VI SA/Wa 323/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2018 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącej, M. P. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi

Pismem z 2 stycznia 2019 r. skarżąca, M. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ) z [...] października 2018 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Wcześniej pismem z 2 listopada 2018 r. wystąpiła do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją. Postanowieniem z [...] listopada 2018 r. organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi. Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.) Obecne brzmienie art. 52 § 2 i § 3 zostało wprowadzane art. 9 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935; dalej ustawa zmieniająca) i obowiązuje od dnia 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy zmieniającej do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast ust. 2 art. 17 wskazuje, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Będąca przedmiot zaskarżenia decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2018 r. wydana została w nowym stanie prawnym a zatem ma do niej zastosowanie art. 52 § 3 w brzmieniu po nowelizacji. Orzekając w niniejszej sprawie Sąd w całości podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sądy Administracyjny w postanowieniu z 30 stycznia 2018 r., II GSK 4285/17 i prezentowany w nim pogląd doktryny, w myśl którego "zgodnie ze znowelizowanym przepisem skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile tylko służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Tym samym dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt lub czynność do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. To ostatnie nie dotyczy takiego środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku takiego środka zaskarżenia strona jest uprawniona i zobowiązana zdecydować, czy skorzysta z tego środka zaskarżenia, a zatem czy wniesie ona wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez ten sam organ, czy też od razu – nie korzystając ze wskazanego wyżej środka zaskarżenia – wniesie skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego (M. Jagielska [w: Komentarz Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, red. R. Hauser, M. Wierzbowski)". Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, skarżąca - prawidłowo pouczona o przysługującym jej prawie oraz możliwościach zaskarżenia decyzji z [...] października 2018 r. - decydując się na wniesienie w dniu 6 listopada 2018 r. (data nadania pisma) wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zrezygnowała z uprawnienia do wniesienia skargi. Wynikająca z treści przepisu art. 52 § 3 p.p.s.a. możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może być intepretowana jako prawo do równoczesnego korzystania z dwóch możliwości wzruszenia decyzji administracyjnej. Decyzja strony o wyborze środka zaskarżenia determinuje dalsze postępowania w sprawie. W przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji. W takiej sytuacji przedmiotem zaskarżenia może być dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W obecnym stanie prawnym stwierdzenie przez organ uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie daje stronie alternatywnego prawa do wniesienia skargi w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. Również ewentualne zachowanie terminu do wniesienia skargi, przy uprzednim zwróceniu się do organu I instancji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie może przesądzać o jej dopuszczalności. Na marginesie wskazać należy, że chcąc kwestionować stanowisko organu w przedmiocie nałożonej kary pieniężnej (w trybie zwykłym) skarżąca musiałaby wpierw zakwestionować prawidłowość postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2018 r., który to organ w przypadku stwierdzenia podstawy do uchylenia ww. postanowienia zobligowany byłby do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydania decyzji, która ostatecznie mogłaby stać się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Uwzględniając powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.