Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

VI SA/Wa 3030/21

Wyrok WSA w Warszawie z 1 kwietnia 2022 r., VI SA/Wa 3030/21 – znaki towarowe

Wynik

Oddalono skargę

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia
1 kwietnia 2022
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Jendrzejewska (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi Y. M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia sprzeciwu w części oraz uznania za zasadny w części sprzeciw wobec zgłoszenia znaku towarowego oddala skargę

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

"(...)", Stany Zjednoczone Ameryki 1 października 2020 r. wniosła do Urzędu Patentowego RP sprzeciw wobec zgłoszenia znaku towarowego słownego FACESTAR nr "(...)"dokonanego 8 marca 2019 r. przez Y. M., K., Ukraina. Zakresem sprzeciwu objęte zostały wszystkie towary i usługi zgłoszonego znaku towarowego w klasie 9, 35, 39, 42 i 45 klasyfikacji nicejskiej. Jako podstawę prawną sprzeciwu spółka powołała art. 1321 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy - Prawo własności przemysłowej, jako podstawę faktyczną: 1) znak towarowy słowny FACEBOOK "(...)", z pierwszeństwem od 5 sierpnia 2005 r., chroniony dla usług z klasy 35 i 38; 2) znak towarowy słowno-graficzny FACEBOOK "(...)", z pierwszeństwem od 14 maja 2014 r., chroniony dla towarów i usług z klas 9, 35, 38, 41, 42 i 45; 3) znak towarowy słowno-graficzny FACEBOOK "(...)", z pierwszeństwem od 20 sierpnia 2015 r., chroniony dla towarów i usług z klas 9,12,16, 18, 20, 21, 25, 28, 35, 36, 38, 41,42, 43 i 45; 4) znak towarowy słowny FACEBOOK "(...)", z pierwszeństwem od 14 czerwca 2018 r., chroniony dla towarów i usług z klas 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15,16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44 i 45. Strona wniosła o uznanie sprzeciwu za zasadny w całości i zwrot kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Pismem z 9 listopada 2020 r. Urząd Patentowy RP zawiadomił zgłaszającego znak towarowy o wniesieniu sprzeciwu wobec zgłoszenia oraz doręczył mu odpis sprzeciwu. Następnie, pismem z 19 stycznia 2021 r. organ wezwał zgłaszającego sporny znak towarowy do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw w terminie dwóch miesięcy. Po upływie wyznaczonego terminu, pismem z 14 kwietnia 2021 r. Urząd Patentowy RP zawiadomił wnoszącą sprzeciw, że zgłaszający nie nadesłał odpowiedzi na sprzeciw. Jednocześnie organ poinformował, że wnosząca sprzeciw może w terminie dwóch miesięcy uzupełnić swoje stanowisko i nadesłać brakujące dowody. Zastrzegł, że w przypadku braku odpowiedzi rozstrzygnie sprawę na podstawie posiadanych materiałów. Pismem z 22 czerwca 2021 r. wnosząca sprzeciw podtrzymała swoje stanowisko w sprawie i wniosła o zwrot kosztów postępowania, zgodnie z zestawieniem poniesionych wydatków, które zostanie przesłane po uzyskaniu faktur od tłumaczy przysięgłych. Strona ponowiła swoje twierdzenia w zakresie podobieństwa towarów i usług, podobieństwa znaków i prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do podstawy prawnej z art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. oraz w zakresie renomy wcześniejszych znaków towarowych, załączając kolejne dokumenty na okoliczność renomy znaków unijnych FACEBOOK "(...)","(...)". Przedstawiła również decyzje Wydziału Sprzeciwów EUlPO, uwzględniające sprzeciwy, gdzie znakami przeciwstawionymi były znaki FACEBOOK. Pismem z 25 czerwca 2021 r. Urząd Patentowy RP wyznaczył zgłaszającemu termin na wypowiedzenie się co do stanowiska wnoszącej sprzeciw. Pismem z 16 lipca 2021 r. wnosząca sprzeciw złożyła zestawienie poniesionych kosztów. Pismem z 16 sierpnia 2021 r. zgłaszający wniósł o oddalenie w całości sprzeciwu oraz zwrot poniesionych kosztów postępowania według norm przepisanych, jak również o nieobciążanie zgłaszającego kosztami procesu, o których mowa w stanowisku wnoszącej sprzeciw z 22 czerwca 2021 r., na podstawie art. 102 k.p.c. w związku z art. 109 § 2 k.p.c. W piśmie tym sformułowany został zarzut braku rzeczywistego używania znaków będących podstawą sprzeciwu. Co do podobieństwa znaków zgłaszający sporny znak towarowy wskazał, że znaki słowno-graficzne powołane w sprzeciwie chronią warstwę słowną łącznie z grafiką i nie mogą być przeszkodzą do udzielenia ochrony znakowi słownemu. Zdaniem strony, znaki FACEBOOK mają dystynktywną i charakterystyczną grafikę. Proces porównawczy powinien dotyczyć wyłącznie znaków słownych, które mają odmienne znaczenie - FACESTAR jako gwiazda o charakterystycznej twarzy, a FACEBOOK jako książka twarzy/zdjęć. Pierwsza sylaba "FACE" nie ma charakteru dystynktywnego. Różnica 4 liter w znakach jest wystarczająca dla uznania braku podobieństwa. Nazwę "facebook" wymawia się dość łatwo, a nazwę "facestar" wymawia się niejako oddzielnie. Nie istnieje więc ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. W odniesieniu do podstawy prawnej z art. 1321 ust. 1 pkt 4 p.w.p. zgłaszający znak sporny wskazał, że znaki powołane w sprzeciwie nie są identyczne lub podobne do znaku zgłoszonego, w związku z tym nawet uznanie renomy nie może stanowić przeszkody do udzielenia prawa ochronnego na znak zgłoszony. Ponadto - zdaniem strony - wnosząca sprzeciw nie wykazała renomy znaku FACEBOOK "(...)". Tylko jeden znak FACEBOOK "(...)"wykazuje się renomą stwierdzoną przez EUIPO. Podanie ilości użytkowników na świecie nie jest wystarczającym dowodem na renomę. Ponadto, wnosząca sprzeciw nie udowodniła w jaki sposób zgłaszający miałby czerpać nienależne korzyści z posługiwania się zgłoszonym znakiem spornym, jak również w jaki sposób używanie tego znaku miałoby szkodzić odróżniającemu charakterowi znaku FACEBOOK lub jego renomie. Pismem z 7 października 2021 r. Urząd Patentowy RP poinformował strony o zebraniu całości materiału dowodowego. Decyzją z "(...)" października 2021 r. Urząd Patentowy RP, działając na podstawie art. 15221 w związku z art. 1321 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 15223 ust. 2 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 324; dalej: p.w.p.) w związku z art. 100 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1575 ze zm.; dalej: k.p.c.), w punkcie 1. oddalił sprzeciw w części dotyczącej usług: Klasa 35: opracowywanie życiorysów dla osób trzecich; usługi menadżerskie świadczone na rzecz modeli i modelek; usługi w zakresie zarządzania biznesowego świadczone na rzecz modeli i modelek; Klasa 39: organizowanie podróży; organizowanie podróży autobusem; organizowanie podróży biznesowych; organizowanie podróży samolotowych; organizowanie podróży i rejsów; planowanie i organizowanie podróży; organizowanie transportu i podróży; organizowanie wycieczek [krótkich podróży]; organizowanie podróży i wycieczek statkami; plonowanie, organizowanie i rezerwacja podróży; agenci zajmujący się organizowaniem podróży; organizowanie podróży z i do hotelu; organizowanie podróży zagranicznych dla celów kulturalnych; usługi doradcze związane z organizowaniem podróży; organizowanie i rezerwowanie podróży w ramach wakacji zorganizowanych; usługi biur podróży, w tym organizowanie transportu dla podróżnych; planowanie, organizowanie i rezerwowanie podróży za pomocą środków elektronicznych; Klasa 45: rejestrowanie nazw domen internetowych; wynajem nazw domen internetowych; w punkcie 2. uznał sprzeciw za zasadny w części dotyczącej towarów i usług: Klasa 9: aplikacje internetowe do pobrania; aplikacje komputerowe do pobrania; oprogramowanie do pobrania na komputery, telefony komórkowe i inne urządzenia mobilne umożliwiające użytkownikowi uzyskiwanie dostępu do witryny internetowej w poszukiwaniu informacji, w tym w celu dostępu do informacji i ich pobrania, przeszukiwania Internetu, zamieszczania recenzji i ocen; Klasa 35: reklama towarów i usług, produkcja filmów reklamowych; produkcja programów typu telezakupy; produkcja programów związanych z telezakupami; usługi agencji reklamowych; bezpośrednia reklama pocztowa; handlowe informacje i porady udzielane konsumentom w wyborze towarów i usług; organizacja pokazów mody w celach promocyjnych; organizowanie targów w celach handlowych lub reklamowych; pisanie scenariuszy do celów reklamowych; pokazy towarów; prezentowanie produktów w mediach dla celów sprzedaży detalicznej; projektowanie materiałów reklamowych; promocja sprzedaży dla osób trzecich; promowanie towarów i usług w formie sponsorowania wydarzeń sportowych; publikowanie tekstów reklamowych; rejestracja komunikatów pisemnych i danych; reklama; reklamo on-line za pośrednictwem sieci komputerowej; reklamy za pośrednictwem mediów elektronicznych, zwłaszcza Internetu; usługi reklamowe i marketingowe świadczone za pośrednictwem mediów społecznościowych; dystrybucja materiałów reklamowych próbek, druków, prospektów, broszur; reklama typu "płać za kliknięcie"; reklama zewnętrzna; reklama radiowa; reklama telewizyjna; rozpowszechnianie reklam; telemarketing; tworzenie tekstów reklamowych; usługi modelek i modeli do celów reklamowych lub promocji sprzedaży; usługi w zakresie opracowania graficznego do celów reklamowych; wynajmowanie przestrzeni reklamowej; wystawy w celach handlowych lub reklamowych; Klasa 42: hosting stron internetowych; przechowywanie danych elektronicznych; tworzenie, aktualizacja i utrzymywanie stron internetowych dla osób trzecich; tworzenie, aktualizacja i utrzymywanie danych w komputerowych bazach danych; tworzenie, aktualizacja i utrzymywanie informacji w rejestrach; systematyzacja danych w komputerowych bazach danych; wyszukiwanie informacji w plikach komputerowych dla osób trzecich; zapewnianie platformy internetowej dla nabywców i sprzedawców towarów i usług; tworzenie platform komputerowych; udostępnienie wyszukiwarek internetowych; usługi graficzne; wynajem sprzętu do przetwarzania danych; wynajmowanie serwerów www; konserwacja oprogramowania komputerowego; konwersjo danych lub dokumentów no formę elektroniczną; konwersjo programów komputerowych i danych, inna niż konwersja fizyczna; monitoring systemów komputerowych przy użyciu dostępu zdalnego; monitorowanie systemów komputerowych w celu wykrywania awarii; monitorowanie systemów komputerowych w celu wykrywania nieautoryzowanego dostępu lub naruszeń bezpieczeństwa danych; opracowywanie projektów technicznych; oprogramowanie jako usługa- SaaS; platforma jako usługa- PaaS; prace badawczo - rozwojowe nad nowymi produktami dla osób trzecich; projektowanie oprogramowania komputerowego; projektowanie systemów komputerowych; tworzenie zapasowych kopii danych poza lokalizacją użytkownika; usługi doradcze w dziedzinie technologii komputerowej; usługi doradcze w dziedzinie technologii telekomunikacyjnej; usługi konsultacyjne w dziedzinie technologii informacyjnej, aktualizacji i utrzymywania danych w komputerowych bazach danych, aktualizacji i utrzymywania informacji w rejestrach, pozyskiwania danych do komputerowych baz danych, optymalizacji stron internetowych; Klasa 45: udzielanie licencji w ramach publikacji oprogramowania; usługi serwisów społecznościowych on-line. Urząd Patentowy RP zasądził od zgłaszającego sporny znak towarowy na rzecz wnoszącej sprzeciw 7 300,06 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in., że sprzeciw został wniesiony w przewidzianym do tego terminie. Ogłoszenie o zgłoszeniu znaku towarowego FACESTAR nr "(...)"nastąpiło w Biuletynie Urzędu Patentowego nr "(...)", opublikowanym "(...)" stycznia 2020 r. Od tego dnia należy więc liczyć 3-miesięczny termin na wniesienie sprzeciwu z art. 15217 ust. 1 p.w.p. Termin ten liczony zgodnie z art. 57 § 3 k.p.a. upłynąłby 27 kwietnia 2020 r. Jednakże, na mocy art. 31j ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.; dalej: ustawa COVID-19) termin na wniesienie sprzeciwu został przerwany i biegł na nowo od 1 lipca 2020 r. Dzień ten był początkowym dniem trzymiesięcznego terminu, który upływał z upływem dnia, w ostatnim miesiącu, odpowiadającego początkowemu dniowi terminu tj. 1 października 2020 r. Urząd Patentowy stwierdził, że w sprawie nie został skutecznie podniesiony zarzut nieużywania wcześniejszych znaków towarowych, gdyż nie został zachowany termin, o którym mowa w art. 15219 ust. 4 p.w.p. Co do podstaw powołanych w sprzeciwie organ wskazał, że zakresie art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. wnosząca sprzeciw powołała znaki FACEBOOK "(...)", FACEBOOK "(...)"i FACEBOOK "(...)", natomiast w zakresie art. 1321 ust. 1 pkt 4 p.w.p. znaki FACEBOOK "(...)"i FACEBOOK "(...)". Wnosząca sprzeciw powołała też wszystkie 4 znaki, jako należące do rodziny znaków towarowych. Sprzeciw został rozpoznany w ww. zakresach, w odniesieniu do poszczególnych podstaw prawnych. W wyniku przeprowadzonej analizy w zakresie podstawy prawnej z art. 1321 ust. 1 pkt 4 p.w.p. organ stwierdził, że przedłożone dowody potwierdziły renomę ww. znaków FACEBOOK według stanu na dzień zgłoszenia znaku FACESTAR tj. 8 marca 2019 r. Organ wskazał, że postępowanie przed Urzędem Patentowym RP toczy się w języku polskim, co oznacza, że wszelkie dokumenty powinny zostać złożone w tym języku, bądź przetłumaczone na język polski. Tylko w nielicznych przypadkach można pominąć tłumaczenie, jeśli fakty wynikające z dokumentów sporządzonych w języku obcym są widoczne na pierwszy rzut oka, bez potrzeby ich tłumaczenia. Dwa dowody załączone przez wnoszącą sprzeciw, w celu wykazania renomy zostały złożone w języku obcym, bez tłumaczenia na język polski. Dowody te nie mogły więc być wzięte pod uwagę przy ocenie renomy znaków wcześniejszych. Pozostałe dowody na okoliczność renomy, są to dowody w języku polskim, bądź przetłumaczone na ten język, przynajmniej częściowo, i w takim zakresie podlegały ocenie. Ocena dokonana została na podstawie całości materiałów dowodowych dopuszczonych w sprawie, które wzajemnie się uzupełniają. Organ uznał, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, że znak wcześniejszy FACEBOOK "(...)"posiada renomę dla usług w klasie 38: pokoje rozmów online dla zarejestrowanych użytkowników do transmisji wiadomości dotyczących życia uniwersyteckiego, wiadomości kategoryzowanych, społeczności wirtualnych i życia towarzyskiego w sieci, zaś znak wcześniejszy FACEBOOK "(...)" posiada renomę dla towarów i usług wskazanych w jego wykazie towarów i usług w klasie 9, 35, 38, 41, 42 i 45. W wyniku przeprowadzonej analizy oznaczeń, obejmującej ich warstwę słowną, fonetyczną, wizualną i koncepcyjną, z uwzględnieniem cech dystynktywnych, organ stwierdził, że oznaczenia te są podobne. Jednak przy ocenie, czy używanie zakwestionowanego znaku mogłoby skutkować szkodą dla charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku bądź czerpaniem z nich nienależnej korzyści, niezbędne jest ustalenie - po uznaniu oznaczeń za podobne - czy, biorąc pod uwagę wszystkie istotne czynniki, w umyśle właściwego kręgu odbiorców powstanie związek (lub skojarzenie) między oznaczeniami. Wystarczające jest, by dany krąg odbiorców kojarzył ze sobą te znaki, to znaczy stwierdził, że występuje między nimi związek, nie myląc ich jednak. W ocenie organu, taki związek nie występuje dla usług ujętych w punkcie 1 decyzji. W odniesieniu do towarów i usług, co do których związek taki istnieje, sprzeciw uznany został za zasadny (pkt 2 decyzji). Dla pozostałych usług w klasie 35, 39 i 45 (pkt 1 decyzji) organ dokonał oceny wystąpienia przesłanek z art. 1321 ust. 1 pkt 3 p.w.p. i stwierdził, że nie zachodzi kolizja znaku zgłoszonego FACESTAR i rodziny znaków towarowych FACEBOOK. W związku z tym dokonał oceny podobieństwa towarów, podobieństwa oznaczeń, a także prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd indywidualnie w odniesieniu do każdego przeciwstawionego znaku, z uwzględnieniem poszczególnych klas towarów i usług. Organ przyjął, że poziom uwagi odbiorcy w tym przypadku jest wyższy niż przeciętny. Stwierdził, że pomimo podobieństwa znaku zgłoszonego FACESTAR nr "(...)"do znaków FACEBOOK "(...)"i FACEBOOK "(...)"w niskim stopniu, nie zachodzi przesłanka ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. W zakresie kosztów postępowania organ wskazał, że w związku z uznaniem sprzeciwu za zasadny w części oraz oddaleniem w części, żądania stron zostały uwzględnione tylko częściowo, wobec tego zastosował art. 100 k.p.c. Sprzeciw został złożony łącznie wobec 87 towarów i usług znaku zgłoszonego, został uznany za zasadny w części dotyczącej 21 towarów i usług, zaś oddalony w części dotyczącej 65 towarów i usług. Oznacza to, że sprzeciw został uznany za zasadny w ok. 75%, a oddalony w ok. 25%. Koszty poniesione przez zgłaszającego to koszt profesjonalnego pełnomocnika i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa - łącznie 417 zł. Wnosząca sprzeciw przedstawiła spis kosztów przy piśmie z 16 lipca 2021 r. Wskazała w nim: opłatę urzędową za wniesienie sprzeciwu - 600 zł; opłatę skarbową od pełnomocnictwa - 17 zł; zapłatę za tłumaczenie przysięgłe wydruków z EUIPO [Załącznik 27, 28, 29 30, 31) – 5785,92 zł; zapłatę za tłumaczenie przysięgłe wydruków ze stron internetowych [załącznik 19, 20,23, 24, 26) - 2049,18 zł; zapłatę za tłumaczenie przysięgłe wydruków ze stron internetowych [załącznik 17,18) - 456 zł; zapłatę za tłumaczenie przysięgłe wydruków zer stron internetowych [załącznik 21, 22) - 964,32 zł. Łączna kwota wskazanych kosztów to 9 872,42 zł. Organ uznał wszystkie poniesione koszty za zasadne i celowe. Wskazał, że przedłożone dowody na okoliczność renomy znaków wcześniejszych obejmują materiał dowodowy w języku obcym, zatem wnosząca sprzeciw była zobowiązana przedstawić ich tłumaczenie, zgodnie z art. 15217 ust. 5 p.w.p. Tłumaczenia te były niezbędne do celowego dochodzenia jego praw (art. 109 § 1 i 2 k.p.c.). W związku z tym, że wnosząca sprzeciw przegrała sprawę w 25 % powinna pokryć 25 % kosztów postępowania tj. 2 572,36 zł. Zgłaszający przegrał sprawę w 75%, wobec czego powinien pokryć koszty w wysokości 7 717,07 zł. Wnosząca sprzeciw rzeczywiście poniosła koszty w wysokości 9 872,42 zł, zaś zgłaszający - w wysokości 400,17 zł. W związku z tym zgłaszający zobowiązany jest oddać wnoszącej sprzeciw kwotę w wysokości 7 300,06 zł. Organ zaznaczył, że nie widzi podstaw do zastosowania art. 102 k.p.c. tj. do odstąpienia od orzekania o kosztach i nieobciążania strony przegrywającej kosztami postępowania. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Y.M. zaskarżył w całości ww. decyzję Urzędu Patentowego o uznaniu sprzeciwu za zasadny w odniesieniu do części towarów i usług objętych zgłoszeniem. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, to jest: a) art. 31j ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 poprzez uznanie sprzeciwu wniesionego 1 października 2020 r. za wniesiony w terminie, podczas gdy ustawowy termin na wniesienie sprzeciwu trwał 3 miesiące, tj. od 1 lipca do 30 września 2020 r.; b) art. 15219 ust. 5 p.w.p. poprzez wyznaczenie uczestnikowi terminu na uzupełnienie sprzeciwu i materiałów dowodowych podczas gdy w przypadku nieudzielenia odpowiedzi na sprzeciw dodatkowy termin w tym zakresie wnoszącej sprzeciw nie przysługuje; c) art. 15219 ust. 8 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie i uwzględnienie twierdzeń i dowodów przedłożonych przez uczestnika w piśmie z 22 czerwca 2021 r. podczas gdy uczestnik ten nie wykazał, że ich powołanie w sprzeciwie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później; d) art. 152 ust. 6 p.w.p. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pozbawienie skarżącego możliwości ustosunkowania się wniosku formalnego uczestnika postępowania w zakresie wysokości wnioskowanych o zwrot kosztów postępowania w sprawie i tym samym rażące naruszenie art. 10 k.p.a. gwarantującego stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji albo jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zażądał rozpoznania sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu skargi dotyczącego niezachowania terminu do wniesienia sprzeciwu, gdyż zarzut ten jest najdalej idący z punktu widzenia skutków ewentualnego stwierdzenia jego zasadności. Jak trafnie wskazał Urząd Patentowy RP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, termin do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego określa art. 15217 ust. 1 p.w.p. Przepis ten stanowi, że w terminie 3 miesięcy od daty ogłoszenia o zgłoszeniu znaku towarowego uprawniony do wcześniejszego znaku towarowego, uprawniony z wcześniejszego prawa osobistego lub majątkowego, a także osoba uprawniona do wykonywania praw wynikających z chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego może wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia znaku towarowego z przyczyn, o których mowa w art. 1291 ust. 4 lub art. 1321 ust. 1-3. Termin ten nie podlega przywróceniu. Z treści powołanego przepisu wprost wynika, że termin do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego został określony w miesiącach. Prawidłowo przyjął organ administracji, że do jego obliczania znajduje zastosowanie zasada przewidziana w art. 57 § 3 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia nie jest unormowane w sposób kompletny, zawiera bowiem liczne odesłania w art. 15222 oraz w art. 15223 p.w.p. do odpowiedniego stosowania przepisów właściwych dla postępowania zgłoszeniowego, postępowania spornego, przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz kodeksu postępowania cywilnego w zakresie: 1) wyznaczania terminów urzędowych przez Urząd Patentowy (art. 242 ust. 1 i 2 p.w.p.); 2) postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i rozstrzygnięć podejmowanych w tym postępowaniu (art. 244 – 245, art. 248 i art. 249 p.w.p.); 3) zasad udostępniania akt postępowania sprzeciwowego (art. 251 p.w.p.); 4) odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach nieuregulowanych w postępowaniu sprzeciwowym (art. 15223 ust. 1 p.w.p. i art. 252 p.w.p.); 5) wyłączenia stosowania przepisów tegoż kodeksu o terminach załatwiania sprawy (art. 253 ust. 1 p.w.p.); 6) odpowiedniego stosowania do kosztów postępowania przepisów obowiązujących w postępowaniu cywilnym (art. 15223 ust. 2 p.w.p.). W doktrynie prawa taka metoda legislacji bywa krytykowana (por. J. Sieńczyło-Chlabicz, Postępowanie w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego (uwagi de lege lata i de lege ferenda), PiP 2017, nr 10, s. 35-500), jednak w rozpatrywanej sprawie nie przysparza poważnych trudności interpretacyjnych. Skoro w ustawie – Prawo własności przemysłowej sposób obliczania terminu do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego nie został uregulowany, to na mocy 15223 ust. 1 p.w.p. i art. 252 p.w.p. w tym zakresie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 57 § 3 k.p.a. stanowi, że terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim roku nie było - w dniu poprzedzającym bezpośrednio ten dzień. W rozpatrywanej sprawie ogłoszenie o zgłoszeniu znaku towarowego FACESTAR nr "(...)"opublikowane zostało w Biuletynie Urzędu Patentowego 27 stycznia 2020 r. i od tej daty rozpoczął bieg terminu do wniesienia sprzeciwu. Na mocy art. 31j ust. 1 ustawy COVID-19 w okresie od 8 marca 2020 r. do 30 czerwca 2020 r. bieg terminu do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego został przerwany i termin ten na nowo rozpoczął swój bieg od 1 lipca 2020 r. Co do tego skarżący i organ administracji są zgodni. Licząc od tego dnia, 3-miesięczny termin na wniesienie sprzeciwu – stosownie do wspomnianej zasady określonej w art. 57 § 3 k.p.a. – upłynął 1 października 2020 r., ponieważ ten dzień odpowiada początkowemu dniowi terminu, jakim był 1 lipca 2020 r. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy sprzeciw wniesiony został 1 października 2020 r., tj. w ostatnim dniu ustawowego terminu. Rację ma zatem organ, że termin ten został zachowany. Tym samym zarzut naruszenia art. 31j ust. 1 ustawy COVID-19 okazał się nieusprawiedliwiony. Kolejny zarzut sformułowany w skardze dotyczył naruszenia art. 15219 ust. 5 p.w.p. Analiza petitum skargi i jej uzasadnienia prowadzi do wniosku, że zdaniem skarżącego wyznaczenie terminu na uzupełnienie sprzeciwu i materiałów dowodowych pomimo nieudzielenia odpowiedzi na sprzeciw powoduje, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Sądu, ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić. Przede wszystkim przypomnieć trzeba, że postępowanie w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego jest szczególnym postępowaniem, którego przebieg został szczegółowo unormowany w art.15219 p.w.p. Postępowanie to prowadzi organ administracji publicznej, który – w zakresie nieuregulowanym w p.w.p. – zobligowany jest do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a., o czym stanowi art. 15223 ust. 1 p.w.p. i art. 252 p.w.p. Organ prowadzący postępowanie ma określone obowiązki informacyjne względem stron postępowania, jest zobligowany do równego ich traktowania, ma też pewne powinności w zakresie motywowania stron do aktywności dowodowej w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy . Zgodnie z art. 15219 p.w.p. Urząd Patentowy niezwłocznie zawiadamia zgłaszającego o wniesieniu sprzeciwu oraz informuje strony postępowania o możliwości ugodowego rozstrzygnięcia sporu w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia informacji (ust. 1). Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, Urząd Patentowy wzywa zgłaszającego do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw w wyznaczonym terminie. W odpowiedzi na sprzeciw zgłaszający przedstawia zarzuty oraz przytacza wszystkie okoliczności faktyczne i dowody na ich poparcie (ust. 3). W terminie, o którym mowa w ust. 3, zgłaszający może podnieść zarzut nieużywania wcześniejszego znaku towarowego w sposób rzeczywisty w ciągu nieprzerwanego okresu 5 lat przed datą dokonania zgłoszenia znaku towarowego będącego przedmiotem sprzeciwu dla towarów objętych sprzeciwem, chyba że istnieją ważne powody tego nieużywania lub nie upłynął okres 5 lat od daty zarejestrowania wcześniejszego znaku. W przypadku uznania zarzutu za zasadny, Urząd Patentowy oddala sprzeciw (ust. 4). Urząd Patentowy przekazuje wnoszącemu sprzeciw odpowiedź na sprzeciw oraz wyznacza mu termin na zajęcie stanowiska i uzupełnienie dowodów. Przepis art. 169 ust. 6 stosuje się odpowiednio (ust. 5). Zgłaszający może odnieść się do dowodów i twierdzeń przedstawionych na podstawie ust. 5 przez wnoszącego sprzeciw w terminie wyznaczonym przez Urząd Patentowy (ust. 6). Urząd Patentowy może wezwać stronę postępowania do przedstawienia, w wyznaczonym terminie, stanowiska dotyczącego materiałów przedstawionych przez drugą stronę lub Urząd Patentowy (ust. 7). Urząd Patentowy pomija twierdzenia i dowody niezgłoszone w wyznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że ich powołanie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. Dalsze twierdzenia i dowody na ich poparcie powołuje się w terminie miesiąca od dnia, w którym powołanie ich stało się możliwe lub wynikła potrzeba ich powołania (ust. 8). Niewątpliwie, w regulowanym w tym przepisie postępowaniu zakres badania sprawy przez Urząd Patentowy RP wyznaczają granice sprzeciwu i wskazana przez wnoszącego sprzeciw podstawa prawna, która po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu w zasadzie nie może być modyfikowana (zob. art. 15220 p.w.p. oraz art. 15217 ust. 6 pkt 2 i 3, ust. 7 p.w.p.). Organ w tym postępowaniu powinien przede wszystkim wyczerpująco rozpatrzeć i ocenić materiał dowodowy przedstawiony przez strony, a zwłaszcza przez wnoszącego sprzeciw, który stosownie do art. 15217 ust. 3 p.w.p. już w sprzeciwie winien wskazać jego podstawę faktyczną i prawną wraz z uzasadnieniem i zakresem sprzeciwu. Zgłaszający znak towarowy w odpowiedzi na sprzeciw powinien przedstawić zarzuty oraz przytoczyć wszystkie okoliczności faktyczne i dowody na ich poparcie, może również odnieść się do dowodów i twierdzeń przedstawionych przez wnoszącego sprzeciw po otrzymaniu odpowiedzi na sprzeciw, o czym stanowi art. 15219 ust. 3 i 6 p.w.p. (zob. wyrok NSA z 17 lutego 2022 r. sygn. II GSK 2692/21, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W toku postępowania organ może też wzywać strony do przedstawienia stanowiska w wyznaczonym terminie w reakcji na inicjatywę dowodową strony przeciwnej lub z własnej inicjatywy (art. 15219 ust. 7 p.w.p.). W orzecznictwie podkreśla się, że postępowanie w ten sposób uregulowane wymaga aktywności od stron postępowania, wiążąc z tym skutki procesowe. Według jego podstawowych założeń strony mają więc prawo do tego, by w toku postępowania, w terminie wyznaczonym przez organ, prezentować swoje stanowisko i uzupełniać dowody (zob. art. 15219 ust. 3, 5, 6 i 7 p.w.p.). Prekluzja w tym postępowaniu ogranicza się do zarzutu nieużywania wcześniejszego znaku towarowego, który może być podniesiony wyłącznie w terminie do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw (art. 15219 ust. 4 p.w.p.). W rozpatrywanej sprawie stanowisko organu odnośnie do zgłoszenia przez skarżącego zarzutu nieużywania wcześniejszego znaku towarowego po upływie ustawowego terminu na obecnym etapie sprawy pozostaje niekwestionowane. Pozostałe twierdzenia i dowody mogą być zgłaszane w terminie wyznaczonym przez organ. Nawet po przekroczeniu wyznaczonego terminu strona może uchylić się od skutku przewidzianego w art. 15219 ust. 8 p.w.p., tj. pominięcia twierdzeń i dowodów niezgłoszonych w terminie, jeżeli wykaże, że ich powołanie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. Jak trafnie zauważył organ, art. 15219 p.w.p. nie reguluje wprost sytuacji, w której zgłaszający nie wywiązuje się z powinności udzielenia odpowiedzi na sprzeciw. Na skutek dokonanej interpretacji art. 15219 p.w.p., uwzględniając treść ust. 5 i 7, systematykę oraz cel regulacji, organ przyjął, że brak przedstawienia przez zgłaszającego sporny znak towarowy stanowiska wobec sprzeciwu nie pozbawia wnoszącej sprzeciw uprawnienia do przedstawienia w toku postępowania dodatkowej argumentacji na poparcie swoich racji i uzupełnienia dowodów na okoliczności powołane w ramach podstaw sprzeciwu, a w szczególności na podniesioną w sprzeciwie okoliczność renomy znaków wcześniejszych. W konsekwencji, pismem z 14 kwietnia 2021 r. Urząd Patentowy RP poinformował wnoszącą sprzeciw o tym, że zgłaszający nie nadesłał odpowiedzi na sprzeciw. Ponadto wskazał, że wnosząca sprzeciw może w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania pisma uzupełnić swoje stanowisko i nadesłać brakujące dowody. Wnosząca sprzeciw skorzystała z tej możliwości. Skarżący miał natomiast możliwość odnieść się do dowodów i twierdzeń przedstawionych przez wnoszącą sprzeciw w piśmie z 22 czerwca 2021 r., co odpowiada treści art. 15219 ust. 6 i 7 p.w.p. i z możliwości tej skorzystał (pismo z 16 sierpnia 2021 r., k. 571 t. II akt administracyjnych). W ten sposób Urząd umożliwił każdej ze stron wypowiedzenie się co do stanowiska i materiałów przedłożonych przez drugą stronę. W ocenie Sądu, brak udzielenia odpowiedzi na sprzeciw przez zgłaszającego znak towarowy uzasadniał przyjęcie, że nie uznał on renomy powołanych w sprzeciwie znaków wcześniejszych. W tej sytuacji procesowej organ prawidłowo przyjął, że wnosząca sprzeciw nie może być pozbawiona wynikającego z art. 15219 ust. 5 p.w.p. uprawnienia do uzupełnienia w toku postępowania przed Urzędem Patentowym RP dodatkowych dowodów na okoliczność renomy, które nie zostały złożone wraz ze sprzeciwem. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie można zgodzić się z twierdzeniem, że zaskarżona decyzja obarczona m.in. wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja ta nie jest pozbawiona podstawy prawnej, gdyż podstawę jej wydania stanowiły powołane przez organ przepisy, w tym art. 15221 p.w.p. w związku z art. 1321 ust. 1 pkt 3 i 4 p.w.p. oraz art. 15223 ust. 2 p.w.p. w związku z art. 100 k.p.c. Ponadto, zaskarżona decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z takim "rażącym" naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a konsekwencją rażącego naruszenia prawa jest powstanie skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności czy niemożności zaakceptowania zaskarżonego orzeczenia, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Sytuacja taka nie występuje w rozpatrywanej sprawie. Organ zastosował przy wydawaniu decyzji jedną z możliwych interpretacji przepisów prawa, umożliwiającą dokładne wyjaśnienie sprawy z poszanowaniem zasady równego traktowania stron postępowania. Poza powołanymi w skardze zarzutami natury formalnej, dokonana przez organ merytoryczna ocena w zakresie powołanych w sprzeciwie podstaw, w tym przesłanek z art. 1321 ust. 1 pkt 3 i 4 p.w.p., w szczególności co do renomy znaków Facebook, na obecnym etapie sprawy pozostaje niekwestionowana. Także Sąd, działając z urzędu, nie dopatrzył się w tym zakresie wadliwości działania organu. Organ zbadał okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w odniesieniu do poszczególnych podstaw sprzeciwu, każdego przeciwstawionego znaku, z uwzględnieniem poszczególnych klas towarów i usług, dokonał ich oceny na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego, następnie przedstawił oraz szczegółowo wyjaśnił swoje stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie dopuścił się przy tym naruszenia przepisów postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy i tym samym uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Nieusprawiedliwiony okazał się też podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 15219 ust. 8 p.w.p. poprzez zaniechanie pominięcia dowodów i twierdzeń złożonych przez wnoszącą sprzeciw w odpowiedzi na pismo organu z 14 kwietnia 2021 r. Jak wynika z zestawienia daty doręczenia tego pisma stronie tj. 22 kwietnia 2021 r. (k. 222 t. I akt administracyjnych) i daty złożenia przez nią odpowiedzi w Urzędzie Patentowym RP tj. 22 czerwca 2021 r. (k. 550 t. II akt administracyjnych) wyznaczony przez organ termin 2 miesięcy na uzupełnienie stanowiska i nadesłanie brakujących dowodów został zachowany. Uznając, na podstawie sposobu sformułowania zarzutu i jego uzasadnienia, że skarżący kwestionował w istocie samą zasadność wyznaczenia takiego terminu dla wnoszącej sprzeciw pomimo braku odpowiedzi na sprzeciw zauważyć należy, że kwestia ta została już omówiona. Odnoszą się do niej rozważania dotyczące zarzutu naruszenia art. 15219 ust. 5 p.w.p., prowadzące do tej konstatacji, że organ nie naruszył przepisów postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy, rozpatrzył sprawę w granicach sprzeciwu, w zakresie podstaw z art. 1321 ust. 1 pkt 3 i 4 p.w.p., stanowisko organu co do spełnienia przesłanek przewidzianych w tych przepisach uznać należy za prawidłowe, zwłaszcza że nie podważa go żaden z zarzutów skargi. Do uchylenia zaskarżonej decyzji nie mógł doprowadzić też zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 15219 ust. 6 p.w.p. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego możliwości ustosunkowania się do wniosku formalnego strony wnoszącej sprzeciw w zakresie wysokości kosztów postępowania prowadzonego przez Urząd Patentowy RP. Jak wcześniej wspomniano, na mocy odesłania zawartego w art. 15223 ust. 2 p.w.p., do kosztów postępowania inicjowanego sprzeciwem wobec zgłoszenia znaku towarowego stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym. Zgodnie z art. 109 § 1 k.p.c. zd. pierwsze roszczenie o zwrot kosztów wygasa, jeśli strona najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie złoży sądowi spisu kosztów albo nie zgłosi wniosku o przyznanie kosztów według norm przepisanych. Datą graniczną złożenia spisu kosztów jest więc zamknięcie rozprawy poprzedzającej rozstrzygnięcie sprawy - w postępowaniu sprzeciwowym będzie to wydanie decyzji. Wnosząca sprzeciw zawarła w sprzeciwie żądanie zwrotu kosztów postępowania, a następnie żądanie to zmodyfikowała pismem z 22 czerwca 2021 r. i przy piśmie z 16 lipca 2021 r. złożyła organowi spis kosztów wraz z fakturami dokumentującymi poniesienie kosztów objętych tym zestawieniem. Zgłoszenie żądania i spisu kosztów nastąpiło zgodnie z zasadą określoną w powołanym art. 109 § 1 k.p.c. stosowanym odpowiednio na mocy art. 15223 ust. 2 p.w.p. tj. przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W tym zakresie nie ma zastosowania objęty zarzutem art. 15219 ust. 6 p.w.p., który reguluje przebieg prowadzonego przez organ postępowania dowodowego. Ponadto nie jest tak, że skarżący nie miał wiedzy, że koszty postępowania, których zwrotu domagała się wnosząca sprzeciw, obejmowały koszt sporządzonych przez tłumaczy przysięgłych tłumaczeń dokumentów przedłożonych do akt sprawy. Pismo wnoszącej sprzeciw z 22 czerwca 2021 r. zawierające tę informację zostało doręczone skarżącemu na adres pełnomocnika 2 lipca 2021 r. (k. 552 t. II akt administracyjnych). W piśmie z 16 sierpnia 2021 r. skarżący wyraził swoje stanowisko w tej kwestii wskazując, że koszty te są niecelowe i zbędne do wykazania przez wnoszącą sprzeciw swoich racji. Do argumentów tych wyczerpująco odniósł się organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 75-78). W wyniku przeprowadzonej analizy organ uznał, że koszty tłumaczeń dokumentów były obiektywnie celowe i niezbędne do wykazania przez wnoszącą sprzeciw renomy znaków, na którą powołała się w sprzeciwie. Odnosząc się do przedstawionych dowodów organ stwierdził, że dowody te wzajemnie się uzupełniały i na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego dokonał oceny spełnienia przesłanki z art. 1321 ust. 1 pkt 4 p.w.p. Organ wziął pod uwagę dowody w języku polskim i przetłumaczone na język polski. Powołał się przy tym na treść art. 15217 ust. 5 p.w.p., zgodnie z którym materiały i dokumenty sporządzone w języku obcym wnosi się wraz z ich tłumaczeniami na język polski. Racje ma organ twierdząc, że wybór sposobu tłumaczenia należy do strony postępowania. Nie można wymagać od profesjonalnego pełnomocnika, czy strony postępowania, aby samodzielnie dokonywali tłumaczeń wskazanych dowodów. Do organu należy natomiast weryfikacja celowości i niezbędności kosztów procesu, o czym stanowi art. 109 § 2 k.p.c. W ocenie Sądu, organ dokonał tej weryfikacji w sposób prawidłowy. W nawiązaniu do wcześniejszych rozważań podkreślenia wymaga, że skoro podstawę prawną sprzeciwu stanowił art. 1321 ust. 1 pkt 4 p.w.p., a zgłaszający sporny znak towarowy nie udzielił odpowiedzi na sprzeciw i nie uznał renomy znaków wcześniejszych, to przedstawienie przez wnoszącą sprzeciw dowodów na okoliczność renomy, które wzajemnie się uzupełniały, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy było celowe i niezbędne do dochodzenia przez stronę ochrony jej praw. Ponadto, zgodnie z zasadą określoną w art. 100 k.p.c. koszty zostały prawidłowo rozdzielone między stronami proporcjonalnie do uwzględnienia żądań. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

Informacje o sprawie

Data wpływu
16 grudnia 2021
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Sędziowie
Agnieszka Jendrzejewska. /sprawozdawca/ Barbara Kołodziejczak-Osetek /przewodniczący/ Jakub Linkowski

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny