2 decyzji) stwierdził, iż po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji udzieli prawa ochronnego dla następujących towarów i usług: klasa 33 napoje alkoholowe pochodzące z Bułgarii z rejonu [...]; klasa 35: usługi polegające na prowadzeniu agencji importowo – eksportowych; klasa 39: usługi w zakresie dystrybucji towarów, usługi transportowe, magazynowe, dostawcze. Zatem w sytuacji gdy zawarte w punkcie 2 rozstrzygnięcie organu stanie się prawomocne, organ zobowiązał się (w punkcie 3) się do wydania kolejnej już decyzji, którą w przyszłości miałby udzielić prawa ochronnego dla wskazanych w nim towarów i usług z klas 33, 35 i 39. W ocenie Sądu UP RP dopuścił się rażącego naruszenia prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, jakie wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" (prima facie) sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Przepis prawa – art. 245 ust. 1 pwp nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Nie wymaga stosowania wykładni prawa, która mogłaby prowadzić do rozbieżnych wyników. Z art. 245 ust. 1 pwp jasno wynika, jaką decyzję ma wydać organ. Świadczy o tym samo brzmienie przepisu "Urząd Patentowy wydaje decyzję". Organ odwoławczy ma zatem wydać decyzję o sentencji, która wprost wynika z tego przepisu. Ustawodawca nie przewidział ani możliwości modyfikowania, ani też dowolnego tworzenia sentencji decyzji. Jeżeli zatem UP RP uchyla w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzję własną, to jednocześnie w tej samej decyzji musi albo w tym zakresie rozstrzygnąć co do istoty sprawy, albo w tym zakresie umorzyć postępowanie w sprawie. To wprost wynika z art. 245 ust. 1 pkt 2 i 3 pwp. Tymczasem zastosowana przez organ sentencja decyzji nie odpowiada żadnej z przewidzianych w art. 245 ust. 1 pwp, czym rażąco UP RP naruszył ten przepis prawa. Należy też zauważyć, jakie są skutki tego rodzaju sentencji w decyzji organu. Sformułowanie "udzieli prawa ochronnego dla następujących towarów i usług" można rozumieć jako zobowiązanie się organu do wydania już trzeciej decyzji w tym postępowaniu, o ile spełniony zostanie warunek uprawomocnienia się punktu 2 zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu UP RP dopuścił się zatem także rażącego naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Istota zasady dwuinstancyjności postępowania sprowadza się do tego, że dana sprawa ma być dwukrotnie rozpoznana oraz dwukrotnie rozstrzygnięta (por. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Opublikowano: LEX/el. 2022). Nie ma zatem możliwości, aby rozstrzygnięcie organu dokonywane było w kolejnej, trzeciej wydanej w sprawie decyzji, jak to wynika z punktu 3 zaskarżonego orzeczenia z dnia 3 grudnia 2021 r. Rażącym naruszeniem prawa jest zobowiązanie się organu w sentencji decyzji do udzielenia w przyszłości prawa ochronnego na znak towarowy pod warunkiem, uprawomocnienia się przedmiotowej decyzji, do czego organ nie posiadał podstawy prawnej. Skarżona decyzja w jej punkcie 3 została zatem także wydana bez podstawy prawnej, co również powoduje jej nieważność. Nie może być bowiem uznany za podstawę prawną art. 145 ust. 3 pwp w brzmieniu od 1 listopada 2007 r., zgodnie z którym "W przypadku gdy brak ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy dotyczy tylko niektórych towarów, Urząd Patentowy w pierwszej kolejności odmawia udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy dla tych towarów. Po uprawomocnieniu się decyzji w tej sprawie Urząd Patentowy udziela prawa ochronnego na znak towarowy dla towarów, dla których może być ono udzielone". Po pierwsze bowiem przepis ten normuje bowiem tryb postępowania UP RP, kolejność jego procedowania, a nie to, co może znaleźć się w sentencji decyzji organu wydanej z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po drugie zaś, przepis ten w powołanym brzmieniu nie obowiązywał w dniu wydania skarżonej decyzji, co wyjaśniono szczegółowo powyżej, powołując się na stosowne przepisy intertemporalne. W ocenie Sądu organ rażąco naruszył także art. 104 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej (art. 104 § 1 k.p.a.). Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 k.p.a.). W ocenie Sądu punkty 2 i 3 zaskarżonej decyzji można ocenić jako swoiste przyrzeczenie administracyjne. Organ administracji publicznej zobowiązał się wobec wnioskodawcy do późniejszego zachowania, do podjęcia decyzji administracyjnej o określonej treści. Tak sformułowane rozstrzygnięcie można zakwalifikować jako przyrzeczenie administracyjne. Natomiast przyrzeczenie administracyjne może być dopuszczalną formą zakończenia postępowania administracyjnego, ale tylko wtedy gdy przepis prawa tak stanowi. W sytuacji gdy organ administracji publicznej zobowiąże się na piśmie wobec strony postępowania do załatwienia sprawy w określony sposób mimo braku podstawy ustawowej do takiego działania, przyjmuje się, że owo przyrzeczenie jest decyzją wydaną bez podstawy prawnej lub decyzją wydaną z rażącym naruszeniem prawa (por. Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 104 Opublikowano: LEX/el. 2022). Nie ma wątpliwości, że w uregulowaniach znajdujących się w pwp nie odnajdziemy normy zezwalającej na dokonanie przyrzeczenia administracyjnego w formie decyzji administracyjnej wydanej przez organ. Jak wskazano wyżej, nie może być bowiem uznany za taką podstawę prawną art. 145 ust. 3 pwp w brzmieniu od 1 listopada 2007 r. Organ, podejmując zatem rozstrzygnięcie zawarte w pkt. 2 i 3 decyzji, rażąco naruszył prawo. Nie umknął też uwadze Sądu fakt, iż decyzją wydaną po raz pierwszy w sprawie czyli decyzją z [...] stycznia 2021 r. UP RP odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy w części dotyczącej towarów z klasy 33: napoje alkoholowe. Natomiast, jak już przytoczono powyżej, w zaskarżonej decyzji z [...] października 2021 r., która wydana została po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozstrzygnięcie organu brzmiało: - w punkcie 2, organ uchylił w części zaskarżoną decyzję odnośnie towarów z klasy 33, a mianowicie: napojów alkoholowych pochodzących z Bułgarii z rejonu [...], - w punkcie 3 organ stwierdził, iż po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji udzieli prawa ochronnego dla następujących towarów i usług: klasa 33 napoje alkoholowe pochodzące z Bułgarii z rejonu [...]: klasa 35: usługi polegające na prowadzeniu agencji importowo – eksportowych; klasa 39: usługi w zakresie dystrybucji towarów, usługi transportowe, magazynowe, dostawcze. Zatem oprócz szeregu wskazanych już uchybień, których dopuścił się organ, zauważyć należy również to, iż jako organ ponownie rozpoznający sprawę wykroczył poza zakres klas towarów i usług objętych decyzją poprzedzającą. Decyzja z [...] stycznia 2021 r. dotyczyła bowiem tylko towarów z klasy 33, czyli napoi alkoholowych. Z kolei w punkcie 3 decyzji z [...] października 2021 r. organ rozszerzył zakres orzekania na towary i usługi objęte ochroną na klasę 35: usługi polegające na prowadzeniu agencji importowo – eksportowych; klasę 39: usługi w zakresie dystrybucji towarów, usługi transportowe, magazynowe, dostawcze. W ocenie Sądu, jeśli decyzja organu z [...] stycznia 2021 r. jako decyzja częściowa dotyczyła towarów tylko jednej klasy (klasy 33, czyli napoi alkoholowych), to oznacza, że postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy prowadzone było tylko w tym zakresie. Nie było podstaw do tego, aby w decyzji wydanej po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dodawać pozostałe klasy towarów i usług (klasa 35 i 39). Klasy towarów i usług 35 i 39 nie były bowiem objęte decyzją pierwszoinstancyjną. Organ w postępowaniu wszczętym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie ma zaś podstaw do powiększania zakresu udzielonego prawa ochronnego na inne klasy towarów i usług niż te, co do których wypowiedział się w decyzji z [...] stycznia 2021 r. Działanie takie jest rażącym naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest bowiem zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy, a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa. Organ odwoławczy nie może zatem orzekać w zakresie innym niż to uczynił przed nim organ pierwszoinstancyjny. Zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej prowadzi do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy. Oznacza to naruszenie zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 23 listopada 2006 r. sygn. akt I OSK 451/06, LEX nr 290649). Pamiętać należy, że jest to kolejne istotne uchybienie organu. Mnogość, waga uchybień oraz fakt dopuszczenia się ich przez organ w samej sentencji decyzji powoduje konieczność stwierdzenia jej nieważności w części. Nadmienić należy, iż rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 października 2022 r. nie jest złamaniem zasady reformationis in peius. Strona wniosła skargę jedynie na część decyzji z [...] października 2021 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję z [...] stycznia 2021 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy w części, tj. odnośnie towarów z klasy 33, a mianowicie: napoje alkoholowe pochodzące z Bułgarii z rejonu innego niż [...]. Pamiętać jednak należy, iż zakaz zawarty w art. 134 § 2 P.p.s.a. nie obejmuje sytuacji, gdy rozstrzygnięcie organu narusza prawo skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W punktach 2 i 3 zaskarżonej decyzji organ zatem dopuścił się rażącego naruszenia art. 245 ust. 1 pwp, art. 15 k.p.a. oraz art. 104 § 2 k.p.a. Decyzja ta także została wydana w części bez podstawy prawnej. Organ wydał w punktach 2 i 3 decyzję, która nie miała oparcia w przewidzianych przez ustawodawcę rozstrzygnięciach organu ponownie rozpoznającego sprawę. UP RP naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania, ponieważ zobowiązał się (w pkt 3) do wydania kolejnej, trzeciej już decyzji udzielającej prawa ochronnego oraz wykroczył poza ramy sprawy objęte decyzją z [...] stycznia 2021 r. bowiem rozszerzył klasy towarów i usług, dla których udzieli prawa ochronnego. Naruszył art. 104 § 2 k.p.a., ponieważ bez podstawy wynikającej z przepisów prawa dokonał przyrzeczenia administracyjnego – stwierdził, iż udzieli prawa ochronnego po uprawomocnieniu się zaskarżonej decyzji. Rozpoznając ponownie niniejsza sprawę, organ zastosuje się do wskazań Sądu zawartych w pierwszej części rozważań, a dotyczących uchylenia punktu 1 zaskarżonej decyzji. Organ powinien przede wszystkim uwzględnić przytoczoną powyżej w uzasadnieniu wyroku wykładnię art. 131 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 pwp. Następnie UP RP pochyli się w szczególności nad kwestią tego, że fragment spornego znaku zawiera element "[...]", który nie występuje w języku polskim, jako nazwa miasta w Bułgarii. W języku polskim miasto w Bułgarii oznaczone jest bowiem jako "[...]". Organ przeanalizuje również fakt, iż w języku polskim litery "V" i "W" brzmią tak samo. Organ zbada przeto, czy wobec powyższego słowo "[...]" posiada fantazyjny charakter. Organ rozważy, czy powyższa okoliczność miała istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odniesie się również do podnoszonej przez stronę kwestii, iż skarżącej zostało udzielone prawo ochronne na oznaczenie "[...]", w sytuacji gdy [...] to również nazwa bułgarskiego miasta. Organ rozważy także rejestrację znaków "[...]" i "[...]" dla napoi alkoholowych. Po rozważeniu powyższych kwestii organ, wyda decyzję zgodną z normą wynikającą z art. 245 ust. 1 pwp. Organ rozpatrzy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w granicach, jakie wyznaczone zostały postępowaniem pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 wyroku, a na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz art. 209 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi (1000 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika według stawki określonej w § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (1200 zł).