VI SA/Wa 336/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA: Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu artykułu rolno-spożywczego postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Pismem z 12 stycznia 2017 r. skarżący, P. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] grudnia 2016 r. nr [...]w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu artykułu rolno-spożywczego o nazwie "[...]", a’1kg w ilości 4 kg (4 opakowania a’1kg), oznakowanej numerem partii: Nr partii: 180520169004" i datą minimalnej trwałości: "Najlepiej spożyć przed końcem: 05/2018", wyprodukowanej w dniu 18 maja 2016 r., o wartości brutto 196,32 zł. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż jej wykonanie spowoduje nieodwracalne skutki finansowe oraz wizerunkowe dla skarżącego, bowiem wstrzymanie sprzedaży produktu może postawić pod znakiem zapytania dalszą możliwość funkcjonowania skarżącego w obrocie. Podniósł również, że utrata kontrahentów realnie wiąże się z utratą zaufania, jak i płynności finansowej przez skarżącego. W odczuciu skarżącego, wykonanie decyzji przed wydaniem wyroku przez Sąd oznaczać będzie akceptację przez skarżącego zarzutów organu odwoławczego, z czym nie może się zgodzić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (v. postanowienie NSA z 9 września 2010 r., I OZ 671/10). Rolą Sądu nie jest poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy, albowiem to na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (v. postanowienie NSA z 6 marca 2012 r., I OZ 116/12). We wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie skarżący nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych, z punktu widzenia jego interesów, następstw wykonania zaskarżonej decyzji. Zaniechał również jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Jedyne co podnosił to ryzyko dalszego funkcjonowania w obrocie gospodarczym oraz utrata kontrahentów. Analizując wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej Sąd obowiązany jest do oceny przesłanek wstrzymania nie tylko pod kątem interesów strony skarżącej, ale też innych uczestników postępowania, a nawet podmiotów, których podlegająca wykonaniu decyzja dotyczy jedynie pośrednio np. tylko w wymiarze faktycznym, a nie wyłącznie prawnym. W sprawie zawisłej przed Sądem ocenie podlegać musi więc również i to, czy ewentualne udzielenie ochrony tymczasowej stronie skarżącej na czas postępowania sądowego nie będzie groziło szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami innym podmiotom, jak np. potencjalnym konsumentom. Jak wynika z treści art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity Dz.U z 2016, poz. 1604 ze zm.) po przeprowadzeniu kontroli, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy, w przypadku stwierdzenia niewłaściwej jakości handlowej organ Inspekcji, w drodze decyzji, zakazuje wprowadzenia artykułu rolno-spożywczego do obrotu. W niniejszej sprawie zakazem wprowadzenia do obrotu objęta została partia artykułu rolno-spożywczego o nazwie "[...]", a zatem produkt przeznaczony do spożycia, który nie spełniał wymagań w zakresie jakości handlowej. W art. 30 ust. 2 ustawy o jakości handlowej ustawodawca, mając powyższe na uwadze zdecydował o nadawaniu decyzjom zakazującym wprowadzenia do obrotu rygoru natychmiastowej wykonalności i regulacji tej nie sposób pominąć podczas rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na czas trwania postępowania sądowego. Konkludując, ochrona życia i zdrowia ludzi (potencjalnych konsumentów) winna mieć pierwszeństwo przed ewentualnymi skutkami ekonomicznymi wykonania decyzji, których odwrócenie będzie możliwe np. w trybie odszkodowawczym za działania władzy publicznej. Nie przewidując wyniku oceny legalności zaskarżonych decyzji, zdaniem Sądu, w przedstawionych okolicznościach wniosek skarżącego o zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia