VI SA/Wa 2947/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Dąbrowska, po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącego [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Prezydent [...] decyzją z dnia 21 grudnia 2020 r. nr [...] nałożył na [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "skarżący") karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego al. [...] w rej. posesji nr [...] w wysokości 1.530 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając odwołanie wniesione przez skarżącego od ww. decyzji, postanowieniem z 22 marca 2021 r. nr [...] odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji oraz orzekło o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 6 grudnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1757/21 oddalił skargę wniesioną przez skarżącego na powyższe postanowienie z 22 marca 2021 r. wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W tym stanie rzeczy skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta [...] z 21 grudnia 2020 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w ww. decyzji z 21 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W rozpatrywanej sprawie skarżący, wskazując na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, złożył do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji wydanej w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Decyzja ta stała się ostateczna z uwagi na wniesienie odwołania z uchybieniem ustawowego terminu, który nie został przywrócony. Wyjaśnienia zatem wymaga, że zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej "kpa") organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Z kolei jak stanowi art. 157 § 1 kpa właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Zgodnie zaś z § 2 powyższego przepisu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z powyższych regulacji wynika, że skarżący z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] wydanej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego powinien wystąpić do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] jako organu wyższego stopnia, który stosownie do art. 157 § 1 w zw. z art. 17 pkt 1 kpa jest właściwy do rozpoznania takiego wniosku. W tej sytuacji skargę należało uznać za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Dopiero bowiem akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, z którym skarżący powinien wystąpić do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], otwiera mu drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ponadto wyjaśnić należy, że powołany przez skarżącego art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej zwanej "p.p.s.a."), zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, znajduje zastosowanie w przypadku zaskarżenia decyzji, na którą przysługiwało prawo do wniesienia skargi do Sądu, co – jak wskazano powyżej – nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W świetle art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi postanowiono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.