VI SA/Wa 3259/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. w S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. w S. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2015 r., znak [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

UZASADNIENIE: Pismem z [...] listopada 2015 r. K. z siedzibą w S. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego. W przedmiotowej skardze skarżąca, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem w sytuacji ustanowienia zarządcy komisarycznego, zgodnie z art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. w spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1450 ze zm. – dalej ustawa o skok) przyjmuje on na zasadach pełnej substytucji komisarycznej kompetencje wszystkich organów3 kasy (z wyjątkiem zmiany jej statutu), może więc – w szerokich granicach Statutu – dowolnie kształtować działalność kasy. Skarżąca podkreśliła, że zarządca komisaryczny nie jest reprezentantem członków spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej, lecz wykonuje jedyne kompetencje powierzone przez organ nadzoru, nie będąc właściwie ograniczony w podejmowaniu decyzji dotyczących przyszłości Kasy. Następnie skarżąca podkreśliła, że kolejnym etapem ingerencji organu nadzoru (po ustanowieniu zarządcy komisarycznego) staje się przejęcie kasy przez bank, a decyzja wydana w tym zakresie wywołuje ze swej istoty nieodwracalne skutki prawne (art. 74c ust. 9 ustawy o skok). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. dalej ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do treści art. 61 § 3 ppsa po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwaloną orzeczniczą sądów administracyjnych warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności, uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo zgłoszenie wniosku lub też powtórzenie treści ww. przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja KNF ustanawiająca zarządcę komisarycznego, na którego KNF nałożyła obowiązki informacyjno-organizacyjne w zakresie sporządzenia sprawozdania finansowego Kasy. W literaturze przedmiotu podnosi się, że decyzja o ustanowieniu zarządcy komisarycznego nie ma wpływu na organizację i sposób działania kasy. Oznacza to, że kasa nadal prowadzi działalność na rzecz członków. Z kolei zasadniczym zadaniem zarządcy komisarycznego jest opracowanie, przy aktywnym udziale KNF, programu postępowania naprawczego, a następnie jego realizacja oraz bieżące informowanie KNF, Rady Nadzorczej Kasy lub Kasy Krajowej o kolejnych etapach jego wdrażania. Może on również realizować wszystkie zadania, którymi obciążyła go KNF (patrz Piotr Zakrzewski w: A. Herbert, S. Pawłowski, P. Zakrzewski Spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe. Komentarz Warszawa 2014 r. Wydawnictwo Prawnicze C.H. Beck str. 418-419). Argumentacja wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji nakierowana została na uzasadnienie zarzutów stawianych samej decyzji, a co za tym idzie wskazanie negatywnych konsekwencji dla Kasy, które mogą wystąpić w wyniku działania zarządcy komisarycznego, w tym sporządzenia przez niego sprawozdania finansowego, nie zaś na uzasadnienie wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, niezbędnych dla wstrzymania wykonania skarżonego aktu. Trudno też mówić, analizując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, by ewentualne przyszłe przejęcie Kasy przez bank mogło stanowić uzasadnienie dla tego wniosku. Poczynione przez skarżącą założenie dotyczy hipotetycznych działań zarządcy komisarycznego niekorzystnych dla przyszłości Kasy zakończonych jej likwidacją. Tymczasem zarządca komisaryczny zgodnie z art. 73 ust. 3 ustawy o skok ustanawiany jest na czas nie dłuższy niż do końca realizacji programu postępowania naprawczego. Ponadto, przejęcie Kasy przez bank jest, jak skarżąca sama wskazała, kolejnym etapem nadzoru nad kasami, wymagającym jednak wydania odrębnej decyzji, ta zaś jest wydawana w ściśle określonej sytuacji uregulowanej w art. 74c ust. 1-4 ustawy skok. W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że skarżąca nie wykazała w należyty sposób ziszczenia się przesłanek, określonych w art. 61 § 3 ppsa warunkujących wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć przy tym należy, że zgodnie z utrwalonym poglądem, Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę, gdyż to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania, mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, oraz z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II GZ 457/12). Zarówno brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jak i lakoniczność uzasadnienia uniemożliwiają jego merytoryczną ocenę, a zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie do weryfikacji twierdzeń strony, pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ppsa. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia