II GZ 957/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. H. (H.) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1778/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi R. H. (H.) na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 17 września 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 1778/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu wniosku R. H. (H.) odmówił wstrzymania wykonania decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych. Postanowieniem 27 stycznia 2016 r. WSA w W. sprostował oczywistą omyłkę w powyższym postanowieniu w ten sposób, że w komparycji postanowienia w miejsce błędnie podanych daty i numeru decyzji ([...] grudnia 2014 r.) wpisano je prawidłowo ([...] kwietnia 2015 r.). Uzasadniając postanowienie z 17 września 2015 r., Sąd stwierdził, że skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przywołał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, więc nie było podstaw do przyznania ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem podjęcia czynności zmierzających do nadania sprawie prawidłowego biegu. Zarzucił: a) naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie wyrażające się w zaniechaniu wezwania strony do uzupełnienia braku we wniesionym piśmie, który to brak uniemożliwiał nadanie sprawie prawidłowego biegu; a w konsekwencji b) naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie wyrażające się w merytorycznym rozpoznaniu wniosku, tj. wydaniu postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy wniosek obarczony był brakiem, który uniemożliwiał jego merytoryczną ocenę. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że Sąd powinien był najpierw wezwać go do uzupełnienia braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a w razie nieuzupełnienia tego braku – pozostawić wniosek bez rozpoznania. Ponadto, w ocenie skarżącego uzasadnienie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej można doszukać się w samych tylko aktach sprawy, a nawet w uzasadnieniu skargi. Nałożona na skarżącego kara wynosi bowiem 150.000 zł. W aktach znajdują się również informacje, które wskazują, że nałożona kara jest nieadekwatna do funkcji, jaką pełnił w zarządzie spółki. Co więcej, WSA zignorował trudną sytuację skarżącego wynikającą z zaległości spółki F.H. "J." S.A. w K. (w której skarżący pełnił funkcję członka zarządu) z tytułu wynagrodzeń za świadczoną pracę w kwocie ok. 200.000 zł. Skarżący podał, że jego wyłącznym źródłem dochodów jest 1/8 etatu z wynagrodzeniem 415 zł brutto miesięcznie. Zdaniem skarżącego okoliczności sprawy świadczą o tym, że wykonanie decyzji nakładającej na niego karę 150.000 zł będzie wykonaniem decyzji niezgodnej z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że przedmiotem postępowania jest decyzja KNF z [...] kwietnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję z [...] maja 2014 r. nakładająca na R. H. karę pieniężną w wysokości 30.000 zł. Sąd I instancji (postanowieniem z 27 stycznia 2016 r.) prawidłowo sprostował swoje postanowienie z 17 września 2015 r. poprzez podanie prawidłowo daty i numeru zaskarżonej decyzji. Przechodząc do rozpoznania zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie zawiera ono uzasadnionych podstaw. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wnioskowego charakteru tej instytucji wynika, że to na wnoszącym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek wykazania przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Powinien on uprawdopodobnić, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje ziszczenie się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zadaniem sądu jest zaś jedynie ocena okoliczności przedstawionych przez stronę. Niedopełnienie obowiązku prawidłowego i pełnego uzasadnienia wniosku nie można uznać za brak formalny wniosku, lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej uzasadniający oddalenie wniosku (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 207). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że wniosek skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej nie zawierał uzasadnienia, które uprawdopodobniałoby wystąpienie przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W skardze do WSA strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak w żaden sposób nie wykazała, że jej wykonanie może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie podjął nawet próby uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. W konsekwencji należy stwierdzić, że w tym stanie sprawy Sąd I instancji prawidłowo uznał, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skoro skarżący nie wykazał żadnych okoliczności na jego uzasadnienie. Zdaniem NSA okoliczności takie nie wynikają, wbrew twierdzeniom skarżącego, z faktu nałożenia na niego kary pieniężnej, która w niniejszej sprawie wynosi 30.000 zł, a nie jak błędnie podaje skarżący 150.000 zł. Spełnienie świadczenia pieniężnego ma bowiem co do zasady charakter odwracalny poprzez jego zwrot. Samo zagrożenie spełnienia świadczenia nie stanowi zaś przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Tymczasem skarżący nie uprawdopodobnił, że w konsekwencji zapłaty powyższej kary mogą wystąpić takie okoliczności, które mogą spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. NSA nie podziela zarzutu naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a. przez Sąd I instancji. Jak zostało już bowiem stwierdzone, obowiązek wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, a wszelkie braki w tym zakresie nie podlegają uzupełnieniu w trybie powyższego przepisu. Odnosząc się do okoliczności powołanych w zażaleniu, NSA stwierdza, że nie podważają one legalności zaskarżonego postanowienia. Wnioskodawca nie wykazał bowiem swojej – jak ogólnikowo podaje w zażaleniu – trudnej sytuacji finansowej, więc Sąd I instancji nie mógł ocenić wpływu wykonania decyzji na stan majątkowy skarżącego. Na marginesie NSA wskazuje, że postanowienie w sprawie wstrzymania wykonalności aktu lub czynności sąd administracyjny może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Oznacza to, że strona domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia powinna wykazać taką zmianę, która czyni jej wniosek zasadnym. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.