VI SA/Wa 2581/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz G. Sp. z o.o. Sp. j. z siedzibą w [...] kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Prezydent [...] decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...] działając na podstawie przepisów art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej K.p.a.), art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm.) oraz uchwały Rady [...] z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz na podstawie uchwały Rady [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm.), wymierzył karę pieniężną w kwocie 89.487,72 zł dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. za zajęcie pasa drogowego ul. L. D. w rej. nr [...] w dniach [...] czerwca 2020 r. – [...] października 2020 r. przez umieszczenie w nim dwustronnego pylonu reklamowego o treści "[...]" o pow. 13,68 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Od powyższej decyzji [...] Sp. z o.o. Sp. k. (obecnie [...] Sp. z o.o. Sp. j. – dalej jako Skarżąca) z siedzibą w W. złożyła odwołanie, w którym wyjaśniła, że [...] stycznia 2020 r. nastąpiła zmiana właścicielska spółki [...] Sp. z o.o. i cała spółka została kupiona przez [...] Sp.j. Po stosunkowo krótkim czasie nastąpiło kolejne połączenie spółek. Konsolidacja nastąpiła [...] października 2020 r. w [...] Sp. z o.o. Sp.k. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej też Kolegium lub organ odwoławczy) postanowieniem z [...] lipca 2021 r. nr [...], działając na podstawie przepisów art. 134 w zw. z art. 127 § 1 i 2 i art. 17 pkt 1 K.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r. poz. 570), stwierdziło niedopuszczalność powyższego odwołania. Wyjaśniło, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i z przyczyn o charakterze podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych wystąpi m.in. wtedy, gdy brak jest przedmiotu zaskarżenia albo przedmiot zaskarżenia istnieje, ale nie spełnia określonych wymogów. Z kolei niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę nieposiadającą legitymacji do jego wniesienia np. przez osobę niebędącą stroną postępowania. Postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi było prowadzone w stosunku do spółki [...] Sp. z o.o. Decyzja orzekająca w ww. kwestii została skierowana również do tej spółki. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła natomiast spółka [...] Sp. z o.o. Sp.k., nie będąca jednak adresatem tej decyzji i stroną postępowania zobowiązaną do zapłaty kary pieniężnej. Z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS) wynika, iż spółka [...] Sp. z o.o. nie została zlikwidowana i nadal funkcjonuje pod nr. KRS [...]. Z informacji zawartych w KRS nie wynika aby [...] Sp. z o.o. Sp.k. stała się następcą prawnym spółki [...] Sp. z o.o. (spółka [...] Sp. z o.o. jest jednym ze wspólników [...] Sp. z o.o. Sp.k.), zaś zaskarżona decyzja nie dotyczy obowiązku nałożonego na [...] Sp. z o.o. Sp.k., co mogłoby czynić Skarżącą podmiotem posiadającym interes prawny we wniesieniu odwołania. W konsekwencji organ stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka niedopuszczalności odwołania, co obligowało do stwierdzenia w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania, zgodnie z art. 134 K.p.a. Na powyższe postanowienie Skarżąca złożyła skargę do Sądu, w której wniosła o uchylenie tego postanowienia w całości oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania. Wniosła też o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - wyciągu z umowy przeniesienia przedsiębiorstwa, zawartej przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. z [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. (obecnie [...] Sp. z o.o. Sp .j.) dnia [...] października 2020 r. w formie aktu notarialnego, dla wykazania faktu nabycia przez Skarżącą przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. oraz odpowiedzialności Skarżącej za zobowiązania [...] Sp. z o.o. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie przez organ wyczerpującego postępowania dowodowego, czego konsekwencją było dokonanie dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych odnośnie ponoszenia przez Skarżącą odpowiedzialności za zobowiązania spółki [...] Sp. z o.o. oraz stwierdzenie, że przedmiotowa decyzja nie dotyczy obowiązku nałożonego na Skarżącą, podczas gdy dokonanie przez organ prawidłowych ustaleń faktycznych powinno prowadzić do wniosku, że ponosi ona odpowiedzialność za zobowiązania spółki [...]. Sp. z o.o.; art. 28 K.p.a. w zw. z art. 554 K.c. przez odmowę przyznania Skarżącej statusu strony w toczącym się postępowaniu, w sytuacji gdy z art. 554 K.c. jednoznacznie wynika interes prawny Skarżącej do udziału w niniejszej sprawie w związku z ponoszeniem przez nią solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania spółki [...] Sp. z o.o.; art. 134 K.p.a. przez bezpodstawne zastosowanie i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w sytuacji, gdy Skarżąca posiada interes prawny w zaskarżeniu decyzji z [...] listopada 2020 r. i wniesione przez nią odwołanie powinno zostać merytorycznie rozpoznane. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła m.in., że organ ograniczył się w sprawie jedynie do ustalenia, czy doszło do likwidacji spółki [...], jak również kto jest wspólnikiem [...] Sp. z o.o. Sp.k. Dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych odnośnie tego kto ponosi odpowiedzialność za zobowiązania spółki [...] wymagało zaś przeprowadzenia dodatkowych czynności dowodowych, ponad weryfikację treści aktualnych wpisów w KRS, także z uwagi na użyte w odwołaniu sformułowania o zmianie właścicielskiej i konsolidacji. Gdyby organ wykazał się właściwą inicjatywą dowodową oraz przeprowadził dodatkowe czynności, niezbędne dla rozstrzygnięcia opisanych rozbieżności, przykładowo poprzez wezwanie Skarżącej do przedłożenia dokumentów świadczących o nabyciu własności przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o., wówczas w sprawie doszłoby do dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych. Faktycznie Skarżąca nabyła bowiem od tej spółki jej przedsiębiorstwo na podstawie umowy z [...] października 2020 r., czego konsekwencją jest ponoszenie przez Skarżącą - jako nabywcę przedsiębiorstwa, odpowiedzialności za zobowiązania [...] Sp. z o.o. Według skarżącej, skoro jako nabywca przedsiębiorstwa [...]Sp. z o.o. ponosi odpowiedzialność za zobowiązania tej spółki (w tym wynikające z decyzji administracyjnych), wynik niniejszego postępowania dotyczy jej interesu prawnego i posiada ona przymiot strony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo wskazało, że nabycie przedsiębiorstwa nie stanowi następstwa prawnego, a odpowiedzialność solidarna, o której mowa w art. 554 Kodeksu cywilnego (K.c.), nie dotyczy sankcji o charakterze administracyjnym, jaką jest kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, ponieważ zgodnie z art. 120 w zw. art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiot tej sprawy mieści się w powyższym katalogu. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie ww. przepisów, jest niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z 11 czerwca 2019 r. II OSK 1867/17). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego aktu z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym; sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a., uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonego postanowienia – stosownie do dyspozycji powołanych przepisów – Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie zostało bowiem podjęte z naruszeniem prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 134 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tym przedmiocie jest ostateczne. Art. 134 K.p.a. nakłada na organ odwoławczy obowiązek przeprowadzenia postępowania wstępnego, polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny oraz, czy został wniesiony z zachowaniem terminu. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia, czy też stwierdzenie wniesienia go po terminie, zobowiązuje organ do zachowania przewidzianego w tym przepisie, bowiem w takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia nie jest możliwe, gdyż prowadziłoby do wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności. Jak zasadnie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu, niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku zaskarżenia decyzji w toku instancji. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 K.p.a., albo przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych (art. 30 § 2 K.p.a.), lub odwołanie zawiera braki formalne, np. wynikające z art. 63 K.p.a. (m. in. brak podpisu). W niniejszej sprawie organ rozpoznając odwołanie uznał, że zostało ono złożone przez Skarżącą, niebędącą stroną w sprawie; stwierdził zatem niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 127 § 1 K.p.a., odwołanie od decyzji administracyjnej organu pierwszej instancji przysługuje tylko stronie. Organ obowiązany jest zatem dokonać oceny, czy jednostka żądająca udzielenia jej ochrony przez ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy ma status strony. Jedynie bowiem, gdy jest ona adresatem uprawnienia lub obowiązku określonego w skarżonym rozstrzygnięciu, przysługuje jej legitymacja procesowa. Wymaga to ustalenia, czy jednostka wnosząca odwołanie ma status strony w sprawie zgodnie z art. 28 K.p.a., i czy ma w związku z tym legitymację do wniesienia odwołania (por. B. Adamiak. J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, s. 601-602). W razie wniesienia odwołania przez podmiot, który twierdzi, że zaskarżony dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku, organ odwoławczy obowiązany jest rozpoznać odwołanie. Jeżeli w wyniku rozpoznania odwołania stwierdzi, że podmiot ten nie ma w sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. (por. uchwałę NSA z 5 lipca 1999 r. OPS 16/98). Natomiast gdy z okoliczności sprawy wynikają wprost ograniczenia podmiotowe, zasadne jest wydanie orzeczenia na podstawie art. 134 K.p.a. Dla stwierdzenia powyższego konieczne jest jednak przeprowadzenie wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z treścią art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 § 1 K.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien więc być kompletny, tj. dotyczący wszelkich okoliczności faktycznych, które mają istotne znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a zatem konieczne jest zgromadzenie i przeprowadzenie z urzędu dowodów, które pozwolą rozstrzygnąć sprawę w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego. Z kolei art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. nakazuje, by decyzja administracyjna zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do rozstrzygnięcia. Ponadto, odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady przekonywania wynikającej z art. 11 K.p.a. Uzasadnienie decyzji powinno umożliwiać kontrolę poprawności jej rozstrzygnięcia, w tym również przez sąd administracyjny, który nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ odwoławczy nie dokonał w tej sprawie wystarczających ustaleń w celu weryfikacji statusu podmiotu wnoszącego odwołanie jako strony postępowania, przez co wydane postanowienie jest przedwczesne. Ww. decyzja organu pierwszej instancji z [...] listopada 2020 r. została wydana w stosunku do [...] Sp. z o.o. w przedmiocie wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego w dniach 2 czerwca 2020 r. – 26 października 2020 r. przez umieszczenie w nim dwustronnego pylonu reklamowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Odwołanie od tej decyzji wniosła zaś Skarżąca podnosząc, iż 9 stycznia 2020 r. nastąpiła zmiana właścicielska spółki [...] Sp. z o.o. i cała spółka została kupiona przez spółkę [...] Sp.j., natomiast [...] października 2020 r. nastąpiła konsolidacja spółek w [...] Sp. z o.o. Sp.k. (obecnie [...] Sp. z o.o. Sp .j.). Jak już wzmiankowano, materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być wyczerpujący/kompletny, tj. dotyczący wszelkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Z akt administracyjnych sprawy niniejszej nie wynika natomiast, aby organ odwoławczy dokonywał jakichkolwiek ustaleń mających na celu wyjaśnienie okoliczności podnoszonych przez Skarżącą. Brak jest bowiem dokumentów odnoszących się do samej Skarżącej, jak i dokumentów podważających jej oświadczenie zawarte w odwołaniu, iż spółka, na którą nałożono karę została przejęta (w odwołaniu wprost bowiem wskazano, że [...] października 2020 r. "nastąpiła konsolidacja w [...] Sp. z o.o. Sp.k."). W aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy znajduje się jedynie protokół i karta kontroli zajęcia pasa drogowego (wraz z dokumentacją fotograficzną), wypis z rejestru gruntów i wyrys z mapy ewidencyjnej, wydruk informacji z KRS spółki [...] Sp. z o.o. (stan na dzień 8 czerwca 2020 r.), decyzja organu pierwszej instancji, odwołanie Skarżącej, jak i zaskarżone postanowienie. Kolegium nie załączyło natomiast m.in. istotnego dla niniejszej sprawy wyciągu z KRS Skarżącej, który stanowiłby potwierdzenie stanowiska organu, że Skarżąca nie jest następcą prawnym spółki, do której została skierowana decyzja organu pierwszej instancji. Podkreślić przy tym należy, że w lakonicznym uzasadnieniu postanowienia Kolegium wyłącznie podało, że z informacji zawartych w KRS nie wynika, aby Skarżąca stała się następcą prawnym spółki [...] Sp. z o.o., nie powołując się nawet na numer KRS Skarżącej, co może świadczyć, iż organ odwoławczy nie dokonywał ustaleń w tym zakresie. Było to o tyle istotne, iż sam fakt, że spółka [...] Sp. z o.o. nie została wykreślona i nadal funkcjonuje pod nr KRS [...], nie mógł przesądzać, że Skarżąca nie jest jej następcą prawnym. Wykreślenie bowiem spółki przejmowanej ma charakter deklaratoryjny, formalny (art. 493 § 2 K.s.h.), natomiast skutek materialno-prawny w postaci bytu prawnego przez tę spółkę następuje w drodze dokonania wpisu połączenia (art. 493 § 2 K.s.h.). Innymi słowy dzień wykreślenia jest immanentnie związany z dniem połączenia. Efektem wpisu połączenia jest bowiem wykreślenie spółek przejmowanych lub spółek łączących się przez utworzenie nowej (por. postanowienie SA w R. z [...] lutego 2013 r., [...]). Ponadto, nawet w przypadku przyjęcia, że Skarżąca nie jest następcą prawnym [...] Sp. z o.o., zwrócić należy uwagę, że organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wyjaśnił, dlaczego uznał, iż nie jest ona podmiotem posiadającym interes prawny we wniesieniu odwołania. Organ jedynie podał, że decyzja organu pierwszej instancji nie dotyczy obowiązku nałożonego na Skarżącą. Nie odniósł się natomiast do kwestii podnoszonej w odwołaniu, co do skutku nabycia [...] Sp. z o.o., a tym samym ewentualnego ponoszenia przez Skarżącą odpowiedzialności za zobowiązania tej spółki; tym bardziej że z odwołania wynika, iż nabycie przez Skarżącą spółki nastąpiło w okresie, za który została nałożona kara pieniężna przez organ pierwszej instancji (por. też w tym miejscu ww. umowę przeniesienia przedsiębiorstwa z [...] pazdzernika 2020 r. – akt notarialny na k. 11 i nast. akt sądowych). Dopiero w odpowiedzi na skargę Kolegium wyjaśniło, że nabywca przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części nie może zostać pociągnięty do odpowiedzialności solidarnej ze zbywcą z tytułu nałożonej na zbywcę kary pieniężnej, i w tym zakresie poczyniło uwagę na tle art. 554 K.c. podnosząc, że nabycie przedsiębiorstwa nie stanowi następstwa prawnego, a odpowiedzialność solidarna, o której mowa w tym przepisie, nie dotyczy sankcji o charakterze administracyjnym, jaką jest kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, a następnie wskazując na funkcje sankcji administracyjnych i ich związek z osobą/podmiotem, dla której zostały ustanowione/nałożone. Wskazać jednakże należy, że treści zawarte w odpowiedzi na skargę nie mają istotnego znaczenia dla oceny legalności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia administracyjnego. Odpowiedz na skargę ma bowiem charakter pomocniczy, ma jedynie stanowić dodatkowe wyjaśnienie motywów postępowania organu, a nie kreować treść rozstrzygnięcia, które już zostało podjęte i jest przedmiotem skargi. W odpowiedzi na skargę organ nie może dokonywać brakujących ustaleń faktycznych lub ocen prawnych, które powinny znaleźć się w zaskarżonym akcie. Przedmiotem kontroli Sądu nie są wywody zawarte w odpowiedzi na skargę, lecz prawidłowość wydanego przez organ aktu (tu postanowienia). To uzasadnienie postanowienia winno umożliwiać kontrolę poprawności objętego nim rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny, który nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia orzeczenia o oznaczonej treści. Reasumując, skoro stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy, jak również nie zostało przez organ dostatecznie uzasadnione, uznać należy, że postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Skoro natomiast zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był wyczerpujący, a uzasadnienie zaskarżonego postanowienia lakoniczne, przedwczesna byłaby ocena Sądu, czy doszło do naruszenia przez organ art. 134 K.p.a., i w rezultacie art. 28 K.p.a. w zw. z art. 554 K.c. Ponownie rozpatrując sprawę organ przeprowadzi postępowanie zgodnie z wymogami wynikającymi z powołanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przede wszystkim zgromadzi materiał dowodowy, z którego będzie wynikać powiązanie (lub jego brak) pomiędzy Skarżącą a spółką, która była adresatem decyzji organu pierwszej instancji o nałożeniu ww. kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, a następnie dokona weryfikacji statusu Skarżącej, w tym oceni ewentualne ponoszenie przez Skarżącą odpowiedzialności za zobowiązania tej spółki, mając przy tym na uwadze, że przy zawarciu umowy zbycia przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c. zachowują aktualność ograniczenia lub wyłączenia dopuszczalności przeniesienia poszczególnych składników tego przedsiębiorstwa wynikające z przepisów ustawy, zastrzeżenia umownego lub właściwości zobowiązania (por. uchwała Sądu Najwyższego z 25 czerwca 2008 r. III CZP 45/08). Chodzi w szczególności o to, że zbycie/przeniesienie przedsiębiorstwa (w przeciwieństwie przykładowo do przekształcenia spółki prawa handlowego w inną spółkę) nie stanowi tzw. sukcesji uniwersalnej, tj. wstąpienia we wszystkie prawa i obowiązki, jakie przysługiwały i obciążały podmiot, który uległ zbyciu/przeniesieniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie (pkt 1. sentencji wyroku). O kosztach postępowania, na które złożyły się - wpis w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika (adwokata) w kwocie 480 zł i opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust.1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).