Sygnatura
VI SA/Wa 2607/25
Wyrok WSA w Warszawie z 16 kwietnia 2026 r., VI SA/Wa 2607/25
Wynik
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
- Data orzeczenia
- 16 kwietnia 2026
- Prawomocne
- tak
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Fyda-Kawula Sędziowie sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego A. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 18 czerwca 2025 r., Minister Infrastruktury, działając na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku A. S., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o zatrzymaniu jachtu wydanej przez Dyrektora Urzędu Morskiego w G. w dniu [...] sierpnia 2024 r. Ww. decyzja została wydana w następujących okolicznościach. W dniu [...] sierpnia 2024 r. w Porcie G.dokonano kontroli jachtu [...], którego kapitanem był wtedy A. S. ("strona", "skarżący"). W wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Kapitanatu Portu G. i stwierdzonych uchybień postanowiono o zatrzymaniu statku. W protokole z kontroli statku nr [...] znajduje się zapis "Na polecenie kpt. P. P. zatrzymano jacht do czasu usunięcia braków potwierdzonych reinspekcją". Strona pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji o zatrzymaniu jachtu [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. wydanej przez Dyrektora Urzędu Morskiego w G. W uzasadnieniu ww. wniosku strona wskazała m.in., że procedurę zatrzymania statku ustawodawca przewidział i opisał w ustawie o bezpieczeństwie morskim. Zatrzymanie takie może nastąpić w sposób i na zasadach opisanych w art. 27 ust. 1 lub art. 43 ust. 1 ww. ustawy. W przypadku zatrzymania statku [...] nie zaszły przewidziane przesłanki do zatrzymania statku. Art. 27 nie mógł być zastosowany w stosunku do statku niepolskiej bandery (jakim była [...]), także art. 43 nie miał zastosowania w sprawie z uwagi na zwolnienie z inspekcji państwa portu jachtów rekreacyjnych przewidziane w art. 33 ust. 1. Strona podniosła także, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2024 r. nie spełnienia ustawowych wymogów wynikających z art. 107 k.p.a. Minister Infrastruktury, decyzją z dnia 27 lutego 2025 r. - działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. - umorzył postępowanie w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o zatrzymaniu jachtu [...] wydanej przez Dyrektora Urzędu Morskiego w G. w dniu [...] sierpnia 2024 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że dla czynności, o której mowa w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2024 r. przepisy nie przewidują wydania decyzji administracyjnej, w przeciwieństwie do wyraźnie określonych przypadków wydania przez organ inspekcyjny decyzji administracyjnej o zatrzymaniu statku, o których mowa w art. 27 ust. 1 (statku polskiej bandery) i art. 43 ust. 1 (statki obcej bandery) ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim. A. S. wniósł na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzją z dnia 17 kwietnia 2025 r., wydaną w trybie przewidzianym w art. 54 § 3 p.p.s.a., Minister Infrastruktury uwzględnił żądanie w skardze i uchylił - w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania skargi - zaskarżoną decyzję z dnia 27 lutego 2025 r. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku A. S., Minister Infrastruktury odmówił w zaskarżonej decyzji z dnia 18 czerwca 2025 r. stwierdzenia nieważności decyzji o zatrzymaniu jachtu [...] wydanej przez Dyrektora Urzędu Morskiego w G. w dniu [...] sierpnia 2024 r. W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, że w realiach niniejszej sprawy nieuzasadniona jest ocena wnioskodawcy, że zarówno przeprowadzenie inspekcji statku, jak i wykryte "uchybienia", nie mają oparcia w przepisach prawa obowiązujących rekreacyjny jacht [...] Organ podniósł, że zgodnie z art. 84 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim ruch statków na morskich wodach wewnętrznych oraz korzystanie z portów morskich, red, kotwicowisk i torów wodnych oraz urządzeń infrastruktury portowej i infrastruktury zapewniającej dostęp do portów odbywa się z zachowaniem wymagań bezpieczeństwa morskiego. Powyższe wymagania określa, w drodze zarządzenia, właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego. Na tej podstawie Dyrektor Urzędu Morskiego w G. wydał Zarządzenie nr 9 z dnia 16 lipca 2018 r. - Przepisy portowe (Dz.Urz. Woj. Pomorskiego z 2023 r. poz. 3924 i 4023), dalej: "Przepisy portowe". Zgodnie z § 65 ust. 1 pkt 3-5 Przepisów portowych zabrania się wyjścia z portu: - statkom, które nie posiadają ważnych dokumentów bezpieczeństwa; - statkom, które nie czynią zadość wymaganiom określonym w dokumencie bezpieczeństwa odnośnie ilości i kwalifikacji załogi, wyposażenia statku oraz innym warunkom uprawiania żeglugi; - statkom, których zatrzymanie zarządzono w wyniku inspekcji bezpieczeństwa statku przez organ inspekcyjny lub na polecenie kapitanatu portu. Następnie organ przywołał § 13 Przepisów portowych wskazując, że funkcjonariusze kapitanatu portu mają prawo wydawania poleceń mających na celu zapobieganie zagrożeniom życia i zdrowia ludzkiego, środowiska naturalnego, niebezpieczeństwom zagrażającym statkom, urządzeniom portowym i ładunkom oraz zwracania się, w razie potrzeby do właściwych organów o pomoc. Osoby przebywające na terenie portu obowiązane są stosować się do tych poleceń, które w zakresie bezpieczeństwa, porządku portowego i ochrony środowiska są natychmiast wykonalne. Powołane przepisy - zdaniem Ministra - ustanawiają kompetencje dla funkcjonariuszy kapitanatu portu do podejmowania władczego działania materializującego się w nałożeniu obowiązku na stronę takiego postępowania. Art. 3 ustawy o bezpieczeństwie morskim stanowi z kolei, że przepisy ustawy stosuje się zarówno do statków morskich o polskiej przynależności, jak i statków morskich o obcej przynależności znajdujących się na polskich morskich wodach wewnętrznych lub na polskim morzu terytorialnym w zakresie przepisów rozdziału 3 oddziału 2 i rozdziału 5 z wyjątkiem art. 86 ust. 3, uwzględniając postanowienia umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną. Jedną z umów, którą wymienia ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (art. 5 pkt 33a), jest Międzynarodowa konwencja o bezpieczeństwie życia na morzu, sporządzona w Londynie dnia 1 listopada 1974 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 869 oraz z 2017 r. poz. 142), dalej: "Konwencja SOLAS". Zgodnie z prawidłem 1 Rozdziału V Konwencji SOLAS rozdział ten ma zastosowanie, o ile nie postanowiono inaczej, do wszystkich statków we wszystkich podróżach. Prawidło 19.2.1.1 i 19.2.1.4 tego rozdziału stanowi, że wszystkie statki niezależnie od wielkości powinny posiadać m.in. odpowiednio skompensowany kompas magnetyczny lub inne urządzenie niezależne od źródła zasilania, określające kurs statku i pokazujące jego odczyt w głównym miejscu sterowania, mapy nawigacyjne oraz publikacje nautyczne do planowania i prezentowania tras żeglugowych. Zgodnie z brzmieniem prawidła 27 mapy nawigacyjne i wydawnictwa nautyczne takie, jak locje, spisy świateł, wiadomości żeglarskie, tablice pływów i inne wydawnictwa powinny być odpowiednie do planowanej podróży oraz na bieżąco poprawiane. Prawidło 19.2.1.7 wymaga, aby statki o pojemności brutto poniżej 150 posiadały reflektor radarowy lub inny środek umożliwiający wykrycie statku przy pomocy radaru pracującego na częstotliwości zarówno 9, jak i 3 GHZ. W protokole z dnia [...] sierpnia 2024 r. stwierdzono m.in. brak map nawigacyjnych, atestu kompasu nawigacyjnego oraz reflektora radarowego, o których mowa w ww. przepisach. Organ podkreślił wagę rozdziału V Konwencji SOLAS dla zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi oraz życia na morzu. Rozdział ten, przez swoje zastosowanie z zasady do wszystkich statków, powinien być w szczególności respektowany przez osoby kierujące statkami, a spełnianie jego przepisów egzekwowane przez organy administracji morskiej. Prawidło 14 Rozdziału V Konwencji SOLAS zobowiązuje państwa do ustanowienia i przestrzegania reguł w zakresie obsługiwania statku przez kompetentne i odpowiednio liczne z punktu bezpieczeństwa na morzu załogi. Zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 9 kwietnia 2013 r. w sprawie uprawiania turystyki wodnej (Dz. U. poz. 460) do prowadzenia jachtu [...] na akwenie, na którym doszło do kontroli i zatrzymania jachtu, konieczne jest posiadanie patentu żeglarza jachtowego. W toku kontroli stwierdzono brak takiego dokumentu u kierującego tym jachtem. Artykuł 91 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, sporządzonej w Montego Bay dnia 10 grudnia 1982 r. (Dz.U. z 2002 r. poz. 543), dalej: "Konwencja o prawie morza", stanowi, że każde państwo określa warunki przyznawania statkom swojej przynależności państwowej, rejestrowania statków na swoim terytorium oraz przyznawania prawa podnoszenia swojej bandery. W toku kontroli oprócz braku dokumentów bezpieczeństwa stwierdzono również brak dokumentu rejestracyjnego jachtu [...], co uzasadniało potraktowanie tej jednostki przez organ na równi ze statkiem nieposiadającym żadnej przynależności państwowej. Artykuł 21 Konwencji o prawie morza stanowi, że państwo nadbrzeżne może wydawać, zgodnie z postanowieniami tej konwencji oraz innymi normami prawa międzynarodowego, ustawy i inne przepisy dotyczące prawa nieszkodliwego przepływu przez morze terytorialne odnośnie m.in. bezpieczeństwa żeglugi i regulowania ruchu na morzu, a przepływ zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt b Konwencji o prawie morza także oznacza żeglugę w celu wejścia na wody wewnętrzne lub wyjścia z nich albo zatrzymania się na redzie lub przy urządzeniu portowym. Obce statki korzystające z prawa nieszkodliwego przepływu mają obowiązek przestrzegania wszelkich takich ustaw i innych przepisów prawnych oraz wszelkich powszechnie uznanych norm międzynarodowych dotyczących zapobiegania zderzeniom na morzu. W ocenie Ministra Infrastruktury stwierdzone przez organ pierwszej instancji uchybienia stanowiły dostateczną podstawę, aby wydać - w trybie przewidzianym w Przepisach portowych - decyzji zabraniającej wyjścia z portu wobec jachtu [...]. Organ zauważył także, że w niniejszej sprawie wady, które można wskazać w decyzji o zatrzymaniu jachtu [...] wydanej przez Dyrektora Urzędu Morskiego w G. w dniu [...] sierpnia 2024 r. (wadliwie wskazana podstawa prawna, brak pouczenia strony o możliwości złożenia odwołania), nie mają aż tak znacznego ciężaru gatunkowego, aby konieczne było wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego. W ocenie Ministra Infrastruktury wady nie spełniają przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie mogą przesądzać o rażącym naruszeniu prawa w realiach niniejszej sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił ww. decyzji: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 6. k.p.a. poprzez brak analizy obowiązującego prawa; b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz niestanie organu na straży praworządności; c) art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestnika do władzy publicznej; d) art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku uzasadnienia decyzji przejawiającego się w niewyczerpującym i nieprzekonującym wyjaśnieniu motywów wydanego rozstrzygnięcia; e) art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie bezpośrednio przepisów Konstytucji wyszczególnionych w skardze; f) art. 54 § 3 p.p.s.a. przez brak stwierdzenia, czy działanie miało miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. 2) naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 31 ust. 3 w Konstytucji RP, poprzez uznanie, że zarządzenie nr 9 Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z dnia 16 lipca 2018 - Przepisy portowe (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2023 r poz. 3924 ze zm.), może ograniczać konstytucyjne wolności i prawa; b) art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez uznanie, że własność może być ograniczona na podstawie zarządzenia nr 9 Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z dnia 16 lipca 2018 - Przepisy portowe; c) art. 50 Konstytucji RP, poprzez uznanie, że przepisy zarządzenia nr 9 Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z dnia 16 lipca 2018 - Przepisy portowe mogą być podstawą ingerencji w nienaruszalność mieszkania; d) art. 51 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP, poprzez uznanie, że przepisy zarządzenia nr 9 Dyrektora Urzędu Morskiego w G. z dnia 16 lipca 2018 - Przepisy portowe dają prawo do ograniczania wolności poruszania się; e) art. 5 ustawy o bezpieczeństwie morskim przez błędne zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, polegające na uznaniu, iż czynność zatrzymania jachtu [...] nie spełnia ustawowej definicji "zatrzymania statku" i nie jest regulowana przepisami niniejszej ustawy; f) art. 5 ustawy o bezpieczeństwie morskim - przez błędne zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, polegające na uznaniu, iż czynność kontroli jachtu [...] nie spełnia ustawowej definicji "inspekcji" i nie jest regulowana przepisami niniejszej ustawy; g) art. 33 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie morskim przez błędną interpretację, polegającą na przyjęciu, iż mimo zawartego w nim zwolnienia jachtów rekreacyjnych można przeprowadzić ich inspekcje. Skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji w całości, wskazanie organowi sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wedle norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja, jako wadliwa w stopniu kwalifikowanym, podlegała wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Przed kontrolą legalności zaskarżonej decyzji, która została wydana w trybie stwierdzenia nieważności, należało najpierw ustalić charakter prawny zapisu w protokole kontroli dnia [...] sierpnia 2024 r. o zatrzymaniu jachtu. Organ uznał ten zapis za decyzję, upatrując jej podstawy prawnej w postanowieniu § 65 ust. 1 pkt 3-5 Przepisów portowych, który określa sytuacje, w których zabrania się statkom wyjścia z portu. Jako przepis kompetencyjny w ww. zakresie w zaskarżonej decyzji wskazano § 13 Przepisów portowych stanowiący, że funkcjonariusze kapitanatu portu mają prawo wydawania poleceń mających na celu zapobieganie zagrożeniom życia i zdrowia ludzkiego, środowiska naturalnego, niebezpieczeństwom zagrażającym statkom, urządzeniom portowym i ładunkom oraz zwracania się, w razie potrzeby do właściwych organów o pomoc. Osoby przebywające na terenie portu obowiązane są stosować się do tych poleceń, które w zakresie bezpieczeństwa, porządku portowego i ochrony środowiska są natychmiast wykonalne. W ww. kontekście normatywnym należy także odnieść się do charakteru prawnego Przepisów portowych. Zgodnie z art. 47 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1991 r. o obszarach morskich i administracji morskiej, dyrektorzy urzędów morskich wydają przepisy prawne na podstawie upoważnień udzielonych im w ustawach (ust. 1). Z zastrzeżeniem art. 48 przepisy, o których mowa w ust. 1, są wydawane w formie zarządzenia (ust. 2). W art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, ustawodawca ustalił, że ruch statków na morskich wodach wewnętrznych oraz korzystanie z portów morskich, red, kotwicowisk i torów wodnych oraz urządzeń infrastruktury portowej i infrastruktury zapewniającej dostęp do portów odbywa się z zachowaniem wymagań bezpieczeństwa morskiego. W art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim, ustawodawca zawarł delegację, o której mowa w art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 1991 r. o obszarach morskich i administracji morskiej, stanowiąc, że wymagania bezpieczeństwa morskiego, o których mowa w ust. 1, określa, w drodze zarządzenia, właściwy terytorialnie dyrektor urzędu morskiego. Dyrektorzy urzędów morskich są terenowymi organami administracji morskiej (niezespolonej) podległymi ministrowi właściwemu do spraw gospodarki morskiej. Odpowiadają za nadzór nad bezpieczeństwem żeglugi, ochronę środowiska, infrastrukturę portową oraz realizację inwestycji w swoich rejonach. Kwestie te reguluje art. 39 ustawy z dnia 20 marca 1991 r. o obszarach morskich i administracji morskiej. Przepisy portowe są to akty prawa miejscowego. Ich charakter prawny określa art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, stanowiący, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Zasady stanowienia aktów prawa miejscowego zostały zawarte przede wszystkim w art. 94 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Zgodnie zaś z § 65 ust. 1 pkt 3-5 Przepisów portowych zabrania się wyjścia z portu: - statkom, które nie posiadają ważnych dokumentów bezpieczeństwa; - statkom, które nie czynią zadość wymaganiom określonym w dokumencie bezpieczeństwa odnośnie ilości i kwalifikacji załogi, wyposażenia statku oraz innym warunkom uprawiania żeglugi; - statkom, których zatrzymanie zarządzono w wyniku inspekcji bezpieczeństwa statku przez organ inspekcyjny lub na polecenie kapitanatu portu. Organ w zaskarżonej decyzji podniósł, że podstawą prawną uniemożliwienia wyjścia z portu jachtu, którego kapitanem był skarżący, nie są przepisy ustawy o bezpieczeństwie morskim tylko ww. Przepisy portowe. Sąd wskazuje, że użytą w protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2024 r. formułę o zatrzymaniu jachtu do czasu usunięcia braków potwierdzonych reinspekcją można w okolicznościach tej sprawy zakwalifikować jako brak pozwolenia/zgody na wyjście statku z portu z przyczyn, o których mowa w § 65 ust. 1 pkt 3-5 Przepisów portowych ("zabrania się wyjścia z portu (...)". Zabronić to inaczej nie pozwolić na wykonywanie jakichś działań bądź na korzystanie z czegoś - por.: Wielki słownik języka polskiego PAN, dostępny w Internecie. Ustawową definicję zatrzymania statku zawiera art. 5 pkt 29 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim. Stanowi on, że przez zatrzymanie statku należy przez to rozumieć decyzję zakazującą wyjścia statku w morze z powodu wykrytych uchybień, które pojedynczo lub razem czynią statek niezdatny do żeglugi morskiej; Zakresy znaczeniowe (i skutek) zatrzymania jachtu oraz zabronienia wyjścia z portu (statkom) są zbieżne, co wyżej wykazano. Opisane w protokole uchybienia nawiązują zaś wprost do okoliczności z § 65 ust. 1 pkt 3-5 Przepisów portowych uniemożliwiających wyjście statku z portu. Obowiązujące przepisy nie przewidują dla zabronienia wyjścia statku z portu w warunkach opisanych w Przepisach portowych decyzyjnej formy załatwienia sprawy w następstwie postępowania administracyjnego. Przypomnieć przy tym trzeba, że w prawie administracyjnym nie obowiązuje domniemanie decyzyjnego załatwienia sprawy. Zakaz wyjścia z portu należy do kategorii aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a."). Są one podejmowane poza postępowaniem jurysdykcyjnym z właściwą mu formą decyzji lub postanowienia i odpowiadają formule nie tyle stosowania prawa, ile jego wykonywania, a więc formule wykonawczej, która wyraża się w urzeczywistnianiu (realizacji) dyspozycji normy prawnej kreującej konkretny stosunek administracyjny i wynikające z niego uprawnienie lub obowiązek (por.: Z. Kmieciak, Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2008, z. 5, poz. 51, s. 350 - 351; Z. Kmieciak, Efektywność sądowej kontroli administracji publicznej, "Państwo i Prawo" 2010, z. 11, s. 29). Trzeba zastrzec, że dla wydawania - innych niż decyzje - aktów indywidualnych albo podejmowania czynności materialno-technicznych ustawodawca nie przewidział skodyfikowanej procedury, co oznacza, że stosuje się do nich te - zwykle pojedyncze - przepisy procesowe, które ustawodawca ustalił w poszczególnych ustawach przewidujących działanie w innych formach niż decyzja (por.: M. Romańska, Glosa do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2021 r., VI SA/Wa 1735/21, Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego, dostępne w Internecie). Tak więc zakaz wyjścia z portu adresowany konkretnie do skarżącego na podstawie § 65 ust. 1 pkt 3-5 Przepisów portowych jest aktem, który nie podlega reżimowi jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ale może podlegać odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie ulega zatem wątpliwości, że nie można było wszcząć i prowadzić postępowania o stwierdzenie nieważności wobec aktu, który nie jest decyzją administracyjną. Na podstawie art. 156 i nast. k.p.a. nie stwierdza się bowiem nieważności innego rodzaju działań administracji niż decyzje i postanowienia (por.: wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., II SA 351/99, LEX nr 46195, wyrok NSA z dnia 28 października 1993 r., SA/Gd 1180/93, Sam. Teryt. 1995, nr 4, s. 66). Organ powinien był zatem dokonać oceny dopuszczalności odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Sąd stwierdza, że wydana w okolicznościach niniejszej sprawy decyzja Ministra Infrastruktury z dnia 18 czerwca 2025 r. rażąco narusza prawo, jest bowiem w oczywisty sposób sprzeczna z art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. O rażącym naruszeniu przepisów proceduralnych w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, zostały one zastosowane nieprawidłowo (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2020 r., I GSK 1711/19, LEX nr 3065080). Naruszenie przepisów postępowania musi przekładać się bezpośrednio na treść decyzji i w niej tkwić (por. wyrok NSA z 13 stycznia 2016 r., II GSK 847/14, LEX nr 2033823). Tak jest w niniejszej sprawie, co wykazano powyżej. Dlatego Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. uznając, że decyzja ta dotknięta jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie może funkcjonować w obrocie prawnym. Z uwagi na powód wyeliminowania jej z obrotu prawnego - wskazany wyżej - Sąd nie był zobligowany do kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem zarzutów sformułowanych w skardze. O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 200 zł stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu sądowego.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 19 sierpnia 2025
- Symbol z opisem
- 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
- Skarżony organ
- Minister Infrastruktury
- Sędziowie
- Agnieszka Łąpieś-Rosińska Aneta Lemiesz /sprawozdawca/ Anna Fyda-Kawula /przewodniczący/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
art. 145 par. 1 pkt 2, art. 205 par. 1 · Dz.U. 2026 poz. 143
- Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
art. 156 par. 1 pkt 2 · Dz.U. 2022 poz. 2000
Powiązane dokumenty
Sygnatura: II GSK 275/23 · 10 kwietnia 2026
Wyrok NSA z 10 kwietnia 2026 r., II GSK 275/23
Sygnatura: VI SA/Wa 3649/25 · 10 kwietnia 2026
Wyrok WSA w Warszawie z 10 kwietnia 2026 r., VI SA/Wa 3649/25
Sygnatura: VI SA/Wa 3717/25 · 10 kwietnia 2026
Wyrok WSA w Warszawie z 10 kwietnia 2026 r., VI SA/Wa 3717/25
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny