VI SA/Wa 523/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia do obrotu partii artykułu rolno-spożywczego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej – P. sp. z o.o. z siedzibą w [...], kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Skarżąca – P. sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez radcę prawnego, w prawidłowym trybie i terminie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych (dalej GIJHAR-S). Wraz ze skargą został uiszczony od niej wpis (k. 20 akt). Zarządzeniem z 9 marca 2017 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej oraz odpisu z jej KRS (k. 1 w zw. z k. 21 akt). W wykonania powyższego - z zachowaniem terminu, pełnomocnik skarżącej nadesłał do akt odpis z KRS skarżącej (k. 24 akt) oraz pełnomocnictwo do działania w jej imieniu "w postępowaniu sądowo-administracyjnym ze skargi na postanowienie Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych" (k. 33 akt). Wobec nieprawidłowego brzmienia pełnomocnictwa – "ze skargi na postanowienie", Sąd ponownie wezwał pełnomocnika skarżącej do nadesłania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, pełnomocnictwa - tym razem prawidłowo brzmiącego, oraz odpisu z KRS skarżącej, obejmującego swym zakresem dzień udzielenia tego pełnomocnictwa. Jednocześnie Sąd wskazał na czym nieprawidłowość przesłanego do akt pełnomocnictwa polegała. Wezwanie zostało doręczone na adres pełnomocnika skarżącej dnia 12 kwietnia 2017 r., a jego odbiór pokwitował asystent prawny (z.p.o. k. 37 akt). Dnia 21 kwietnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej nadał na adres Sądu prawidłowo brzmiące pełnomocnictwo wraz z odpisem z KRS skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. jeżeli nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi to taka skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik przy pierwszej czynności obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo. Przepis art. 29 w zw. z art. 28 § 1 p.p.s.a stanowi zaś, że pełnomocnik osoby prawnej – a taką jest skarżąca, ma obowiązek przy pierwszej czynności w postępowaniu wykazać umocowanie do działania. Z powyższych uregulowań wynika, że w przypadku złożenia do sądu administracyjnego przez pełnomocnika osoby prawnej pisma ma on obowiązek dołączyć do akt sprawy nie tylko pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 § p.p.s.a., ale także dokument stwierdzający umocowanie do reprezentacji strony przez osobę, która udzieliła takiego pełnomocnictwa - stosownie do art. 29 p.p.s.a. Sąd stoi na stanowisku, że brak któregokolwiek z owych dokumentów umożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu (tak też NSA w wyroku z 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08). Warunki formalne skargi, nieuzupełnienie których w zakreślonym terminie skutkuje jej odrzuceniem - w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.- zostały określone w art. 57 § 1 ustawy. Zgodnie z nim skarga powinna zawierać elementy wymienione w pkt 1-3 omawianej regulacji, a nadto powinna czynić zadość wymaganiom dla każdego pisma w postępowaniu sądowym - przewidzianym w art. 46 p.p.s.a. W szczególności w myśl art. 46 § 1 pkt 4 każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Według zaś § 3 art. 46 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentowi przed sądem. Natomiast, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu to, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W odniesieniu do skargi skutkiem nieuzupełnienia jej braków jest odrzucenie, o czym stanowi powołany na wstępie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (podobnie NSA w postanowieniu z 29 września 2016 r. sygn. akt II GZ 942/16 oraz w postanowieniu z 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GZ 286/16). Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3 cytowanego przepisu). Nadto zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a. należny wpis winien zostać uiszczony gotówką w kasie Sądu lub na rachunek bankowy Sądu. Na wstępie należy wskazać, że wpis od skargi został uiszczony w terminie do złożenia skargi, w prawidłowej kwocie. Sąd stwierdza, że w niniejszym przypadku – czyniąc to na korzyść skarżącej, dwukrotnie wzywał jej profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego) do uzupełnienia braków formalnych skargi, zakreślając rygor odrzucenia skargi. Pierwotnie pełnomocnik nadesłał bowiem nieprawidłowe pełnomocnictwo, tj. upoważniającego go do zastępowania skarżącej w sprawie ze skargi na postanowienie GIJHAR-S w sytuacji, gdy przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja GIJHAR-S. Z akt sprawy wynika, że powtórne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, pełnomocnikowi skarżącej zostało skutecznie doręczone dnia 12 kwietnia 2017 r., co sam potwierdza w piśmie z 21 kwietnia 2017 r. Wobec tego ostatnim dniem ustawowego, siedmiodniowego terminu do uzupełnienia ww. braków skargi był 19 kwietnia 2017 r. Prawidłowe pełnomocnictwo wraz z odpisem z KRS skarżącej zostało nadane na adres Sądu dnia 21 kwietnia 2017 r., zatem bez wątpienia z uchybieniem terminu, co skutkuje odrzuceniem skargi. Mając na względzie powyższe ustalenia Sąd orzekł jak w pkt 1 postanowienia, czyniąc to w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. W zakresie kosztów zwróconych w pkt 2 Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.