VI SA/Wa 298/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Strona skarżąca P. S.A. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 700 000 zł. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu wskazując, iż decyzje wydane zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji naruszają przepisy regulujące funkcjonowanie spółek publicznych. W ocenie strony wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niezbędne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody poprzez spowodowanie uszczerbku w majątki obrotowym spółki w rozmiarze wpływającym w istotny sposób (ze względu na nadmiernie dolegliwą wysokość nałożonej kary) na pogorszenie zdolności finansowej jej bieżących potrzeb finansowych. Ponadto stron stwierdziła, iż sytuacja finansowa spółki wskazuje za zasadnością wniosku o wstrzymanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dla wykazania powyższego nie jest wystarczający sam wywód strony dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206, postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 5622/16). W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1054/12). Skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie powołała okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Dla oceny przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczające wskazanie możliwości wyrządzenia znacznej szkody tzn. zacytowania treści przepisu i powołanie się na spowodowanie uszczerbku w majątku spółki, czy pogorszenie zdolności finansowania bieżących potrzeb bez odniesienia się do aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej. Skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów potwierdzających pogląd, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi jej interesom majątkowym czy finansowym, nie przedstawiła żadnych informacji dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej. Powyższe pozwoliłoby na ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. W tym miejscu wskazać należy, iż rolą sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącej. Wobec powyższego Sąd nie mógł dokonać oceny, jaki rzeczywisty wpływ będzie miało dla skarżącej uiszczenie nałożonej kary pieniężnej i dlatego też, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje za uwzględnienie. Ponadto podkreślić należy, iż kwestia prawidłowości nałożonej przez organ kary pieniężnej, czy też kwestia przeprowadzenia postępowania z naruszeniem przepisów regulujących funkcjonowanie spółek publicznych będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznania skargi. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2011, s. 435). Dlatego też zawarte w skardze zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji nie mają wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.