VI SA/Wa 2840/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu regulowanego tłumacza przysięgłego języka angielskiego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2021 r. ; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. odstępuje w całości od zasądzenia na rzecz skarżącej K.P. zwrotu kosztów postępowania.

VI SA/Wa 2840/21 Uzasadnienie K. P. (zwana dalej "stroną", "skarżącą") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z 15 września 2021 r., nr [...], którą Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy swoją decyzję z 7 lipca 2021 r., nr [...] odmawiającą stronie uznania kwalifikacji zawodowych. Postawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 3 w zw. z art. 129 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735) – dalej jako "k.p.a." oraz art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 220) i art. 126 umowy z dnia 24 stycznia 2020 r. o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE. L Nr 29, str. 7) w zw. z art. 1 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o okresie przejściowym, o którym mowa w umowie o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. U. poz. 1516), Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 12 marca 2021 r. (data wpływu do Ministerstwa Sprawiedliwości: 23 marca 2021 r.) strona złożyła wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu regulowanego tłumacza przysięgłego języka angielskiego. Minister Sprawiedliwości, pismem z 28 kwietnia 2021 r., w oparciu o art. 79a k.p.a. poinformował wnioskodawczynię, że na gruncie obecnych przepisów, po 31 grudnia 2020 r. nie ma możliwości uznania w Polsce przedmiotowych uprawnień. Z uwagi na niezadowolenie z treści ww. informacji, strona 24 maja 2021 r. wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Decyzją z 7 lipca 2021 r. sygn. [...], Minister Sprawiedliwości odmówił uznania kwalifikacji strony do wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej zawodu tłumacza przysięgłego języka angielskiego. Minister Sprawiedliwości stwierdził, że wniosek został złożony po zakończeniu okresu przejściowego, trwającego do 31 grudnia 2020 r., w którym to okresie zgodnie z art. 126 umowy z dnia 24 stycznia 2020 r. o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej obowiązywały zasady wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych dla osób, które zostały urzędowo uprawnione do pełnienia podobnej funkcji w Wielkiej Brytanii. W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona w całości podtrzymała dotychczasowe stanowisko wraz ze wszystkimi dowodami dołączonymi do wniosku, ponownie powołując się na zapisy ustawy z 15 marca 2019 r. o uregulowaniu niektórych spraw związanych z uznawaniem kwalifikacji zawodowych w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 50 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 621). Minister Sprawiedliwości rozpoznając ponownie sprawę, decyzją z 15 września 2021 r. utrzymał w mocy swoją decyzję o odmowie uznania kwalifikacji strony do wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej zawodu regulowanego tłumacza przysięgłego języka angielskiego. Organ wyjaśnił, że ustawa z 15 marca 2019 r. o uregulowaniu niektórych spraw związanych z uznawaniem kwalifikacji zawodowych, w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 50 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, była jedną z ustaw przygotowujących Polskę na bezumowny "brexit", tj. miała obowiązywać z dniem wystąpienia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej w wariancie bezumownym. W związku z faktem zawarcia umowy z dnia 24 stycznia 2020 r. o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, ustawa wskazana we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie ma mocy obowiązującej z uwagi na nieistnienie warunku, pod którym jej uregulowania miały obowiązywać. W następstwie powyższego, organ uznał, że badanie przesłanek merytorycznych warunkujących uzyskanie uznania kwalifikacji zawodowych przez stronę stało się bezprzedmiotowe, wobec przeszkody formalnej wynikłej ze złożenia wniosku po terminie. Na powyższą decyzję strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, której zarzuciła naruszenie 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez brak ustalenia okoliczności przemawiających za tym, że skarżąca nie spełnia kryteriów wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego języka angielskiego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej; 2. art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów przedłożonych przez stronę do wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie uznania kwalifikacji zawodowych wykonywania zawodu regulowanego tłumacza przysięgłego w Polsce; 3. art. 58 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co w rezultacie doprowadziło do braku merytorycznego rozstrzygnięcia organu - Ministra Sprawiedliwości, co do złożonego przez stronę wniosku o przywrócenie terminu, w którym szczegółowo wykazano, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony, tj. stanem epidemii wywołanym wirusem SARS-CoV-2 na terenie całego świata, w szczególności braku wydania przez organ postanowienia w przedmiocie uwzględnienia wniosku bądź postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu. Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zobowiązanie organu Ministra Sprawiedliwości do wydania decyzji o uznaniu kwalifikacji do wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej zawodu regulowanego tłumacza przysięgłego języka angielskiego oraz o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz strony skarżącej. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. 2021 poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2022 r. poz. 329). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Zgodnie z art. 126 umowy z dnia 24 stycznia 2020 r. o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE. L Nr 29, str. 7) do dnia 31 grudnia 2020 r. obowiązywały zasady wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych dla osób, które zostały urzędowo uprawnione do pełnienia podobnej funkcji w Wielkiej Brytanii. Stosownie do art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z brzmienia tego przepisu wynika, że postępowanie wszczyna się na żądanie osoby, która jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Jeżeli przepisy administracyjnego prawa materialnego stanowią, że w danej sprawie postępowanie administracyjne może zostać wszczęte wyłącznie na żądanie strony, to wówczas taki wniosek strony zakreśla ramy podmiotowe i przedmiotowe tego postępowania. Zgodnie zaś z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędąca stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Organ administracji publicznej wydaje zatem postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego wtedy, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione do organu administracji publicznej, 2) żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn, z wyłączeniem wszakże przyczyn wskazanych w przepisach rozdziału 1 działu II kodeksu, w tych bowiem przypadkach organ administracji publicznej pozostawia podanie bez rozpoznania albo przekazuje sprawę organowi właściwemu w sprawie lub zwraca podanie wnoszącemu z odpowiednim pouczeniem. Należy wyjaśnić, że "inne uzasadnione przyczyny" to "przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, tj.: a) wniesienie żądania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych; b) wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Można tu wyróżnić następujące przypadki: – sprawa należy do zakresu działania organów administracji, ale podlega załatwieniu w innej formie niż decyzja, np. w formie czynności materialno-technicznej, aktu stanu cywilnego lub zaświadczenia, – sprawa ma charakter administracyjny, ale dane uprawnienie lub obowiązek wynika wprost z ustawy (lub wydanego na jej podstawie aktu normatywnego) i nie wymaga konkretyzacji (rozstrzygnięcia) w formie decyzji, – sprawa ma charakter administracyjny, ale nie jest objęta w ogóle regulacją administracyjnoprawną (np. korzystanie z wód niewykraczające poza korzystanie powszechne w granicach określonych przepisami prawa wodnego; wpłaty na fundusze społeczne oparte na zasadzie dobrowolności), – sprawa nie ma charakteru administracyjnego, lecz cywilnoprawny i załatwiana jest w formie umowy albo jednostronnej czynności cywilnoprawnej; c) wniesienie żądania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją; d) wniesienie żądania w sprawie, w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji; e) wniesienie żądania po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw (przedawnienie materialnoprawne)" (zob. Z. R. Kmiecik Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Warszawa 2014, s. 211-212). Analizując brzmienie przepisu art. 126 umowy z dnia 24 stycznia 2020 r. o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz. Urz. UE. L Nr 29, str. 7) oraz art. 61 § 1 k.p.a. Sąd doszedł do przekonania, że Minister Sprawiedliwości powinien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Z akt sprawy jednoznacznie i bezspornie wynika, że skarżąca złożyła wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie uznania kwalifikacji do wykonywania zawodu regulowanego tłumacza przysięgłego języka angielskiego w dniu 23 marca 2021 r. (data nadania 15 stycznia 2021 r.). Z kolei art. 126 przywołanej wyżej ustawy, jednoznacznie określa, że do dnia 31 grudnia 2020r. obowiązywały zasady wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych dla osób, które zostały urzędowo uprawnione do pełnienia podobnej funkcji w Wielkiej Brytanii. Dlatego też wniosek złożony po dniu 31 grudnia 2020 r. Minister Sprawiedliwości powinien pozostawić postanowieniem bez rozpoznania. Termin wynikający z art. 126 ww. ustawy (31 grudnia 2020 r.) jest terminem zawitym prawa materialnego. Oznacza to, że nie może być przywrócony, a wniosek złożony po upływie terminu jest nieskuteczny. Zachowanie tego terminu jest z kolei warunkiem skuteczności wniesienia wniosku w sprawie uznania kwalifikacji do wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej zawodu regulowanego tłumacza przysięgłego. Zdaniem Sądu, o ile w sprawie będącej przedmiotem skargi, skarżąca nie dotrzymała terminu 31 grudnia 2020 r., to nawet jeśli organ wszczął postępowanie po jego upływie, to jego niedotrzymanie powoduje negatywne skutki formalnoprocesowe w postaci bezskuteczności złożonego wniosku i podstawę do umorzenia postępowania. Tymczasem organ w tej sprawie, wskazując na podstawy formalnoprawne, wadliwie wydał decyzję o odmowie uznania kwalifikacji pani Katarzynie Pietroń do wykonywania w Rzeczypospolitej Polskiej zawodu regulowanego tłumacza przysięgłego języka angielskiego, które to rozstrzygnięcie jest rozpoznaniem merytorycznym, co do istoty sprawy – w sytuacji, gdy nie oceniał przedłożonych dowodów, bo ich oceniać nie mógł. Z tych względów zaskarżone decyzje nie mogły się ostać, bowiem prawidłowe ich uzasadnienie – odwołujące się do podstaw procesowych upływu terminu prawa materialnego, nie odpowiada samemu rozstrzygnięciu, które – jak wyżej wskazano – mogło być wydane tylko po merytorycznym uznaniu braku podstaw do uwzględnienia wniosku. Innymi słowy, organ nie powinien wydawać decyzji merytorycznie rozpoznającej odmownie wniosek skarżącej, zatem sama forma zaskarżonej decyzji nie stanowi prawidłowego rozstrzygnięcia, dlatego wyłącznie w tym zakresie skarga została uwzględniona. W istocie jednak skarżąca nie ma racji w podniesionych zarzutach. Odnosząc się do zarzutu naruszenia ustawy z 15 marca 2019 r. o uregulowaniu niektórych spraw związanych z uznawaniem kwalifikacji zawodowych w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 50 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 621) należy podkreślić, że była jedną z ustaw przygotowujących Polskę na bezumowny "brexit" tj. miała obowiązywać z dniem wystąpienia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej w wariancie bezumownym. W związku z faktem zawarcia umowy z 24 stycznia 2020 r. o Wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej. Tym samym ustawa z 15 marca 2019 r. nie ma mocy obowiązującej z uwagi na nieistnienie warunku, pod którym jej uregulowania miały obowiązywać. Odnosząc się do argumentu skarżącej, że za zwłokę w złożeniu przedmiotowego wniosku należy obarczyć paraliż związany z pandemią, Sąd uznał, że zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa Covid"), w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres. Na mocy ustawy zm. Covid z 31 marca 2020 r, która weszła w życie 31 marca 2020 r., dokonano wstrzymania rozpoczęcia oraz zawieszenia biegu wskazanych w art. 15zzr i art. 15zzs ustawy Covid terminów prawnoadministracyjnych materialnych (art. 15zzr ust. 10 i procesowych (art. 15zzs ust. 1) na czas obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie z ww. ustawą z 31 marca 2020 r. wskazane w art. 15zzr ust. 1 i art. 15zzs ust. 1 ustawy Covid terminy biegnące w dniu wejścia w życie ustawy zm. Covid (31 marca 2020 r.) uległy zawieszeniu od 31 marca 2020 r., natomiast te z tych terminów, które miałyby rozpocząć swój bieg po 31 marca 2020 r., biegu tego nie rozpoczęły. W ocenie Sądu, nie ma prawnej skuteczności twierdzenie, że przepisy ustawy zm. Covid, dotyczące wstrzymania rozpoczęcia oraz zawieszenia biegu terminów, miały moc wsteczną i w związku z tym wstrzymanie rozpoczęcia oraz zawieszenie biegu terminów nastąpiło 13 marca 2020 r., tj. w dniu wprowadzenia stanu zagrożenia epidemicznego na mocy ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia z 13 marca 2020 r. Odstępstwo od zasady lex retro non agit nie może być domniemane, lecz powinno wynikać z konkretnego przepisu prawa. W art. 101 ustawy zm. Covid ustawodawca wskazał, w jakim zakresie regulacja ma moc wsteczną. Gdyby intencją ustawodawcy objęte było nadanie tej ustawie mocy wstecznej również w zakresie, w jakiej jej przepisy nakazują wstrzymanie rozpoczęcia i zawieszenie biegu terminów, zostałoby to wprost sformułowane w art. 101 ustawy zm. Covid. Przepisy statuujące zawieszenie oraz wstrzymanie rozpoczęcia biegu terminów zostały ostatecznie uchylone na mocy ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2. Dlatego też wstrzymanie rozpoczęcia oraz zawieszenie biegu terminów zgodnie z art. 15zzs ustawy Covid miało miejsce w okresie od 31 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. (tak też A. Jaskułowska, Mariusz Rypina, Marek Wierzbowski w: Zmiany w KPA i PPSA wynikające z regulacji COVID-19, Komentarz red. Roman Hauser, Marek Wierzbowski, Warszawa 2020, s.13 i 14). Zgodnie z obowiązującym od 16 grudnia 2020 r. przepisie art. 15 zzzzzn², dodanym ustawą o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 2255 ze zm.), który z założenia ma stanowić dodatkową ochronę prawną dla stron w postępowaniu administracyjnym w przypadku niedochowania przez nie określonych terminów: 1. W przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. 2. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Wskazane przepisy nakazują, by w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, organ administracji publicznej zawiadomił stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu tym organ wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Powołane przepisy weszły w życie 16 grudnia 2020 r., lecz obejmują zdarzenia, które miały miejsce "w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19". W sprawie niniejszej skarżącej nie upływał termin w okresie od 31 marca do 23 maja 2020 r. na złożenie wniosku Miała ona możliwość złożyć wniosek do 31 grudnia 2020 r., czego nie uczyniła. Na marginesie należy wskazać na treść art. 79a § 1 k.p.a., w kontekście pisma organu z dnia 28 kwietnia 2021 r. i pisma skarżącej z dnia 24 maja 2021 r., będącego w intencji skarżącej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, Sąd przychyla się do argumentów Ministra Sprawiedliwości. Przepis ten stanowi konkretyzację i uzupełnienie obowiązków wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., a jego celem jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 sierpnia 2021 r. III SA/Po 58/21). Tym samym, uznanie pisma skarżącej z 24 maja 2021 r. za podtrzymanie pierwotnego wniosku z dnia 15 stycznia 2021 r. (złożonego do organu 23 marca 2021 r.), Sąd uznał za w pełni prawidłowe i mające swe podstawy we wskazanym przepisie art. 79a § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym i drugim wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 3 p.p.s.a., przy czym rozstrzygnięcie nastąpiło w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.1842 t.j.). Sąd umorzył postępowanie administracyjne wszczęte z wniosku strony z powodu mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przez organ prawa materialnego. Oznacza to, że skarżąca przegrała sprawę z powodu złożenia wniosku po terminie. Skutkiem bowiem wszczęcia postępowania - po terminie wyznaczonym przez normę prawa materialnego - stało się ono bezprzedmiotowe i na mocy art. 105 k.p.a. powinno być umorzone. Skoro organ tego nie uczynił, a brak było podstawy materialnoprawnej do jego prowadzenia, Sąd na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie administracyjne, po uprzednim uchyleniu - na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - wadliwych decyzji. Sąd, na mocy art. 209 p.p.s.a., obowiązany jest w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204) rozstrzygnąć wniosek strony o zwrot kosztów postępowania. Taki wniosek o zwrot kosztów postępowania został w skardze złożony. Jednakże art. 206 p.p.s.a. umożliwia Sądowi, w uzasadnionych przypadkach, odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Taka sytuacja ma miejsce na gruncie niniejszej sprawy. Sąd wprawdzie w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Sprawiedliwości z 7 lipca 2021r., ale nie oznacza to w istocie uwzględnienia skargi i wygrania sprawy, skoro w pkt 2 wyroku Sąd umorzył postępowanie administracyjne. Innymi słowy, ostateczne umorzenie postępowania administracyjnego z wniosku strony oznacza, że skarżąca przegrała sprawę, co uzasadniało odstąpienie w całości od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.